-Πώλησε ὅσα ἔχεις, καὶ δός τα εἰς τοὺς πτωχούς

Γιὰ τὴν ἀκαθόριστη πίεση ποὺ ἔνοιωθα, ἴσως καὶ νὰ εὐθυνόταν μία ἀχνὴ ἔλλειψη ἡσυχίας, ὅτι κοιμόμουν τὸν “ὕπνο τοῦ δικαίου”, χωρὶς ὅμως νὰ ἤμουν “δίκαιη”. Αὐτὴ ἡ ἔντονη ἐσωτερικὴ ἀπροθυμία νὰ προχωρήσω στὴν συνέπεια τῆς προσευχῆς, μοῦ γεννοῦσε κάποιο εἶδος γενικῆς παραλυτικῆς ἀδράνειας. Βλέποντας πὼς ὅταν ἄρχιζα τὴν προσευχή, ἄρχιζαν ἐσωτερικὲς συγκρούσεις καὶ γινόταν μέσα μου μία πάλη, κάτι βαθειὰ στὴν ὕπαρξή μου ξεκίνησε νὰ ἀντιστέκεται στὴν προσευχή, σύροντάς με στὴν αἰχμαλωσία τῆς ῥαθυμίας. Θυμᾶμαι ὁλοκάθαρα τὰ λόγια τῆς Ξενίας πέρσι, στὴν β΄ Γυμνασίου, ποὺ τὴν πρωτογνώρισα ὅταν ἄλλαξα σχολεῖο. Εἶπε πὼς ὁ Θεὸς δὲν τὴν θέλει τὴν θλίψη, θέλει νὰ εἴμαστε γεμᾶτοι ἀπὸ χαρά. Μὲ συμβούλεψε νὰ προσεύχομαι ὅσο μπορῶ, ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς ἀκούει καὶ τὸ παραμικρὸ ποὺ θὰ Τοῦ ποῦμε. Μοῦ ἐξήγησε πὼς ὅταν ἀσκηθοῦμε στὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου, τότε θὰ ἀποκτήσουμε τὰ πρῶτα “φύλλα”, καὶ ὕστερα “σπόρο”, καὶ στὴν συνέχεια πλήρη “σίτο”· μετὰ δὲν θὰ τρυγίσουμε καρπὸ ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός! Ἐπειδὴ μὲ τὴν Χάρη Του ἔγινε ὅ,τι ἔγινε. Δικό μας δὲν εἶναι τίποτα, καὶ τίποτα δὲν γίνεται μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις. Ἔτσι πρωτοάκουσα πὼς ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐφαρμόζει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ δυνατόν, θὰ βρεῖ ἔστω καὶ λίγη παρρησία καὶ παρηγοριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο. Συγκεκριμένη ὅπως ἦταν ἡ Ξενία, εἶπε πὼς ὀφείλουμε νὰ “πουλήσουμε τὰ ὑπάρχοντά μας” καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστό· ἄν ἡ “περιουσία μας” εἶναι ὁ ἐγωισμός μας, τὰ δικαιώματά μας καὶ ἡ κακομοιριά μας, νὰ “πουλήσουμε” τὸ ἐγώ μας, καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Κύριο! Πράγματι, ἀρχίζοντας τὴν προσευχή, τὰ πρῶτα “φυλλαράκια” βλάστησαν, καὶ “πρασίνισε ὁ τόπος” στὴν ψυχή μου μὲ τὴν αἴσθηση παρουσίας καὶ προστασίας τοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Ξενίας —ἡ ὁποία εἶναι κόρη ἱερέα—, σταμάτησα νὰ φοράω ῥοῦχα μὲ ζωγραφισμένες πάνω νεκροκεφαλὲς καὶ δαιμονικὲς μορφές, ποὺ τάραζαν τὴν γιαγιά μου. Πηγαίνοντας στὴν α΄ Γυμνασίου, στὴν περιοχὴ ποὺ ζοῦσα μὲ τοὺς γονεῖς μου, ἀναγκαστικὰ προσαρμόστηκα στὸν ἰσοπεδωτικὸ νόμο τῆς μόδας, προσέχοντας μὲ τὴν ἐμφάνισή μου νὰ “ξεχωρίζω” ἀπὸ τὶς ἄλλες. Εὐτυχῶς οἱ γονεῖς μου δὲν ἐπέμεναν νὰ μὲ πάρουν μαζί τους στὴν Εὐρώπη, ὅπου θὰ δούλευαν μόνο γιὰ δύο χρόνια, καὶ ἔτσι μετακόμισα στὸ σπίτι τῆς γιαγιᾶς, ἡ ὁποία ἐπειδὴ εἶναι κόρη τῆς Παναγίας, μοῦ μιλάει γιὰ τὸν ἀόρατο πόλεμο τῶν Χριστιανῶν. Γρήγορα σταμάτησα νὰ φτιάχνω τὰ μαλλιά μου, γιὰ νὰ πάω στὸ σχολεῖο, καὶ γενικὰ ἡ “ἐλευθερία” τῆς ἁπλῆς ἐμφάνισης ἦταν ἡ πρώτη εὐχάριστη ἔκπληξη! Ἡ δεύτερη ἦταν ἡ χριστιανικὴ χορωδία ποὺ πήγαινε ἡ Ξενία, ὅπου ἀνακάλυψα τὴν ἰδιαίτερη κλίση μου στὸ τραγούδι. Σὲ ὁλόκληρη τὴν β΄ Γυμνασίου, ἡ ζωὴ ἦταν ἄκρως παραγωγική! Φέτος ὅμως, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς χρονιᾶς ἔπεσε μία σκιὰ στὶς σχέσεις μὲ τὴν κολλητή μου. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου Μητροπολίτη, ὁ δήμαρχος τῆς περιοχῆς μας τοῦ πρότεινε νὰ καθιερώσουν ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἕναν νέο ἐκκλησιαστικὸ θεσμό, τὴν “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ”, ὅπου θὰ συμμετεῖχε καὶ ἡ δική μας χορωδία. Λίγες ἡμέρες ἀφ’ ὅτου ἀρχίσαμε τὶς πρόβες, κρίνοντας ἡ Ξενία πὼς τὰ ἔργα ποὺ θὰ παρουσίαζε ὁ καινούργιος Μητροπολίτης, δὲν ταίριαζαν στὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας, ἀποχώρισε ἀπὸ τὴν χορωδία· πάντως ἐγὼ τῆς δήλωσα πὼς δὲν ἔβρισκα τὴν δύναμη νὰ ἐγκαταλείψω, τὴν ἐξέχουσα θέση μου ἐκεῖ. Ὅταν τὴν ῥώτησα κάποια στιγμή, γιατὶ ἔφυγε, ἀποκάλεσε τὸν Μητροπολίτη, “αἱρετίζοντα Φαρισαῖο”, συμπληρώνοντας τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Κύριος: “Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριτές, ποὺ μὲ τὴν διεστραμμένη διδασκαλία σας κλείνετε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν μπροστὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἔτσι οὔτε ἐσεῖς εἰσέρχεστε, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀφήνετε νὰ μποῦν ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὴν διάθεση”*. Τέλος πάντων, ἤμουν ὑποχρεωμένη νὰ παραδεχτῶ στὸν ἑαυτό μου, πὼς ἀπὸ τὸ “πουθενά”, στὴν ὥρα τῆς προσευχῆς ἐμφανιζόταν κάτι σὰν δειλία, ποὺ μὲ “ἁλυσόδενε”! Ἔχοντας τώρα πάνω ἀπὸ ἑβδομάδα νὰ δῶ τὴν φίλη μου, λόγῳ τῶν πασχαλινῶν διακοπῶν τοῦ σχολείου, θυμόμουν τὰ λόγια της: “Ὁ πιστὸς εἶναι σὰν τὴν φωτιά, καὶ οἱ ἄπιστοι σὰν τὸν πάγο. Ἡ φωτιά, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη, τὸν λιώνει τὸν πάγο, ἐνῶ ὁ πάγος δὲν μπορεῖ νὰ λιώσει ἤ νὰ κάψει τὴν φωτιά. Αὐτὴν τὴν φλόγα ποὺ ἔχουμε, πρέπει νὰ τὴν μεγαλώσουμε, καὶ ὄχι νὰ τὴν σβήσουμε. Αὐτὸ γίνεται μὲ τὴν προσευχή!”. «Ξενία, μπορῶ νὰ ἔρθω στὸ σπίτι σου;». Εὐτυχῶς, τὴν βρῆκα στὸ τηλέφωνο.

«Καὶ τὸ ῥωτᾶς Μακρίνα; Ἔλα, σὲ περιμένω!».

«Ὅταν εἶπα στὴν γιαγιὰ μου ὅτι ἔψαχνα διάφορες δικαιολογίες, γιὰ νὰ ἀποφύγω τὴν προσευχή, μοῦ σύστησε νὰ κάνω θερμῆ καὶ εἰλικρινῆ προσευχή, ποὺ νὰ προέρχεται ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι δὲν ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ ἔχουμε ἕνα “ἀσφαλὲς στοιχεῖο”, ὅτι ἐπειδὴ εἴμαστε “τοῦ Χριστοῦ” δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει, καὶ θὰ ἐκπληρώσει τὰ αἰτήματά μας. Ἐπειδὴ τότε, τὰ αἰτήματά μας εἶναι νὰ… προστατεύσει τὸ ἐγώ μας! Δηλαδὴ Ξενία, καὶ ἡ γιαγιὰ μοῦ εἶπε κάτι ἀνάλογο μὲ τὴν δική σου συμβουλή, “νὰ πουλήσω τὸν ἐγωισμό μου”. Εἶπε πὼς οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἀδειάσουμε, νὰ ἐλευθερωθοῦμε, καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΚΟΝΑ! Νὰ μὴν ὑπάρχει κάτι μέσα μας ποὺ νὰ μᾶς πιλατεύει, νὰ μὴν ὑπάρχει “ἄλλος θεὸς” μέσα μας, ἤ ἄλλη ἀγάπη, ὥστε νὰ βρεῖ χῶρο μέσα μας ὁ Χριστός, νὰ κατοικήσει, καὶ νὰ ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙ τὴν ζωή μας! Καταλαβαίνω πὼς ὅλα αὐτὰ εἶναι χρήσιμα καὶ ἀπαραίτητα, ὅμως —ἄγνωστο τὸ γιατί—, γιὰ ἐμένα εἶναι ἀπρόσιτα! Δὲν ξέρω ἄν μὲ καταλαβαίνεις, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω πῶς νὰ φτάσω ὥς ἐκεῖ ποὺ λέει ἡ γιαγιά μου! Μέσα μου νοιώθω κάτι σὰν παράλυση!».

«Μακρίνα, ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητὴς θεωρεῖ τὴν ΡΑΘΥΜΙΑ ὡς ἕναν ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἰσχυροὺς γίγαντες τοῦ διαβόλου, βάζοντας μαζὶ καὶ τὴν ΑΓΝΟΙΑ μὲ τὴν ΛΗΘΗ. Ἐπειδὴ ἡ ῥαθυμία εἶναι ἐκείνη ποὺ στηρίζει τὰ ἄλλα δύο γιγάντια πάθη, ἐφόσον κατεργάζεται τὸ ἔμφυτο καὶ ἔμμονο κακὸ στὴν ἀμελέστατη ψυχή, πρέπει νὰ κάνουμε στὴν ῥαθυμία… “ἀνατομία”! Μιὰ πιὸ προσεκτικὴ ματιὰ σὲ αὐτὴ τὴν “παράλυση”, δείχνει ὅτι “ἐπεμβαίνει κρυφὰ στὶς δυνάμεις σου”, ἄρα σοῦ ἀσκεῖ κάποια “πίεση”, δηλαδὴ… “βία”! Ξέρουμε πὼς αὐτὴ ἡ “ἀθόρυβη βία”, ξεκίνησε μέσα στὸν Παράδεισο. Ἡ πρωτογενὴς καὶ ἀρχέγονη βία εἰσέρχεται στὸ προσκήνιο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, χωρὶς νὰ πιέζει, νὰ ἀπειλεῖ, νὰ τρομάζει ἤ νὰ ἐκβιάζει. Ἐκ πρώτης ὄψεως, ὁ διάλογος τοῦ ὄφι μὲ τὴν Εὔα εἶναι ἕνας ἤρεμος, φυσιολογικὸς καὶ… ἀξιοπρεπής, ἀπὸ πλευρᾶς σεβασμοῦ τῶν κανόνων· καὶ οἱ δύο συζητητὲς δείχνουν προσεκτικοί, στὸν σεβασμὸ τοῦ προσώπου τοῦ ἄλλου. Χωρὶς συγκρούσεις καὶ ἀντιδικίες, ἡ συζήτηση γίνεται ΑΒΙΑΣΤΑ. Κι ὅμως! Ὁ ὄφις ἀσκεῖ βία, μὲ ἕναν ἀνύποπτο τρόπο: μὲ τὴν ΑΠΑΤΗ! Ἡ ὁποία ἀπάτη, στὸν διάλογο τοῦ ὄφι μὲ τὴν Εὔα, ἀποτελεῖ τὸ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ τῆς βίας! Ἄν ἡ Εὔα ἀντιμετώπιζε τὴν βία γυμνὴ καὶ “ἀφτιασίδωτη”, θὰ τῆς προκαλοῦσε φρίκη καὶ τρόμο, καὶ θὰ τὴν ὠθοῦσε στὴν φυγὴ ἀπὸ τὸν διάλογο. Ὅμως ἡ ἀπάτη ὄχι μόνο καθιστᾶ τὴν βία ΑΝΥΠΟΠΤΗ, ἀλλὰ καὶ τὴν ΩΡΑΙΟΠΟΙΕΙ, δηλαδὴ κάνει γοητευτικὸ τὸν ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ τοῦ ἀνθρώπου! Ἀκούγοντας ἡ Εὔα τὸ ἐπικινδυνότατο ὑπαρξιακὸ ψεῦδος, πὼς δῆθεν “οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε” μὲ τὴν παρακοή, ἐξαπατᾶται καὶ ἐκβιάζεται νὰ ὑποκύψει στὴν δαιμονικὴ ὑποβολὴ χωρὶς καμιὰ ὑποψία, καὶ ἑπομένως νὰ ὑποκύψει στὴν δαιμονικὴ βία. Μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπατήθηκε ἡ Εὔα, ἡ βία εἶχε ἀποκλειστικὰ δαιμονικὴ ταυτότητα καὶ ὑπόσταση. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ ἡ Εὔα διολίσθησε στὴν δαιμονικὴ παγίδα, ἡ βία —ὡς καρπὸς δαιμονικῆς γέννας— ἐγκαταστάθηκε στὴν ἀνθρώπινη φύση, μὲ δικαιώματα κυριαρχικὰ καὶ ἐξουσιαστικά, σὲ ὅλες τὶς ψυχοσωματικὲς λειτουργίες της… Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψυχοδυναμικῆς ἀλλοτρίωσης, καὶ μεταποίησης τοῦ ἀνθρώπου σὲ ΕΝΣΑΡΚΗ ΒΙΑ, τὸ βλέπουμε στὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις τοῦ “πουλημένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία” σαρκικοῦ ἀνθρώπου. Μόλις ὁ Ἀδὰμ παρέβη τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὄφις ὑπεισῆλθε ὡς “δεσπότης τοῦ οἴκου”, καὶ ἔγινε σὰν μιὰ “ἄλλη ψυχὴ” δίπλα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου! Μὲ τὴν “γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ”, ἐξ αἰτίας τῆς φρικτῆς παράβασης, ἡ ἁμαρτία ἔγινε μέλος τῆς ψυχῆς, κάπως σὰν “ἔνδυμά της”, καὶ πλέον ὁ ἄνθρωπος ΦΕΡΕΤΑΙ… ΒΙΑΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ! Βγαίνοντας ἀπὸ τὸν Παράδεισο ὁ ἄνθρωπος, πορεύεται ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΣ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, συγχρόνως ὅμως ΕΚΒΙΑΖΟΝΤΑΣ τὸν ἑαυτό του! Δυστυχῶς Μακρίνα, ἡ ἀνθρώπινη φύση τελεῖ πάντοτε ὑπὸ τὴν βία τοῦ ἑαυτοῦ της, τοῦ διεφθαρμένου ἀπὸ τὴν δαιμονική, βίαιη ἐπενέργεια… Ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις, ἐνέργειες καὶ πράξεις βίας, ἀπὸ τὶς πιὸ ἀσήμαντες ὥς τὶς πιὸ τραγικὲς καὶ συγκλονιστικές, ἀποτελοῦν προβολὲς καὶ προεκτάσεις τῆς βιαιοποίησης τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε πρὸς τὸ ἐσωτερικὸ τῆς ψυχῆς του, εἴτε πρὸς τὰ ἔξω, ἐναντίον τοῦ πλησίον. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἀρχέκακος ὄφις, τὸν μπόλιασε μὲ τὴν δική του βία, τὴν δαιμονική, καὶ ἡ βία ἔγινε “δύναμη”, ἀλλὰ καὶ “ποιότητα” ὑπαρξιακῆς λειτουργίας τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἀποκτήσουμε μεγαλύτερη ἐπίγνωση, τῆς κρίσιμης σχέσης μας μὲ τὸν ἑαυτό μας. Μιλῶντας γιὰ βία πρὸς τὴν ἴδιο μας τὸν ἔσω ἄνθρωπο, τὸ μυαλό μας πηγαίνει σὲ ἔντονα ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ ἄμεσα καταστροφικῆς βίας, ἔκδηλης καὶ ἐμφανοῦς. Ὅμως ἡ δαιμονικὴ βία στὴν λανθάνουσα λειτουργία της, μέσα στὸν ἀνθρώπινο ψυχισμό, εἶναι ὁ ΑΦΑΝΗΣ, ΑΝΥΠΟΠΤΟΣ καὶ ΑΘΟΡΥΒΟΣ ΤΡΟΠΟΣ λειτουργίας τῆς βίας, μὲ τὸν πιὸ ἀπατηλὸ χαρακτῆρα της, τὴν ΡΑΘΥΜΙΑ! Ἡ παραλυτικὴ ἀδράνεια τῆς ψυχῆς, ἡ νωχέλεια ποὺ ἐπιφέρει μείωση στὴν ἱκανότητα ἀντίληψης καὶ κρίσης, ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ὡς κατάσταση ἐντελῶς ἀντίθετη μὲ τὴν ἔννοια τῆς δυναμικῆς βίας· ῥαθυμία καὶ βία φαίνονται σὰν δύο ἀντίθετες, καὶ ἐντελῶς διαφορετικὲς μεταξύ τους, λειτουργίες τοῦ ψυχισμοῦ, ὡστόσο ἡ ῥαθυμία εἶναι… τὸ ΑΠΑΤΗΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ τῆς δαιμονικῆς βίας! Ὁ σατανικὸς στόχος τοῦ γενάρχη τῆς δαιμονικῆς βίας, ὅταν διοχέτευε στὸν ἔσω ἄνθρωπο τὴν πρωτογενῆ βία ὡς χυμὸ φθορᾶς καὶ θανάτου, ἦταν νὰ καθηλώσει σὲ δουλεία καὶ αἰχμαλωσία, σὲ ἀλύτρωτη ὑποταγή, τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμό, μὲσα ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ὑπαρξιακῆς ἀδράνειας καὶ νωθρότητας, δηλαδὴ τὴν κατάσταση τῆς ῥαθυμίας! Περνῶντας ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸν ἀμετάκλητα δουλωτικὸ γιὰ αὐτόν, χῶρο τῆς ἐξουσίας τῆς βίας, περικλείστηκε ἀπὸ τὰ σιδηρὰ δεσμά της, ἀφοῦ ἡ βία καθήλωσε τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμὸ στὴν δουλεία μιᾶς ἀθεράπευτης πιὰ ὑπαρξιακῆς ῥαθυμίας, καὶ μιᾶς βαθειᾶς ψυχοδυναμικῆς ἀδράνειας, ὥστε νὰ φαίνεται πλέον “ἀδύνατη” ἡ ἐπιστροφή του ἀπὸ τὴν… βία! Ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ὁ Θεὸς κράτησε ἀνοιχτὴ τὴν θύρα μετανοίας, γιὰ τὰ δύο πρῶτα παιδιά Του. Κάνοντας τὴν ἀφυπνιστικὴ ἐρώτηση, “Ἀδὰμ ποῦ εἶσαι;”, τὸν καλοῦσε νὰ δεῖ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεός Του, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει στὸν χῶρο τῆς ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ-Πατέρα του. Κι ὅμως, καλή μου φίλη, ὁ Ἀδὰμ ἔμεινε καρφωμένος καὶ ἀδρανὴς σὲ μία ΑΚΙΝΗΣΙΑ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ, στὴν ὁποία τὸν κρατοῦσε ἡ δεσποτεία τῆς δαιμονικῆς βίας! Ἦταν τόσο ἐντυπωσιακὰ βαθειὲς οἱ συνέπειες τοῦ πρωτογενοῦς μπολιάσματός του, μὲ τὸν δουλωτικὸ ἰὸ τῆς δαιμονικῆς βίας, ποὺ ὁ Ἀδὰμ δὲν μπόρεσε νὰ εἰσέλθει στὴν ἀνοιχτὴ θύρα τῆς μετανοίας· ἡ ἀλλοτρίωση τοῦ ἀδαμικοῦ προσώπου, ἐν μέσῳ φθορᾶς, τὸν καθήλωσε στὴν προβληματικὴ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ὅπως καὶ στὴν ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Ἐκ πρώτης ὄψεως, ὡς ἐσώτερος πυρῆνας τῆς ὑπαρξιακῆς ῥαθυμίας, ὡς ἀντίστασης τοῦ Ἀδὰμ στὴν μετάνοια καὶ τὴν σωτηρία του, φαίνεται νὰ εἶναι ἡ ΕΝ-ΤΡΟΠΗ, δηλαδὴ ἡ συστροφὴ πρὸς τὰ ἐντός. Ἕνα βασικὸ ἐμπόδιο λοιπόν, στὸ ὁποῖο παγίδευσε ἡ δαιμονικὴ βία τὸν Ἀδάμ, ἦταν ἡ ΝΤΡΟΠΗ, δηλαδὴ ἡ αἰσχύνη καὶ μομφὴ κατὰ τοῦ… διεφθαρμένου ἑαυτοῦ του!».

Φτάνοντας στὰ αὐτιά μου οἱ λέξεις “αἰσχύνη” καὶ “μομφή”, νόμιζα ὅτι μοῦ ἔδωσαν ἕνα πολὺ γερὸ ῥάπισμα! Γεμάτη ντροπὴ ἔσκυψα τὸ κεφάλι, προσπαθῶντας νὰ καταλάβω τί εἶχε συμβεῖ. Οἱ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις τοῦ “πουλημένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία” ἑαυτοῦ μου, δὲν μπόρεσαν νὰ μείνουν ἄλλο στὴν θέση ποὺ “διέφευγαν τῆς προσοχῆς μου”, τῆς λανθάνουσας κατάστασης ὅπως εἶπε ἡ Ξενία, καὶ τώρα ποὺ ἀναγκαζόμουν νὰ τὶς κοιτάζω κατάματα, μοῦ ἦταν ἀφόρητο! Οἱ περισσότεροι στὴν πόλη ἦταν σὲ τὲτοιο βαθμὸ ἐντυπωσιασμένοι μὲ τὸν νέο ἐκκλησιαστικὸ θεσμὸ τοῦ καινούργιου Μητροπολίτη, ποὺ κρύφτηκα εὐχαρίστως πίσω ἀπὸ τὶς ἐντυπώσεις τους, γιὰ νὰ πείσω καὶ τὸν ἑαυτό μου πὼς δὲν φαινόμουν πίσω ἀπὸ τὸ δάχτυλό μου… Ὅταν ἄκουσα τυχαῖα στὸν δρόμο, ἕνα αὐθόρμητο σχόλιο γιὰ τὸν Χρυσόστομο Σταμούλη —τὸν ἀποθανόντα καθηγητὴ θεολογίας, καὶ μουσικοσυνθέτη τῶν χορωδιακῶν σχημάτων, ποὺ ἐμεῖς κάναμε πρόβα—, ὅτι ὁ συγκεκριμένος καθηγητὴς δίδασκε ἀνήκουστες βλασφημίες γιὰ τὴν Παναγία, καὶ ὅτι ΔΕΝ Τὴν ὁμολογοῦσε ὡς Θεομήτορα, οὔτε ποὺ μοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλὸ ἡ σκέψη νὰ ἀποχωρήσω κι ἐγὼ ἀπὸ τὴν χορωδία. Ἀντιθέτως, ἁρπάχτηκα ἀπὸ τὴν εὐκαιρία ποὺ μοῦ δινόταν γιὰ νὰ διακριθῶ, ὅπως ἔδειχναν τὰ πράγματα, καὶ νὰ ἀναγνωριστεῖ ἡ ὑψηλὴ καλλιτεχνικὴ ἀπόδοσή μου. Ἐπειδὴ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΟΥΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, γιὰ τὸ “δικαίωμά μου” νὰ “τιμήσω διθυραμβικὰ” τὸν ἀποθανόντα γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν γνώριζα τίποτα, ἔπεισα καὶ τὴν γιαγιὰ πὼς ἡ “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ” ἦταν ὅ,τι καλύτερο μποροῦσε νὰ προτείνει ὁ δήμαρχος, στὸν καινούργιο Μητροπολίτη… “Πῶς θὰ ἀναγνωριζόταν ἡ ἀξία μου, ἄν κλωτσοῦσα τὴν μεγάλη εὐκαιρία μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ… πουλήσω τὰ ὑπάρχοντά μου;”, μοῦ ἀχνοψιθύριζε ὁ “ἤρεμος”, “φυσιολογικὸς” καὶ… “ἀξιοπρεπὴς” ἑαυτός μου, ποὺ ἔδειχνε προσεκτικός, στὸν σεβασμὸ τοῦ προσώπου μου καὶ τοῦ μέλλοντος μου· τὸ ὁποῖο φαινόταν ΤΟΣΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ, ποὺ θὰ ἤμουν “τρελὴ” ἄν τὸ περιφρονοῦσα! Μιλῶντας ὁ ἑαυτός μου “τόσο λογικά”, τὸν θεώρησα φίλο μου καὶ ἔδωσα ἐμπιστοσύνη στὴν ὀρθότητα τῶν λόγων του… Μετὰ ἀπὸ δυνατὸ καὶ ξαφνικὸ φῶς, στὰ μάτια προκαλεῖται ΘΑΜΒΟΣ, δηλαδὴ προσωρινὰ ἡ ὅρασή τους ἀτονεῖ καὶ βλέπουν θαμπά. Τώρα μὲ τὸ “ῥάπισμα”, τὸ θάμβος ὑποχώρησε, καὶ ἔβλεπα καθαρὰ πὼς κάτω ἀπὸ τὸ γιγάντιο ἔνδυμα τῆς ΑΓΝΟΙΑΣ καὶ τῆς ΛΗΘΗΣ, ἡ συμφεροντολόγα ψυχή μου αἰσχυνόταν! Ἡ ἐνοχή μου ἦταν πὼς ἐνῶ ἄκουσα μιὰ τόσο βαρειὰ κατηγορία γιὰ τὸν ἀποθανόντα Σταμούλη, δὲν θέλησα κὰν νὰ ψάξω τὸ θέμα, καὶ θάβοντας μέσα μου τὴν ἀπειλὴ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἐκλογίκευα ΒΙΑΙΩΣ τὸν ἐγωισμό μου, νὰ “σώσω” μόνη μου τὸν ἑαυτό μου… Ἡ ῥαθυμία μου δὲν ἦταν ἁπλῶς ὀκνηρία, ὅπως νόμιζα, ἀλλὰ ΒΙΑΙΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑΣ κατὰ τῆς μετάνοιάς μου, δηλαδὴ σκοτεινὴ συμμαχία μὲ τὰ ἐξουσιαστικὰ δικαιώματα τῆς δαιμονικῆς βίας, ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ, δηλαδὴ… “ἐμένας τῆς ἴδιας”! «Προφανῶς, Ξενία, βρίσκομαι ὁλόκληρη μέσα στὴν δαιμονικὴ παγίδα τῆς ντροπῆς! Ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὴν γιαγιά μου πώς, ἡ Παναγία ἐπειδὴ βρισκόταν σὲ συνεχῆ ἐγρήγορση μέχρι τὴν μεγάλη ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, δὲν ἀπατήθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο ὄφι, καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ συνέτριψε τὴν κεφαλή! Αὐτὸ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα σήμανε τὴν διάλυση τοῦ πνευματικοῦ ζόφου, τὴν κατάλυση τοῦ κράτους τοῦ σατανᾶ καὶ τὸ ἄνοιγμα τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἠθικὴ ἀκαμψία τῆς Παρθένου κατὰ τοῦ κακοῦ, ὡς ἀσπίδα τῆς προστασίας τοῦ πνευματικοῦ θησαυροῦ Της, εἶναι μία ἀπόδειξη τῆς ψυχικῆς ἰσχύος Της. Ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ πειθαρχία εἶναι ἀρετὲς ποὺ ἔχουν τὴν δύναμη νὰ ἑλκύουν τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ καθιστοῦν τὸν χαριτωμένο ἄνθρωπο οἰκεῖο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄργανο τῆς Βουλῆς Του. Τὸ δυνατότατο ξετίναγμα τῆς φοβερῆς δύναμης τοῦ σατανᾶ, καὶ ὁ πλήρης ἐξευτελισμὸς τῆς πηγαίας πανουργίας του, ἔγινε ἀπὸ τὴν Παρθένο! Διότι ἡ δύναμη τῆς ἀρετῆς νικάει πάντα τὸ κακό, μὲ τὴν θαυματουργὴ δραστικότητα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς καλοσύνης, μπροστὰ στὴν ὁποία δὲν ἀντέχει ἡ κακότητα καὶ ἡ ὑποκρισία. Ἡ γιαγιὰ εἶπε ὅτι μόνο οἱ αἱρετικοὶ ἀρνοῦνται, πὼς ἡ Παρθένος εἶναι ἕνα κεφάλαιο κατατεθὲν στὴν Τράπεζα τοῦ Οὐρανοῦ γιὰ τὴν σωτηρία μας, ἀλλὰ μήπως ἐγὼ ὑπερασπίστηκα τὴν Παναγία μας, μπροστὰ στὸν διεφθαρμένο ἑαυτό μου; Ὅσο περισσότερο συνειδητοποιῶ τὰ ψέματά μου, τόσο περισσότερο μέμφομαι τὴν κακία μου!».

«Ὁ τρόπος ποὺ ἀντέδρασαν οἱ πρωτόπλαστοι, τελῶντας πάντα κάτω ἀπὸ τὴν καθοριστικὴ πλέον γιὰ τὴν ζωή τους, αἰχμαλωσία τῆς δαιμονικῆς βίας, μᾶς κληροδοτήθηκε καὶ στοὺς ἑπόμενους ἀνθρώπους. Ἐνῶ πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση, Μακρίνα, ἡ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους χαρακτηριζόταν ἀπὸ τὸ κάλλος, ὅπως ἦταν προικισμένη μὲ τὰ θεόκτιστα χαρίσματα τοῦ “κατ’ εἰκόνα”, μὲ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς εἶδαν τὴν ταπεινωτικὴ νέα εἰκόνα τους, ἔντρομοι καὶ καταντροπιασμένοι, ἀλλὰ γιὰ τὴν “θεραπεία” τοῦ φόβου καὶ τῆς ἐν-τροπῆς τους, διάλεξαν τὸν χειρότερο τρόπο: τὸ “κουκούλωμα” τῆς γυμνότητάς τους, μὲ φύλλα συκῆς ποὺ ἔραψαν! Δηλαδὴ μὲ φτηνὰ καὶ σαθρὰ “ἐπιχειρήματα” —τὰ φύλλα—, προσπάθησαν νὰ ξεγελάσουν τὸν ἑαυτό τους, νὰ κρυφτοῦν, κυριολεκτικὰ πίσω ἀπὸ τὸ δάχτυλό τους, γιὰ νὰ μὴν βλέπουν τὴν ταπεινωτικὴ γι’ αὐτοὺς εἰκόνας του. Δυστυχῶς βλέπουμε καὶ ὅταν ἡ προσωπικὴ μας εἰκόνα νὰ εἶναι ταπεινωτικὴ στὰ μάτια τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὅταν ντρεπόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, νὰ ἀσκοῦμε ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑΤΟΣ. Κλείνουμε τὰ μάτια μας στὴν πραγματικότητα τοῦ “καταντήματος μας”, καὶ τὰ κρατᾶμε ὀρθάνοιχτα μπροστὰ στὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὶς φαντασιώσεις μιᾶς εἰκόνας τοῦ ἑαυτοῦ, ὅπως τὴν θέλουμε καὶ ὅπως μᾶς ἀρέσει. Τὸ κουκούλωμα τῆς γυμνότητας τῶν παραβατῶν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, τόσο “εὔλογο” καὶ τόσο “ἀθῶο”, λειτουργεῖ ὡς προσπάθεια ἀπώθησης —κάλυψης— τῆς ἐνοχῆς τους γιὰ τὴν γυμνότητα αὐτή. Πρόκειται δηλαδὴ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας! Ἡ φυγὴ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα τῆς ταπεινωτικῆς γιὰ ἐμᾶς, εἰκόνας τοῦ ἑαυτοῦ μας, πρὸς τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὶς φαντασιώσεις, εἶναι μία —ἀσυνείδητη— ΒΙΑΙΗ ΦΥΓΗ στὸν ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ, γι’ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε τώρα. Φόβος καὶ φυγή, δηλαδὴ κρύψιμο τοῦ ἑαυτοῦ πίσω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, εἶναι τὸ ἀντιφατικό, συγκρουσιακὸ καὶ ἐνδοψυχικὸ εἶδος τῆς δαιμονικῆς βίας ποὺ ΦΡΟΥΡΕΙ ΑΓΡΥΠΝΑ(!) κάθε θύρα ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, τοῦ ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου. Ξέρεις, κρατάω πολλὲς σημειώσεις ἀπὸ ὅσα συζητᾶμε μὲ τὸν πατέρα μου, καὶ πραγματικὰ ἐκπλήσσομαι ἀπὸ τὴν ζωτικότητα τῆς ἀνάγκης, νὰ γνωρίζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι πολὺ καλύτερα τὸν πνευματικὸ τρόπο ποὺ λειτουργοῦμε. Κάθε ἁμαρτωλός, στὴν περίπτωση ποὺ συλλαμβάνει κάποιο μήνυμα γιὰ τὴν σωτηρία του, ἀντιλαμβάνεται τὴν πραγματικότητα τῆς λυτρωτικῆς λειτουργίας του, στὸ μέτρο τῆς πνευματικῆς ὁράσεώς του· ὅμως τὶς περισσότερες φορές, αἰσθάνεται τὴν ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ τοῦ “ἑαυτοῦ” σὲ κάθε βῆμα μετανοίας καὶ πνευματικῆς ἀνάνηψης, ἑπομένως καὶ ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἔχει πάντα τὸ νόημα τοῦ ΦΟΒΟΥ καὶ τῆς ΦΥΓΗΣ, μπροστὰ στὸν πρὸς μετάνοια προσανατολιζόμενο ἑαυτό! Ἐξ ἄλλου ὁ φόβος αὐτὸς καὶ ἡ φυγή, ὡς συμπεριφορὰ “πρὸς τὰ πίσω”, στὴν ΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ, τῆς ἀκινησίας πρὸς τὴν μετάνοια, ἔχει τελικὰ τὸ νόημα τῆς ΡΑΘΥΜΙΑΣ. Ἡ ὁποία ἔρχεται ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ ἑαυτοῦ, ὡς ἀντίσταση στὴν ἀπειλὴ τῆς ἀποκάλυψης τῆς ἐσωτερικότητας τοῦ ἑαυτοῦ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ ἑαυτοῦ. Δηλαδὴ Μακρίνα, ἡ ἀντίσταση στὴν μετάνοια, μὲ τὸ σαθρὸ ἐπιχείρημα τῆς ἐν-τροπῆς, εἶναι ἔργο τῆς δαιμονικῆς βίας, ποὺ ὅμως ἐκφράζεται μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς ῥαθυμίας, καὶ τῆς παραλυτικῆς ἀδράνειας τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ὡς ὁ ΕΣΩΤΕΡΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ τῆς δαιμονικῆς βίας, ἐμποδίζει τὸν ἀνθρώπο νὰ σταθεῖ μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του μὲ ἀντικειμενικὴ εἰλικρίνεια, καὶ ἐσωτερικὴ ἐλευθερία…».

