Ἐδῶ στὴν γῆ ἡ ψυχή μας εἶναι σὰν τὸ νεογέννητο μωρό. Δὲν ξέρει νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ουσία τοῦ Γονιοῦ του, ἀλλὰ γνωρίζει ὅτι ἀκόμα κι ἄν δὲν Τὸν βλέπει, Τὸν μυρίζει κάπου δίπλα. Ἡ ἐπιβίωσή του στηρίζεται ἀποκλειστικὰ σὲ αὐτὸ ποὺ τοῦ προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ Γονιοῦ, στὴν Παρουσία Του, στὸν δεσμὸ ποὺ ὑπάρχει μαζί Του! Ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς ἀβεβαιότητας ποῦ πεινάει, κρυώνει, πονάει, ἤ φοβᾶται, κραυγάζει ἡ ψυχή του μὲ σπαρακτικὸ κλάμα γιὰ τὴν ἀγκαλιὰ ποὺ ἀνακουφίζει ἀπὸ τὴν ὑποψία τοῦ κινδύνου. Αὐτὸ εἶναι ἡ προσευχή! Τὸ μωρὸ ξέρει ὅτι μόνο ἄν καλέσει τὸ Ἀγαπημένο Πρόσωπο, θὰ ἐπιβιώσει! Εἶναι ἡ ἀπεγνωσμένη ἔκκληση γιὰ βοήθεια, καὶ ὁ Χριστὸς λέει ἐκείνη τὴν στιγμή: “ἘΔΩ ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!”. Ὅλες οἱ ἐργασίες φροντίδας ποὺ κάνει ὁ Γονιὸς εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν νόηση τοῦ μωροῦ, ὅπως καὶ οἱ λέξεις ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ αὐτὲς τὶς ἐργασίες. Αυτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ παρακολουθήσει τὸ μωρὸ εἶναι ὅτι ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Γονιοῦ του τοῦ γεμίζει τὴν ψυχὴ μὲ τὴν γαλήνη ποὺ δίνει ἡ ἐξασφαλισμένη ἀγάπη! Καὶ ἐπειδὴ τὸ μωρὸ δὲν ξέρει νὰ περιγράψει τὴν ἀφοσίωσή του, τὴν προσκύνησή του, τὴν λατρεία του πρὸς τὸν Χριστό, ἐκδηλώνει τὸν πόθο τῆς καρδιᾶς του  ΜΕ ΑΛΑΛΗΤΟΥΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΥΣ!