-Καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως

«Κάποτε εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας, Ἀβέρκιε, ὅτι ἡ μοναστικὴ παράδοση ἀποτελεῖ τὴν ἁπτὴ μαρτυρία, καὶ διαρκῆ ὑπόμνηση τοῦ ἀληθινοῦ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ἡ κίνησή του πρὸς τὸν Θεό, στὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”. Αὐτὴ ἡ Παράδοση εἶναι ἡ ἐνεργὴ ἀποδοχή, τήρηση καὶ διάδοση τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ Ἐκκλησία διασώζει καὶ διαδίδει σὰν ΔΥΝΑΜΗ ΖΩΗΣ, μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια, τὶς θεῖες ἀλήθειες καὶ ἐντολές». Ὁ μοναχὸς Ἀβέρκιος εἶναι ὁ μικρότερος πρῶτος ξάδελφος τοῦ πατέρα μου —περίπου μία δεκαετία μεγαλύτερός μου—, καὶ ἀπὸ τότε ποὺ ἀφιερώθηκε στὸν Θεό, ἐδῶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας, μιλάω μαζί του πολὺ περισσότερο ἀπὸ πρίν. Ἴσως ὁ λόγος ποὺ ὅλη ἡ οἰκογένειά μου νοιώθει ἀπὸ χρόνια τὸ μοναστήρι σὰν δεύτερο σπίτι, νὰ εἶναι ἡ εύκαιρία ποὺ μᾶς δίνεται γιὰ νὰ γνωρίσουμε σὲ βάθος, πὼς τίποτα ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη πραγματικότητα, δὲν μπορεῖ νὰ μείνει ἔξω ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν Νόμο τῆς ἀγάπης Του. «Ὁ ἀγῶνας τῶν Χριστιανῶν νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, καὶ νὰ ἐγκαταλείπουμε τὸ ἀνθρώπινο μέτρο τῶν πραγμάτων, μᾶς ἀφήνει ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ νὰ ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο!».

«Ἔτσι εἶναι, Χρυσόστομε. Ὅλα τὰ γνωρίσματα τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας καὶ ἤθους, ἀνακεφαλαιώνονται στὴν φιλοθεΐα καὶ τὴν φιλανθρωπία! Ὁ μοναδικὸς μάρτυρας τῆς φιλοθεΐας, ἑνὸς ἀνθρώπου, εἶναι ἡ φιλανθρωπία του. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ὁλοκληρωμένος! Ὅποιος εἶναι κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ μαζὶ μὲ τὸν Θεό, κατέχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, καὶ μπορεῖ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Ἡ λειτουργικὴ πείρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ζωοποιεῖ τὰ δόγματα, εἶναι ἡ καθημερινὴ τροφὴ ποὺ τρέφει τὴν προσωπικὴ αἴσθηση τῆς ἀθάνατης ζωῆς, στὸν παρόντα αἰῶνα!».

«Εἶναι συγκλονιστικὸ νὰ βλέπουμε τὴν ἔμφαση ποὺ δίνει ἡ ζωὴ τῶν Ὀρθοδόξων, στὸ πνεῦμα καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν μιμοῦνται γιὰ εἴκοσι αἰῶνες, μὲ τὸ ἴδιο μέτρο τῆς πίστεως! Ὅπως εἶναι αἰώνια ἡ ἀλήθεια, εἶναι καὶ ἡ Παράδοσή της ΑΔΙΑΦΘΟΡΗ! Δὲν σοῦ κρύβω, πὼς ἡ πίστη τοῦ Γέροντα μοῦ ἐμπνέει βαθὺ σεβασμό, καὶ μὲ διδάσκει! Στὸ πρόσωπό του βλέπω τὸν ἅγιό μου, τὸν ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, γιὰ τὸν ὁποῖο ὅπως ξέρεις, ἔχω διαβάσει ἀρκετά. Πλήρης θάρρους, καὶ χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τοὺς κινδύνους, ὁ ἅγιος, ἀγωνιζόταν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Περιόδευε τακτικὰ στὴν ἐπαρχία του, κήρυττε τακτικά, ἵδρυε σχολεῖα, ἐκκλησίες, ὀρφανοτροφεῖα, καὶ ὅλη ἡ δράση του ἦταν λαμπρή. Ἐπειδὴ εἶχε τὸ ἱερὸ πῦρ τοῦ ἐμπνευσμένου Χριστιανοῦ, τὸ μῖσος τῶν Τούρκων γιὰ αὐτὸν διαρκῶς μεγάλωνε, καὶ τὸν ἐκδίωκαν. Τὸν Μάρτη τοῦ 1922 οἱ εὐρωπαϊκὲς Δυνάμεις ἦταν αὐτὲς ποὺ ζήτησαν τὴν ἐκκένωση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ στρατό, γιὰ τὴν προώθηση τῆς τουρκικῆς κυριαρχίας στὴν περιοχή. Ἀπὸ τὶς 16 Αὐγούστου καὶ μετά, ἡ πόλη ἦταν ἀνυπεράσπιστη! Στὴν ἀποκαρδιωτικὴ συρροὴ τῶν χιλιάδων κατατρεγμένων οἰκογενειῶν Ἑλλήνων προσφύγων, παρόλο ποὺ ὑπῆρχε μεγάλη ἔλλειψη τροφίμων, ὁ ἅγιος τοὺς φρόντιζε μὲ ὅ,τι διέθετε. Παντοῦ ἐπικρατοῦσε ἀγωνία καὶ σύγχυση! Ἡ ἀφάνταστα κρίσιμη καὶ ὀδυνηρὴ κατάσταση γιὰ τὴν τύχη τόσων ἀνθρώπων, δὲν ἔβρισκε πουθενὰ σημάδια ἀποφυγῆς τῆς τραγικῆς καταστροφῆς. Στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης βρίσκονταν ἀπομακρυσμένα, πλοῖα ἀγγλικά, γαλλικά καὶ ἀμερικανικά, ἀλλὰ οἱ εὐρωπαῖοι ναῦτες ποὺ περιπολοῦσαν, εἶχαν αὐστηρὲς ἐντολὲς νὰ περιοριστοῦν μόνο στὴν φρούρηση τῶν ξένων ἱδρυμάτων. Σὲ κάθε σημεῖο, οἱ ἀλλόφρονες Τοῦρκοι θηριωδοῦσαν πάνω στοὺς ἀπροστάτευτουςἝλληνες! Μὲ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου στὸ πρόσωπό του, ὁ Μητροπολίτης ἔκανε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ τὴν σωτηρία τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν ὁ πρῶτος τῶν καθολικῶν, τοῦ πρότεινε νὰ ἐξασφάλιζε τρόπο γιὰ νὰ φύγει, ὅπως θὰ ἔκανε ὁ ἴδιος, ὁ ἅγιος Χρυστόστομος μὲ τόνο γαλήνιας καὶ ἀκλόνητης ἀπόφασης, τοῦ ἀπάντησε, “Παράδοση τοῦ ἑλληνικοῦ Κλήρου, ἀλλὰ καὶ ὐποχρέωση τοῦ καλοῦ ποιμένα, εἶναι νὰ παραμείνει μὲ τὸ ποίμνιό του”. Στὶς 27 Αὐγούστου, ὁ Μητροπολίτης κάτωχρος ἀπὸ τὴν νηστεία καὶ τὴν ἀϋπνία, μπῆκε στὸν ἀσφυκτικὰ γεμᾶτο ναό, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Στὴν Ὡραία Πύλη ἐμφανίστηκε μὲ τὰ γόνατα στέρεα, τὸ μέτωπο φωτεινό, καὶ τὰ μάτια ἀπαστράπτοντα, λέγοντας: “Ἡ θεία Πρόνοια δοκιμάζει τὴν πίστη, τὸ θάρρος καὶ τὴν ὑπομονή μας, τὴν ὥρα αὐτή. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τοὺς Χριστιανούς! Ὁ καλὸς ναυτικὸς δοκιμάζεται στὶς τρικυμίες, καὶ ὁ καλὸς Χριστιανός, στὶς δοκιμασίες”. Ὅταν ἀργότερα ἑρμήνευε στοὺς συγκεντρωμένους πρόσφυγες, περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἔνοπλοι Τοῦρκοι ἀστυνομικοὶ εἰσέβαλαν ἀπειλητικὰ καὶ τὸν ἅρπαξαν, γιὰ νὰ τὸν πᾶνε στὸ φρουραρχεῖο. Ὁ ἡρωικὸς Μητροπολίτης γαλήνιος καὶ ἀποφασιστικός, καθησύχαζε τοὺς ταραγμένους Χριστιανούς, καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ ἔκλαιγαν γοερά. Ἔξω ἀκουγόταν δαιμονιώδης θόρυβος ἀπὸ τὸ ἐξαγριωμένο τουρκικὸ πλῆθος, καὶ ζωηρὲς κραυγές. Λίγο μετά, ὁ ἱερουργὸς τοῦ Θεοῦ ὑπέγραψε τὸ χαρτὶ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ φρούραρχος, γιὰ νὰ παραμείνουν στὰ σπίτια τους ὅλοι οἱ Ἕλληνες, καὶ νὰ παραδώσουν τὰ ὅπλα τους στὴν ἐξουσία. Τὸ βράδυ τὸν κράτησαν μέσα. Την ἄλλη μέρα οἱ Ἕλληνες ἔμαθαν ὅτι οἱ ἐξαγριωμένοι φονεῖς, τὸ φανατικὸ καὶ αἱμοβόρο πλῆθος διαμέλισε τὸν μάρτυρα, ὁ ὁποῖος βρῆκε τραγικὸ θάνατο ἀπὸ σκληρὰ βασανιστήρια. Διψῶντας γιὰ ἐκδίκηση ὁ Τοῦρκος πασᾶς, παρέδωσε τὸν Μητροπολίτη στὸ ἀνυπόμονο πλῆθος Τούρκων, ποὺ ὠρυόταν κάτω ἀπὸ τὸ διοικητήριο, καὶ εἶχε τὴν ἀκάθεκτη δίψα τῶν ἐξεγερμένων ἀγρίων ἐνστίκτων. Τὸ πλῆθος ἤθελε νὰ δεῖ μὲ ἄπληστα μάτια, τὸ αἷμα ποὺ ἔρεε, καὶ τὴν τραγικὰ ἀλλοιωμένη καὶ σβησμένη ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο, φυσιογνωμία τοῦ ἰεράρχη, κορυφαίου Ῥούμ, ποὺ συμβόλιζε στὰ μάτια τῶν Τούρκων τὴν γενναιότητα, τὴν δύναμη καὶ τὴν ὐπεροχή, τοῦ ἡττημένου καὶ συντετριμμένου τώρα ἐχθροῦ. Ὁ ἀθάνατος ποιμένας πάντα ἤθελε νὰ πέσει μὲ τὸ ἀκάνθινο στεφάνι στοὺς κροτάφους, λέγοντας πῶς ὁ μαρτυρικὸς θάνατος εἶναι ἡ ὕστατη ὑπηρεσία στὴν Πατρίδα! Ἤθελε νὰ γίνει κρίκος τῆς μεγάλης παράδοσης τοῦ ὀρθοδόξου Κλήρου, ἐξαγοράζοντας ὅλες τὶς ἀδυναμίες του μὲ τὴν τραγικὴ χορεία τῶν μαρτύρων ἱεραρχῶν! Τώρα νεκρός, ἀκρωτηριασμένος, παραμορφωμένος, ἄταφος καὶ ἄκλαυτος, ἐξακολουθοῦσε τὸ ἀνύστακτο κήρυγμά του ὅτι ἡ Ἑλληνορθόδοξη Πίστη μεταβάλλει τὸ πῦρ σὲ δρόσο, καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο σὲ ΑΘΑΝΑΤΗ ΖΩΗ!».

«Οἱ ἀνηλεεὶς μαζικὲς σφαγὲς τῶν ἀμάχων Ἑλλήνων, ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ Κεμάλ, δύσκολα λὲς ὅτι ἔγιναν ἀπὸ… “ἀνθρώπους”! Ὅπως δύσκολα λὲς ὅτι ἦταν “ἄνθρωποι” αὐτοὶ οἱ κατὰ ἄλλα… “σύμμαχοι”, ποὺ ΑΠΛΩΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ ΑΔΙΑΦΟΡΑ , δείχνοντας —σὲ ἑμᾶς— ὅτι ἀπὸ τὴν κατακρεούργηση τῶν Ἑλλήνων… ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΝ! Περιέργως, ἡ φωτιὰ ποὺ κατάπινε ἀδίστακτα ὁλόκληρες συνοικίες τῆς Σμύρνης, ἄφησε ΑΘΙΚΤΕΣ τὴν τουρκικὴ καὶ τὴν ἑβραϊκή! Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἔπαιξε σατανικὸ παιχνίδι στὶς πλάτες τοῦ βασανισμένου ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὰ δαιμονικὰ συμφέροντα τῶν Ἑβραίων! Ὅμως Χρυσόστομε, τὸ νὰ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐλλάδας, ΟΧΙ παιδί γνήσια δικό της, ἀλλὰ κάποιο φίδι φαρμακερὸ ποὺ τὴν καταδάγκωνε γιὰ νὰ τὴν νεκρώνει, γίνεται ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καὶ μετά, μὲ μοναδικὴ ἐξαίρεση τὸν Καποδίστρια. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ του ὁ μεγάλος Ἐθνο-ἱερομάρτυρας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, περιγράφει τὴν δράση τῶν Ἑβραίων στὴν τουρκοκρατούμενη Πατρίδα μας, μὲ τὰ μελανότερα χρώματα. Ἐφόσον ἡ ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία εἶχε διαλυθεῖ ὁριστικὰ τὸ 1453, οἱ Ἕλληνες ἦταν ἕνας ἀνίσχυρος ἀντίπαλος γιὰ τὸν ἐβραϊσμό· ὡστόσο ἡ ΜΕΓΑΛΗ “ΑΠΕΙΛΗ”, ἡ ὀρθὴ Πίστη, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ ἀληθινοῦ Μεσσία, ἐξακολουθοῦσε νὰ λάμπει στὶς καρδιὲς τῶν σκλάβων Ῥωμιῶν!Τὸ 1821 ἡ Ἐπανάστασή τους ἦταν τρομακτικὸς κίνδυνος γιὰ τὸ σιωνιστικὸ ὄνειρο. Οἱ Ἕλληνες δὲν ἦταν ἁπλὰ ἕνας λαὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ ὑποταγεῖ, σὰν τοὺς ἄλλους. Ἦταν Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ, ἐδῶ καὶ αἰῶνες! Οἱ Ἑβραῖοι ἀποφάσισαν ὅτι δὲν ἔπρεπε ξανὰ νὰ ἐπικρατήσει μία ἑλληνορθόδοξη αὐτοκρατορία, ὅπως ἔγινε στὸ παρελθὸν μὲ τὴν Ῥωμανία. Ἤ δὲν ἔπρεπε νὰ δημιουργηθεῖ ἑλληνικὸ κράτος, μὲ τὸ νὰ πνιγόταν ἡ ἐπανάσταση καὶ νὰ παρέμεναν οἱ Ἕλληνες, σκλάβοι τῶν Τούρκων, ἤ τουλάχιστον νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα κράτος-μαριονέτα, ὅπου ἡ ἑλληνικὴ παιδεία καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη νὰ εἶναι ὑπὸ διωγμό. Δυστυχῶς, ἀδελφέ, οἱ Ἕλληνες πρόγονοί μας ἔκαναν κάποια τραγικὰ σφάλματα! Τὸ 1824, δείχνοντας ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στὴν Δύση τῆς Μασονίας, κατέφυγαν στοὺς Ἅγγλους γιὰ νὰ ζητήσουν δάνειο, προκειμένου νὰ ἐνισχύσουν τὸν ἀγῶνα τῆς Ἐπανάστασης. Τὸ γεγονὸς μεθοδεύτηκε ἀπὸ τὸ λεγόμενο ἀγγλόφιλο κόμμμα ποὺ ἐμφανίστηκε στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα, μέλη τοῦ ὁποῖου ἦταν ἔμμισθοι πράκτορες τῶν Ἄγγλων, καὶ ὄχι Ἕλληνες πατριῶτες, ὅπως ἔδειχναν. Πίσω ὅμως ἀπὸ τὸ τραπεζικὸ σύστημα στὴν Βρεταννία, βρισκόταν ἤδη ὁ Ῥότσιλντ, ὁ ὁποῖος βρῆκε τὴν χρυσὴ εὐκαιρία νὰ χορηγήσει καταστροφικὰ τοκογλυφικὰ δάνεια στοὺς Ἕλληνες, ὅπως εἶχε ἤδη κάνει καὶ σὲ κάθε ἄλλο κράτος, ποὺ εἶχε ὑποδουλώσει. Ἡ κορύφωση τοῦ ἑλληνικοῦ δράματος ἦταν ἡ δολοφονία τοῦ εὐλαβοῦς Κυβερνήτη του νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, καὶ ἔνθεου πατριώτη, Ἰωάννη Καποδίστρια· ὥστε στὸ ἑξῆς νὰ ἐπιλέγουν —ὑπογείως— οἱ Ἑβραῖοι ὅποιον θὰ ὑπηρετοῦσε πιστὰ τὰ σχέδιά τους γιὰ τὴν Ἑλλάδα… Στὴν θέση τοῦ Καποδίστρια τοποθέτησαν τὸ ῥωμαιοκαθολικὸ πιόνι τους, τὸν Βαυαρὸ Ὅθωνα, γιὰ νὰ παριστάνει τὸν “βασιλιᾶ”. Λίγο μετὰ σύστησαν τὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἀπέκτησε τὸ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ νὰ ἐκδίδει τὸ χρῆμα στὴν Ἑλλάδα —καὶ ΟΧΙ ἡ ἑκάστοτε ἑλληνικὴ κυβέρνηση—, μὲ τὶς περισσότερες μετοχὲς τῆς τράπεζας νὰ ἀνήκουν —σὲ ποιοὺς ἄλλους;— στοὺς τραπεζῖτες Ῥότσιλντ! Πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὅτι ἀπὸ τότε τὸ ἑλληνικὸ κράτος ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ, καὶ ἔγινε ἕνα ὑποκατάστημα τῆς πανίσχυρης ἑταιρείας τῶν Ῥότσιλντ! Ἔκτοτε, οἱ διάφοροι ἡγέτες τῆς Ἑλλάδας δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο, παρὰ… ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ τῆς ἑταιρίας Ῥότσιλντ! Δηλαδή, τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ὅπως οἱ ἡγέτες τῶν ὑπολοίπων εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δωρίσει τοὺς λαούς τους στοὺς Ἑβραιομασόνους, γιὰ νὰ τοὺς συνθλίψουν! Στὴν μοναδικὴ χώρα ποὺ οἱ Ἑβραῖοι δὲν μπόρεσαν ΠΟΤΕ νὰ ἱδρύσουν μία κεντρικὴ τράπεζα, ἦταν ἡ Ῥωσία. Γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐπιβληθοῦν στὸν Τσάρο καὶ τὴν Ῥωσικὴ αὐτοκρατορία, ποὺ μάλιστα ἦταν καὶ Ὀρθόδοξη».

