Κρατῶντας τὴν Καινὴ Διαθήκη, καὶ ἔχοντας βρεῖ στὴν ἀρχὴ τοῦ δεκάτου κεφαλαίου τῆς Β΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή, τὶς σελίδες ποὺ διαβάζαμε πρὶν ἀπὸ καιρὸ μὲ τὸν παπποῦ, ἤθελα νὰ ἐπιστρέψουμε σὲ ἐκείνη τὴν συζήτηση ποὺ εἴχαμε. Στὸν πατέρα μας εἶχε μάθει —καὶ ὁ πατέρας μας τὸ δίδαξε καὶ σὲ ἐμᾶς—, πὼς τὰ “καλύτερα βιβλία γιὰ νὰ διαβάσουμε”, εἶναι ἡ καρδιὰ τῶν προγόνων μας, καὶ μὲ τὴν ἀδερφή μου αὐτὸ τὸ ἔχουμε καταλάβει. Ὄχι ἐπειδὴ οὔτως ἤ ἄλλως δὲν ἔχουμε καὶ ἄλλον πρόγονο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ παπποῦς Νικόδημος εἶναι ἱερέας, καὶ στὴν ἱερατικὴ καρδιά του ἔχει “ἀποτυπωθεῖ” τὸ Εὐαγγέλιο!
«Γιὰ νὰ δῶ Ἀνέστη, ποῦ μοῦ δείχνεις;».
«Ἐδῶ, στὸ δώδεκα, ποὺ λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος: “12 Δὲν τολμῶ νὰ κατατάξω τὸν ἑαυτό μου ἤ νὰ τὸν συγκρίνω, μὲ μερικοὺς ποὺ αὐτοσυστήνονται ὡς μεγάλοι καὶ ἰσχυροί. Αὐτοὶ εἶναι ἄνθρωποι ποὺ αὐτοθαυμάζονται καὶ συγκρίνουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὸν ἑαυτό τους, καὶ δὲν καταλαβαίνουν πόσο εἶναι ἀνόητοι”. Λίγο πιὸ κάτω, λέει: “14 Δὲν θὰ παρατεντώνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ καυχησιολογίες, καὶ μὲ λόγους ποὺ δὲν στηρίζονται στὰ πράγματα. Αὐτὸ θὰ συνέβαινε, ἄν καμπτόμενοι ἀπὸ τοὺς κόπους, δὲν θὰ εἴχαμε φτάσει ὥς ἐσᾶς”. Εἶχες πεῖ πὼς ὅσο ὁ Ἀπ. Παῦλος ὑπέφερε κόπους γιὰ νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ Κύριος, δηλαδὴ νὰ διδάσκει τὴν Πίστη στοὺς Χριστιανοὺς τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, δὲν εἶχε κανέναν λόγο νὰ καυχιέται· ἀλλὰ εἶχαν τέτοιο λόγο, ὅσοι αὐτοσυστήνονταν ὡς μεγάλοι καὶ ἰσχυροί, ποὺ στὴν πράξη ὅμως ἦταν ὀκνηροί. Τὸ δέκατο ἕβδομο ἐδάφιο λέει, πὼς ὁ γνήσιος δοῦλος καυχιέται ταπεινὰ γιὰ τὸν Ἴδιο τὸν Θεό, γιὰ νὰ Τὸν δοξάζει· ἄρα ὁ πονηρὸς δοῦλος καυχιέται, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ δοξάζει τὸν τεμπέλη ἑαυτό του! Μόλις μοῦ τὰ ἐξήγησες αὐτά, κατάλαβα τὸν λόγο ποὺ μὲ εἰρωνεύεται αὐτὸ τὸ παιδί, ποὺ μᾶς ἦρθε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς στ΄ τάξης. Στὸ σχολεῖο ἔρχεται μισοδιαβασμένο, καὶ γιὰ νὰ δείξει ὅτι εἶναι “καλύτερο” ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά, τοὺς ἔμαθε τὰ ἄγρια παιχνίδια ποὺ σοῦ ἔλεγα, ποὺ μοιάζουν μὲ πάλη. Γιὰ νὰ ἀντιπαθεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, καὶ νὰ θέλουν νὰ βγαίνει μὲ τὴν πάλη ὁ “καλύτερος”, ὅλο φτιάχνει καὶ καινούργιους “κανόνες”. Ἐμένα, ποὺ πάω διαβασμένος ἀλλὰ δὲν παλεύω, οἱ “κανόνες” τῆς “δικαιοσύνης” ποὺ φτιάχνει ἀπὸ μόνος του, μὲ βγάζουν ὅτι εἶμαι ὁ… “χειρότερος”!».
«Ὁ Θεὸς παιδί μου, δὲν σταματάει νὰ μᾶς στέλνει τὴν πρόσκληση γιὰ κοινωνία μαζί Του. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀρνεῖται, ἐπειδὴ φαντάζεται ὅτι ἔτσι θὰ γίνει “αὐτάρκης”, ἀλλοτριώνεται καὶ αὐτοκαταστρέφεται. Μία “θεοποίηση” τῆς ἀνθρώπινης φύσης, εἶναι ψέμα, καὶ ἐφόσον ἀλλοιώνει τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, προσφέρει στὸν ἄνθρωπο μία ψευτο-ζωή. Ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κτιστὴ καὶ θνητή, καὶ μόνο μὲ τὴν κοινωνία μὲ τὴν ὄντως Ζωή, τὸν Θεό, ἔχει ζωή. Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ ἀρνεῖται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο ἀποβλέπει στὴν σωτηρία τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου. Πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸν ἑαυτό μας στὰ χέρια τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κυβερνάει τὰ πάντα».
«Σοῦ διαβάζω τὸ τέταρτο καὶ τὸ πέμπτο ἐδάφιο: “4 Διότι τὰ ὅπλα τῆς ἐκστρατείας μας δὲν εἶναι εὐτελῆ καὶ ἀδύνατα ἀνθρώπινα ὅπλα, ἀλλὰ εἶναι δυνατὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ γκρεμίζουν ὀχυρώματα. 5 Δὲν ἐννοῶ πύργους καὶ φρούρια ὑλικά, ἀλλὰ πνευματικά. Δηλαδὴ γκρεμίζουν συλλογισμοὺς πονηροὺς καὶ κάθε ὑψηλοφροσύνη, ποὺ ὑψώνονται ἀλαζονικά, γιὰ νὰ ἐμποδίζουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ γνωρίσουν τὸν Θεό. Ἐπιπλέον, μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα μας ἑλκύουμε κάθε καλοπροαίρετη καρδιά, καὶ σὰν αἰχμάλωτη τὴν παραδίνουμε στὴν ὑπακοὴ τοῦ Χριστοῦ”. Παπποῦ, ὅποτε σκεφτόμουν τί θὰ ἔκανα μὲ αὐτὸ τὸ βίαιο παιδί, ἔβλεπα εὔκολα ὅτι οἱ πονηροὶ συλλογισμοί του ὑψώνονταν σὰν πύργος, καὶ ἔκρυβαν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν ψυχή του· ἀλλὰ στὸν ἑαυτό μου, αὐτὸ ἄργησα νὰ τὸ δῶ. Θυμᾶσαι τὴν τελευταῖα φορὰ ποὺ μπῆκα κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι; Ἦταν τότε ποὺ εἶχα κλέψει στὸ παιχνίδι τῆς μνήμης, μὲ τὶς διπλὲς κάρτες, ποὺ προσπαθοῦμε μὲ τὴν ἀδερφή μου νὰ θυμόμαστε ποῦ βρίσκεται ἡ δεύτερη ἴδια κάρτα, γιὰ νὰ σχηματίζουμε ζευγάρι. Ὅταν ἀνασήκωσα κρυφὰ μία κάρτα γιὰ νὰ δῶ τί σχέδιο εἶχε, μόλις ἡ ἀδερφή μου δὲν κοιτοῦσε, ὁ πονηρὸς συλλογισμὸς μὲ συνέχαιρε ποὺ μὲ τὴν κλεψιὰ θὰ τὴν… νικοῦσα, κι ἄς εἶναι τρία χρόνια μεγαλύτερή μου! Μέσα στὸ κάστρο τῆς ὑψηλοφροσύνης, τὴν κακία μου τὴν ἔβλεπα γιὰ “ἐξυπνάδα”! Τελικὰ ὅπως μοῦ εἶπες, νικήτρια ἦταν μόνο ἡ κακία, ἀφοῦ μὲ τὸ ποὺ μὲ “βοήθησε” νὰ ὑποτιμήσω τὴν ἀξία τῆς ἀδερφῆς μου, ὑποτίμησα μαζὶ καὶ τὴν ἀξία τοῦ ἑαυτοῦ μου! Πρὶν ἀπὸ λίγο συνειδητοποίησα τὶ εἶχαμε διαβάσει στὸ ἕβδομο ἐδάφιο, καὶ ἡ σκέψη μου ἔχει κολλήσει” ἐκεῖ! Λέει ἀκριβῶς, “Δίνετε προσοχὴ στὴν ἐξωτερικὴ ὄψη τῶν πραγμάτων, καὶ γι’ αὐτὸ σᾶς ἐξαπατοῦν εὔκολα”! Πρέπει νὰ βροῦμε ἕναν τρόπο, γιὰ νὰ βλέπουμε τί κρύβεται ΠΙΣΩ ἀπὸ τὰ τείχη τῆς ὑψηλοφροσύνης! Καλὰ δὲν λέω, παπποῦ;».
«Βεβαίως! Χρειάζεται πάντα νὰ ἐρευνᾶμε τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, γιὰ νὰ μὴν φωλιάζουν οἱ πονηροὶ λογισμοί! Γιὰ διάβασε ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο, τὸ δεύτερο ἐδάφιο μαζὶ μὲ τὸ τρίτο».
«2… οἱ ὁποῖοι μᾶς περνοῦν γιὰ ἀνθρώπους, ποὺ συμπεριφέρονται καὶ κινοῦνται ἀπὸ σαρκικὰ ἐλατήρια. 3 Διότι ἐμεῖς, μολονότι ἔχουμε σῶμα καὶ περιβαλλόμαστε ἀπὸ σάρκα, δὲν ἀγωνιζόμαστε μὲ σαρκικὰ ἐλατήρια καὶ ὅπλα”».
«Ἄς δοῦμε λοιπόν, πῶς ἀγωνίζεται κάποιος μὲ πνευματικά, καὶ πῶς μὲ σαρκικὰ ὅπλα καὶ ἐλατήρια, δηλαδὴ κίνητρα. Γιὰ νὰ ζοῦμε ὡς ἠθικὲς προσωπικότητες, δηλαδὴ ὡς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης μᾶς διδάσκει μὲ ποιὰ μέθοδο θὰ παλεύουμε, στὸν ἐν Κυρίῳ πνευματικὸ ἀγῶνα μας. Λέει λοιπὸν ὁ ἱερὸς πατήρ, ὅτι ἔχουμε διπλῆ φύση. Ἡ μία, δηλαδὴ ἡ ψυχή, εἶναι λεπτή, νοερή καὶ ἀνάλαφρη, μὲ δική της φορὰ πρὸς τὰ ἄνω· ἐνῶ τὸ σῶμα, ἡ ἄλλη φύση μας, εἶναι πυκνή, ὑλικὴ καὶ βαρειά, ποὺ ῥέπει πρὸς τὰ κάτω. Ἀφοῦ λοιπόν, ἡ τάση τῆς μιᾶς φύσης μας εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν τάση τῆς ἄλλης, καὶ οἱ κινήσεις τους εἶναι μεταξύ τους ἀντίθετες, δὲν μπορεῖ νὰ εὐωδοθεῖ ἡ κίνηση τῆς μιᾶς, ἄν δὲν ἐξασθενίσει ἡ φυσικὴ φορὰ τῆς ἄλλης. Στὴν μέση τῶν δύο, στέκεται ἡ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ, ἡ προαίρεσή μας, ἡ ὁποία μὲ ὅποιο μέρος διαλέξει νὰ πηγαίνει, τοῦ δίνει τὴν νίκη κατὰ τοῦ ἄλλου. Ἔτσι στὸ Εὐαγγέλιο, Ἀνέστη, ἐπαινεῖται ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος οἰκονόμος, ἐπειδὴ συντηρεῖ τοὺς δούλους τοῦ Κυρίου —τὶς ἀρετές—, μὲ τὴν νέκρωση τῶν ἀντιθέτων, καὶ αὐτὴ ἡ φθορὰ γίνεται τροφὴ καὶ ὑγεία τῶν καλύτερων. Κατηγορεῖται ὅμως ἐκεῖνος ὁ κακὸς δοῦλος πού, ἐπειδὴ συναναστρέφεται μὲ ἐκείνους ποὺ μεθοῦν, χτυπάει καὶ κακομεταχειρίζεται τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ εἶναι ἀληθινὸ χτύπημα κατὰ τῶν ἀρετῶν, ἡ εὐημερία τῆς κακίας. Ἑπομένως ὁ ἀδυσώπητος πόλεμος ἐναντίον τῶν παθῶν μας, εἶναι ἡ ὑγιὴς ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΥ ΜΑΣ, στὶς πολλαπλὲς καὶ ποικιλόμορφες κινήσεις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου ἐντός μας. Αὐτὴ ἡ ἀντίσταση οἰκοδομεῖ τὸ αὐτεξούσιο, ποὺ εἶναι ἡ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ, καὶ ἐπαναφέρει τὸν ἄνθρωπο στὸ “ἀρχαῖον κάλλος”».
«Δηλαδή, παπποῦ, ἐπειδὴ ἡ προαίρεσή μου δὲν ἀντιστάθηκε στὴν ὑψηλοφροσύνη μου ποὺ ὑψώθηκε, ὅταν μοῦ σύστησε τὴν κακία μου γιὰ “ἐξυπνάδα”, αὐτοσυστήθηκα ὡς μεγάλος καὶ ἰσχυρός! Καὶ δεχόμουν ἀπὸ τὸν πονηρὸ λογισμὸ τὰ “συγχαρητήρια” γιὰ τὸ χτύπημα τῆς ἀρετῆς, μὲ τὴν κλεψιά! Ὡραῖα τὰ κατάφερα! “Δόξαζα” τὸν ἑαυτό μου, ἐπειδὴ ἔγινα… δοῦλος πονηρός!».
«Ὅσο ζωηρότερο διατηροῦμε τον θεῖο σπινθῆρα μέσα μας, τόσο καλύτερα γίνεται ἡ χρήση τῆς ἐλευθερίας μας. Μέχρι τὸ θεῖον μέσα στὸν ἄνθρωπο νὰ λάβει τὴν πλήρη τελείωση, ὁπότε ἡ ἐλευθερία λαμβάνει πλέον τὴν μόνιμη ῥοπὴ πρὸς τὸ καλό. Τὸ ἔργο τοῦ ἀγωνιζόμενου ἀνθρώπου, εἶναι ἡ ὑπερνίκηση τῆς κλίσεως πρὸς τὸ κακό. Μὲ τὸν ζωηρὸ πόθο τῆς θερμῆς προσευχῆς πρὸς τὸν Κύριο, νὰ διδάξει τὶς ἐντολές Του στὴν ψυχή μας, ἀντλοῦμε τὴν δύναμη γιὰ τὸν ἀγῶνα μας. Ἡ ὁποία δύναμη, ἐκδηλώνεται ὡς ἐνίσχυση καὶ τόνωση τῆς ἠθικῆς βουλήσεώς μας πρὸς τὸ καλό. Ἔτσι καὶ ἡ ἐλευθερία μας διασώζεται, καὶ ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ δὲν παραβλάπτεται, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ δημιούργημά Του ἐξαίρεται, ἐνῶ ἡ πρόοδος παραμένει κατὰ βάσιν, ἔργο τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου».