«Ξενία, ὅταν εἶδε ἡ γιαγιά μου ὅτι ἡ χορωδία μου ἔδωσε τὴν… “παράσταση” μέσα στὸν ἱερὸ ναό, καὶ ὅτι μέσα ἐκεῖ ὁ Μητροπολίτης εἶχε βάλει ἀκόμα καὶ μουσικὰ ὄργανα, ὅπως οἱ δυτικοί, ἀποκάλεσε κι ἐκείνη τὸν Μητροπολίτη, “αἱρετίζοντα Φαρισαῖο”! Εἶπε μάλιστα πὼς τώρα οἱ ἐπιθέσεις τοῦ “ἀσεβοῦς κόσμου” ξεπροβάλλουν ἀκόμα καὶ… ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Δὲν ξέρω ἄν ἦταν ἐκείνη ποὺ κάλεσε τὴν ἀδερφὴ τοῦ πατέρα μου, ἤ ἄν ἡ θεία μου μᾶς ἐπισκέφθηκε ἀπὸ μόνη της, ἀλλὰ μοῦ ἀποκάλυψε πράγματα ποὺ τὰ σκέφτηκα σοβαρά. Ὁ πάπας ἔσχισε, ἤ μᾶλλον κατακουρέλιασε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, καὶ ἔφτιαξε μία δική του ἀπάτη, ποὺ γιὰ νὰ τῆς δώσει ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΚΥΡΟΥΣ, τὴν ὀνόμασε παραπλανητικὰ “Ῥωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία”. Στὴν οὐσία κήρυξε τὸν ἑαυτό του ὡς “θεό(;)”, καὶ “πρωτάνθρωπο”, δηλαδὴ “πρῶτο ἄνθρωπο” ἐπὶ τῆς γῆς, ξεκινῶντας μὲ τὴν ἀποστασία, τὴν Παναίρεσή του. Ὁ πάπας βλασφήμησε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύο φορές. Μία ἐπειδὴ ἀπέδωσε, ἔδωσε καὶ παρέδωσε τὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, ἐπειδὴ ὁ ἑαυτός του δέχτηκε τὸν διάβολο· καὶ δεύτερον ἐπειδὴ μόνος του καὶ ἄνευ πίεσης ἀπὸ κανέναν, κήρυξε τὸν ἑαυτό του θεό, δηλαδὴ ἀντέπραξε καὶ ἀντιστάθηκε στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Μὲ αὐτὸ τὸ ἑωσφορικὸ “ἀναποδογύρισμα” τῆς ἁγίας καὶ ἀμωμήτου Ὀρθοδοξίας, ἐνύβρισε τὴν Θεία Χάρη! Ὅπως γράφει καὶ ὁ Ντοστογιέφσκυ, “Ὁ καθολικισμὸς εἶναι πίστη μὴ χριστιανική. Εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν ἀθεϊσμό, ὁ ὁποῖος κηρύττει μονάχα τὸ μηδὲν, ἀλλὰ ὁ καθολικισμὸς προχωράει πιὸ πέρα ἀκόμα. Κηρύττει ἕναν διαστρεβλωμένο “Χριστό”, ἕναν “Χριστὸ” ἀντίθετο τοῦ Χριστοῦ. Κηρύττει τὸν ἀντίχριστο”. Ὁπότε Ξενία, ὁ παπισμὸς σὰν σχέδιο καὶ στόχος τοῦ ἀντιχρίστου εἶναι μεγάλη πτώση, ὅπως ἐκείνη τοῦ σατανᾶ! Ἀντὶ ὁ καινούργιος Μητροπολίτης νὰ συντρίψει, νὰ διώξει μέχρι ἀφανισμοῦ τὸν παπισμό, γιὰ νὰ ἀπελάσει τὸν βαρὺ λύκο καὶ νὰ προστατέψει τὴν Ὀρθοδοξία, ἐκεῖνος κολακεύει τὸν πάπα καὶ τὸν παπισμό, “ἀποδέχεται” τὴν ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΤΟΥ, καὶ προσπαθεῖ νὰ μαχαιρώσει τὴν Ὀρθοδοξία θανάσιμα στὰ φυλλοκάρδια, ξεκινῶντας νὰ μεταλλάσσει τὴν δομὴ τῆς Ἐκκλησίας μας σὲ… ΑΙΡΕΤΙΚΗ!».

«Ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι “Ἀρχιερεῖς” καὶ “ἱερεῖς” μετατρέπουν τοὺς ἱεροὺς ναούς μας σὲ θέατρο πολέμου καὶ διωγμῶν τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, μέσα στὴν ἴδια τὴν Πατρίδα μας! Κάποια στιγμὴ εἶχα ἀναρωτηθεῖ, γιατὶ οἱ παπικοὶ ἀγαπᾶνε τόσο τοὺς δαίμονες, ὥστε νὰ ἔχουν τὰ ἀποτρόπαια ἀγάλματά τους ὡς ἐξωτερικὸ… “διάκοσμο” στοὺς ναούς τους. Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὅτι ἐργάζονται γιὰ νὰ φέρουν τὸν ἀντίχριστο, ὅπως εἶπες. Ἡ ἀποστολὴ ὅλων τῶν χριστομάχων κληρικῶν εἶναι πρῶτα νὰ μολύνουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὸν παπισμό, καὶ μόλις τὴν νοθεύσουν, νὰ μπορέσουν μετὰ νὰ τὴν σύρουν στὸ παγκόσμιο χωνευτήρι τῆς Πανθρησκείας, ποὺ θὰ προσκυνήσει τὸν ἀντίχριστο».

«Ὅταν ἡ θεία μου μὲ ῥώτησε, γιατὶ ἕνας Μητροπολίτης νὰ θέλει τόσο πολὺ νὰ “τιμήσει” τοὺς Μασόνους, κατάλαβα ὅτι ὁ Μητροπολίτης ἔδωσε ὑπόγεια… “διαφημιστικὴ διαταγὴ” πρὸς τὸ ποίμνιο, νὰ ἐντρυφήσει κι αὐτὸ στὶς διαβολικὲς σιχαμάρες τῶν Μασόνων, καὶ νὰ “ἐμπνευστεῖ” ἀπὸ τὸ πόσο βλάσφημοι μποροῦν νὰ γίνουν! Γιὰ παράδειγμα, ὁ καθηγητὴς Σταμούλης ποὺ “τιμήθηκε”, ἦταν Παρθενομάχος! Ὅταν ἀναφερόταν στὴν Παναγία δὲν ἀναφερόταν ὡς τὴν Πανάχραντο καὶ Ἀειπάρθενο, καὶ διέδιδε πὼς ἡ ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας μας… “δὲν ἦταν προϋπόθεση” γιὰ νὰ γεννήσει τὸν Χριστό! Τὸ στόμα του ἦταν σὲ τὲτοιο σημεῖο ῥυπαρό, ποὺ ἀνέδιδε ἀσυλληπτη ἀντίχριστη δυσωδία, ὅπως ὅτι ἡ Παναγία μας θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε γεννήσει τὸν Θεό, “χωρὶς” νὰ εἶναι Ἀειπάρθενος! Μὲ τὴν ἐλεεινὴ ἔννοια, πὼς “ὁποιαδήποτε γυναῖκα” θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε γεννήσει τὸν Θεάνθρωπο! Ἡ θεία εἶπε πὼς τέτοια πράγματα γράφονται μόνο σὲ μασονικά βιβλία, ὅτι δηλαδὴ ἡ Παναγία μας “δὲν ἦταν” Ἀειπάρθενος! Ὅπως προκύπτει, ὁ ἀσεβέστατος Μητροπολίτης προωθεῖ τὸ ἔργο καὶ τὴν μνήμη τοῦ ἀρχιμασόνου καθηγητῆ, ἐπειδὴ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης εἶναι Μασόνος! Ἡ θεία ἦταν σαφής, ὅποιος στηρίζει τοὺς σκοποὺς τῆς Μασονίας ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΑΣΟΝΟΣ, ἀσχέτως ἄν ἔχει ἤ δὲν ἔχει λάβει ἐπισήμως τὴν μασονικὴ ἰδιότητα! Καὶ γιὰ τὸν Καζαντζάκη μοῦ εἶπε πολλά, ποὺ ἐπίσης τὸν “τίμησε” ὁ ἀχρεῖος Μητροπολίτης· ὡς αὐτονομημένο εἴδωλο ἡ τέχνη τοῦ μισέλληνα Καζαντζάκη, ὑπηρετεῖ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν συντριβὴ τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ κατατάσσεται στοὺς ΓΟΗΤΕΣ, δηλαδὴ τοὺς μάγους τῆς πένας ποὺ στρέφονται κατὰ τοῦ Θεοῦ· γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ἀποκάλυψη λέει ὅτι θὰ προκόψουν στὸ χειρότερο, καὶ τὸ μέρος τους εἶναι ἡ αἰώνια κόλαση! Οἱ ἰδέες τοῦ Καζαντζάκη εἶναι σκοτεινές, ἀνάξιες τῆς ἑλληνικῆς διανόησης, θεωρίες ἀπὸ διάνοια ἀνισόρροπη καὶ ψυχὴ εἰδωλολατρική! Στὴν “Ἀσκητικὴ” ἔγραφε πὼς “Ὁ Θεός μας εἶναι ἄνδρας καὶ γυναῖκα, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, κοπριὰ καὶ πνεῦμα…”! Στὸν βλάσφημο “Τελευταῖο πειρασμὸ” ἔγραφε πὼς ἡ ἐμφάνιση τῶν ἀγγέλων κατὰ τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου, ἦταν “ὄνειρο” τῆς Μητρός Του, ὅτι ὁ Κύριος “δὲν εἶχε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ συνείδηση” ὅτι ἦταν ὁ Μεσσίας, ἀλλὰ τὴν διαμόρφωσε σταδιακὰ ὑπὸ τὴν ἐπήρεια ποικίλων παραγόντων, καὶ ὅτι πάνω στὸν Σταυρό, ὁ Κύριος “ὀνειρευόταν” —ἄκουσον, ἄκουσον— σπίτια, ἐργαστήρια, συζύγους καὶ ἀπογόνους! Δηλαδὴ ὁ Καζαντζάκης παρουσίαζε τὸν Κύριό μας μὲ ἀπολύτως ἐξευτελιστικὴ συμπεριφορά! Εἶναι προφανές, Ξενία, ὅτι ὁ καινούργιος Μητροπολίτης μαθήτευσε κοντὰ στὸν πάπα, καὶ πῆρε κι αὐτὸς “γιὰ δική του” τὴν δική μας Ἐκκλησία, —ἐπειδὴ ἐπίσης δέχτηκε τὸν διάβολο καὶ τὸν ὑπηρετεῖ! Γι’ αὐτὸ καὶ ὡς ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, μέσα στοὺς ἱεροὺς ναούς μας “τίμησε” τὰ μασονικὰ κατακάθια… Θὰ σοῦ πῶ ὅμως καὶ τὰ δικά μου συμπεράσματα, ἀπὸ τὶς πολλὲς συζητήσεις μὲ τὴν θεία μου· μέσα στὸ ἁγιασμένο ῥάσο, οἱ Μασόνοι “κληρικοὶ” κρύβουν τὰ ἑβραϊκὰ ὄρνεα ποὺ θέλουν “νὰ μᾶς φᾶνε ζωντανούς”, γιὰ νὰ ἀνατρέψουν τὴν Ὀρθοδοξία! Ὡς γιοὶ τοῦ διαβόλου, γιὰ τὴν ἐργασία τοῦ μίσους τους πρὸς ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, χρησιμοποιοῦν ὡς προσωπεῖο γιὰ τὴν ἀπάτη τους, τὴν ἰδιότητα τοῦ κληρικοῦ, ὥστε πίσω ἀπὸ τὸ “ἱερὀ καὶ τὸ ἅγιο”, ἡ διαβολεμένη βία τους νὰ γίνεται ΑΝΥΠΟΠΤΗ! Ἐκ πρώτης ὄψεως ὁ νέος ἐκκλησιαστικὸς θεσμὸς τῆς “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ” ἦταν ἕνας “ἤρεμος”, “φυσιολογικὸς” καὶ… “ἀξιοπρεπής”, ἀπὸ πλευρᾶς “σεβασμοῦ τῶν πολιτισμένων κανόνων”· ἔδειχνε προσεκτικὸς στὸν “σεβασμὸ” τοῦ προσώπου τῶν ὀρθοδόξων. Ὅταν ὅμως ἔξω ἀπὸ τὸν ναό, ἡ γιαγιὰ μου εἶδε πολλοὺς νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν προσπάθεια τοῦ Μητροπολίτη νὰ ὑποτάξει τὴν ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, στὴν ἑβραιομασονικὴ “ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ”, ὁ δήμαρχος βγῆκε καὶ δήλωσε πὼς… “Ὁ φανατισμός, ἡ μισαλλοδοξία καὶ ὁ σκοταδισμὸς(!) δὲν χωρᾶνε στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, οὔτε καὶ στὴν πόλη μας”… Καταλαβαίνεις Ξενία, τί κάνουν ὅσοι δουλεύουν γιὰ τὸν “Ἀνάποδο Κόσμο” τῶν Ἑβραίων; Διατυμπανίζουν βεβαίως βροντερά, ὅτι ὑπάρχει πολεμικότατο κλίμα ἀνάμεσα στὶς δυνάμεις τοῦ φωτὸς καὶ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους, ἀλλὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν διαστρέφουν· μὲ τὰ λόγια δηλώνουν μὲ δαιμονικὸ θράσος, πὼς οἱ ἴδιοι ἐκπροσωπεύουν τὶς δυνάμεις τοῦ “φωτός”, ἀλλὰ μὲ τὶς πράξεις τους ἡ ζοφερὴ ἀλήθεια φωνάζει, ὅτι ὑπηρετοῦν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο στρατόπεδο, δηλαδὴ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ τὴν ἑωσφορικὴ ἀντζέντα τους! Οἱ ψυχὲς νοιώθουν ὅτι γίνονται ἕρμαια μιᾶς ἀνελέητης βίας, τῆς διαβολεμένης βίας ποὺ κατεξουσιάζει καὶ δαιμονιεῖ τοὺς Μασόνους, ἀλλὰ ἠ ὑποκριτικὴ ἀπάτη τῶν “ἱερῶν” τάχα λόγων τῶν ἀντιχρίστων “κληρικῶν”, δὲν τὶς ἀφήνει νὰ ἐντοπίσουν τὴν θηριώδη ἐξουσιαστικὴ βία ποὺ ὑφίστανται ἀπὸ τὴν ἑβραιομασονία! Μὲ τὴν ἀντιστροφὴ τῶν συμβόλων δηλαδή, οἱ Μασόνοι προκαλοῦν τὴν παραλυτικὴ ἀδράνεια τῶν εὐσεβῶν ψυχῶν, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ “ΣΦΑΓΗ”, καὶ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΕΗΛΑΤΗΣΗ ΤΟΥΣ!».