«Οἱ Ἑβραῖοι πολεμᾶνε τὴν θεανθρώπινη ἀλήθεια ποὺ κατέχει ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδὴ μὲ αὐτὴν ἐλευθερώνει καὶ τρέφει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιός μου προστάτευε τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀπειλοῦσαν καὶ τὴν σωματικὴ ἀσφάλειά τους. Ὁ λόγος ποὺ σοῦ εἶπα, Ἀβέρκιε, ὅτι ὁ Ἡγούμενος μοῦ θυμίζει τὸν ἅγιό μου, εἶναι ὁ ἀγῶνας του νὰ διδάξει καὶ νὰ προστατέψει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν πολὺ μεγάλο κίνδυνο ποὺ διατρέχει καὶ ἀπειλεῖ τὴν ἠθικὴ καθαρότητά του. Θέλω νὰ πῶ, ἡ καθαρότητα τοῦ Κλήρου εἶναι ἡ μόνη ἀποτελεσματικὴ ἱεραποστολή! Βεβαίως κάθε κληρικός ἔχει ὑποχρέωση νὰ ἀνοίγει τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ βλέπουν τὶς πνευματικὲς παγίδες, ποὺ στήνουν μὲ μέθοδο καὶ σύστημα οἱ πολιτικοί. Τὸν θυμᾶμαι νὰ λέει, πὼς ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ὁ σατανᾶς σπέρνει ἀπιστία στὸ χωράφι τῶν καρδιῶν, τὸ λιπαίνει μὲ τὸ ψεῦδος, καὶ ἀπὸ τὸ σπαρτὸ αὐτὸ φυτρώνουν τὰ πάθη. Ἡ σκλήρυνση τῆς καρδιᾶς καὶ ἡ πώρωση, ποὺ μαθαίνει ἡ αἵρεση στοὺς ἀπρόσεκτους, τοὺς καταδικάζει στὴν ἄγνοια, τὴν αἰτία τοῦ διασκοτισμοῦ τῆς διανοίας καὶ τῆς ἀποξένωσης ἀπὸ τὸν Θεό. Τότε γίνονται ἀνάλγητοι, καὶ ἐπειδὴ δὲν αἰσθάνονται καμία τύψη, παραδίνουν τοὺς ἑαυτούς τους στὴν ἀκολασία, γιὰ νὰ ἐργάζονται ἀχόρταστα καὶ μὲ ὑπερβολή, κάθε εἴδους ἀκαθαρσία. Μόνο μὲ κριτήριο τὶς δογματικὲς ἀλήθειες, γίνεται ἐμπειρικὴ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό! Ἐφόσον ἡ ἀρετὴ —ἤ τὸ χάρισμα— ἀπαιτεῖ προσπάθεια καὶ ἀγῶνα δύσκολο καὶ σκληρό, γιὰ νὰ γίνει βίωμα εὐαγγελικῆς διαφάνειας, ἔχω ἀποφασίσει νὰ διαθέσω τὸν ἠθικὸ ὁπλισμό μου, στὸ ἡρωικὸ στοιχεῖο τῆς ὡραίας πάλης! Πολεμῶντας κατὰ τῆς προσωπικῆς κατωτερότητάς μου, ὑπερασπίζομαι τὸ ἰδανικὸ τῆς παρθενίας, ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα τοῦ κατ’ ἐπίγνωσιν πιστοῦ· καὶ φυσικά, θαυματουργεῖ κατὰ τῆς ψυχικῆς καὶ σωματικῆς ἀρρώστιας. Πολὺ σωστὰ λένε οἱ γονεῖς μου, ὅτι θέλουν ὁ Θεὸς νὰ ἄρχει στὴν ζωή τους. Ὁ Θεὸς εἶναι Πάνσοφος, καὶ ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, χωρὶς Αὐτὸν δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τίποτα! Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστὸς μᾶς θέλει ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ! Θέλει νὰ Τοῦ ἐμπιστευθοῦμε ὁλόκληρη τὴν καρδιά μας, καὶ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς μας. Εἶναι αὐτονόητο πὼς οἱ ἐπίγειες δραστηριότητές μας, ἤ μᾶς ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἤ μᾶς ΑΤΙΜΑΖΟΥΝ, θανατώνοντὰς μας αἰωνίως…».