«Μᾶλλον ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν παθῶν μου, εἶναι νερόβραστος! Ὥς τώρα πίστευα ὅτι ἤμουν “φιλήσυχος”, ἀλλὰ χωρὶς τὴν νέκρωση τῶν ἀντιθέτων, ποὺ εἶπες, καλύτερα θὰ ἔλεγα ὅτι μοιάζω περισσότερο μὲ δειλόκαρδο! Παπποῦ, γι’ αὺτὸ ἤμουν ὀκνηρός; Καὶ ἀπέφευγα τοὺς κόπους νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔχει ἀναθέσει ὁ Κύριος; Δηλαδή, νὰ συγκρίνω τὸν ἑαυτό μου ὡς πρὸς τοὺς Πνευματικοὺς Νόμους τοῦ Εὐαγγελίου; Ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτό του, ὁ Θεὸς τὸν ταπεινώνει, καὶ τὸ ἀντίστροφο! Ἦταν ἐξαιρετικὰ τὰ λόγια ποὺ εἶχες πεῖ, τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου!», εἶπα, καὶ βγάζονας ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἕνα χαρτὶ μὲ κάτι σημειώσεις μου, διάβασα: “Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀφήσει κανεὶς μὲ ἄλλον τρόπο, τὴν συνήθεια τῆς ἁμαρτίας, παρὰ ἐὰν ἀποκτήσει ἔχθρα πρὸς αὐτήν. Καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτύχει τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, ἐὰν δὲν τὶς ἐξομολογηθεῖ. Διότι ἡ μὲν ἔχθρα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἔνδειξη ἀληθινῆς ταπείνωσης, ἐνῶ ἡ ἐξομολόγηση, ἔνδειξη κατάνυξης, ποὺ προκύπτει στὴν καρδιὰ ἀπὸ αἰσχύνη”». Σὰν ἀπὸ μόνη της, ἡ ματιά μου πέρασε καὶ στὴν ἄλλη διδακτικὴ σημείωση ποὺ εἶχα κρατήσει: “Ἡ μετάνοια εἶναι μορφὴ ταπείνωσης. Καὶ οἱ δύο δὲν εἶναι ἁπλῶς “ἀρετές”, ἀλλὰ μία μόνιμη κατάσταση τῆς ψυχῆς. Μὲ τὸ νὰ ὑποκλίνεται κανεὶς μπροστὰ στὴν θεία Μεγαλειότητα, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ μεγάλη νίκη! Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ἀποκλείει κάθε αὐταρέσκεια”. «Παπποῦ, πῶς θὰ ἀποφύγουμε νὰ ξεπέσουμε ἀπὸ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν εἰλικρίνεια;», εἶπα καὶ γυρίζοντας τὴν σελίδα στὸ ἐνδέκατο κεφάλαιο τῆς Β΄ πρὸς Κορινθίους, τοῦ διάβασα τὸ τρίτο ἐδάφιο: «3 Φοβᾶμαι ὅμως, ὅπως ὁ ὄφις δελέασε ἄλλοτε, καὶ ἐξαπάτησε τὴν Εὔα μὲ τὴν πανουργία του, μήπως ἔτσι διαφθαροῦν οἱ σκέψεις σας καὶ ξεπέσετε ἀπὸ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν εἰλικρίνεια, ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε πρὸς τὸν Χριστό”».
«Ἀπὸ ὅ,τι καταλαβαίνω, θέλεις νὰ ἑστιάσουμε περισσότερο στὴν ἐξαπάτησή μας, κάθε φορὰ ποὺ προσέχουμε μόνο τὴν “ἐξωτερικὴ ὄψη” τῶν πραγμάτων. Δημιουργῶντας ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, γιέ μου, ἔφτιαξε μόνο τὸ καλό. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐμφανίστηκε μὲ ἁπλότητα, ἀφέλεια καὶ ἐσωτερικὴ γλυκύτητα, ὡς μία τέλεια ψυχοσωματικὴ λογικὴ ὀντότητα μὲ ἀδιατάρακτη ἁρμονία. Οἱ ἐπιθυμίες, οἱ ὁρμές, καὶ οἱ ἐνστικτώδεις ἀπαιτήσεις, παρέμεναν ὡς ὁμαλὴ καὶ σκόπιμη φυσιολογικὴ λειτουργία, τοῦ καθαροῦ ἐσωτερικοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Παράδεισος ἦταν χῶρος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ πρωτόπλαστοι, μὲ πληρότητα ψυχῆς, μὲ ἀγαλλίαση καρδιᾶς, μὲ ἱλαρότητα προσώπου, καὶ μὲ κρυστάλλινη διαφάνεια, ἦταν οἱ πρῶτοι κάτοικοι τοῦ χώρου ἐκείνου. Τὰ προσόντα ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός στὸ ἀνώτερο πλάσμα Του, ἦταν τὸ “κατ’ εἰκόνα”, ποὺ χρησιμοποιῶντας τα, θὰ ἔφτανε στὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”, δηλαδὴ στὸ νὰ μοιάσει στὸν Θεό, ὥστε νὰ γίνει καὶ ὁ ἄνθρωπος ἕνας θεός. Αὐτὸ ἦταν τὸ ἀρχαῖο κάλλος, ὅπου καμία παρασιτικὴ παρεμβολὴ δὲν προκαλοῦσε ἀναστάτωση στὸν ἄνθρωπο. Τὸ ἀσυμβίβαστο μεταξὺ τῶν δύο φύσεων τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ ὁ πόλεμος μεταξὺ ψυχῆς καὶ σώματος, ποὺ εἴπαμε, ἦρθε μὲ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων. Ἡ οὐσία τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας βρίσκεται στὴν ἰδέα ποὺ ἐνέπνευσε ὁ σατανᾶς στὸν ἄνθρωπο, γιὰ θεοποίηση, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θελήματός Του. Ὁ σατανᾶς θέτει μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου τὴν —φαινομενικὰ— ἴδια εἰκόνα, ποὺ εἶχε θέσει καὶ ὁ Θεός, ἐνώπιόν του. Λέει λοιπὸν ὁ σατανᾶς στὸν ἄνθρωπο, πὼς μόλις φάει ἀπὸ τὸν ἀπαγορευμένο καρπό, θὰ γίνει θεός· δηλαδὴ τὸ πλαίσιο τῆς δαιμονικῆς εἰκόνας συμπίπτει μὲ τὸ πλαίσιο τῆς θείας εἰκόνας. Ἀσφαλῶς ἐδῶ πρέπει νὰ ἐντοπίσουμε τὸν πειρασμό, μπροστὰ στὸν ὁποῖο βρίσκεται διαρκῶς ὁ ἄνθρωπος. Ἡ διαφορὰ βρίσκεται στὸν ΤΡΟΠΟ μὲ τὸν ὁποῖο καλεῖται ὁ ἄνθρωπος, νὰ βιώσει τὴν θεία εἰκόνα, ἀλλὰ καὶ στὴν ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ. Ἐνῶ ὁ σατανᾶς ὑποβάλλει τὴν ἰδέα τῆς καταχρήσεως τῆς ἐλευθερίας, καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό, ἀντιθέτως, τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν” εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθεῖ μόνο ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῆς ἀγαθῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου! Ἐκτὸς αὐτοῦ, ὅ,τι ἐπιτυγχάνει ὁ ἄνθρωπος “δυνάμει” τῆς δαιμονικῆς ὑποβολῆς πρὸς θεοποίηση, εἶναι ποιοτικῶς ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, πρὸς τὸ αὐθεντικὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”. Ἐν τέλει, μὲ τὴν ὑποβολὴ τῆς δαιμονικῆς εἰκόνας, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται ἐνώπιον μιᾶς εἰκόνας μὲ δύο δυνατότητες πραγμάτωσης· τὴν δυνατότητα τῆς ΑΠΑΤΗΣ, ἤ τὴν δυνατότητα τῆς ΑΓΑΠΗΣ. Κάθε φορὰ ποὺ βρίσκεται ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἀπάτης, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸν δυναμισμὸ τῆς σατανικῆς ὑποβολῆς. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση καταποντίζεται στὴν ἀβυσσο τῆς ἐνοχῆς, ἡ ὁποία θεραπεύεται μόνο μὲ τὴν ἐλικρινῆ ἐξομολόγηση, καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὸν χώρο τῆς ἀγάπης, ὅπως μᾶς εἶπε καὶ ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ».