«Ὅλα αὐτὰ ποὺ λές, Μακρίνα, τὰ σκέφτονταν ἐμπόνως ὁ πατέρας μου. Ὁ ὁποῖος στηρίζει ὅσο μπορεῖ τοὺς ἀγωνιζόμενους Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, μοναστὲς καὶ τὸν λαό, γιὰ νὰ συμβάλλουμε ἀπὸ κοινοῦ ἀληθινὰ καὶ δυνατά, στὴν ἀναζωπύρωση τῆς ἄσβεστης λυχνίας τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Μόλις ἀντιλήφθηκε τὶς αἰσχρὲς προθέσεις τῆς “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ”, καὶ ὅσο οἱ πρόβες τῆς ἀσέβειας πλησίαζαν πρὸς τὸ τέλος, κατόπιν προσευχῆς καὶ ἱερῆς ἀγωνίας ἀποφάσισε νὰ γράψει στὸν ἀποστάτη Μητροπολίτη. Τοῦ ἔστειλε μία ἐπιστολὴ μὲ ἔντονότατη διαμαρτυρία, γιὰ τὸν βορβορώδη τρόπο που μεταχειριζόταν τοὺς πιστούς, προκειμένου νὰ τοὺς ὑποτάξει στοὺς ἑβραιομασόνους καὶ τοὺς δαίμονες. Προφορικὰ τοῦ δήλωσε πὼς οἱ πρωτοφανεῖς ἐνέργειές του ἀποσυνθέτουν τὴν χριστιανορθόδοξη ταυτότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, συνεπῶς καὶ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα, καὶ φτάνουν μάλιστα νὰ ἀπειλοῦν ἀκόμα καὶ τὴν βιολογικὴ ἐπιβίωση τοῦ Γένους μας! Θὰ σοῦ διαβάσω τὴν ἐπιστολή, γιὰ νὰ πάρεις μία ἰδέα τί σημαίνει, τὸ νὰ λές ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ γιὰ τὰ πράγματα! Μακρίνα, ἄκου: “Σεβασμιότατε, ἡ τιμή, ἡ ὑπόληψη καὶ ὁ σεβασμὸς ποὺ ἐπιβάλλεται στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς πιστούς, φρουρεῖται ὄχι τόσο ἀπὸ τὸν καλοαναθρεμμένο ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀπαιτεῖ νὰ μὴν ἀτιμάζεται ἡ πίστη του, νὰ μὴν διασύρεται ἡ Ἱστορία του, καὶ νὰ μὴν δολοφονεῖται ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία του, ὁ ὁποῖος φυσικὰ δικαιοῦται νὰ ἀπολαμβάνει βαθυτάτου σεβασμοῦ. Διαφορετικὰ ὁ ἀπατεώνας θὰ ὀνομαστεῖ ἀπατεώνας, ὁ βλάσφημος θὰ ὀνομαστεῖ βλάσφημος, ὁ θρησκειοκάπηλος θὰ ὀνομαστεῖ θρησκειοκάπηλος, καὶ ὁ ψεύτης θὰ ὀνομαστεῖ ψεύτης. Αὐτὰ τὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἐμμένουν στὴν δουλεία τῶν παθῶν, γιὰ νὰ προκαλέσουν βλάβη στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν κοινωνία, δὲν εἶναι συνθέματα ἐμπαθείας καὶ δόλου, ἤ “ῥετσινιὲς” ἐκδικήσεως, ἀλλὰ ἄκρως ἀναγκαία κατάκριση τῶν ἀθλιοτήτων, ὡς ἠθικῶν κηλίδων μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς κοινωνίας. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ ἀντίδραση, καὶ ψυχικὴ ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου ποὺ δὲν ἀνέχεται τὸν ἐμπαιγμὸ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ ἐνσαρκώνεται καὶ ἐνεργοποιεῖται ἀπὸ κληρικὸ ὁποιουδήποτε βαθμοῦ. Ὁ Ἰησοῦς γιὰ παράδειγμα, ἀποκαλεῖ τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους, ὑποκριτές, ἅρπαγες, ἄδικους, ἀνελεήμονες, ὁδηγοὺς τυφλοὺς μὲ φονικὲς διαθέσεις καὶ προθέσεις· ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀποκαλεῖ τοὺς Ἰουδαίους “γεννήματα ἐχιδνῶν”, ἤ ὁ Παῦλος τοὺς Γαλάτες, “ἀνόητους”. Ὁπότε θὰ ἐγκωμιάζουμε τὴν ἀρετή, καὶ θὰ στιγματίζουμε τὴν κακία. Ὁ σατανᾶς ἐπιτρέπει στοὺς ἄθεους ῥασοφόρους τυράννους, νὰ λένε μόνο τὸ “Ἐν εἰρήνη τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν”, ἀλλὰ νὰ μὴν ἀνοίγουν τὸ στόμα γιὰ νὰ λένε λόγια ποὺ ἐξαίρουν τὴν θεότητα τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Εἰρήνης, Χριστοῦ, οὔτε καὶ νὰ ἀναφέρουν τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ὁ πιστὸς ἀνακαινίζεται μὲ τὸν πόθο μιᾶς αἰώνιας παραδεισένειας ζωῆς. Αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι τὸ κήρυγμα εἶναι φῶς οὐράνιο, ἀποκαλύπτει μυστήρια, ὠθεῖ στὴν ἐσωστρέφεια, ἑρμηνεύει τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν σκοπιμότητα τῆς πίστης, τακτοποιεῖ στὶς καρδιὲς καὶ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων τὰ ὀρθὰ δόγματα τῆς σωτηρίας, ἀποσπᾶ ἀπὸ τὶς δαιμονικὲς προλήψεις καὶ δεισιδαιμονίες τοὺς πλανωμένους, συνειδητοποιεῖ τὴν ἁμαρτία, προκαλεῖ κατάνυξη καὶ δάκρυα μετανοίας στοὺς ἁμαρτωλούς, ὁδηγεῖ στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καὶ τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ ὁ ἄνθρωπος σώζεται, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινωνία ἠθικῶς ὑγιαίνει καὶ ἰσορροπεῖ. Τελευταῖα, εἰδικῆς ἀποστολῆς δαιμόνιο σφύριξε στὰ αὐτιὰ ὁρισμένων ἀνωτέρων καὶ κατωτέρων κληρικῶν, τῆς τάξης καὶ σχολῆς τῶν “Γλυκανάλατων καὶ Μούχλας”, ὅτι τὸ κήρυγμα δὲν χρειάζεται, καὶ ὅτι ἀρκεῖ ἡ θεία Λειτουργία πρὸς κάθαρση τῶν παθῶν καὶ σωτηρία. Ἡ ἀποστολὴ ἑνὸς Ἐπισκόπου δὲν εἶναι νὰ ξεριζώνει ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ στὸν Ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, ὅσα ἔχουν ἤδη καλλιεργηθεῖ καὶ εὐλογηθεῖ μὲ καρποὺς ἐκλεκτούς! Ἕνας Ἐπίσκοπος ὡς ἱερεύς, θείῳ δικαίῳ, δὲν νοεῖται νὰ ἔχει ἀκάθαρτη καρδιά, ἀπὸ τὴν ὁποία “ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖες, πορνεῖες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες” (Ματθ. 15,19), ἀλλὰ καρδίαν Ἰησοῦ, ὅπως ἀπαιτοῦν τὰ λογικὰ πρόβατά μας. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Εἶναι δυνατὸν ἡ “τιμητικὴ προβολὴ” τῶν ἴδιων τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου, ἐντὸς τοῦ πανσέπτου οἴκου τοῦ Κυρίου, ὡς ὑποβολὴ τοῦ σατανᾶ, πρὸς ἀνατροπὴ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, νὰ σημαίνει ἐλατήρια καρδιᾶς φλογισμένης ἀπὸ τὴν φωτιὰ τῆς ἁγιότητας, ποὺ ἀνάβει στὶς καρδιὲς τῶν Ἀποστόλων Του ὁ Θεάνθρωπος, πρὸς δόξαν τῆς Ἐκκλησίας Του καὶ αἰσχύνης τοῦ διαβόλου; Λοιπόν; Γι’ αὐτὸ σᾶς δόθηκε τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τὸ σπαθὶ τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας; Γιὰ νὰ σφάζετε σὰν ἀρνὶ τὴν λάμπουσα λυτρωτικὴ Ἀλήθεια, διὰ τῆς Ὁποίας οἱ ἐν μέσῳ λύκων σταλθέντες, (Ματθ. 1,16) ἀγωνίστηκαν καὶ μαρτύρησαν γιὰ νὰ φράξουν στόματα λεόντων, νὰ σβήσουν τὴν δύναμη τοῦ πυρὸς τῆς ἁμαρτίας, καὶ νὰ θεμελιώσουν τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετή, διὰ τῶν ὁποίων καὶ μόνο ὁλοκληρώνεται ἡ ἀνθρώπινη προσωπικότητα, κὰι ἐπιτυγχάνεται ἡμέρωση καὶ εὐημερία; Ἡ ἑωσφορικὴ αἱρετικὴ πανήγυρη ποὺ ἑτοιμάζετε, ἡ περιβόητη “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ”, ἀποτελεῖ ἐνέργεια εὐαγγελικῶς ἐπιλήψιμη, τὴν ὀποία ὅμως ἐπιτάσσετε στοὺς πιστούς κατὰ τρόπο τυραννικό, —τουτέστιν σατανικό—, θέτοντας τὸν ἑαυτό σας παραβάτη τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὁ κάθε πιστὸς δικαιοῦται νὰ διαμαρτύρεται κατὰ τῆς ἀθλιότητας τῶν κληρικῶν. Ἡ παγερὴ ἀδιαφορία σας γιὰ τὶς ζωηρότατες διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν, γιὰ τὴν ἀνησυχία καὶ τὶς ἐπίμονες ἐκκλήσεις τους γιὰ ματαίωση αὐτῆς τῆς “γιορτῆς” τοῦ μασονικοῦ βανδαλισμοῦ τοῦ ποιμνίου, καὶ τῆς πρωτοφανοῦς βεβήλωσης τῶν ἱερῶν ναῶν, χαρακτηρίζει τὸ ἠθικὸ ποιὸν ἑνὸς ἀνθρώπου, καὶ μάλιστα κληρικοῦ, ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐκλαμβάνει τοὺς πιστοῦς ὡς “ζωντόβολα” γαλακτοφόρα! Ὁ ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελίου ὀφείλει νὰ ἐλέγχει τὴν ἀσύμφορη χριστιανικῶς, πολιτεία τοῦ οἰουδήποτε βαθμοῦ κληρικοῦ, καὶ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Ἐπισκόπου, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας βάλλεται πανταχόθεν καὶ ἐκ τῶν ἔνδοθεν. Ὅταν ἕνας σκανδαλοποιὸς ἐκμεταλλεύεται ὡς κληρικός, τὸ ἀξίωμά του, γιὰ νὰ τύπτει τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, τοῦ χρειάζεται ὁ στυπτικός, ἔστω, χαρακτηρισμὸς τῶν πράξεων καὶ τῶν ἐνεργειῶν του. Ἐλεγμὸς σημαίνει ἔλεγχος, ἐπιτήμηση τοῦ δράστη μὲ ἠπιότητα ἤ δριμύτητα ἀναλόγως τοῦ ἁμαρτήματός του, τῆς ἰδιότητάς του, καὶ τῆς ἐκτάσεως τῆς ἠθικῆς ζημίας ποὺ προκαλεῖ τὸ ἐκ τοῦ κακοῦ σκάνδαλο. Οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτάσσουν· δὲν εἶναι εὐχολόγιο. Καὶ ἐπιτάσσουν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις, χωρὶς νὰ ἐπικαλοῦνται παρεμβάσεις τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας πρὸς ἐφαρμογή. Ἡ ἐπιταγή τους εἶναι φωνὴ τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐρειδομένη ἐπὶ τῶν Ἁγίων Γραφῶν».