«Ὅλα αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ἀνέφερες, τῆς ζωῆς ποὺ ἔχει ὡς βάση τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, περιγράφουν τὴν Θεοκρατία, τὸ καθεστὼς τῆς Ῥωμανίας μας: τὴν ἀβίαστη ἀποδοχὴ τῆς κυριαρχίας τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ στὴν ψυχή, τὸν νοῦ καὶ ὅλη τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Πρῶτος Ῥωμιός, ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε τὸ Χριστιανικὸ Κράτος τῆς Ῥωμανίας. Τὴν αὐτοκρατορία συναποτελοῦσε ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς λαοτήτων, ποὺ δὲν ἦταν “ἔθνη”, μὲ τὴν σημερινὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Παρὰ τὶς ὅποιες ἰδιαιτερότητες, ὅλο αὐτὸ τὸ φυλετικὸ ἀμάγαλμα διαποτιζόταν ἀπὸ ἕναν ἑνιαῖο πολιτισμό, τὸν ἑλληνιστικό, καὶ ἀπέκτησε μία ἑνιαία συνείδηση, τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ πιστοῦ· ἡ ὁποία θὰ ἀποβεῖ ἡ ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ τοῦ Κράτους, καὶ τὸ αὐτοκρατορικὸ-οἰκουμενικὸ ἰδανικό. Ἦταν πρωτόγνωρο γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, τὸ γεγονὸς πὼς ἡ παλαιὰ σχέση κατακτητῶν καὶ κατακτημένων, μέσῳ τῆς Ὀρθοδοξίας μεταβλήθηκε σὲ ΣΧΕΣΗ ΑΔΕΛΦΩΝ! Στὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα τῆς θεόνομης αὐτοκρατορίας, ποὺ ἦταν τὸ καινοδιαθηκικὸ “ἔθνος ἅγιον”*, ὅλες οἱ λαότητες συνδέονταν μὲ τὴν κοινὴ πίστη, ὡς φρόνημα καὶ τρόπο ὑπάρξεως, σὲ μία συγ-γένεια, τὴν ἐν Χριστῷ παγ-γένεια τῶν Ῥωμιῶν. Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατὶ ἡ αἵρεση ἀπασχολοῦσε τόσο τὴν Πολιτεία, καὶ γιατὶ “ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως” ἦταν κύριο μέλημά της. Διότι ἡ ἀποδοχὴ τῆς αἵρεσης ἦταν καὶ ἀπόρριψη τῆς κρατικῆς ἰδέας, ἄρα καὶ ἄμεση ἀπειλὴ τῆς ἑνότητας τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ ἐξαφάνιση τῆς αἵρεσης —καὶ ὄχι τοῦ αἱρετικοῦ, ἀφοῦ στὸ Βυζάντιο δὲν ὑπῆρχε “Ἱερὰ Ἐξέταση”—, συνιστοῦσε νόμιμη ἄμυνα τοῦ Κράτους γιὰ τὴν διάσωση τῆς ὀρθῆς Πίστεως· καὶ συγχρόνως διάσωση τῆς ταυτότητας, τῆς ὕπαρξης καὶ τῆς συνέχειας τῆς Ῥωμιοσύνης. Ἡ Ὀρθοδοξία στὴν Ῥωμανία, Χρυσόστομε, δὲν νοεῖται ὡς ἁπλὴ θρησκευτικο-πολιτικὴ ἰδεολογία, ἀλλὰ ὡς “ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ” τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, ποὺ μπορεῖ καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν τελείωσή του, τὴν θέωσή του. Ἡ ΥΠΕΡΒΑΣΗ τῆς κυτταρικῆς διάλυσης καὶ φθορᾶς, στὰ θαυματουργὰ ἱερὰ λείψανα, ἦταν ἄμεσες ἀποδείξεις τῆς θεραπευτικῆς δύναμης τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἔτσι, ἡ αἵρεση ἀντιμετωπιζόταν ἀπὸ τὸ Χριστιανικὸ Κράτος ὡς τὸ “νόθο φάρμακο”, ποὺ ἀπειλοῦσε τὴν πνευματικὴ ὑγεία, ἡ ὁποία ἦταν προτεραιότητα τῆς ῥωμαίικης συνείδησης. Ἐπίσης, τὸ “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη”, δηλαδὴ ἡ ἐκχριστιάνιση ἄλλων λαῶν ὡς ἱεραποστολή, θεωροῦνταν ἀστασίαστα ἔργο τῆς χριστιανικῆς Πολιτείας. Ἡ ἐκχριστιάνιση ὅμως ποτὲ δὲν ἔλαβε στὴν Ῥωμαίικη Ἀνατολή, τὴν ἔννοια τῆς κατάκτησης καὶ τῆς ὑποταγῆς, ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε σὲ ἀποικιοκρατικὲς σχέσεις. Ἡ ὀρθοδοξοποίηση λειτουργοῦσε ὡς ἀδελφοποίηση μὲ τὴν αὐτοκρατορία καὶ τοὺς λαούς της, μὲ ὅλες φυσικὰ τὶς εὐνόητες πολιτικὲς συνέπειες, ὅπως γιὰ παράδειγμα, οἱ συμμαχίες. Ἄλλο πρωτοφανέρωτο χαρακτηριστικὸ ἦταν, πὼς ἀληθινοὶ ἡγέτες τῆς Ῥωμανίας, μὲ ἀνυπολόγιστη δύναμη καὶ ἐπιρροὴ πάνω στὸν λαό, δὲν ἦταν ὁ αὐτοκράτορας ἤ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες, ἀλλὰ οἱ Πνευματικοί, οἱ διακεκριμένοι Γέροντες, ποὺ μποροῦσαν νὰ ἦταν ἀκόμα καὶ ἁπλοὶ μοναχοί! Τὸ συμπέρασμα ὅλων αὐτῶν, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν Ἑβραίων, ἦταν πὼς μὲ τὴν ἵδρυση ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ἀπὸ τοὺς ἐξεγερμένους Ἕλληνες, μετὰ ἀπὸ τὴν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ, οἱ Ἑβραιομασόνοι θὰ ξαναέβλεπαν τὴν Ῥωμανία νὰ ἐπανιδρύεται μὲ δόξα καὶ τιμή, καὶ ὡς ὁ ξαναζωντανεμένος ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ, θὰ τοὺς ἀπογύμνωνε ἀπὸ κάθε ἰσχύ! Οἱ Ῥωμιοὶ ὄχι μόνο θὰ ζοῦσαν ἀδελφικὰ μὲ τὶς γειτονικές τους χῶρες, ἀλλὰ θὰ δίδασκαν ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ὅτι ὁ ΑΔΗΣ ΕΠΙΚΡΑΝΘΗ! Γι’ αὐτὸ ἔστειλαν στοὺς ἡρωικοὺς προγόνους μας, τὶς ὑποτιθέμενες Μεγάλες —σκοτεινὲς—Δυνάμεις, γιὰ “βοήθεια”, καὶ μὲ τὸ δόλωμα τοῦ δανείου, νὰ καταφέρουν νὰ πλήξουν τὸ πνευματικὸ πρόσωπο τῶν Ῥωμιῶν, τὴν συνείδησή τους, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ ζωή».