«Τώρα κατάλαβα ἀκριβῶς, τί ἦταν αὐτὸς ὁ “δυναμισμὸς” ποὺ… κυριάρχησε πάνω μου, καὶ μοῦ σύστησε τὴν κακία μου γιὰ “ἐξυπνάδα”…», εἶπα γουρλώνοντας τὰ μάτια.
«Μετὰ ἀπὸ τὴν πτώση, παιδί μου, ὁ ἄνθρωπος ὑποδουλώθηκε στὴν τυφλὴ βιαιότητα τῶν παθῶν. Ἡ σάρκα, ἄν καὶ δὲν βλάπτεται σὲ τίποτα ἀπὸ τὴν ψυχή, τὴν μισεῖ καὶ τὴν πολεμάει, ἐπειδὴ τῆς γίνεται ἐμπόδιο στὶς ἡδονές. Ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ αὐτοκυριαρχία καὶ ἡ ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀποτελεῖ καθῆκον του πρὸς τὸν ἑαυτό του!».
«Παπποῦ! Ὁ κακὸς δοῦλος χτυπάει καὶ κακομεταχειρίζεται τὶς ἀρετές, ἐπειδὴ συναναστρέφεται μὲ ἐκείνους ποὺ μεθοῦν καὶ παραποιοῦν τὴν ἀλήθεια! Συναναστρέφεται δηλαδὴ μὲ αὐτοὺς ποὺ στὴν θέση τῆς ἀγάπης, χρησιμοποιοῦν τὴν ἀπάτη! Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ εὐημερία τῆς κακίας; Τὰ ΠΑΡΑΛΟΓΑ στὴν ζωή μας, ποὺ προέρχονται ἀπὸ κάθε δαιμονικὴ ἀπάτη! Ὅσο ἡ προαίρεσή μου δὲν ἀντιστεκόταν στὶς ἀπάτες τῆς ὑψηλοφροσύνης μου, μὲ ἔβλεπα ὡς “φιλήσυχο”, καὶ ὅχι ὡς δειλό! Ὅταν ἦρθα γιὰ νὰ σοῦ μιλήσω, δὲν ἤξερα πῶς νὰ σοῦ φανερώσω αὐτὸ ποὺ μὲ πλήγωνε, ἀλλὰ ἐσὺ μοῦ βρῆκες τὶς λέξεις ποὺ χρειαζόμουν! Σοῦ διαβάζω, ἀπὸ τὸ ἐδάφιο δεκατρία ὥς δεκαπέντε: “13 Καὶ θέλω νὰ τοὺς ἀποκλείσω τὸ δικαίωμα νὰ λένε, ὅτι εἶναι σὰν καὶ ἐμᾶς, διότι οἱ κήρυκες αὐτοῦ τοῦ εἴδους εἶναι ψευδαπόστολοι, ἐργάτες δόλιοι, ποὺ ὑποκριτικὰ παίρνουν τὸ ἐξωτερικὸ σχῆμα καὶ τὴν ἐμφάνιση τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. 14 Καὶ δὲν εἶναι παράδοξο αὐτό, διότι καὶ ὁ ἴδιος ὁ σατανᾶς μεταβάλλεται στὴν ἐμφάνιση καὶ τὴν συμπεριφορά, σὲ ἄγγελο τοῦ φωτός. 15 Δὲν εἶναι λοιπὸν μεγάλο πρᾶγμα, ἄν καὶ οἱ ὑπηρέτες του ἀλλάζουν σχῆμα καὶ παρουσιάζονται σὰν ὑπηρέτες δικαιοσύνης. Τὸ τέλος τους ὅμως θὰ εἶναι σύμφωνο πρὸς τὰ ἔργα τους”. Ὁ πατέρας εἶπε πὼς ἡ “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ”, κατὰ βάθος ἦταν ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ! Γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὁ βέβηλος Μητροπολίτης ποὺ ἔκανε αὐτὲς τὶς αἰρετικὲς ἀσχήμιες μέσα στοὺς ναούς, φαινομενικά, παρουσίαζε τὴν ἴδια ἐξωτερικὴ εἰκόνα μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Μητροπολῖτες. Ὅμως —εἶπε ὁ πατέρας—, ὁ βέβηλος ἐκπροσώπησε ὄχι τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὴν ΜΑΣΟΝΙΑ! Ὁ βέβηλος ἔχει κηρύξει μεγάλο πόλεμο στὸν Χριστό! Ἄρα μὲ τὰ ψεῦδη γιὰ δῆθεν “λατρεία τοῦ Θεοῦ”, τί ἔκανε; Παρατέντωνε τὸν ἑαυτό του μὲ καυχησιολογίες, καὶ μὲ λόγους ποὺ δὲν στηρίζονταν στὰ πράγματα, γιὰ νὰ μετατρέψει τοὺς ἱεροὺς ναούς μας σὲ φωλιὲς τοῦ πάπα! Παπποῦ, θὰ ἐξαπατήσει ὅποιον δὲν προσέχει πὼς κατὰ βάθος, ἀντὶ ὁ λυκοποιμένας νὰ βάζει τὸ ποίμνιο στὸν χῶρο τῆς ἀγάπης, τὸ βάζει στὸν χῶρο τῆς αἱρετικῆς ἀπάτης! Ἐπειδὴ τὰ ὅπλα καὶ τὰ ἐλατήριά του εἶναι σαρκικά, ἔχει γίνει δόλιος! Θέλει μὲ τὴν ὑποβολὴ τῆς δαιμονικῆς εἰκόνας, νὰ μάθει στοὺς πιστοὺς τὸ ψέμα τῆς δαιμονικὴς “θεοποίησης”, γιὰ νὰ αὐτοκαταστρέφονται! Εἶναι φρικτό! Προσπαθεῖ νὰ ὑποτάξει τὴν ψυχὴ τῶν Χριστιανῶν, στὸν δυναμισμὸ τῆς σατανικῆς ὑποβολῆς! Ὥστε ἀπὸ τὴν τυφλὴ βιαιότητα τῶν παθῶν, ἡ ψυχὴ νὰ μετατρέπεται σὲ “σάρκα”! Καὶ ἀντὶ νὰ διδάσκει τὸ αὐθεντικὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”, ὅπως ταιριάζει στὸν ἀρχιερατικὸ θρόνο του, διδάσκει τὴν… μασονικὴ δαιμονοποίηση! Ὅλα αὐτὰ ποὺ διαβάζουμε στὶς Ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, γιὰ τὸν Ἰούδα καὶ τὴν προδοσία του, ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ, ΤΟΝ ΨΕΥΔΑΠΟΣΤΟΛΟ! Ποὺ τὰ “ἀρχιερατικὰ” χέρια του εἶναι γεμάτα καρφιά, γιὰ νὰ προμηθεύει τοὺς Ἑβραίους, στὴν σταύρωση τοῦ Κυρίου! Ὁ πατέρας εἶπε πὼς ἔνας ΨΕΥΔΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, εἶναι ὑπηρέτης τοῦ σατανᾶ, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ μεταβάλλεται σὲ ψευδο-ἄγγελο τοῦ φωτός. Γι’ αὐτὸ ὁ συγκεκριμένος Μητροπολίτης ὑποκριτικὰ ἀλλάζει ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΣΧΗΜΑ, καὶ παρουσιάζεται σὰν ὑπηρέτης δικαιοσύνης…».
«Ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ εἶναι εὐαγγελικὴ ἐντολὴ καὶ ἀποστολικὴ παράδοση, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀλλοιώνει. Τὸ θέμα τῆς αἱρετικῆς βεβήλωσης τῶν ναῶν ἀπὸ τοὺς ψευδώνυμους “φύλακες”, προκαλεῖ εὔλογη ἀγανάκτηση στοὺς ὀρθοδόξους. Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου, καὶ συγκεκριμένα οἱ Μασόνοι, κινοῦν ἐναντίον Του ἑωσφορικὴ ἐπανάσταση. Μία ἀπὸ τὶς μεθόδους τους εἶναι νὰ παρασύρουν τοὺς πιστούς, νὰ τιμοῦν μὲ τὰ χείλη μόνο τὸν Κύριο, ἀλλὰ ἡ καρδιά τους νὰ εἶναι μακριά Του, ὥστε ἐξ αἰτίας τῶν Χριστιανῶν νὰ βλασφημεῖται τὸ ὅνομα τοῦ Κυρίου, στοὺς ἀπίστους. Αὐτὸ βεβαίως ἔχει ξεκινήσει ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἁπλῶς στὶς ἡμέρες μας, οἱ χριστομάχοι εἶναι στὸν ἀπόλυτο βαθμὸ ξεδιάντροποι. Ἄλλη μασονικὴ μέθοδος, εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς· ἀντὶ νὰ βαρύνει περισσότερο ὁ φορέας τοῦ θείου χαρίσματος, ἤ τοῦ διακονίματος, δηλαδὴ τὸ πρόσωπο, οἱ ΑΝΑΤΡΟΠΕΙΣ τῆς Ὀρθοδοξιας δίνουν τὴν πρωταρχικὴ σημασία στοὺς “θεσμοὺς καὶ τὰ ἀξιώματα”, ἀλλοιώνοντας ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή τῆς Πατρίδας μας. Ἔτσι, ἡ ἱερωσύνη καὶ ἡ ἀρχιερωσύνη ἀποκτοῦν χροιὰ παπική, δηλαδὴ βάρβαρη· τῆς ὁποίας ἡ παράδοση συνεχίζεται μὲ τὰ κείμενα, ὄχι μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ Θεούμενους, ὅπως ἡ Ὁρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὸ συμβαίνει διότι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν ἐκκλησιαστικὰ λειτουργήματα καὶ διακονίες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῶν χαρισμάτων του Ἁγίου Πνεύματος. Μόνο ἄν ὁ Χριστὸς εἶναι “ἐν ἡμῖν”, θὰ ἐνεργεῖ καὶ “ἐν μέσῳ ἡμῶν”. Στὶς συνάξεις τους οἱ ΨΕΥΔΟΠΟΣΤΟΛΟΙ, χρησιμοποιοῦν καὶ ἐρευνοῦν τὴν Ἁγία Γραφὴ ὅπως οἱ αἱρετικοὶ στὴν Δύση, ἐν τούτοις νὰ μὴν ἔχει τὸν Χριστό, ὅταν ὁ Χριστὸς δὲν βρίσκεται μέσα στὶς καρδιές, ἀλλὰ μόνο στὰ χείλη τους».
«Εἶχες πεῖ ὅτι ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, ἀλλὰ ΜΕΣΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ κάποιου χρέους. Ὁ σατανᾶς ὑποβάλλει τὴν ἰδέα γιὰ κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας, καὶ προτρέπει στὴν ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ξέρει πὼς ὅποιος δὲν κοινωνάει, ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΕΙ! Δηλαδὴ ΔΕΝ θὰ νικήσει τὸν θάνατο, καὶ ἔτσι μετὰ ἀπὸ τὸν θάνατό του θὰ γίνει… ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙ!».
«Αὐτὴ εἶναι ἡ σκληρὴ πραγματικότητα! Γιὰ νὰ ξεριζώσουν οἱ θεοκτόνοι Ἑβραῖοι, ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων τὸν αἰώνιο δεσμὸ μὲ τὸν Χριστό, διέσπειραν τὴν μασονικὴ πλάνη ὅτι “οἱ ἄνθρωποι προέρχονται ἀπὸ τὰ ζῶα”, τὰ ὁποῖα φυσικά, κινοῦνται ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ! Ὑπὸ τὸν ἑβραϊκὸ κατεξουσιασμό, ὁ ἄθεος οὐμανισμὸς τῆς Δύσης ἀνέλαβε νὰ ἀπομακρύνει τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστὸ ἀπὸ τὸν πολιτισμό της. Μὲ τὴν οὐδέτερη μόρφωση, τὴν ἀντιχριστιανική, τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας ὀλίσθησαν σὲ ἐξωπραγματικά! Χωρὶς προσανατολισμὸ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συνέχεια ἀλλάζει πρόσωπα, ὁ ἄνθρωπος, ἀδυνατεῖ νὰ “συζητήσει” μὲ τὸν ἑαυτό του, καὶ μὲ ὑποβαθμισμένη τὴν προσωπικότητά του, ἑπομένως καὶ τὶς αἰώνιες ἀξίες του, ἀφήνεται νὰ τὸν διοικοῦν σὰν νὰ ἦταν… “ζῶο”! Ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, Ἀνέστη μου, διδάσκει “ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ”, καὶ “ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ”, προτάσσοντας τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὸν σεβασμὸ στὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν μοναδικότητά του. Ὡς μέσα γιὰ κάποιον σκοπὸ μποροῦν νὰ γίνουν ὅλα τὰ ὄντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι ΜΟΝΟ Ο ΣΚΟΠΟΣ, ἐπειδὴ ἡ ἀξία του εἶναι ἀναντικατάστατη! Ὁ ἄνθρωπος, εἶναι τὸ μέτρο τῶν ἀξιῶν. Οἱ μισάνθρωποι ἑβραιομασόνοι ὅμως, ἀγνοῶντας τὸν “πλήρη” ἄνθρωπο καὶ τὸ ὀντολογικὸ βάθος καὶ μεγαλεῖο του, κυριολεκτικὰ τὸν “κατατεμαχίζουν” καὶ τὸν βανδαλίζουν, μὴν “ἐπιτρέποντάς του” νὰ προσλαμβάνει ΝΟΗΜΑ! Ἐπιβάλλοντας διὰ τῆς βίας στὸν ἄνθρωπο, νὰ σκέφτεται καὶ νὰ κινεῖται ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, τὸν μετέτρεψαν σὲ ἕνα “ἄχρηστο ἀντικείμενο”, πεταμένο ἀνάμεσα σὲ μύρια ἄλλα! Αὐτὴ ἡ ὁλοκληρωτικὴ ὑποβάθμιση, διορθώνεται μόνο μὲ τὴν πατερικὴ σοφία».