«Τώρα ποὺ μίλησες γιὰ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, θυμήθηκα τὴν ἀπορία τῆς γιαγιᾶς· ῥώτησε τὴν θεία ἄν ἀλήθευε, ὅτι ὁ “τιμώμενος” ῥυπαρολόγος καθηγητής, Χρυσόστομος Σταμούλης, εἶχε ὄντως κάποιο ὀφφίκιο, καὶ ἡ θεία τῆς ἀπάντησε μὲσα ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχη: ἐπειδὴ ὁ καθηγητὴς “εἶχε προσφέρει πολλὰ(!)” στὴν θεολογία καὶ τὸν πολιτισμό, ἄρθρωνε “μεστὸ θεολογικὸ λόγο” ποὺ “ἄγγιζε τὶς ψυχὲς καὶ τὶς ἀναζωογονοῦσε(!)”, παρουσίᾳ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ Πατριάρχης τοῦ ἀπένειμε τὸ… ὀφφίκιο τοῦ Ἄρχοντα Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας! Σὰν νὰ λέμε δηλαδή, Ξενία, πὼς ὁ Πατριάρχης… “ἀναζωογονήθηκε” μὲ τὴν προσβολὴ τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὸν μασο-ἀναθρεμμένο καθηγητή, καὶ τὸν ἔκρινε ἄξιο τῆς ἐμπιστοσύνης του, γιὰ νὰ ἐργαστοῦν ἀπὸ κοινοῦ στὶς μιαρὲς μασονικὲς ἀποστολές! Ἔχοντας φυσικὰ πάντα δίπλα καὶ τὸν παπο-ἀναθρεμμένο Ἀρχιεπίσκοπο… Θέλεις νὰ σοῦ μιλήσω λίγο γιὰ μασονικὲς ἀποστολές; Κάτσε νὰ βρῶ τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο φωτογραφίες, στὸ κινητό, μὲ τὰ “Πρωτόκολλα τῆς Σιῶν”. Εἶναι τὰ ἑβραϊκὰ σχέδια γιὰ τὴν ὑποτιθέμενη ὑποταγὴ ὅλων τῶν λαῶν, στὸν ἀντίχριστο: “ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ. Περιμένοντας τὴν ἐνθρόνισή μας, θὰ δημιουργοῦμε καὶ θὰ πολλαπλασιάζουμε τὶς μασονικὲς στοὲς σὲ κάθε χώρα τῆς οἰκουμένης· θὰ προσελκύουμε σὲ αὐτὲς ὅλους ἐκείνους, ποὺ εἶναι ἤ μποροῦν γίνουν ὑπέροχοι πράκτορές μας. Οἱ στοὲς αὐτὲς θὰ ἀποτελοῦν τὸ κυριότερο γραφεῖο πληροφοριῶν μας, καὶ τὸ μέσον ποὺ θὰ ἔχει τὴν μεγαλύτερη ἐπιρροή. Θὰ συγκεντρώσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς στοὲς σὲ μία διοίκηση, γνωστὴ μόνο σὲ ἐμᾶς, ποὺ θὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ τοὺς σοφούς μας. Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ. Οἱ στοὲς θὰ ἔχουν τὸν ἀντιπρόσωπό τους, πίσω ἀπὸ τὸν ὁποῖο θὰ κρύβεται ἡ διοίκηση ποὺ εἴπαμε, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀντιπροσώπους θὰ δίνονται οἱ διαταγὲς καὶ τὰ συνθήματα. Μέσα στὶς στοὲς θὰ δημιουργοῦμε τὸν πυρῆνα ὅλων τῶν ἐπαναστατικῶν καὶ φιλελεύθερων στοιχείων. Τὰ μέλη τους θὰ ἀνήκουν σὲ ὅλα τὰ κοινωνικὰ στρώματα. Τὰ μυστικότερα πολιτικὰ σχέδια θὰ μᾶς γίνονται γνωστά, καὶ θὰ ἀναλαμβάνονται ἀπὸ τὴν διεύθυνσή μας, ἀμέσως ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς ἐμφάνισής τους. Ο ΜΑΣΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ. Ἐὰν ἐκδηλωθοῦν ἀνωμαλίες, αὐτὸ θὰ σημαίνει ὅτι παρουσιάζεται ἀνάγκη νὰ κλονιστεῖ ἤ νὰ καταστραφεῖ μία ἰσχυρὴ ἀλληλεγγύη. Ἄν στοὺς κόλπους της ἐξυφανθεῖ κάποια συνωμοσία, ἀρχηγὸς της θὰ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον πιστοὺς ὑπηρέτες μας. Εἶναι φυσικὸ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς καὶ ὄχι κάποιος ἄλλος, ἐκεῖνοι ποὺ καθοδηγοῦν τὶς ὑποθέσεις τοῦ μασονισμοῦ, διότι γνωρίζουμε ποῦ πηγαίνουμε, γνωρίζουμε τὸν τελικὸ σκοπὸ κάθε ἐνέργειας, ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουν τίποτα, οὔτε κὰν τὸ ἄμεσο ἀποτέλεσμα. Ἱκανοποιοῦνται συνήθως μὲ τὴν στιγμιαία ἐπιτυχία τῆς φιλαυτίας τους, στὴν ἐκτέλεση τοῦ σχεδίου τους, χωρὶς κὰν νὰ διακρίνουν ὅτι τὸ σχέδιο αὐτὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν πρωτοβουλία τους, ἀλλὰ τοὺς ὑποβλήθηκε ἀπὸ ἐμᾶς. ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΓΟΗΤΡΟΥ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Διὰ τῆς ἐπιρροῆς μας, ἡ ἐκτέλεση τῶν νόμων τῶν Χριστιανῶν ἔχει περιοριστεῖ στὸ ἐλάχιστο. Τὸ γόητρο τῶν νόμων ὑποσκάπτεται μὲ τὶς φιλελεύθερες ἑρμηνείες, ποὺ τοὺς ἔχουμε εἰσαγάγει. Στὶς ἐξουσίες καὶ τὰ ζητήματα πολιτικῆς καὶ ἀρχῶν, τὰ δικαστήρια ἀποφασίζουν ὅ,τι προδιαγράφουμε σὲ αὐτά, καὶ ἀντιλαμβάνονται τὰ πράγματα ὑπὸ τὴν ἄποψη ποὺ τοὺς παρουσιάζουμε ἐμεῖς. Γι’ αὐτὸ χρησιμοποιοῦμε τὴν μεσολάβηση προσώπων, γιὰ τὰ ὁποῖα νομίζει κάποιος ὅτι δὲν ἔχουμε κανένα κοινό, ὅπως εἶναι ἡ γνώμη τῶν ἐφημερίδων, και ἄλλα πολλὰ ἀκόμα μέσα. Μέχρι καὶ οἱ γερουσιαστές, ἤ καὶ ἡ ἀνώτερη διοίκηση παραδέχεται τυφλὰ τὶς συμβουλές μας. Τὸ καθαρῶς ζωώδες πνεῦμα τῶν Χριστιανῶν, δὲν εἶναι ἱκανὸ νὰ ἀναλύσει καὶ νὰ παρατηρήσει κάν, καὶ ἀκόμα περισσότερο νὰ προβλέψει σὲ τί εἶναι δυνατὸν νὰ καταλήξει, ἡ ὑπὸ κάποιας συγκεκριμένης μορφῆς παρουσίαση, ἑνὸς ζητήματος». Πάντως δύο χρόνια κοντὰ στὴν γιαγιά, ἔχω καταλάβει ὅτι ἡ Πίστη ποὺ δὲν στοιχίζει τίποτα, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀξία! Ὁ Χριστὸς δὲν ἐγκωμιάζει τὴν ἀπραξία, ἤ τὴν ἀκινησία τῆς “ἀκίνδυνης πίστης”. Περιμένει ἀπὸ ὅλους μας νὰ πάρουμε ἀνὰ χείρας τὰ ἄφθονα καὶ ἄφθαρτα, ὅπλα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσής μας, καὶ νὰ ἀπωθήσουμε ὅλους τοὺς διαβολικοὺς λύκους ποὺ μᾶς κυκλώνουν γιὰ νὰ μᾶς κάνουν σκλάβους τους! Θέλουν βλέπεις, νὰ μᾶς ἀπαγορεύσουν ὁριστικὰ καὶ διὰ νόμου, κάθε ἀγῶνα ἀπὸ τὸ “κατ’ εἰκόνα” πρὸς τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”! Ἄ, τώρα κατάλαβα! Μὲ τὶς καινούργιες σατανικὲς διαταγὲς ποὺ θὰ ἔχει ἤδη μοιράσει ἡ ἑβραιομασονικὴ κεντρικὴ διοίκηση, στὶς κυβερνήσεις ὅλων τῶν λαῶν, γιὰ τὶς νέες οἰκονομικὲς συνθῆκες ποὺ θὰ ἐπιβάλλουν μὲ τὸν πόλεμο ποὺ ξεκίνησαν, θὰ θελήσουν νὰ… καταργήσουν διὰ παντὸς τὴν μετάνοια! Προφανῶς οἱ πολιτικοὶ βασίζονται στὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ὥστε μὲ τὰ συστήματα παρακολούθησης μέσα στὰ “κοτέτσια γιὰ ἀνθρώπους”, νὰ καταφέρουν νὰ ἐπιβάλλουν τὴν προσκύνηση τοῦ διαβόλου! Τὶς θύρες μετανοίας μέσα στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων, θὰ θέλουν νὰ τὶς παραγεμίζουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ μὲ κάθε εἴδους αἱρέσεις, πορνείες, διαστροφὲς καὶ φόνους! Δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν, ὅτι ὁ Χριστιανὸς ΔΕΝ σταματάει τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα, οὔτε σταματάει νὰ βιάζει τὸν ἑαυτό του, ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι ἀποφασισμένος νὰ ΑΡΠΑΞΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ!».

«Πραγματικά, Μακρίνα! Τὸ ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Παράδοση γνωρίζει, ὅτι ἡ Θεογνωσία μπορεῖ νὰ εἶναι μόνο ἐμπειρική, καὶ πὼς τὸν ἄνθρωπο ποὺ θέλει ὁλόψυχα νὰ πλησιάσει τὸν Χριστό, δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ἐμποδίσει ΚΑΝΕΙΣ, προκαλεῖ στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις… ΚΡΥΟ ΙΔΡΩΤΑ! Οἱ Θεούμενοι, οἱ Ἅγιοι ἄνθρωποι μποροῦν καὶ μᾶς διδάσκουν γιὰ τὴν γνώση τῆς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ καὶ τῆς ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ Ἑβραῖοι θὰ φέρουν τὸν κόσμο ἀνάποδα, πασχίζοντας νὰ τὸ ξεριζώσουν ἀπὸ τοὺς πυρφόρους τῆς θείας ἀγάπης! Οἱ θεοκτόνοι Ἑβραῖοι θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν παγκοσμίως τῆν εἰδωλολατρεία, ἐπιστρέφοντας τοὺς λαοὺς στὴν αὐτοθεΐα καὶ τὴν ἰσοθεΐα ποὺ ἐπιθύμησε ὁ Ἀδάμ. Τὴν στιγμὴ τῆς προπατορικῆς παράβασης, ποὺ ὁ ὄφις μπόλιασε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν τυφλὸ καὶ ἀδυσώπητο δυναμισμὸ τῆς βίας, ὁ ἄνθρωπος ἔχασε ἀπὸ τὸ ὀπτικὸ πεδὶο τῆς συνείδησής του, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, καὶ προσδοκοῦσε μὲ αἰσιοδοξία, νὰ γεμίσει αὐτὸ τὸ ὀπτικὸ πεδίο μὲ τὴν… “ὑπερμεγέθη”, καὶ “θεοποιημένη” εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του! Στὴν πραγματικότητα, τὴν θέση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ κατέλαβε ἡ εἰκόνα τοῦ… αὐτουργοῦ τῆς παράβασης! Ἡ αὐτοσυνειδησία τοῦ Ἀδὰμ γέμισε μὲ τὴν… δική του, “θεϊκῆς” πλέον ποιότητας εἰκόνα· ἀλλὰ φυσικὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὴν ψευδαίσθηση ἐκείνη, ποὺ ἡ δαιμονικὴ βία γέννησε μέσα στὸ κέντρο, τὸν ὀμφαλὸ τῆς αὐτοσυνειδησίας τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ ἐμποδίσει ἀποτελεσματικὰ κάθε προσπάθεια ἐξόδου τοῦ ἑαυτοῦ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, μέσα ἀπὸ τὴν ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΔΙΟΔΟ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, ἀπὸ τὸ πέρασμα τῆς μετανοίας. Ἔτσι ἐγκλωβισμένος ὁ Ἀδὰμ σὲ ἕναν ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟ, καὶ σὲ μία ταυτοποίηση τοῦ ἑαυτοῦ του, δαιμονικῆς ποιότητας καὶ… τεχνολογίας, ἔμεινε καρφωμένος στὴν κατάσταση τῆς ἀμετανοησίας! Πρόκειται γιὰ τὸν δρόμο τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, τῆς αὐτολατρείας καὶ τῆς ναρκισσιστικῆς του θωπείας… Ὁ Θεὸς σεβόμενος τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, τὸν κατευόδωσε στὴν νέα πορεία τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῆς αὐτοθεΐας ποὺ διάλεξε, ἀλλὰ δὲν τὸν ἄφησε χωρὶς καμία ἐλπίδα ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὴν ἀμετανοησία του, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν δουλωμένο στὴν δαιμονικὴ βία ἑαυτό του. Ὁ Θεὸς τοῦ παρέδωσε ὡς φυλακτὸ καὶ ἰδιαίτερη εὐλογία, τὴν προσδοκία γιὰ μιὰ καινούργια ὑπαρξιακὴ προοπτική. Παρηγόρησε τὸν ἄνθρωπο ὅτι θὰ θέσει ἔχθρα ἀνάμεσα στὸ σπέρμα τοῦ ὄφεος καὶ στὸ σπέρμα τῆς γυναικὸς —ἐννοῶντας τὴν Παναγία—, καὶ ἀμέσως μετὰ τοῦ ξεκαθάρισε πὼς στὴν νέα ζωὴ ποὺ διάλεξε, ἡ ἀνελέητη καταπίεση τῆς δαιμονικῆς βίας, θὰ εἶναι πάντοτε ἐξουθενωτικὴ γι’ αὐτὸν… Κάθε πρόβλημα τῆς νέας ζωῆς του, Μακρίνα, κάθε ἀντιξοότητα καὶ δυσκολία στὴ προσπάθεια ἐπιβίωσής του, ἀλλὰ καὶ κάθε πόνος καὶ ὀδύνη, κάθε ἀπογοήτευση καὶ ἀπελπισία, ἀκόμα καὶ στὶς λεπτομέρειες τῆς καθημερινότητας, ἐπρόκειτο νὰ βιώνονται στὸ ἑξῆς ὡς καταπιεστικὴ καὶ ἐξουθενωτικὴ παρουσία δαιμονικῆς βίας, καὶ ἀλύτρωτου καὶ ἀναπόφευκτου ἀναγκασμοῦ! Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἰσήλθε στὸ καθεστὼς τῆς τυραννίας τῆς δαιμονικῆς βίας, κάνοντας χρήση τοῦ ὑψίστου καὶ θεοειδοῦς δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας του, ἄρα καὶ ἡ ἐπιστροφή του ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῆς δαιμονικῆς βίας, δηλαδὴ ἡ ἐπιστροφή του ἀπὸ τὴν ἀμετανοησία, πρὸς τὴν μετάνοια, δηλαδὴ πρὸς τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ γίνει μόνο ἀπὸ τὸν ἴδιο δρόμο· ἀπὸ τὸν δρόμο τῆς δικῆς του ἐλεύθερης ἐπιλογῆς! Μονάχα ποὺ μία τέτοια, ἐλεύθερη καὶ ἀξιοπρεπής, ἐπιστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν βία, μπορεῖ νὰ γίνει ΜΟΝΟ ΔΙΑ ΤΗΣ… ΒΙΑΣ!».

«Ἐννοεῖται! Ὁ πνευματικὸς ἀγῶνας κατὰ τῶν παθῶν μας, προϋποθέτει μεγάλη θέληση καὶ πραγματικὴ βία κατὰ τοῦ διεφθαρμένου ἑαυτοῦ μας! Ὁ ὁποῖος οὔτε στὴν νηστεία ὑποτάσσεται εὔκολα, οὔτε στὴν προσευχή, οὔτε παρακολούθηση τῶν λογισμῶν καὶ τῆς γλώσσας θέλει, ὅμως δὲν γίνεται ἀλλιῶς! Ἄν συνδυάσουμε, Ξενία, τὴν νοθεία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν Παναίρεση ποὺ θέλουν οἱ διεφθαρμένοι Μητροπολίτες, μὲ τὴν Πανθρησκεία ποὺ θέλουν οἱ ἄθλιοι Ἑβραῖοι, καὶ τὶς φιλελεύθερες ἑρμηνείες τῶν νόμων, μὲ τὶς πολιτικὲς ἐξουσίες καὶ τὰ δικαστήρια ποὺ ἀποφασίζουν ὅ,τι τοὺς προδιαγράφουν οἱ Ἑβραῖοι, καταλήγουμε στὰ ἀμείλικτα μέτρα καὶ τὴν ἄκαμπτη ἔξουσία τῶν Μασόνων, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ποὺ ἔχουν προγραμματίσει! Κάτσε νὰ σοῦ τὸ διαβάσω ἀπὸ μέσα: “Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Θὰ ψηφίσουμε νόμο, μὲ τὴν δύναμη τοῦ ὁποίου ὅλα τὰ ἀρχαῖα μέλη τῶν μυστικῶν ὀργανώσεων, θὰ ὀφείλουν νὰ έγκαταλείψουν τὸ κέντρο τῆς κυβέρνησής μας, τὴν Εὐρώπη. Οἱ ἀποφάσεις τῆς κυβέρνησής μας θὰ εἶναι ὁριστικὲς καὶ ἀμετάκλητες. Στὶς χριστιανικὲς κοινωνίες στὶς ὁποῖες ἔχουμε ἐνσπείρει τόσο βαθειὲς ῥίζες διαφωνιῶν καὶ διαμαρτυριῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ τάξη, παρὰ μόνο μὲ ἀμείλικτα μέτρα, ποὺ θὰ μαρτυροῦν ἔξουσία ἄκαμπτη. Εἶναι ἀνώφελο νὰ δίνεται προσοχὴ στὰ θύματα, τὰ ὁποῖα πέφτουν ὑπὲρ τοῦ μελλοντικοῦ καλοῦ. Τὸ καθῆκον κάθε κυβέρνησης, ἡ ὁποία συναισθάνεται τὴν ὕπαρξή της, δὲν εἶναι μόνο νὰ ἀπολαμβάνει τὰ προνόμιά της, ἀλλὰ τὸ νὰ ἐξασκεῖ τὰ καθήκοντά της, καὶ νὰ ἐπιτυγχάνει τὸ καλό, ἔστω καὶ μέσα ἀπὸ μεγαλύτερες θυσίες. Γιὰ νὰ εἶναι κάποια κυβέρνηση, ἀκλόνητη, πρέπει νὰ ἐνδυναμώσει τὴν αἴγλη τῆς ἰσχύος της, ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ φέρει σημεῖα ἀπαραβίαστου καὶ θείας ἐκλογῆς [προκειμένου γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἐννοεῖ τὴν διαβολικὴς ἐκλογή]. Τέτοια ἦταν ὥς τώρα ἡ ῥωσικὴ Μοναρχία, ὁ μόνος σοβαρὸς ἐχθρός μας σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, μετὰ ἀπὸ τὴν παποσύνη [τότε ποὺ τὸ ἔγραφαν αὐτὸ οἱ Ἑβραῖοι, δὲν εἶχαν ὑποδουλώσει ἀκόμα οἰκονομικὰ τὸ Βατικανό]. Θυμηθεῖτε τὸ παράδειγμα τῆς πλημμυρισμένης μὲ αἷμα Ἰταλίας, ἡ ὁποία δὲν πείραξε οὔτε τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ Σύλλα, ὁ ὁποῖος εἶχε χύσει τὸ αἷμα ἐκεῖνο. Μὲ τὴν δύναμή του ὁ Σύλλας, θεοποιήθηκε στὰ μάτια τοῦ λαοῦ ποὺ ἦταν τυραννισμένος ἀπὸ αὐτόν, καὶ ἡ θαρραλέα ἐπιστροφή του στὴν Ἰταλία, τὸν κατέστησε ἀπαραβίαστη κυβέρνηση. Ὁ λαὸς δὲν πειράζει ἐκεῖνον ποὺ τὸν ὑπνωτίζει, μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν ψυχικὴ δύναμή του. ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΡΗΜΑ. Ἄς ἐξετάσουμε λοιπὸν ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῶν πράξεων αὐτῶν, ἕνα ἐπιπλέον δίδαγμα γιὰ τὸ πολίτευμα μας. Θὰ ἐξοβελίσουμε τὸν φιλελευθερισμὸ ἀπὸ ὅλες τὶς σπουδαῖες θέσεις τῆς διοικήσεώς μας, ἀπὸ τὶς ὀποῖες θὰ ἐξαρτᾶται ἡ μόρφωση τῶν ὑποτελῶν μας, κατὰ τὸν ἐπιβαλλόμενο τρόπο τῆς κοινωνικῆς τάξης μας. Σὲ αὐτὲς τὶς θέσεις θὰ γίνονται δεκτοὶ μόνο ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχουμε διαπαιδαγωγήσει ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, γιὰ τὴν διοικητικὴ ἐξουσία. Μπορεῖ νὰ μᾶς πεῖ κάποιος ὅτι ἡ ἀποπομπὴ τῶν παλαιῶν ὑπαλλήλων θὰ στοιχίσει ἀκριβὰ στὸ θησαυροφυλάκιο. Ἀλλὰ πρῶτον θὰ τοὺς βροῦμε μία ἰδιωτικὴ ὑπηρεσία ἀντὶ αὐτῆς τῆς δημόσιας· δεύτερον, ἐφ’ ὅσον ὅλος ὁ χρυσὸς τοῦ κόσμου θὰ εἶναι συγκεντρωμένος στὰ χέρια μας, ἡ κυβέρνησή μας δὲν θὰ φοβᾶται τὶς ὑπερβολικὲς δαπάνες. ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ. Τὸ ὅτι μπορέσαμε νὰ ὁδηγήσουμε τοὺς Χριστιανοὺς σὲ αὐτὴ τὴν δεινὴ τυφλότητα, δὲν ἀποδεικνύει μὲ καταπληκτικὴ σαφήνεια, μέχρι ποιοῦ σημείου τὸ πνεῦμα τους εἶναι περιορισμένο, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ δικό μας; Ἡ περίπτωση αὐτὴ εἶναι ἡ κυριότερη ἐγγύηση τῆς ἐπιτυχίας μας. Πόσο ὀξυδερκεῖς ὑπῆρξαν οἱ παλαιοὶ σοφοί μας, λέγοντας ὅτι γιὰ νὰ πετύχει κάποιος ἕναν σκοπό, δὲν πρέπει νὰ διστάζει μπροστὰ στὰ μέσα, οὔτε νὰ ὑπολογίζει τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων ποὺ θὰ θυσιαστοῦν. Ποτὲ δὲν ὑπολογίσαμε τὰ θύματα τῶν κτηνῶν Χριστιανῶν, καὶ μολονότι ἔχουμε θυσιάσει πολλοὺς ἀπὸ τοὺς δικούς μας, ἔχουμε δώσει στὸν λαό μας τέτοια δύναμη ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν ὁποία ἄλλοτε, δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ ὀνειρευτεῖ κάν”. Συμφωνεῖς, Ξενία, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι λένε τὸ μαῦρο γιὰ ἄσπρο, ὅπως ἀντέστρεψαν τὰ σύμβολα ὁ μασόνος Μητροπολίτης καὶ ὁ δήμαρχος; Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο θὰ τὸ κάνουν καὶ οἱ πολιτικοί, γιὰ νὰ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ “ΣΦΑΓΗ ΤΟΥΣ”, καὶ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΕΗΛΑΤΗΣΗ ΤΟΥΣ…».