«Παπποῦ, ἡ ἀξιοθρήνητη κατάσταση ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς φέρουν οἱ δόλιοι ἐργάτες, οἱ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ τῆς Μασονίας, μοιάζει μὲ αὐτὴν ποὺ ἐπέβαλαν παλαιότερα οἱ Τοῦρκοι κατακτητές· γιὰ νὰ ἀμφιταλαντευόταν ἡ ἐθνικὴ αὐτοσυνειδησία τῶν προγόνων μας, καὶ νὰ τοὺς ἐκτούρκιζαν! Μὲ τὴν πνευματικὴ ἀμάθεια καὶ τὴν ἀνυπόφορη καταπίεση τώρα οἱ βέβηλοι Μητροπολῖτες, εὐνοοῦν τὸ ῥεῦμα πρὸς τὴν ἀθεΐα, ἡ ὁποῖα ὅμως περιφρονεῖ τὴν Πατρίδα! Ἐπιβάλλοντας ὁ ΨΕΥΔΟΠΟΣΤΟΛΟΣ τὴν αἱρετικὴ βία τῆς “ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ”, βαφτίζει τὴν προδοσία τοῦ Χριστοῦ, ὡς …“πρόοδο” τῆς Ἐκκλησίας! Ὅπως συνηθίζεις νὰ λές, μόνο οἱ ἀντίχριστοι ποὺ προωθοῦν τὸν ὑλισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα, ἀναϊεραρχοῦν τὶς ἀξίες, γιὰ νὰ προκαλέσουν παγκόσμια σύγχυση. Ἔτσι μποροῦν νὰ ἐκμεταλλεύονται τοὺς ἀνθρώπους στὴν σαρκολατρεία, τὴν εἰδωλολατρεία καὶ τὴν θηριωδία…».
«Ὅταν μέσα στὴν δαιμονικὴ ἀπάτη, ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ γίνει τάχα “θεός”, παύει νὰ λατρεύει τὸν ἀληθινὸ Θεό, γιὰ νὰ ἀρχίσει νὰ λατρεύει τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ κτίσματα. Ἐπειδὴ ὅμως ἔτσι, παύει νὰ εἶναι πρόσωπο, καὶ γίνεται ἄτομο, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ! Ἐπιστρέφει δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος στὸ μὴ ὄν, καὶ γίνεται δοῦλος τοῦ θανάτου! Αὐτὴ ἡ βαθειὰ εἰδωλολατρικὴ κατάσταση τῆς νεκρωμένης φύσης, ὅπου κάποιος σκοτώνει γιὰ νὰ κυριαρχήσει στὸν κόσμο, ὁδηγεῖ στὴν ἀπελπισία τοῦ θανάτου! Ὑπάρχω, σημαίνει συμμετέχω στὸ ὄν ἤ στὸ μὴ ὄν. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνει εἰκόνα Θεοῦ, ἤ μία δαιμονικὴ μορφή! Δόξα τῷ Θεῷ, οἱ Ῥωμιοί, ἔχουμε τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση τῆς θεολογίας τῶν Μεγάλων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρόκειται γιὰ τὴν ἄφθαρτη παρακαταθήκη τῆς ἀλήθειας, τῆς ὀρθόδοξη ζωῆς, τῆς θέλησης, τῆς ἀξιοπρέπειας, τῆς σύνεσης, τοῦ ἀδούλωτου φρονήματος, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν οὐρανό. Αὐτὰ ὑπενθυμίζουν τὸ χρέος μας ἀπέναντι στὶς αἱματηρὲς θυσίες τῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς ταραγμένους καιροὺς τῆς Τουρκοκρατίας. Οἱ Διδάσκαλοι τοῦ Γένους, παλικάρι μου, ὠθούμενοι ἀπὸ βαθὺ πόθο γιὰ τὸν φρονηματισμὸ τῶν ἀδελφῶν τους, ἔγιναν οἱ στυλοβάτες τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας, γιὰ νὰ μὴν μείνει ἀπαίδευτο καὶ ὑπόδουλο γιὰ πάντα, τὸ ῥωμέικο Γένος μας. Οἱ φωτισμένοι κήρυκες καὶ ἀφυπνιστὲς ἥρωες τῆς Πίστης, προσέφεραν πνευματικὴ τροφὴ στὸν λαό, ἀνυπολόγιστης ἀξίας! Μὲ τοὺς ἀγῶνες τους προσπαθοῦσαν νὰ κρατήσουν τὴν φλόγα τῆς Χριστιανοσύνης ἄσβεστη, κυκλοφορῶντας στὰ χρόνια τῆς δουλείας σπουδαῖα βιβλία, ποὺ ἀνακεφαλαίωναν ὅλη τὴν πατερικὴ παράδοση. Ἡ Ἡσυχαστικὴ Ἀναγέννηση τότε, ἀντιπαρέταξε στὸν μασονικὸ εὐρωπαϊκὸ “διαφωτισμό”, τοὺς Ἁγίους, τὴν θεία σοφία καὶ τὴν ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία. Ἔτσι γιγαντώθηκε ἡ ἀγωνιώδης θέληση τοῦ ἑλληνισμοῦ, καὶ ἡ Ῥωμιοσύνη ἐπιβίωσε!».
«Ὅταν ξέρουμε πῶς περιέγραψαν τὸν ἅνθρωπο, οἱ Ἅγιοί μας, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς μπερδέψουν οἱ ὑπηρέτες τοῦ μασονικοῦ σκότους! Κάτσε νὰ δεῖς, πῶς τὸ ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος; “Ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ νὰ βλέπεις τὸν Θεό, ὄχι γιὰ νὰ σέρνεται στὴν γῆ ἡ ζωή σου, οὔτε γιὰ νὰ ἔχεις κτηνώδη ἀπόλαυση, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιτελέσεις οὐράνια πολιτεία. Γι’ αὐτὸ τὰ μάτια τοῦ σοφοῦ βρίσκονται στὸ κεφάλι, ἀλλὰ καὶ τὸ κεφάλι πρέπει νὰ κοιτάζει πρὸς τὰ ὑψηλά. Ἐκεῖνος ποὺ κοιτάζει πρὸς τὰ γήινα, τὰ μάτια του σέρνονται στὴν γῆ!”. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔλεγε: “Νὰ μάθετε ὅλοι σας γράμματα, γιὰ νὰ καταλαβαίνετε πῶς περπατᾶτε. Τὰ γράμματα χρειάζονται γιὰ νὰ μαθαίνουν καὶ νὰ ἐννοοῦν οἱ Χριστιανοὶ τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ εἶναι ἡ μόνη πυξίδα τῆς ζωῆς μας. Ἡ Καινὴ Διαθήκη θὰ στερεώσει τὴν πίστη τοῦ λαοῦ, ποὺ κλονίζεται. Τὸ κορμί σας, ἄς τὸ κάψουν, ἄς τὸ τηγανίσουν, τὰ πράγματά σας ἄς τὰ πάρουν, μὴν σᾶς μέλλει. Δώστε τα, δὲν εἶναι δικά σας. Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζονται!”. Σὲ παρακαλῶ παπποῦ, μίλησέ μου γιὰ τὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ! Πῶς πιστεύεις ὅτι θὰ ὀργανώσει τὴν ῥωμαίικη παιδεία; Ὅποτε μοῦ μιλᾶς γιὰ τὸ ζωντάνεμα τῆς Ῥωμιοσύνης, ποὺ θὰ ζήσουμε σὲ λίγο, δὲν χορταίνω νὰ σὲ ἀκούω!».
«Τὸ βέβαιο εἶναι, καλέ μου Ἀνέστη, πὼς τὰ μαθήματα ποὺ θὰ παρακολουθοῦν τὰ Ῥωμιόπουλα, θὰ μοσχοβολᾶνε πίστη στὸν Χριστό, ἀγάπη γιὰ τὸν συνάνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, καὶ ἀφοσίωση στὰ ἑλληνορθόδοξα γράμματα. Ὁ σκοπὸς τῆς φιλάνθρωπης ἀγωγῆς, θὰ ταυτίζεται μὲ τὸν ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ. Γιὰ νὰ τὸ κάνω πιὸ συγκεκριμένο, θὰ σοῦ τὸ περιγράψω μέσα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα ποὺ ἔκανε στὰ ἔργα του ὁ ἐθναπόστολος καὶ ἐθνεγέρτης, Ἁγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, γιὰ τὸν ἐπανευαγγελισμὸ τῶν Ῥωμιῶν. Ὁ Διδάσκαλος τοῦ Γένους μᾶς διδάσκει, πὼς ἡ ἀρχὴ κάθε πράξης, κάθε τέχνης καὶ κάθε συνήθειας, κατευθύνεται ἀπὸ τὸ τέλος της. Ἀφοῦ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”, καὶ τὸ τέλος τῆς ζωῆς του κοιτάζει πρὸς τὴν τελειοποίηση τῆς φύσης του, δηλαδὴ τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν θεοποίηση, αὐτὸ τὸ τέλος, δηλαδὴ ὁ σκοπός, θὰ γίνει ἡ “ἀρχή”, ποὺ θὰ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ τὴν διδαχθεῖσα ὕλη τῆς ῥωμαίικης παιδείας. Ὁ σκοπὸς τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μετά, θὰ καθοδηγήσει καὶ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες, προκειμένου νὰ ὑπηρετοῦν τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”. Ὡς μεγάλος ἀσκητὴς καὶ διαπρεπῆς θεολόγος, ὁ Ἅγιος Νικόδημος, βαθύτερος γνώστης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, καὶ γενικότερα τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀνθρώπινου ὄντος, μᾶς φώτισε περὶ τῆς μεγάλης ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου —σὲ ἀπόλυτη ἀντίθεση, πρὸς τὴν δυτικὴ “κτηνοποίηση” τοῦ ἀνθρώπου! Ἀκολουθῶντας τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ὁ Ἅγιος μᾶς διδάσκει ὅτι μέσα στὸν κόσμο ποὺ ἔχουμε συνηθίσει νὰ βλέπουμε, ὁ Θεὸς ἔθεσε τὸν ἄνθρωπο, σὰν ἕναν… “δεύτερο κόσμο”! Ἀποκαλεῖ μάλιστα, τὸν ἄνθρωπο, “ΜΕΓΑ ΚΟΣΜΟ”, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέσα στὸν… “μικρόκοσμο”, δηλαδὴ… τὸ σύμπαν! Ὁ ἄνθρωπος, καλό μου, κρύβει μέσα στὴν δομή του τὸ θεολογικὸ αἴνιγμα, “τὸν κρυπτὸ τῆς καρδίας ἄνθρωπο”, ποὺ γίνεται κατοικητήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος! Καὶ συνεπῶς, τὰ “σκαλοπάτια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ”, καὶ ὁ μυστικὸς δέκτης τῶν θείων δωρημάτων καὶ ἐλλάμψεων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Εἶναι τόσο μεγάλο μυστήριο ὁ ἄνθρωπος, ὥστε ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἑρμηνεύσει ὅλο τὸ βάθος τοῦ μυστηρίου, καὶ γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο θεὸ “κατὰ χάριν”! Διαβάζουμε στὸ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, ὅτι περιγράφει τὸν ἄνθρωπο ὡς “Μέγα κόσμο”, γιὰ τὸ πλῆθος τῶν δυνάμεων ποὺ περιέχει, τὶς ὁποῖες τὸ σύμπαν δὲν τὶς διαθέτει! Ἀναλύοντας τὴν ἀνθρώπινη ἀνατομία, περιγράφει τὸ σῶμα ὡς ἀνάκτορο βασιλικὸ μὲ ἔξοχη ἀρχιτεκτονική, κτισμένο ἀπὸ σοφὸ Δημιουργό! Τὸ κεφάλι, λέει, εἶναι τὸ ὑπερῶο. Ἡ καρδιά, μυστικὸς θάλαμος. Τὰ πνεύματα, εἶναι οἱ ταχυδρόμοι. Ἀγωγοί, τὰ σωληνοειδῆ νεῦρα, καὶ θυρίδες οἱ πέντε αἰσθήσεις. Ὁ νοῦς τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος δορυφορεῖται ἀπὸ τρεῖς δυνάμεις, τὸ λογιστικό, τὸ ἐπιθυμητικὸ καὶ τὸ θυμικό. Ὁ χάρτης τοῦ βασιλιᾶ νοῦ εἶναι ἡ πυξίδα τῆς φαντασίας, γιὰ νὰ καταγράφει ὅσα καταφθάνουν ἀπὸ τὶς θυρίδες τῶν αἰσθήσεων».
«Εἶχες πεῖ παπποῦ, πὼς ὅταν ἡ παιδεία εἶναι χωρισμένη ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἁγιότητα, γίνεται ματαιοπονία, καὶ ὁ μαθητής της, ἄγριο θηρίο! Καὶ κάτι ἄλλο, πὼς ἄν ὁ παιδαγωγὸς ἀρνεῖται τὸ “κατ’ εἰκόνα” καὶ τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν” τοῦ μαθητῆ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶναι ὑλιστὴς καὶ ἄθεος, καὶ ἡ ζωή του χωρὶς νόημα, τότε μὲ τὰ ἄθεα γράμματα τὸν καταδικάζει στὴν διαβολικὴ “αὐτοθέωση” καὶ τὴν “κτηνοποίηση”!».
«Ἀφοῦ παιδί μου, ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ τίποτα, καὶ τὸν μετέβαλε σὲ τέλειο ὄν, ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἄπειρο χρέος στὸν Θεό, γιὰ τὴν ἀσύγκριτη εὐεργεσία ποὺ τοῦ ἔκανε. Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ ἄνθρωπος ἀνήκει στὸν Θεό. Ὁ σκοπὸς ποὺ δημιουργήθηκε, ἦταν γιὰ νὰ δοξάζει τὸν Θεό, καὶ νὰ Τὸν ἀγαπάει! Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ καὶ τὸ ΤΕΛΟΣ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἀφοῦ ὁ Θεὸς ὑπέταξε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΟΡΑΤΗ ΚΤΙΣΗ, κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νὰ ὑποτάξει ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, κάτω ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ! Δηλαδή, ὀφείλει νὰ γίνει ἅγιος! Ἄν δὲν τὸ κάνει, τὰ ἔργα του θὰ εἶναι μάταια, καὶ ἡ ὕπαρξή του δίχως νόημα. Ἡ παιδεία τῆς Ῥωμιοσύνης, ποὺ θὰ μᾶς φέρει σύντομα ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς, θὰ μαθαίνει στὰ Ῥωμιόπουλα, ὅτι ἡ ζωή τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἄξια γιὰ τὸ ὑπερφυσικὸ τέλος· δηλαδὴ τὴν αἰώνια ζωὴ μέσα στὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ! Ὁ Θεὸς εἶναι τόσο Φιλάνθρωπος, ποὺ ὄχι μόνο κρατάει τὸν ἄνθρωπο στὸ “εἶναι”, καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἐπιστρέψει στὸ μὴ ὄν, ἀλλὰ καὶ στὴν μέλλουσα ζωὴ θὰ τὸν ἀναστήσει ἀσυγκρίτως λαμπρότερο ἀπὸ ὅ,τι εἶναι τώρα, καὶ θὰ τοῦ δώσει μεγαλοπρεπῆ μισθό. Τὸ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΛΟΣ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ αἰώνια μακαριότητα! Γιὰ νὰ τὴν ἀπολαύσει ὁ ἄνθρωπος, καλεῖται νὰ ἐργάζεται τὴν ἀρετή, καὶ νὰ ἀπέχει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. Ὁ Κύριος ἁγίασε τὸν ἄνθρωπο, τὸν χριστοποίησε, τὸν θέωσε καὶ τὸν ὑπερύψωσε ὑπεράνω ὅλων τῶν οὐρανῶν, μέχρι τὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ! Ὁ ἀσύλληπτος μισθὸς τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός!».
«Παπποῦ, ὅποιος ζεῖ “μακριὰ” ἀπὸ τὸν Χριστό, πνευματικὰ εἶναι νεκρός! Ἀληθινὴ ζωὴ εἶναι νὰ ζοῦμε κοντὰ στὸν Κύριο, καὶ νὰ ἀκοῦμε τὰ λόγια Του. Πιστεύοντας στὸν Χριστό, ἀνασταινόμαστε! Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἀνάσταση! Ὁ Κύριος εἶπε: “Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν. Ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον”*. Δηλαδή, “Ἐγὼ εἶμαι ἡ Ζωή. Ὅποιος δέχεται τὸν λόγο Μου καὶ πιστεύει ὅτι εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσω τοὺς ἀνθρώπους, παίρνει ἀπὸ Ἐμένα αἰώνια ζωή”. Ὁ Κύριος εἶπε ἀκόμα: “Μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐν ᾖ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς· οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως”**».
1 Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν Θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε. 2 ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν. πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν·
3 καὶ ἐὰν πορευθῶ καὶ ἑτοιμάσω ὑμῖν τόπον, πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλήψομαι ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν, ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, καὶ ὑμεῖς ἦτε. 4 καὶ ὅπου ἐγὼ ὑπάγω οἴδατε, καὶ τὴν ὁδόν οἴδατε.
5 Λέγει αὐτῷ Θωμᾶς· Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι; 6 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ.
7 εἰ ἐγνώκειτέ με, καὶ τὸν πατέρα μου ἐγνώκειτε ἄν· καὶ ἀπ’ ἄρτι γινώσκετε αὐτὸν καὶ ἑωράκατε αὐτόν.
1 Αλλ’ ἂς μὴν ταράζεται ἡ καρδιά σας, ἐπειδὴ ἀκούσατε, ὅτι πρόκειται νὰ μὲ ἀρνηθεῖ ὁ Πέτρος. Πιστεύετε στὸν Θεὸ ὁ Ὁποῖος προνοεῖ περὶ τοῦ ἔργου μου, καὶ ὁ Ὁποῖος θὰ προνοήσει καὶ γιὰ ἐσᾶς, ποὺ ταχθήκατε στὸ ἔργο αὐτό. Πιστεύετε ἀκόμη καὶ Ἐμένα, ὁ Ὁποῖος, ὡς Μεσσίας καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, θὰ ἐξακολουθῶ καὶ μετὰ τὸν θάνατό Μου, στοὺς οὐρανοὺς νὰ συμπληρώνω τὸ ἔργο Μου. 2 Στὴν οὐράνια οἰκίαν τοῦ Πατρός Μου ὑπάρχουν πολλοὶ τόποι διαμονῆς, ἀρκετοὶ γιὰ νὰ δεχθοῦν καὶ ἐσᾶς καὶ ὅλους τοὺς πιστούς. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν νὰ ἔχετε πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν πολλοὶ τόποι διαμονῆς στὸν οὐρανό, θὰ σᾶς τὸ ἔλεγα. Ἀλλὰ ὑπάρχουν. Καὶ Ἐγὼ πηγαίνω τώρα νὰ σᾶς ἑτοιμάσω τόπο, διότι γιὰ νὰ ἀνοιχθεῖ ἡ εἴσοδος τοῦ οὐρανοῦ στους ἀνθρώπους, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μεσιτεία Μου. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ πιστεύετε καὶ σὲ Ἐμένα. 3 Καὶ ἐὰν πάω καὶ σᾶς ἑτοιμάσω στους οὐρανοὺς τόπο, πάλι θὰ ἔλθω πλησίον σας κατὰ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου γιὰ καθέναν ἀπὸ σᾶς, καὶ κατὰ τὴν δευτέρα παρουσίαν Μου γιὰ ὅλους σας, καὶ θὰ σᾶς παραλάβω πλησίον Μου, γιὰ νὰ εἶστε καὶ ἐσεῖς ἐκεῖ, ὅπου εἶμαι Ἐγώ. 4 Καὶ τὸ μέρος, στὸ ὁποῖο πηγαίνω Ἐγὼ τώρα, τὸ ξέρετε, καθὼς ξέρετε καὶ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ ἐκεῖ. 5 Λέει σὲ Αὐτὸν ὁ Θωμᾶς· Κύριε, δὲν ξέρουμε ποὺ πηγαίνεις τώρα, καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουμε τὸν δρόμο; 6 Λέει σὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ὁ μοναδικὸς Δρόμος, διὰ τοῦ ὁποῖου μπορεῖ κανεὶς νὰ φθάσει στὸν οὐρανό. Διότι συγχρόνως εἶμαι καὶ ἡ ἀπόλυτη Ἀλήθεια καὶ ἡ πραγματικὴ καὶ πηγαία Ζωή. Κανεὶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθει πρὸς τὸν Πατέρα παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ Ἐμένα, ὁ Ὁποῖος διὰ τῆς διδασκαλίας Μου σᾶς γνωρίζω τὸν Πατέρα Μου καὶ τὴν ἀλήθεια Αὐτοῦ, καὶ μὲ τὴν Θυσία Μου ὡς αἰώνιος Ἀρχιερεὺς σᾶς συμφιλιώνω πρὸς Αὐτόν. 7 Ἐὰν μὲ εἴχατε γνωρίσει καλά, θὰ γνωρίζατε καὶ τὸν Πατέρα Μου. Καὶ ἀπὸ τώρα, ὁπότε θὰ δοξασθῶ καὶ θὰ σᾶς στείλω τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, Αὐτὸ θὰ σᾶς φωτίσει καὶ θὰ Τὸν γνωρίσετε. Καὶ μὲ τὴν νέα ζωή, ποὺ θὰ σᾶς μεταδώσει, ἡ ὁποῖα θὰ σᾶς ἑνώσει μὲ Ἐμέ, θὰ Τὸν δεῖτε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σας, καὶ θὰ καταλάβετε τὸ Μεγαλεῖο Του, τὶς σωτηριώδεις Βουλάς Του καὶ τὸ θέλημά Του. Ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ γίνει ἀσφαλῶς ἀμέσως μετὰ τὸ πάθημά Μου καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ Θυσία Μου, γι’ αὐτὸ μπορῶ ἀπὸ τώρα νὰ πῶ, ὅτι γνωρίσατε καὶ ἔχετε δεῖ τὸν Πατέρα (Ἰω.14,1-7)
* Ἰω. 5,24 ~ Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει τὴν διδασκαλία Μου καὶ πιστεύει στὸν Πατέρα ποὺ μὲ ἔστειλε, αὐτὸς ἔχει κερδίσει τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ δὲν θὰ περάσει ἀπὸ δίκη καὶ κρίση, ἀλλὰ ἔχει μεταβεῖ πλέον ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο τῆς ἁμαρτίας, στὴν αἰώνια ζωή.
** Ἰω. 5,28-29 ~ Μὴν θαυμάζετε γιὰ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν καὶ ἄλλα πολὺ περισσότερο ἀξιοθαύμαστα, διότι ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι οἱ νεκροὶ, ποὺ βρίσκονται θαμμένοι στὰ μνημεῖα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Καὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνημεῖα· καὶ ὅσοι κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωὴ τους ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν γιὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰώνια καὶ μακάρια ζωή. Ὅσοι ὅμως ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν, γιὰ νὰ κριθοῦν καὶ νὰ καταδικαστοῦν.
τὸ βιβλίο δανείζεται ὑλικὸ ἀπὸ τὰ ἑξῆς βιβλία:
—Ο ΙΟΥΔΑΣ, ΩΣ ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΕΝΟΧΙΚΟΣ ΑΡΧΕΤΥΠΟΣ,τοῦ μεγάλου Ἕλληνα μελετητῆ, θεολόγου καὶ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέα, Ἰωάννη Κορναράκη.
—ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ, τοῦ γνήσιου κληρικοῦ, ἄγρυπνου θεολόγου καὶ ἀσκητῆ ἱερομονάχου, μακαριστοῦ πατρός μας Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα.
—ΕΝΟΡΙΑ: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ, τοῦ μακαριστοῦ καὶ πολυαγαπημένου πατέρα μας Γεωργίου Μεταλληνοῦ, τοῦ σοφοῦ θεολόγου ποὺ ἔμεινε πιστὸς πρὸς τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