«Γιὰ νὰ κερδίσει χῶρο ἡ νέα τάξη πραγμάτων, πρῶτα καταστρέφει μέρος ἀπὸ τὴν παλαιά, μὲ τὴν λεγόμενη “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ”! Μὲ τὶς ἐχθροπραξίες τους οἱ Ἑβραῖοι, θεωροῦν ὅτι ἐλέγχουν ὅλες τὶς φάσεις τῶν συνεπειῶν ποὺ προκαλοῦν στοὺς ὑπόλοιπους λαούς, τοὺς ὁποίους ἀξιώνουν νὰ σκλαβώσουν. Ἡ “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ” πρὶν λίγα χρόνια ἦταν ἡ πανδημία, ὡς μοχλὸς παγκόσμιας πίεσης τῶν λαῶν, καὶ ἐλέγχου τους, μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ δικτατορία. Δηλαδὴ ἡ πανδημία ποὺ προκλήθηκε σκόπιμα ἦταν τὸ προσωπεῖο τῆς ἀπάτης, γιὰ τὴν βία τῆς ἐπιστημονικῆς δικτατορίας! Ἐκ πρώτης ὄψεως, ὁ διάλογος τῶν ἐξουσιαστῶν μὲ τοὺς λαοὺς ἦταν ἕνας “ἤρεμος”, “φυσιολογικὸς” καὶ… “ἀξιοπρεπής”, ἀπὸ πλευρᾶς σεβασμοῦ τῶν κανόνων. Χωρὶς “συγκρούσεις” καὶ “ἀντιδικίες”, μὲ “σεβασμὸ” στὸ πρόσωπου τοῦ ἄλλου, ἡ συζήτηση ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ, γινόταν… ΑΒΙΑΣΤΑ! Μαθαίνοντας οἱ ἄνθρωποι ὅτι οἱ γιατροὶ βρίσκονταν στὰ μαῦρα σκοτάδια, καὶ ὅτι ὁ θάνατος θέριζε κατὰ χιλιάδες, οἱ ἐπιστημονικὲς ΔΙΑΤΑΓΕΣ “ἱεροποιοῦνταν”, ἀπὸ ὅποιον σκεφτόταν ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΑ, δηλαδὴ ἤθελε νὰ “σώσει” τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸς εἶναι ὁ μεγάλος στόχος τοῦ σατανᾶ, Μακρίνα! Ἔτσι ἐλέγχει τοὺς ἀνθρωπους, ἄν τοὺς συνηθίζει νὰ σκέφτονται ΜΟΝΟ τὸ “τομάρι τους”! Δηλαδὴ ὅ,τι ΑΜΑΡΤΙΑ ἤ ΑΔΙΚΙΑ κι ἄν κάνουν, νὰ κρύβονται μὲ ΦΟΒΟ πίσω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, ὑποταγμένοι στὴν δαιμονικὴ βία, ἄρα καθηλωμένοι στὴν ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ! Ὅλα αὐτὰ σὲ λίγο θὰ ἐπαναληφθοῦν, μὲ τὴν οἰκονομικὴ δικτατορία, ἔχοντας ἡ ἀπάτη γιὰ προσωπεῖο, τὸν “ἀναγκαστικὸ” πόλεμο! Ἄν οἱ λαοὶ ἀντιμετώπιζαν τὴν ἑβραϊκὴ βία γυμνὴ καὶ “ἀφτιασίδωτη”, ὅλα θὰ ἦταν πολὺ διαφορετικά· ἀλλὰ τώρα πίσω ἀπὸ τὸ πολεμικὸ προσωπεῖο, οἱ Ἑβραῖοι ἑτοιμάζονται νὰ μᾶς δίνουν ἀκατάπαυστα “ἱεροποιημένες” ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ, στὰ πλαίσια τῆς ὀργανωμένης παγκόσμιας ἀπάτης τους, προκειμένου νὰ “σωθοῦμε οἰκονομικά”! Ἄν κάποιος μπερδέψει τὴν σωτηρία του, μὲ τὴν “σωτηρία τοῦ σώματός του”, νομίζοντας πὼς ἡ “σωτηρία του” θὰ ἔρθει ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὰ χρήματα, τότε μιλᾶμε γιὰ ἀπόχρωση “κτηνοποίησης”! Ἄν αὐτὸ ἰσχύσει σὲ ἑπίπεδο λαοῦ, δηλαδὴ ἡ ὑποταγή του στὶς ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ, ἡ “σωτηρία” αὐτὴ θὰ ὁνομαστεῖ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΜΜΩΝΑ, ὁ ὁποῖος τότε θὰ πάρει τὴν θέση τοῦ “θεοῦ”! Ἄν ἡ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΜΜΩΝΑ ἐπεκταθεῖ καὶ στοὺς ὑπόλοιπους ἀλλόθρησκους λαούς, τότε θὰ βρεθοῦμε μπροστὰ σὲ ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ! Ὅποιος δὲν θὰ ὑποκλίνεται μπροστὰ στὸ οἰκονομικὸ σύστημα, μέσα στὸ “κοτέτσι γιὰ ἀνθρώπους”, ποὺ θὰ τὸν κλειδώσουν “ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ(!)”, παρακολουθῶντας τὸν γιὰ νὰ τὸν ἐλέγχουν, θὰ τιμωρεῖται μὲ θάνατο, ὡς παραδειγματικὴ τιμωρία, ὅπως γινόταν παλαιότερα στοὺς Ἑβραίους. Στὴν πραγματικότητα, οἱ νόμοι τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς δικτατορίας, θὰ ἀποτελοῦν τὸν νέο —ἄς ποῦμε— “ΜΩΣΑΪΚΟ ΝΟΜΟ”, στὸν ὁποῖο θὰ ὀφείλουν νὰ ὑποτάσσονται ὅλοι οἱ ὑποτελεῖς τῶν παράφρονων Ἑβραίων! Ὁπότε οἱ “ἀσεβεῖς” ποὺ θὰ ἔχουν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Χριστό, θὰ πεθαίνουν διὰ… “λιθοβολισμοῦ”! Μιλῶντας ὑποθετικά, Μακρίνα, τότε θὰ ἔχει ὁλοκληρωθεῖ κάποια πρώτη φάση, στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν παγκόσμια λατρεία τοῦ ἀντιχρίστου, ὡς ψευδο-θεοῦ… Ὅσον ἀφορᾶ εἰδικὰ τοὺς πολιτικούς, θὰ δοῦμε καθαρὰ τότε, αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχουμε δεῖ ὥς τώρα, ὅτι οὔτε λίγο οὔτε πολὺ… μᾶς “τρῶνε τὶς σάρκες μας”!».

«Ὁ Χριστιανὸς δὲν περιμένει τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀντιχρίστου γιὰ νὰ πολεμήσει· ΗΔΗ ΠΟΛΕΜΑΕΙ! Δὲν εἶναι ἐδῶ ἡ Μεγάλη Πατρίδα μας, ἐδῶ εἴμαστε περαστικοί. Ἡ γιαγιά μου λέει πὼς τὴν Ἑλλάδα, ὁ Θεὸς τὴν ἔχει σπίτι δικό Του! Στὸν καιρὸ τοῦ πολέμου ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει πολλὴ δύναμη! Δὲν πρέπει νὰ φοβόμαστε, ἔρχονται μεγάλες ἐνισχύσεις ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ! Ἀρκεῖ βέβαια, νὰ παίρνουμε τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὰ πάθη ποὺ βρίσκονται μέσα μας. Ὁ Χριστὸς θὰ φροντίσει τὰ παιδιά Του καὶ γιὰ τὴν τροφή τους, ὅπως φρόντιζε καὶ τοὺς Ἰουδαίους στὴν ἔρημο, καὶ δὲν πέθαναν τῆς πείνας. Ἐμεῖς νὰ βγαίνουμε καὶ νὰ ὁμολογοῦμε τὸν Κύριό μας, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι στὸ χέρι Του! Ὀ σωστὸς Χριστιανὸς πρέπει νὰ ἔχει πίστη, ἀγάπη, εἰλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία. Ἡ χαρά, ποὺ δίνει ἡ πίστη στὸν Χριστό, μὲ τὴν συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καὶ τὴν τακτοποίηση τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου μας, εἶναι τὸ γλυκὸ φῶς μιᾶς καινούργιας ἐποχῆς, ἐπειδὴ πλάθεται μία νέα καρδιά, καὶ λειτουργεῖ στὰ ἐρείπια τῆς πρώτης, παστάδα λευκῆς περιστερᾶς, ποὺ λέγεται χαρά!».

17 Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσω ἵνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

18 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. 19 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, μὴ ἀποστερήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα.

20 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε, ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου.

21 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἕν σοι ὑστερεῖ· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε, ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι, ἄρας τὸν σταυρόν σου.

22 ὁ δὲ στυγνάσας ἐπὶ τῷ λόγῳ ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.

17 Καὶ ἐνῶ ἔβγαινε ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι, στὸν δρόμο, ἔτρεξε πρὸς Αὐτὸν ἕνας, καὶ ἀφοῦ γονάτισεν μπροστά Του, τὸν ῥώτησε· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τὶ νὰ κάνω γιὰ νὰ κληρονομήσω ζωὴ αἰώνια; 18 Ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· Ἀφοῦ ἀπευθύνεσαι πρὸς Ἐμένα μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶμαι ἄνθρωπος ἁπλοῦς, διατὶ μὲ ἀποκαλεῖς ἀγαθό; Κανεὶς δὲν εἶναι καθ’ αὑτὸ καὶ ἐξ ἑαυτοῦ ἀγαθὸς παρὰ μόνο Ἕνας, ὁ Θεός. 19 Γνωρίζεις τὶς ἐντολές· Νὰ μὴ μοιχεύσεις, νὰ μὴν φονεύσεις, νὰ μὴν κλέψεις, νὰ μὴν ψευδομαρτυρήσεις, νὰ μὴν στερήσεις τὸν ἄλλον ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ τοῦ ἀνήκει, νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 20 Αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ Τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε,ὅλα αὐτὰ τὰ φύλαξα ἀπὸ τὰ χρόνια ποὺ ἤμουν νέος. 21 Ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ τὸν παρατήρησε μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον, τὸν συμπάθησε καὶ τοῦ εἶπε· Ἕνα σοῦ λείπει· ἐὰν θέλεις νὰ εἶσαι τέλειος, πήγαινε καὶ πούλησε ὅσα ἔχεις καὶ δός τα στοὺς φτωχούς, καὶ θὰ ἔχεις θησαυρὸ καὶ πλοῦτη στὸν οὐρανὸ καὶ ἔλα νὰ μὲ ἀκολουθήσεις, ἀφοῦ λάβεις τὴν ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖς ἀκόμη καὶ σταυρικὸ θάνατο γδιὰ τὴν ἐμμονὴ στὸ καθῆκον. 22 Αὐτὸς ὅμως σκυθρώπιασε σιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ποὺ ἄκουσε, καὶ ἔφυγε λυπημένος· διότι εἶχε πολλὰ κτήματα καὶ ἡ καρδιά του ἦταν δεμένη σὲ αὐτά, γι’ αὐτὸ τοῦ φάνηκε βαρὺ καὶ ἀδύνατο τὸ πρᾶγμα. (Μάρκο 10,17-22)

*Ματθ. 23,14
τὸ κείμενο δανείζεται ὑλικὸ ἀπὸ τὰ ἑξῆς βιβλία:
—ΒΙΑ, Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, τοῦ μεγάλου Ἕλληνα μελετητῆ, θεολόγου καὶ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέα, Ἰωάννη Κορναράκη.
—ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ἀλλὰ καὶ τὸ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ, τοῦ γνήσιου κληρικοῦ, ἄγρυπνου θεολόγου καὶ ἀσκητῆ ἱερομονάχου, μακαριστοῦ πατρός μας Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα.
—ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΑ ΟΠΛΑ, τοῦ ἀσυμβίβαστου ἀγωνιστῆ ἱερέα, ποὺ ἦταν ταυτισμένος μὲ τὴν ἱερὴ ἀποστολή του, μακαριστοῦ πατρός μας Παναγιώτη Καραγιάννη.

Πιὸ κάτω βρίσκεται τὸ δέκατο πέμπτο κεφάλαιο τῶν Πρωτοκόλλων τῆς Σιῶν. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ γνωρίζουμε αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες.