Τὸ οἰκεῖο, γεμάτο ζεστασιὰ δωμάτιο τῆς Ἐλευθερίας μὲ γέμιζε νοσταλγία γιὰ τὶς ὄμορφες ἡμέρες τῆς χρονιᾶς ποὺ πέρασε, ἀλλὰ καὶ τὶς τόσο κρίσιμες. Δὲν φανταζόμασταν ποτὲ πὼς ἡ γ΄ Γυμνασίου θὰ μᾶς ἔβρισκε σὲ διαφορετικὰ σχολεῖα, λόγῳ τῆς ἀπρόσμενης μετάθεσης ποὺ πῆρε ὁ πατέρας μου. Τουλάχιστον ἐπιστρέψαμε γιὰ νὰ πάρουμε μερικὰ πράγματα ἀκόμα, μέσα στὸ Σαββατοκύριακο· κάτι ἦταν κι αὐτό. «Τώρα ποὺ βρέθηκα σὲ ἕνα ξένο περιβάλλον, Ἐλευθερία, βλέπω πολὺ καθαρότερα τὶς καταστάσεις ποὺ ἐγκλωβίζουν μία κοπέλα στὴν μᾶζα. Τότε ποὺ μοῦ περιέγραφες τὸν τρόπο ποὺ λειτουργεῖ μέσα μας ἡ ζήλεια, δὲν ἤθελα νὰ παραδεχτῶ οὔτε πὼς ἤμουν ΦΙΛΟΔΟΞΗ, οὔτε βέβαια πὼς ἤμουν ΜΙΚΡΟΨΥΧΗ καὶ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΗ. Θυμᾶμαι πὼς δὲν ἀνεχόμουν νὰ μὲ ξεπερνάει ἡ Αἴγλη σὲ ὀμορφιά, καὶ ὅτι, καλύτερα καὶ ἀξιοζήλευτα μοῦ φαίνονταν μόνο ὅσα εἶχαν οἱ ἄλλοι. Ἐν τούτοις ἀρνιόμουν πὼς αὐτὸ τὸ αἰχμηρὸ ποὺ μὲ πλήγωνε μέσα μου, ἦταν τὸ ΠΟΝΗΡΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ! Ἔλεγα πὼς ἡ ΛΥΠΗ ποὺ μὲ τρυποῦσε ἦταν ἀπὸ τὴν “ἀδικία”, ἄλλοι νὰ ἔχουν περισσότερα, καὶ ὄχι πὼς ἡ ΠΙΚΡΙΑ προερχόταν ἀπὸ τὸν ἀφάνταστο ΕΓΩΙΣΜΟ καὶ τὸν ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟ ΜΟΥ. Ἡ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ἀπὸ τὴν εἰκόνα μου προκαλοῦσε τὴν παλίρρροια τῆς ΟΙΗΣΗΣ, ἀλλὰ ἡ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ποὺ ἀκολουθοῦσε ὁδηγοῦσε σὲ ἄμπωτη τῆς οἴησης, καὶ τὴν ἐπιστροφὴ γιὰ λίγο στὴν ἀσφάλεια… Αὐτὸ γινόταν κάθε τόσο!».
«Χρυσοστόμη, ὁ ἄσαρκος ἐχθρὸς περιεργάζεται μὲ προσοχὴ τὸν χαρακτῆρα μας, ψάχνοντας τὴν ἀχίλλειο πτέρνα μας γιὰ νὰ προκαλέσει πληγή. Μᾶς περιτριγυρίζει σὰν κατάσκοπος ψάχνοντας τὸ σημεῖο ὅπου ἡ ἄμυνά μας εἶναι ἀσθενής, ὁπότε ἐκεῖ τὰ δηλητηριώδη βέλη του ἔχουν πολλὲς ἐλπίδες ἐπιτυχίας. Τότε χτυπάει μὲ λύσσα! Γιὰ παράδειγμα, κάνει μία κρούση καὶ προσπαθεῖ νὰ μᾶς παρασύρει στὴν κλοπή. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ πειθαρχήσουμε καὶ νὰ ὑποκύψουμε. Ποτὲ μας δὲν κλέψαμε. Ἡ κλοπὴ δὲν εἶναι τὸ ἀσθενὲς σημεῖο μας. Ὁ διάβολος δὲν πέτυχε, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζεται. Ῥίχνει τὴν ἰδέα νὰ συκοφαντήσουμε, ἀλλὰ δὲν ὑποκύπτουμε καὶ διώχνουμε τὸν πειρασμό. Δὲν ὑποχωρεῖ. Ἔρχεται πάλι σὲ ἄλλο σημεῖο, καὶ μᾶς ὠθεῖ σὲ ζήλεια, ψιθυρίζοντάς μας πὼς τὸ “δίκαιο” θὰ ἦταν νὰ ὑπερείχαμε ἐμεῖς ἔναντι τοῦ ἄλλου. Βλέπει ὅτι ἐδῶ ἡ ἀντίδρασή μας δὲν εἶναι τόσο ὀξεία, καὶ πὼς… ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ. Δὲν θεωροῦμε πὼς εἶναι ἁμαρτία, ἡ ΠΙΚΡΙΑ ΜΑΣ γιὰ τὰ καλὰ ποὺ ἔχει ὁ ἄλλος. Μόλις ὑποχωρήσουμε λίγο, ἡ θέλησή μας ἐξασθενίζεται καὶ μοιάζει μὲ στράτευμα ποὺ ἐνῶ στὴν ἀρχὴ πολεμάει γενναῖα, ἀρχίζει ὕστερα νὰ τσακίζεται καὶ νὰ κλονίζεται. Ἐδῶ εἶναι τὸ ἀσθενὲς σημεῖο μας καὶ μόλις τὸ ἐπισημάνει ὁ διάβολος ἐνθαρρύνεται, και ῥίχνεται ἀκάθεκτος νὰ μᾶς πολιορκεῖ μὲ πειρασμοὺς ζήλειας. Ἐπιμένει, καὶ μάλιστα μᾶς παίρνει κυριολεκτικὰ στὸ κυνήγι, καὶ ἀπὸ τότε δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσουμε τὸ ὅτι κάπου, ὁ ἄλλος ἔχει ἀνώτερη ζωή. Οἱ λογισμοὶ ἀρχίζουν νὰ σφυρίζουν σὰν σφαῖρες ἀραιὲς στὴν ἀρχή, πυκνότερες στὴν συνέχεια γιὰ νὰ δημιουργήσουν ἀληθινὸ καταιγισμὸ “πυρὸς καὶ σιδήρου”· ἕως ὅτου κάμψουν τὴν —μικρὴ ἄλλωστε καὶ ἀναιμικὴ— ἀντίστασή μας, τεντώνοντας τὴν ζήλεια σὲ φθόνο, ὁ ὁποῖος εἶναι θανάσιμο ἁμάρτημα! Γι’ αὐτὸ σοῦ εἶπα τότε πὼς χρειάζεται μέγιστη προσοχὴ στὰ ἀδύνατα σημεῖα τοῦ ψυχικοῦ ὀργανισμοῦ μας, ποὺ μένουν ἀφύλαχτα! Πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε τὸ αἴσθημα τῆς ζήλειας, σὰν μαῦρο θάνατο! Μὲ τὴν αὐτοεξέταση πρέπει νὰ τὰ ἐπισημαίνουμε καὶ νὰ τὰ διορθώνουμε, ὥστε νὰ πάψουν νὰ εἶναι οἱ ἀδυναμίες μας. Κάθε ἀμέλεια σὲ αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!».
«Ἐγὼ τότε δὲν εἶχα γνήσια χριστιανικὴ ζωή, γιὰ νὰ μποροῦσα νὰ μείνω ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν ζήλεια. Ἄν ἔχουμε τὴν πεποίθηση ὅτι “ὅλα ὅσα ἔχει ὁ Θεός, θὰ εἶναι δικά μας”, τὸ σκοτεινὸ πάθος τῆς ζήλειας δὲν βρίσκει χῶρο μέσα μας. Ὅμως ἡ… “κινητήρια δύναμη” μέσα στὴν μᾶζα, εἶναι ἡ ζήλεια, ἐπειδὴ ἡ μία κοπέλα δὲν ἀνέχεται, ἡ εἰκόνα τῆς ἄλλης νὰ ὑπερτερεῖ. Ἡ ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΜΟΥ πρὸς τὴν Αἴγλη, δὲν ἄφηνε νὰ βγεῖ εἰρηνικὸς λόγος ἀπὸ τὸ στόμα μου. Θυμᾶσαι πόσα παράπονα σοῦ ἔκανα, ἐπειδὴ δὲν τὴν χώνευα; Σταματοῦσα τὴν ΦΘΟΝΕΡΗ ΓΚΡΙΝΙΑ μόνο ὅταν ἡ Αἴγλη τὰ ἄκουγε ἀπὸ τοὺς καθηγητές, κι ἐγὼ χαιρόμουν! Μόλις μπεῖ τὸ πάθος στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ μείνει ἀνεξέλεγκτο, χωρὶς νὰ γίνεται καμία βία καὶ ἀντίδραση ἐναντίον του, τότε τρέφεται πολὺ γρήγορα, δυναμώνει, καὶ φουντώνει σὰν πυρκαγιά, χωρὶς νὰ μπορεῖς νὰ τὸ σταματήσεις πουθενὰ… Ἐνῶ ἄν τὸ προλάβεις στὴν ἀρχή, τὸ σβήνεις καὶ μὲ τὸ δαχτυλάκι! Τὸ ζήτημα εἶναι πὼς ἡ… “βελτίωση(!)” ποὺ καταλαβαίνει ἡ… “κινητήρια δύναμη(!)” τῆς ζήλειας, εἶναι Η ΩΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ! Θέλοντας νὰ ἀνταγωνιστῶ τὴν Αἴγλη, ἄρχισα νὰ ἀκολουθῶ τὶς “συνταγὲς ὁμορφιᾶς” τῶν περιοδικῶν, ποὺ μαθαίνουν στὸ κορίτσι πῶς νὰ φαίνεται σὰν πολὺ μεγαλύτερη γυναῖκα. Στὴν ἀναζήτηση τῶν ἰδανικῶν, ποὺ θὰ καθοδηγοῦσαν τὴν νεογέννητη ἐσωτερικὴ ζωή μου, νόμιζα πὼς ἡ ἀνθρωπότητα περιμένει ἀπὸ τὴν γυναῖκα ποὺ ἔχει ὡς κύριο μέλημά της, τί θὰ φορέσει καὶ πῶς θὰ χτενίσει τὰ μαλλιά της! Ἐλευθερία, παρακολουθώντας κι ἐγὼ τὶς ΡΗΧΟΜΥΑΛΕΣ ΤΗΛΕΚΟΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ, καὶ τὶς ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ποὺ “μελετοῦσε” ἡ Αἴγλη, ξόδευα τὴν ἐνέργειά μου στὶς ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ καὶ τὶς ΑΦΡΟΝΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΟΥ. Καὶ ἐνῶ ὁ Κύριος κατηγόρησε τὴν τεμπελιά, ἐγὼ ὄχι μόνο γινόμουν ΟΚΝΗΡΗ, ἀλλὰ δικαιολογοῦσα τὴν κούφια συμπεριφορά μου. Φυσικὰ ἐσὺ καταλάβαινες πὼς ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα μέσα μου “παραμορφωνόμουν”· γινόμουν ΑΔΙΚΗ, ΔΕΙΛΗ, ΨΕΥΤΡΑ, μαζὶ μὲ τὶς ὑπόλοιπες ΚΑΚΙΕΣ ποὺ κατατρύχουν καὶ ἐξευτελίζουν τὸν ἄνθρωπο… Ὁ νοῦς μου εὐχαριστιόταν μὲ τὰ τετριμμένα καὶ ἀνώφελα. Ὅ,τι μάταιο ἦταν τὸ “ἰδανικό μου”. Ἡ καρδιά μου ἀναζητοῦσε τὶς ἐπίγειες ἀπολαύσεις, καὶ μελετοῦσε τὰ αἶσχη! Ἐν ὀλίγοις, ὅσο ὁ ἐγωισμὸς μέσα μου δέσποζε, καὶ ἡ ἔπαρση, ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ ὑπερηφάνεια μὲ κατακυρίευαν, ΕΧΑΝΑ ἀπὸ μέσα μου ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ!».
«Ἄν κάποιος δὲν ἔχει τὸ σθένος νὰ ζεῖ μὲ τὴν τηλεκόλαση κλειστή, θὰ ἐθιστεῖ μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε πολλὰ ζητήματα ΝΑ ΜΗΝ… ΤΑ ΘΕΩΡΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ “ΑΜΑΡΤΙΑ”, ἑπομένως θὰ ΔΕΧΕΤΑΙ “ΣΥΖΗΤΗΣΗ”(….) μὲ τοὺς δαιμονικοὺς λογισμούς! Χρυσοστόμη, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λέει ῥητῶς πὼς στοὺς ὑστερινοὺς καιρούς, μερικοὶ θὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὴν πίστη καὶ θὰ δίνουν τὴν προσοχή τους σὲ ἀνθρώπους ποὺ ΚΑΤΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΠΛΑΝΗΣ, ὅπως καὶ σὲ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΟΥ ΕΜΠΝΕΟΝΤΑΙ ἀπὸ ΔΑΙΜΟΝΙΑ. Θὰ προσέχουν ἀνθρώπους ποὺ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΥΝ ΜΕ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν συνείδησή τους ΚΑΥΤΗΡΙΑΣΜΕΝΗ καὶ ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ*. Ὅμως ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς ἀκάθαρτους μύθους. Οἱ πτήσεις στὰ ὕψη τῶν οὐρανῶν εἶναι τὸ πνευματικὸ περιβάλλον μας! Πλαστήκαμε “ἀετοί”, δὲν γίνεται νὰ ζοῦμε σὰν τὶς “κότες”, ποὺ μάλιστα ἡ μία μαδάει τὰ φτερὰ τῆς ἄλλης… Ὅσο ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει μάθει νὰ ἐκτιμάει δεόντως τὶς ΜΟΡΦΩΤΙΚΕΣ καὶ τὶς ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ, δὲν μπορεῖ νὰ διαφυλάξει μὲ σωφροσύνη τὸν ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ».
«Μὰ μὲ τὴν Αἴγλη, ὁ ἀνταγωνισμός μας γινόταν… ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ! Τότε ποὺ τὴν ἀκολουθοῦσα κατὰ πόδας, ἤμουν ἄμυαλη, καὶ δὲν ἔνοιωθα πὼς ἡ ὡραιότητα μπορεῖ νὰ ἀποδειχτεῖ μεγάλο βάσανο, καὶ μεγάλος πειρασμὸς σὲ αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Μπορεῖ νὰ τὸν μπλέξει σὲ αἰσθήματα ἄνομα καὶ βασανιστικά, ἀλλὰ καὶ ἐξευτελιστικά! Καὶ σὲ χέρια κατεργαρέων καὶ ἐλεεινῶν μπορεῖ νὰ τὸν ῥίξει, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ἀνομία νὰ φτάσει ὥς τὸν ἐκφυλισμό! Αὐτὸ θὰ πεῖ “ὀμορφιά”, ὅταν λείπει τὸ μυαλὸ καὶ ὁ φόβος Θεοῦ… Τότε ἤμουν “τυφλή”, ἀλλὰ τώρα συνειδητοποιῶ ὅσα γίνονταν· αὐτὸς ὁ ἐξωσχολικὸς ποὺ εἶχε στοχοποιήσει τὴν Αἴγλη, προσπαθοῦσε νὰ πετύχει τοὺς σκοπούς του μιλώντας της γιὰ ἐνδιαφέρον τάχα καὶ “ἀγάπη”. Ξέρεις τί μοῦ θυμίζει τώρα, ὁ τρόπος ποὺ τὴν προσέγγισε τότε; Τοὺς εἰδωλολάτρες ἄρχοντες παλαιότερα, ποὺ γιὰ νὰ μεταπείσουν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, ἀρχικὰ τοὺς φέρονταν μὲ προσήνεια καὶ γλυκύτητα. Τοὺς ἔταζαν δόξες καὶ τιμές, καὶ ὑπόσχονταν πλούτη καὶ ἀνέσεις. Ἀμετακίνητοι στὸ σχέδιό τους ἄρχιζαν τὴν ἐπίθεσή τους μὲ τὸ καλό, προσπαθώντας νὰ ἀποσπάσουν τὴν μιαρὴ ἄρνηση μὲ ὑποκρισία περισσή. Τὴν ἴδια μέθοδο εἶχαν καὶ οἱ Τοῦρκοι, ἐπὶ Τουρκοκρατίας. Ὅμως στὴν πραγματικότητα, ἡ μεθοδεία αὐτὴ εἶναι διδασκαλία ἀπὸ τὸν ἄσαρκο ἐχθρό μας. Ὁ διάβολος ἀρχίζει τὸν πόλεμο “φιλικά”, καὶ μὲ προσποιητὴ “εἰρήνη”. Δείχνει “συγκατάβαση”, καὶ προσπαθεῖ νὰ πετύχει τὸν σκοπό του μὲ τὸ “ἐνδιαφέρον” τάχα καὶ τὴν “ἀγάπη”. Εἶναι τὸ “χαμόγελο” τοῦ διαβόλου αὐτό, ποὺ τίθεται σὲ ἐνέργεια, πρῶτον διότι ἡ κατὰ μέτωπον ἐπίθεση δημιουργεῖ στὸν πιστὸ τὸ ΗΡΩΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ, καὶ τὸν ὁδηγεῖ σὲ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ καὶ ΝΙΚΗ· καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ μὲ τὸν καλὸ καὶ ἤπιο τρόπο ἐπιτυγχάνει “καλύτερα” ἀποτελέσματα. Ὁ ἄνθρωπος πείθεται στὶς ΥΠΟΒΟΛΕΣ τοῦ διαβόλου, ποὺ ἀποβλέπουν δῆθεν στὸ “καλό του”, καὶ πρὶν τὸ καταλάβει ΕΧΕΙ ΓΛΥΚΑΘΕΙ ἀπὸ τὰ ὡραῖα λόγια καὶ ἀρχίζει νὰ ὑποχωρεῖ. Αὐτὴ ἡ σατανικὴ μέθοδος γίνεται δύσκολα ἀντιληπτή, Ἐλευθερία, ἐπειδὴ εἶναι ὕπουλη καὶ κρυφή. Ὁ ΗΠΙΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ εἶναι ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΟΣ. Ὁ διάβολος ἀρχίζει μὲ τὰ μικρά, προσπαθώντας νὰ μᾶς ἀποκοιμίσει. ΜΑΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ! Τὴν στολίζει, τὴν ἀρωματίζει καὶ παρουσιάζει τὸ σκοτάδι σὰν φῶς, τὴν Κόλαση σὰν “Παράδεισο” καὶ τὴν δυστυχία σὰν “εὐτυχία”... Δηλαδὴ ΑΚΡΙΒΩΣ ὅ,τι κάνει καὶ ἡ ΤΗΛΕΚΟΛΑΣΗ, τῆς ὁποίας ἡ καρδιὰ χτυπάει… “ΔΙΑΒΟΛΙΚΑ”! Ὅσοι τὴν παρακολουθοῦν πιστεύουν στὰ “γλυκόλογα” τοῦ διαβόλου, καὶ ἐπειδὴ τὸ δόλωμα πιάνει, τρέχουν νὰ “ἀπολαύσουν” τὴν ἁμαρτία… Δυστυχῶς εἶχα ἀρχίσει καὶ ἐγὼ νὰ καμαρώνω γιὰ τὴν “ὀμορφιά μου”, δηλαδὴ γιὰ ἕνα ἄνθος ποὺ σὲ λίγο θὰ μαραινόταν, καὶ ποὺ ἤδη τὸ περιτριγύριζαν τόσα σκουλίκια ἀκάθαρτα, καὶ τόσα ἔντομα ῥυπαρὰ… Ἐπειδὴ ἐλατήριό μου γινόταν τὸ ΖΗΛΙΑΡΙΚΟ “ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΟΥ” καὶ ἡ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΟΥ, βλέποντας τὴν Αἴγλη νὰ παίρνει τὸν στραβὸ δρόμο, ἔκανα πὼς δὲν καταλάβαινα ὅτι οἱ ΑΝΟΜΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ἀποτελοῦν ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΚΑΚΙΑ. Ἐξ ἄλλου, ΟΛΟ ΤΕΤΟΙΑ ΕΔΕΙΧΝΕ Η ΤΗΛΕΚΟΛΑΣΗ, σὰν νὰ ἦταν τὸ “φυσικὸτερο πράγμα”… Εἰλικρινὰ μὲ ἔσωσες τότε, ὅταν συμφώνησα νὰ πιῶ καφὲ μὲ τὸν ἄλλο ἐξωσχολικό, ποὺ θὰ ἔκανε κι ἐμένα… “βασίλισσα(!)”. Δὲν ξέρω τὶ συμφορὰ θὰ μὲ εἶχε βρεῖ ἄν δὲν μοῦ ἔλεγες, πὼς Η ΠΡΩΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ… Βλέπεις δὲν εἶχα ΠΕΙΡΑ τῆς ΑΜΑΡΤΙΑΣ, καὶ ὁ πολύμορφος ὄφις μοῦ ὑπέβαλε τὴν ἰδέα νὰ δοκιμάσω ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, καὶ μετὰ “νὰ σταματήσω”. Σκεφτόμουν, “Τὶ πειράζει ἄν τὸ κάνω αὐτὸ μόνο μία φορά; Ἄς δοκιμάσω, δὲν ἔχω νὰ χάσω καὶ τίποτα!”. Τότε δὲν μποροῦσα νὰ συλλάβω, πὼς ὁ διάβολος ΜΙΚΡΑΙΝΕ στὰ μάτια μου τὴν ἁμαρτία!».
«Εἶναι σατανικὸ τέχνασμα φοβερὸ καὶ “ἐπιτυχημένο”, νὰ δείχνει κάποια ἁμαρτήματα γιὰ “μικρά”, καὶ νὰ μᾶς ὠθεῖ σὲ ΝΟΜΙΖΟΜΕΝΑ “ΜΙΚΡΟ-ΣΦΑΛΜΑΤΑ”. Αὐτὰ ποὺ φαίνονται μικρὰ καὶ ἀσήμαντα εἶναι τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα! Πάντοτε ἡ ἀρχὴ τῶν πιὸ μεγάλων κακῶν, γίνεται μὲ τρόπο ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΟ. Ὁ Ἰούδας δὲν ἔγινε μονομιᾶς προδότης. Ἄρχισε μὲ τὴν κλοπὴ ἑνὸς μικροποσοῦ, προχώρησε σὲ μεγαλύτερο, ἔγινε ΔΕΣΜΙΟΣ τῆς φιλαργυρίας, καὶ κατέληξε στὴν προδοσία τοῦ Διδασκάλου του. Ὁ διάβολος προτιμάει νὰ πείσει τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνει μία “ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΒΑΣΗ”, νὰ ὑποπέσει σὲ μία φαινομενικὰ “ΜΙΚΡΟ- ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ”. Ἀλλὰ δυστυχῶς, Χρυσοστόμη, προχωρώντας κάποιος στὸ πρῶτο βῆμα, τὸ κακὸ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΕΚΕΙ. Μόλις γίνει τὸ πρῶτο ξέφτισμα, ΤΟ ΞΗΛΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ. Τὸ μικρὸ ὁδηγεῖ στὸ μεγαλύτερο. Ἡ πρώτη γεύση ὁδηγεῖ στὴν δεύτερη, καὶ τὰ πόδια εἰσέρχονται ὁλοένα καὶ βαθύτερα στὸν βοῦρκο. Ἡ ἀπαγκίστρωση δὲν εἶναι εὔκολη, καὶ ὁ κατήφορος ἀρχίζει! Χωρὶς καλὰ καλὰ νὰ τὸ καταλάβει ὁ ἄνθρωπος, φτάνει στὴν ἔσχατη ἄθλιότητα, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΞΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ… Γι’ αὐτὸ σοῦ τόνισα τὴν προσοχὴ ποὺ πρέπει νὰ δίνουμε στὰ “ἀσήμαντα”. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν σωτηρία ἤ τὴν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας, τίποτα δὲν εἶναι ἀσήμαντο! Μία πρώτη ὑποχώρηση ζητάει ὁ διάβολος· ΑΝ ΤΟΥ ΤΗΝ ΔΩΣΟΥΜΕ, τότε ἐκεῖνος κάνει ΕΙΔΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ, καὶ ΥΦΑΙΝΕΙ ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΜΑΣ!».
«Τότε συνειδητοποίησα φιλενάδα, ὅτι οἱ δαίμονες παρακολουθοῦν ΠΟΙΑ ΑΡΕΤΗ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΜΕΛΗΘΕΙ, καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κενὸ μπαίνουν καὶ ἁρπάζουν τὴν ψυχή! Ἔνοιωσα πὼς τὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἄσαρκος ἐχθρὸς μᾶς μετράει καλὰ καὶ ζυγίζει τὴν κάθε βολή του, ἐπισημαίνει τὴν σοβαρότητα τοῦ ἀντιπάλου μας στὸν ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ! Προσφέροντάς του ἐγὼ πολλὰ ἤ λίγα ἀσθενῆ σημεῖα μου, τοῦ παραχωροῦσα ΘΕΣΗ ΝΙΚΗΤΗ στὴν καρδιά μου, καὶ τοῦ ἄνοιγα τὴν θύρα τῆς ψυχῆς, γιὰ νὰ ἔρθει ὡς ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ καὶ νὰ μὲ αἰχμαλωτίσει… Ἐλευθερία, δὲν ἤθελα νὰ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΥΚΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ! Δὲν ἤθελα νὰ μείνω στὴν πλάνη, καὶ ἐνῶ ὀνομαζόμουν Χριστιανή, τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ παρέμενε γιὰ ἐμένα ΑΓΝΩΣΤΟ! Μὲ φύλαξε ὁ Θεὸς καὶ σὲ ἔβαλε νὰ μοῦ ὑπενθυμίσεις, πὼς ἡ σωτηρία μᾶς προσφέρθηκε ἀπὸ τὸν Λυτρωτή μας, καὶ ἄν ἐπιθυμοῦσα μποροῦσα νὰ συνδεθῶ μὲ τὸ σωτηριῶδες ἔργο Του! Ἐπειδὴ ντράπηκα τὴν καρδιά μου, συμφώνησα μαζί της πὼς ἡ πίστη γίνεται δεκτὴ μόνο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ΕΥΘΕΙΑ καὶ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ, καὶ ζήτησα νὰ μὲ πάρεις κι ἐμένα στὸν πνευματικό σου, τὸν πατέρα Διάδοχο. Ἡ καρδιά μου φώναζε πὼς ὅ,τι κακὸ ἔχουμε κάνει, γιὰ λίγο θὰ ἔμενε κρυμμένο. Ὁ Χριστὸς μᾶς βεβαίωσε πὼς στὸ τέλος, ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΦΑΝΕΡΑ! Τὸ νὰ φανέρωνα ἐγὼ πρώτη τὶς “συγκαταθέσεις μου” στὶς βολὲς τοῦ ἄσαρκου ἐχθροῦ μου, τὸ ἐξέλαβα ὡς κατὰ μέτωπον ἐπίθεση στὸν ἐχθρό μου. Ὁμολογουμένως, ὁ πνευματικὰ ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ζεῖ τὴν ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ! Ὅταν ἡ ψυχὴ ἑνώνεται μὲ τὸν Χριστό, δὲν ὑφίσταται κανένα εἶδος καταδίκης, ἐπειδὴ δὲν πολιτεύεται τὶς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας, ἀλλὰ κατὰ τὶς ὑπαγορεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Στὸν βαθμὸ κατάκτησης τῆς ἀναγέννησής μας, ἀπὸ τὸν ἀδιάκοπο “ἐν βίᾳ” ἀγῶνα καὶ τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, βρίσκεται καὶ ὁ βαθμὸς τῆς ἐλευθερίας τῆς ψυχῆς μας, ὅπως καὶ ὁ βαθμὸς τῆς εὐτυχίας μας!».
«Τὴν ὕπαρξη μέσα μας τοῦ “παλαιοῦ” ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀκόμα δὲν ἔχει ἀναγεννηθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν αἰσθανόμαστε πικρά. Πόσες φορὲς νοιώθουμε νὰ προέρχεται ἀπὸ μέσα μας μιὰ σκληρὴ καὶ ἀδυσώπητη ἀντίδραση γιὰ τὸ καλό; Πόσες φορὲς ὁ “παλαιὸς” ἄνθρωπος ἐπιχειρεῖ νὰ ματαιώσει τὰ καλὰ σχέδιά μας, καὶ γίνεται ΕΜΠΟΔΙΟ στὴν σωτηρία μας; Ἀφοῦ ὅμως ἡ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ καὶ ἡ ΠΟΛΕΜΙΚΗ προέρχεται καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, χρειάζεται νὰ ἀγωνιστοῦμε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν δαιμόνων, γιὰ νὰ κερδίσουμε ὡς ἔπαθλο τὴν νίκη πάνω στὰ πάθη μας. Μαθαίνοντας τὶς μεθοδεῖες ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ διάβολος γιὰ νὰ μᾶς ὑποδουλώνει, καταλαβαίνουμε ἀπὸ ποῦ προέρχεται ἡ πονηριά του. Ἔτσι προετοιμαζόμαστε ὀργανώνοντας ἀναλόγως τὴν ἄμυνά μας, καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, προχωρᾶμε στὴν ἀπόκρουση τῶν ἐπιθέσεών του. Τὸ ΠΡΩΤΕΥΟΝ ΖΗΤΗΜΑ στὴν ζωή μας εἶναι νὰ κερδίσουμε τὸν Χριστό, γι’ αυτὸ ἡ ψυχή μας χρειάζεται ΤΟΝ ΣΤΟΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ! Ἄν ὁ ἐπουράνιος Πατέρας μας, μᾶς βρεῖ πιστοὺς καὶ ἀφοσιωμένους δούλους Του ἐδῶ στὴν γῆ, στὰ λίγα ποὺ μᾶς ἔχει ἐμπιστευτεῖ ὅσο ζοῦμε, θὰ μᾶς δώσει καὶ ΤΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΑΓΑΘΑ, καὶ θὰ μᾶς καταστήσει οἰκονόμους καὶ στὸν οὐράνιο Οἶκο Του!».
«Ναὶ ἀλλὰ ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν ἀκούσει ποτὲ γιὰ τὸν ἄσαρκο ἐχθρό, καὶ μὲ τὴν ἀμέλειά τους ΠΑΡΑΔΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ! Στὴν πραγματικότητα ἔχουν ἀπόλυτη ἄγνοια γιὰ τὴν ἴδια τὴν φύση τους, καὶ τὴν οὐράνια καταγωγή τους! Ὅπως ἡ Αἴγλη, ποὺ πηγαίνει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο! Γιατὶ νὰ βασανιζεται μέσα ΣΕ ΤΟΣΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ;», εἶπα γεμάτη λύπη γιὰ τὴν ἀθλιότητα τοῦ “πολιτισμοῦ”, ποὺ ΑΠΟΖΗΤΑΕΙ τὴν πυρκαγιὰ τῶν δαιμονικῶν παθῶν μέσα στὶς καρδιές, γιὰ νὰ ἐκθεμελιώνει ἀνεξέλεγκτη… «Ἡ σκέψη πολλῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ὅλη ζωή τους εἶναι στραμμένη πρὸς τὴν γῆ, ἐπειδὴ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΙ γιὰ τὸ πνευματικὸ συμφέρον τους! Ἄν εἶχαν ΟΡΘΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, ΘΑ ΠΟΘΟΥΣΑΝ νὰ γίνουν “συγκληρονόμοι Χριστοῦ”, στὴν Βασιλεία Του! Ἄν εἶχαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ παιδιά, πρόσβαση στὴν χριστιανορθόδοξη κατάρτιση, ὥστε νὰ μαθαίνουν πῶς νὰ ἐξυψώνονται μὲ τὴν ἀντίσταση στὸν ἀόρατο πόλεμο, θὰ κατέρριπταν τοὺς ἀκάθαρτους μύθους τῶν ἐλεεινῶν, ποὺ ΑΠΟΚΟΙΜΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ. Ἐγὼ κρεμόμουν ἀπὸ μία κλωστή, γιὰ νὰ χάσω κάθε αἴσθηση τοῦ οὐράνιου, ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες πνευματικὲς ἧττες, κινδυνεύοντας νὰ παγιώσω τὸν χαρακτῆρα τοῦ ΗΘΙΚΑ ΔΟΥΛΟΥ! Γιατὶ νὰ μὴν ἔλειπε ὅλο αὐτὸ τὸ “σύστημα”, ποὺ ὤθεῖ τὸ κορίτσι νὰ φαίνεται σὰν μεγαλύτερη γυναῖκα;».
«Χρυσοστόμη, ἕνα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τῆς Χάριτος, εἶναι ἡ ΗΘΙΚΗ ΑΝΔΡΕΙΑ· ὅπως καὶ τῆς ἀπουσίας Της, εἶναι ἡ ἠθικὴ δειλία. Ο ΗΘΙΚΑ ΔΕΙΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗ ΧΡΙΣΤΟ, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχει τρόπο νὰ ἀντισταθεῖ στὶς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων, μᾶλλον καταλήγει ΗΘΙΚΑ ΔΟΥΛΟΣ. Ὁ πατέρας μου λέει πὼς μιλώντας γιὰ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ τῆς κοινωνίας, ἐννοοῦμε τὶς ΑΝΙΕΡΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ποὺ ΕΠΛΕΞΑΝ οἱ κατέχοντες τὴν ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ τὸν ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ, ἔχοντας ὡς ὑλικά τους τὴν ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΑ, τὴν ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ καὶ τὴν ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ. Ἡ ἠθικὴ ὑποδούλωση τῶν ἀνθρώπων, διαρκῶς ἐξασφαλίζει στοὺς ΥΠΟΔΟΥΛΩΤΕΣ περισσότερη ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΛΟΥΤΟ. Οἱ ΑΝΙΕΡΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ δὲν ἀνακοινώνονται, ἀλλὰ ΔΙΑΧΕΟΝΤΑΙ στὶς ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ τῶν ΑΔΙΑΦΟΡΩΝ καὶ τῶν ΑΠΡΟΣΕΚΤΩΝ, μέσα ἀπὸ τὶς ΑΝΗΘΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ τῆς ΨΕΥΔΟ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, οἱ ὁποῖες χαλκεύουν ΔΕΣΜΑ ΨΕΥΔΟΥΣ γιὰ λογαριασμὸ τοῦ ΣΚΟΤΟΥΣ… Γιὰ νὰ ἀντιληφθῶ ὅλες τὶς παραμέτρους τῆς ἠθικῆς ὑποδούλωσης ποὺ συγκαλύπτει ἡ κοινωνία, ὁ πατέρας μου ἔφερε ὡς παράδειγμα τὸν γιὸ τοῦ προπάτορα Ἰακώβ, τὸν Ἰωσήφ, τὸν ὁποῖο οἱ μεγαλύτεροι ἀδερφοί του ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΩΣ ΔΟΥΛΟ σὲ ἐμπόρους! Γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸν δεκαεφτάχρονο Ἰωσήφ, ἀρχικὰ τὸν εἶχαν ῥίξει σὲ ἕνα πηγάδι, γιὰ νὰ πεθάνει ἐγκαταλελειμμένος. Βλέποντας ὅμως τοὺς ἐμπόρους νὰ πλησιάζουν, σκέφτηκαν, “ΤΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ; Ἄς τὸν πουλήσουμε καλύτερα». Καὶ ἄρχισαν νὰ… παζαρεύουν τὴν “τιμή του”. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ ἔμποροι πλήρωσαν γιὰ νὰ πάρουν ἕνα “ζωντανὸ ἐργαλεῖο”. Δηλαδὴ ὁ Ἰωσήφ πουληθηκε στοὺς ξένους ὡς “ΖΩΟ”, καὶ οἱ ξένοι τὸν ἔδεσαν καὶ τοῦ φέρονταν σὰν νὰ ἦταν “ΖΩΟ”! Ὁ Αἰγύπτιος Πετεφρὴς τὸν βρῆκε ΕΡΗΜΟ καὶ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΕΝΟ, νὰ τὸν πουλᾶνε σὰν ΚΤΗΝΟΣ καὶ σὰν ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ στὴν ἀγορά. Τὸν βρῆκε ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ καὶ ΜΙΣΗΜΕΝΟ ἀπὸ τὰ άδέρφια του! Φαντάσου, πὼς σὲ ὅσους εἶχαν πουληθεῖ τότε, εἶχε μπεῖ “στὸ πετσί τους” πὼς ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, καὶ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΕΤΡΕΠΑΝ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸν δουλικὸ ζυγό, βάσῃ τῶν ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ· οἱ ὁποῖοι νόμοι κατασκεύαζαν μία “πραγματικότητα” ποὺ κατεύθυνε τὴν ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ὡς πρὸς τὴν ἔννοια τῆς “ἐλευθερίας”, προκειμένου νὰ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ τὰ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ τῶν ΙΣΧΥΡΩΝ. Ἔτσι καὶ οἱ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ τῆς σημερινῆς κοινωνίας, ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τοῦ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, τὸ ὁποῖο ΠΑΡΑΓΕΙ τοὺς ΗΘΙΚΑ ΔΟΥΛΟΥΣ, καὶ τοὺς “ΔΙΑΘΕΤΕΙ” ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ… Συγκεκριμένα, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ΚΑΤΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΠΛΑΝΗΣ μπαίνουν σὲ δημόσιες θέσεις, γιὰ νὰ προβάλλουν τὶς ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΟΥ ΕΜΠΝΕΟΝΤΑΙ ἀπὸ ΔΑΙΜΟΝΙΑ. Ἀποφάσεις γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων παίρνουν κάποιοι μὲ συνείδηση ΚΑΥΤΗΡΙΑΣΜΕΝΗ καὶ ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ, ποὺ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΥΝ ΜΕ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Αὐτὰ στὴν ζωὴ ποὺ ζοῦμε· ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεκόλαση, οἱ παραστάσεις μὲ τοὺς ἀκάθαρτους μύθους ποὺ προβάλλονται, προκαλοῦν στὶς ψυχὲς πλῆθος ἀσθενῶν σημείων, ὥστε οἱ θεατὲς νὰ… ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ μὲ τὰ ΔΑΙΜΟΝΙΑ, παραχωρώντας τους ἔτσι ΘΕΣΗ ΝΙΚΗΤΗ στὴν καρδιά τους! Τὸ ἀντίχριστο θέαμα ποὺ φτιάχνουν οἱ πλάνοι, γιὰ νὰ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕΙ ΤΟ ΠΥΚΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ἀνοίγει τὴν θύρα τῆς ψυχῆς μικρῶν καὶ μεγάλων, γιὰ νὰ μπαίνουν οἱ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ὡς ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ καὶ νὰ τοὺς αἰχμαλωτίζουν! Ὅσοι ΠΟΥΛΑΝΕ καὶ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς “ΚΛΕΒΟΥΝ” ἀπὸ τὴν γῆ τους καὶ τοὺς ῥίχνουν σὲ μία “ζωώδη” ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ, ὤστε ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟΙ στὸ ΚΑΚΟ, νὰ… ΣΑΠΙΖΟΥΝ!».
«Ἔχεις δίκαιο! Σὲ μία κοινωνία χωρὶς φόβο Θεοῦ, πάντα ἡ ἀνθρώπινη ἀξία ὑποτιμᾶται! Καὶ ἀφοῦ ὁ Πετεφρὴς ἀγόρασε τὸν Ἰωσήφ ὡς… “ΖΩΟ”, ἡ γυναῖκα τοῦ Πετερφῆ ὅριζε τὸν Ἰωσὴφ ὅπως ὄριζε καὶ τὸ ἄλογό της, ποὺ τὸ σκότωνε ὅποτε ἤθελε! Δηλαδὴ δὲν τῆς περνοῦσε ἀπὸ τὸ μυαλὸ ὅτι ὁ δοῦλος της θὰ εἶχε “γνώμη”, πόσο μᾶλλον, ἦθος, ἀφοῦ οἱ εἰδωλολάτρες θεωροῦσαν τὶς αἰσχρότητες ὡς… “καλὰ(!) πράγματα”. Ἡ εἰδωλολατρικὴ κοινωνία εἶναι σκλάβα στὶς διαταγὲς τῶν δαιμόνων, ἔτσι δὲν εἶναι Ἐλευθερία; Ὅμως ὁ Ἰωσὴφ εἶχε μέσα του τὸν Θεό, καὶ ἀκόμα καὶ ἡ ὑποδούλωσή του γινόταν σωστὸς Παράδεισος, ἐπειδὴ ἔνοιωθε τὴν ΕΙΡΗΝΗ τοῦ ἐλεύθερου! Τὴν ΧΑΡΑ τοῦ ἐλεύθερου! Τὴν ΑΣΦΑΛΕΙΑ τοῦ ἐλεύθερου! Τὴν ΑΝΑΠΑΥΣΗ τοῦ ἐλεύθερου! Τὴν ΕΥΤΥΧΙΑ τοῦ ἐλεύθερου! Οἱ δαίμονες ὅμως μίσησαν τὴν ἐλευθερία του, καὶ ἔβαλαν τὴν ἀφέντρα τοῦ Ἰωσήφ, νὰ τὸν καταστρέψει. Ἀπρόσεκτη αὐτή, ἀφησε τὰ μάτια της ἀδέσποτα πάνω στὴν νεανικὴ ὀμορφιά, καὶ Ο ΜΟΛΥΣΜΟΣ τῆς ΑΜΑΡΤΙΑΣ πέρασε στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς της. Ὅταν φτάσει ἡ κακὴ ἐπιθυμία καὶ κυριεύσει τὸν ἄνθρωπο, σωστὸ δαιμόνιο μπαίνει στὴν καρδιά του! Ὅμως ἡ πίστη μᾶς προειδοποιεῖ, πὼς τὸ πάθος τῆς σάρκας κρατάει ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν σπρώχνει στὴν ΑΤΙΜΙΑ καὶ τὸν ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ! Ἡ ἀφέντρα ξέσπασε μὲ μανιασμένη βιαιότητα, καὶ ζητοῦσε νὰ ἐξαναγκάσει τὸν ἁγνὸ Ἰωσήφ στὴν αἰσχρὴ ἁμαρτία. Ὁ Ἰωσὴφ ἔκανε τὸ μόνο πράγμα ποὺ μποροῦσε ΝΑ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ, ΕΦΥΓΕ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ἀπὸ τὸν σαρκικὸ πειρασμό, ἀφήνοντας στὰ ἀγριεμένα χέρια της τὸν χιτῶνα του. Ἡ πίστη μᾶς διδάσκει, ὅτι αὐτὸς ὁ πειρασμὸς ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ, οὔτε εἶναι γιὰ συζήτηση, ἐπειδὴ Η ΣΑΡΚΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ! Παρόλο ποὺ ἤξερε πὼς μετὰ θὰ βρεθεῖ ἀντιμέτωπος μὲ τὴν ὀργὴ τῆς ἁμαρτωλῆς γυναίκας, ὁ ἀξιοθαύμαστος Ἰωσὴφ νίκησε τὸν σαρκικὸ πειρασμό, ποὺ ἤθελε νὰ τοῦ πάρει ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ καὶ τῆς ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ. Προσπάθησα νὰ θυμηθῶ τὶς λεπτομέρειες αὐτῆς τῆς ἱστορίας, Ἐλευθερία, ἐπειδὴ ἡ κίνηση ἐδῶ τῆς ἀνήθικης ἀφέντρας, ἀπεικονίζει τὴν ΠΟΡΝΕΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τὸ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ τῶν ΥΠΟΔΟΥΛΩΤΩΝ, στοὺς ΗΘΙΚΑ ΔΟΥΛΟΥΣ ποὺ “παράγει”! Μὲ ἀνάλογο τρόπο δὲν τοὺς περνάει ἀπὸ τὸ μυαλὸ ὅτι οἱ δοῦλοι τους θὰ ἔχουν “γνώμη”, πόσο μᾶλλον, ἦθος, ἀφοὺ οἱ σοδο-νόμοι τους θεωροῦν τὶς αἰσχρότητες ὡς… “καλὰ(!) πράγματα”. Οἱ ΥΠΟΔΟΥΛΩΤΕΣ κάνουν τὰ πάντα ὥστε νὰ μπεῖ “στὸ πετσὶ” τῶν ΗΘΙΚΑ ΔΟΥΛΩΝ, πὼς ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΤΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, καὶ ὅτι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸν δουλικὸ ζυγὸ τῶν ΔΑΙΜΟΝΙΚΩΝ ΑΚΑΘΑΡΣΙΩΝ… Δηλαδὴ κρατᾶνε τὴν κοινωνία στὰ χέρια τους, γιὰ νὰ τὴν θέτουν ὑπὸ τὶς διαταγὲς τῶν δαιμόνων! Ἐν ὀλίγοις, οἱ κατέχοντες τὴν ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ τὸν ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ, κατηγοροῦνται γιὰ ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΟΡΝΕΙΑΣ καὶ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ καὶ τῆς ΨΥΧΗΣ!».
«Εἶναι γεγονός, Χρυσοστόμη, πὼς οἱ ἐξουσιαστὲς λειτουργοῦν ὡς… “ἰδιοκτῆτες” ἀνθρώπων! Μετὰ ἀπὸ δύο ΣΟΔΟ-ΝΟΜΟΥΣ, μὲ τὶς λεγόμενες ἔμφυλες ταυτότητες καὶ τῆς ἀρσενοκοιτίας, καὶ μετὰ ἀπὸ ὅσα μᾶς ἔκαναν μὲ τὶς μάσκες καὶ τὰ ἐμβόλια, καταλάβαμε τί θεωρουν “καλὸ(!)” γιὰ ἐμᾶς τοὺς πολίτες, οἱ ἐξουσιαστές, καὶ δὲν ἔχουμε περιθώρια νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὴν “κρίση τους” ΚΑΙ γιὰ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό! Μετὰ ἀπὸ τὸ “χαμόγελο” τοῦ διαβόλου, καὶ τὸ “στόλισμα” καὶ τὸ “ἀρωμάτισμα” ποὺ ἔκαναν γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα δῆθεν τῆς ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, γιὰ νὰ μᾶς ἀποκοιμήσουν καὶ νὰ μᾶς παριστάνουν ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ τῆν ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, τώρα οἱ ΑΠΕΙΛΕΣ καὶ οἱ ΦΟΒΕΡΕΣ στὸ διαδίκτυο καὶ τὴν τηλεκόλαση, καὶ τόσα ΦΤΗΝΑ ΚΟΛΠΑ, καὶ ΓΕΛΟΙΑ, δημιουργοῦν ἀληθινὸ καταιγισμὸ “πυρὸς καὶ σιδήρου”! Ἀμετακίνητοι στὸ σχέδιό τους ἄρχισαν τὴν ἐπίθεσή τους μὲ τὸ καλό, προσπαθώντας νὰ ἀποσπάσουν τὴν μιαρὴ “ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ”, μὲ ὑποκρισία περισσή. Ὁ πατέρας μου εἶπε, πὼς στὴν ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ἐπινοοῦνται ΚΛΙΜΑΚΩΤΕΣ ΤΙΜΩΡΙΕΣ, γιὰ νὰ πλήττουν τὴν ἀξιοπρέπεια ὅσων δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ νὰ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ στὴν ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ τὸν ΠΛΟΥΤΟ ΤΩΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ. Μέχρι νὰ βάλουν “μυαλό”, καὶ νὰ ἐργάζονται γιὰ τὴν ΑΥΞΗΣΗ καὶ τῶν δύο. Εἶπε πὼς αὐτὲς οἱ ΤΙΜΩΡΙΕΣ… “ΔΟΞΑΖΟΥΝ” τὴν ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ τῶν ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ, καὶ μὲ τὸν καιρὸ βαθαίνουν ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ στὶς θέσεις τῆς ΔΟΥΛΕΙΑΣ, φτάνοντάς τους στὸ σημεῖο νὰ θεωροῦν “ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ” πὼς οἱ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ ΤΙΜΩΡΟΥΝ, καὶ “ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΟ” πὼς οἱ ἴδιοι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ. Εἶτε ἐπειδὴ δὲν γνωρίζουν τὸν τρόπο, είτε ἐπειδὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ στὶς ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ δὲν ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ... Ὁπότε οἱ ΔΟΥΛΟΙ, τὸ “καλύτερο” ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, εἶναι… “νὰ μὴν τὸν ἐκθέτουν” στὴν ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ(!) ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ, γιὰ νὰ μὴν τιμωροῦνται… Ἔτσι δηλαδὴ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΝ οἱ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ ὅτι θὰ μᾶς δεσμεύσουν διὰ νόμου στὴν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ τῆς ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ, ποὺ ἀγαπᾶνε τόσο καὶ οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ. Οἱ ὁποῖοι σὰν ἄλλη “ἀφέντρα” ΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΤΟΥΣ γιὰ νὰ μᾶς ῥίξουν στὴν πνευματικὴ ΑΤΙΜΙΑ καὶ τὸν ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ, γιὰ νὰ μᾶς κλέψουν τὸν ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ καὶ τῆς ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ… Ξέρεις τί μοῦ θυμίζει ὅλη αὐτὴ ἡ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΒΙΑ τῶν ΙΣΧΥΡΩΝ ΦΑΥΛΩΝ; Τὰ ἀδέρφια τοῦ Ἰωσήφ, ποὺ μόλις τὸν εἶδαν νὰ τοὺς πλησιάζει ἐκεὶ στὶς ἐρημιές, ἔβγαλαν ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ ΧΟΛΗ ποὺ εἶχαν ἐναντίον του, καὶ ἄρχισαν νὰ σχεδιάζουν πῶς θὰ τὸν ἐξοντώσουν. Ὁ πατέρας τους τοῦ εἶχε φτιάξει ἕνα πολύχρωμο ῥοῦχο, ποὺ ἔδειχνε πὼς τὸν ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ποὺ δὲν συμπαθοῦσαν τὰ εὐγενικὰ αἰσθήματα. Οἱ ἀδερφοί του τότε ἄρχισαν τὰ σκάνδαλα καὶ τὶς γκρίνιες, καὶ βλέποντας πὼς ὁ πατέρας τὸν ἀγαποῦσε περισσότερο, ἀπὸ τὴν ζήλεια τους μίσησαν τὸν ἀδερφό τους. Ἔτσι τὸν ἔριξαν στὸ πηγάδι, καὶ μετὰ θὰ ἔλεγαν στὸν πατέρα τους πὼς τὸν ἔφαγε κάποιο θηρίο. Δὲν σκέφτονταν πὼς εἶχαν ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΜΑ, καὶ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΑΤΕΡΑ, ποὺ θὰ ἔκλαιγε πικρὰ γιὰ τὸ παιδί του. Ὁ Ἰωσὴφ πῆγε στὰ ἀδέρφια του μὲ μόνο ὁπλισμὸ τὴν ἀγάπη γιὰ αὐτά. Ὅταν πηγαίνουμε μὲ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνος εἶναι ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ και ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ! Ὁ Ἱωσὴφ βρέθηκε ἀνάμεσα σὲ ἐχθρούς, ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΔΕΡΦΙΑ! Γιὰ νὰ χορτάσουν τὴν κακία τους, τὰ ἀγριεμένα θηρία ποὺ διψοῦσαν τὸ αἷμα του, καὶ νὰ εὐχαριστηθοῦν τὴν ΜΑΥΡΗ, τὴν ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ποὺ αἰσθάνεται ὁ ΜΟΧΘΗΡΟΣ, τοῦ ἔβγαλαν τὸν ὡραῖο χιτῶνα ποὺ φοροῦσε καὶ τὸν ἔριξαν στὸ ξεροπήγαδο… Ἡ ζήλια εἶχε σκληρύνει τὶς καρδιές τους, καὶ παρόλο ποὺ τὸ δεκαεφτάχρονο παλικάρι ἔκλαιγε τόσο σπαρακτικά, καὶ τοὺς χιλιοπαρακαλοῦσε νὰ μὴν τὸν κακοποιήσουν, ἡ ἀθωότητα, ἡ ἀνείπωτη ἀγωνία καὶ οἱ γοερὲς φωνές του δὲν ἔκαμψαν τὴν ἀπολιθωμένη καρδιά τους! Εὐχαριστημένοι μόλις ἐλευθερώθηκαν ἀπὸ τὸν πιὸ ἐπικίνδυνο καὶ ἐπίφοβο ἐχθρό τους, τὸν μικρότερο ἀδερφό τους, ἔκατσαν ἀναπαυμένοι κάτω γιὰ… νὰ φᾶνε, σὰν νὰ μὴν συνέβαινε τίποτα! Τόσο πολὺ ζαλίζει ἡ ἁμαρτία τὸν ἄνθρωπο! Μᾶλλον ὁ Ἰωσὴφ τοὺς στενοχωροῦσε, ἐπειδὴ πραγματικὰ ἦταν ἕνας ἄγγελος, καὶ ὁ πατέρας τοῦ ἐκδήλωνε ΔΙΚΑΙΩΣ περισσότερη ἀγάπη. Ὅμως καὶ τί ἀγριότητες θὰ ἔβλεπε ὁ πατέρας ἀπὸ τοὺς μεγάλους, ποὺ ἦταν ὁλόκληροι ἄντρες! Ἴσως πάλι νὰ ἤθελαν νὰ πικράνουν τὸν πατέρα τους, στερώντας του τὸν “ἄγγελό του”, ὥστε νὰ τὸ ἔπαιρνε ἀπόφαση ὅτι οἱ αἱμοβόροι ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ! Καὶ νὰ μὴν περίμενε “καλοσύνη” ἀπὸ αὐτοὺς… Πάντως εἶναι ἀπορίας ἄξιο, πῶς τόσοι ἄντρες, ΦΟΒΟΥΝΤΑΝ ἕναν ἄγουρο ἔφηβο! Ὁ ὁποῖος βέβαια, εἶχε μέσα του τὸν ἀληθινὸ Θεό! Οἱ βάναυσοι ἀδερφοὶ δὲν εἶχαν ΚΑΜΙΑ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΘΡΕΥΟΝΤΑΙ, Χρυσοστόμη ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ΑΓΑΠΗ ποὺ τοὺς ἔδειχνε!».
Ἡ σελίδα ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ διαβάζαμε μαζὶ μὲ τὴν Ἐλευθερία πέρσι, σὲ αὐτὸ ἐδῶ τὸ δωμάτιο, ἔφερε στὴν μνήμη μία λεπτομέρεια. «Εἶχε γίνει κάτι, καὶ ἀπὸ τότε… ΤΟΝ ΕΤΡΕΜΑΝ! Ὁ Ἰωσὴφ εἶχε δεῖ δύο ὄνειρα· στὸ ἕνα, εἶδε πὼς ὅλα τὰ ἀδέρφια ἔδεναν δέματα ἀπὸ τὰ θερισμένα στάχυα, καὶ ξαφνικὰ τὸ δεμάτι του σηκώθηκε μόνο του καὶ στάθηκε ψηλά, ἐνῶ τὰ ὑπόλοιπα ἕντεκα δεμάτια γύρισαν ἀμέσως καὶ προσκύνησαν τὸ δεμάτι τοῦ Ἰωσήφ. Ὕστερα ἀπὸ λίγο εἶδε καὶ τὸ δεύτερο ὄνειρο· εἶδε τὸν ἥλιο καὶ τὴν σελήνη καὶ ἕντεκα ἀστέρια, τὰ ὁποῖα ὅλα μαζὶ γύρισαν, σὰν νὰ ἔπεφταν νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἰωσήφ. Μόλις ἐκεῖνος τὰ διηγήθηκε μὲ ἀφέλεια στὴν οἰκογένειά του, οἱ ἀδερφοί του πειράχτηκαν πολύ, καὶ τὸ μῖσος καὶ ἡ ζήλεια τους μεγάλωσε πάρα πολύ, λέγοντάς του: “Μήπως σοῦ κάνει ὄρεξη νὰ βασιλέψεις στὸ κεφάλι μας, καὶ νὰ γίνεις κύριός μας;”. Ἐμεῖς βέβαια, Έλευθερία, δὲν ἀσχολούμαστε ποτὲ μὲ τὰ ὄνειρα ποὺ βλέπουμε· ἀλλὰ αὐτὰ ἦταν σταλμένα ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τὸν Ἰωσὴφ στὴν πίστη, καὶ νὰ ὑποφέρει μὲ γενναιότητα καὶ ὑπομονὴ ὅσες θλίψεις θὰ τοῦ ἔδινε στὰ ἑπόμενα χρόνια. Πάντως αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος, ποὺ δέκα ἄντρες ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΝ ἀπὸ τὸν προτελευταῖο ἀδερφό τους. Ἔνοιωθαν ἀσήκωτη τὴν ἀπειλή, ΝΑ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΝΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΥΡΙΟ, ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥΣ… Πάσχιζαν μὲ κάθε τρόπο νὰ μὴν γινόταν ὁ άδερφός τους ΑΡΧΟΝΤΑΣ!Ἔτσι τὸν παζάρεψαν στοὺς ἀγνώστους, γιὰ νὰ πουληθεῖ δοῦλος στὴν Αἴγυπτο καὶ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΝ ΠΟΤΕ! Ὅμως ὁ Θεὸς τὰ ἔφερε ἔτσι, ποὺ στὸ τέλος ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ!».
«Αὐτὸ θὰ πεῖ ἄπειρη σοφία τοῦ Θεοῦ! Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ματαιώσει τὰ σχέδιά Του, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἔχουν τὴν ἀναίδεια καὶ τὴν ἀσεβῆ θρασύτητα νὰ ἀντιδροῦν, στὸ τέλος ἀποδεικνύεται πὼς ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ γιὰ νὰ εὐοδοθοῦν οἱ ἅγιοι σκοποὶ τοῦ Θεοῦ! Τί κατόρθωσε ἡ κακία τῶν ἀδερφῶν τοῦ Ἰωσήφ, Χρυσοστόμη; Τίποτα. Ὁ Ἰωσὴφ ἔγινε ἀντιβασιλιὰς στὴν Αἴγυπτο, καὶ τὸν προσκυνοῦσε ὅλος ὁ λαός, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ! Ὅταν βρισκόμαστε κοντὰ στὸν Κύριο, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει, ἐπειδὴ ἔχουμε τὸ πᾶν! Ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση εἶναι ἐλευθερία τοῦ νοῦ, τῆς καρδιᾶς, τοῦ πνεύματος, τῆς σάρκας καὶ τῆς θελήσεως! Κοντὰ στὴν Ὁδό, τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ζωή, εἴμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!».
«Ὅντως, ἡ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι ζωὴ καὶ μεταδίδει ζωὴ στοὺς ἑνωμένους μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, μᾶς ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ἀπὸ τὸν νόμο καὶ τὴν δύναμη τῆς ΑΜΑΡΤΙΑΣ καὶ τοῦ ΘΑΝΑΤΟΥ! Ἀνέκαθεν ἡ δύναμη τῆς Ἀνάστασης μέσα στὴν ψυχή, μεταδίδεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, στὸν λαό μας, καὶ οἱ προηγούμενοι μάθαιναν στοὺς ἑπόμενους νὰ ζοῦν ὀχυρωμένοι μὲ τὴν προσευχή καὶ τὴν νήψη. Μοῦ πέρασε τώρα ἡ σκέψη, πὼς στὰ χίλια χρόνια ποὺ βασίλευε ἡ θεοφρούρητη Αὐτοκρατορία τῆς ‘Ρωμανίας, ὁ διάβολος θὰ ἀρρώσταινε ἀπὸ τὴν ΦΩΤΑΥΓΕΙΑ ΤΟΣΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ! Τότε ἡ κοινωνία ἦταν ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΗ, καὶ αὐτὸς ἦταν ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΜΕΝΟΣ! Οἱ Ῥωμιοὶ εἶχαν βαθὺ πόθο νὰ ἀσκοῦνται πνευματικά, ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ, γιὰ νὰ ζήσουν αἰωνίως θεωμένοι δίπλα στὸν Κύριο. Ἧταν καθημερινότητα γιὰ τοὺς ἐνδὀξους προγόνους μας, ἡ κατὰ μέτωπον ἐπίθεση στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα, ποὺ δημιουργεῖ στὸν πιστὸ τὸ ΗΡΩΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ καὶ τὸν ὁδηγεῖ σὲ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ καὶ ΝΙΚΗ! Ὅταν ὑποδουλωθήκαμε ἀργότερα στοὺς Τούρκους, οἱ παπποῦδες μας ζοῦσαν ὅπως ὁ Ἰωσήφ στὴν φυλακή, ποὺ ἔνοιωθε τὴν ΕΙΡΗΝΗ, τὴν ΧΑΡΑ, τὴν ΑΣΦΑΛΕΙΑ, τὴν ΑΝΑΠΑΥΣΗ καὶ τὴν ΕΥΤΥΧΙΑ τοῦ ἐσωτερικὰ ἐλεύθερου! Ἡ ἀνώτερη δύναμη ποὺ ἐπὶ τέσσερις αἰῶνες ἱκάνωνε τὸν βασανισμένο λαό μας σὲ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, καὶ μπροστὰ στὴν ἀπόλυτη καταπίεση τοῦ βάναυσου Σκότους, τὸν ἔκανε ΗΘΙΚΑ ΑΤΡΩΤΟ, ἦταν ἡ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ! Ἡ νίκη κατὰ τοῦ θανάτου, ἦταν Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ἀπὸ τὶς ψυχές, ποὺ μέσα τους εἶχαν Χριστό! Τὴν ἴδια περιφρόνηση στὸν θάνατο ἔδειχναν οἱ Ῥωμιοί καὶ στὶς μάχες μὲ τοὺς Ἰταλοὺς καὶ τοὺς Γερμανούς, ποὺ μὲ τὰ λιωμένα σώματα καὶ ΥΠΕΡΜΑΧΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ, νικοῦσαν τὴν ἐχθρικὴ ὑπεροπλία! Εἶχα διαβάσει, πὼς ἄν εἶχε βασιλέψει ὁ Τοῦρκος στὴν Φραγκιά, μετὰ ἀπὸ δἐκα χρόνια δὲν θὰ ἔβρισκες Χριστιανούς. Καὶ στὴν Ἑλλάδα οἱ προπάπποι μας κακοπαθοῦσαν καὶ βασανίζονταν γιὰ νὰ στέκουν στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ ἔλαμπε ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μυστήριο τῆς εὐσεβείας! Ὅμως Ἐλευθερία, δὲν νομίζεις πὼς ἡ ἀξιοθαύμαστη ἀφοσίωση τοῦ λαοῦ μας πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό, προκαλοῦσε τὸν ΘΥΜΟ τῶν δυτικῶν πρὸς τὸν Πατέρα Θεό, καὶ ἀνέκφραστη ΖΗΛΕΙΑ καὶ ΦΘΟΝΟ πρὸς τοὺς ἥρωες προγόνους μας; Ἡ ζήλεια τους φανέρωνε τὴν βεβαιότητά τους, πὼς οἱ ἴδιοι ἀδυνατοῦσαν νὰ γευθοῦν τὴν ΑΘΑΝΑΣΙΑ ποὺ ἔτρεφε τὴν εὐσεβῆ καρδιὰ τῶν Ῥωμιῶν. Ὅσο τὸ σκέφτομαι καλύτερα, βλέπω πὼς ἡ δική μας ΤΡΑΝΗ ΝΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, δίπλα στὴν ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τῶν δυτικῶν, εἶναι ἱκανὴ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΕΜΙΣΕΙ ΦΟΒΟ, μήπως ΞΑΝΑΦΤΙΑΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΑΣ, ποὺ φυσικὰ ΘΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ! Θέλω νὰ πῶ, πὼς μπορεῖ νὰ χάσαμε τότε τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Ῥωμανίας, αὐτὴ ποὺ φαινόταν, ἀλλὰ τὴν ΑΘΑΝΑΤΗ ΡΙΖΑ ποὺ τὴν δημιούργησε ἐξ ἀρχῆς, τὴν φέρουμε οἱ Ῥωμιοὶ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! Ἡ ῥίζα ποὺ λέω δημιούργησε τὸ φωτεινό, τὸ οὐράνιο ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, τὸ ὁποῖο φυλάσσεται μέσα στὸν παλμὸ τῆς καρδιᾶς μας, καὶ εἶναι ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ! Ἡ Ῥωμανία ἀναπνέει μέσα στὴν ψυχή μας! Ζεῖ μέσα ἀπὸ τὴν ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ζωή μας, ἡ ὁποία ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ, κάτι ποὺ κάνει τὸν λαό μας ΑΦΘΑΡΤΟ! Γι’ αὐτὸ ὁ ἀντίχριστος τύραννος πασχίζει νὰ τὴν θανατώσει διὰ σατανικοῦ νόμου, ἐπειδὴ ὅσο ἡ Πατρίδα μέσα μας προσκυνάει ἅπασα τὸν Χριστό, τὸ Σκότος νοιώθει ΠΝΙΓΗΡΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ! Οἱ ἀτελείωτοι αἰῶνες ποὺ ἡ Ῥωμανία φλεγόταν ἀπὸ τὴν ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ, καὶ φώτιζε ὅλους τοὺς λαούς, εἶναι ὁ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ τῶν δυνάμεων τοῦ Σκότους! Ὅσο ἡ Ῥωμανία καλλιεργεῖται μέσα στὸν νοῦ μας, καὶ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, τὸ Σκότος τρίζει τὰ δόντια καὶ πανικοβάλλεται, έπειδὴ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ! Γνωρίζει καλὰ πὼς ἡ πνευματικὴ μαγιὰ ποὺ φέρουμε, μπορεῖ νὰ ζυμώσει ὅλο τὸ φύραμα ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ! Στὸ νεῦμα τοῦ Χριστοῦ νὰ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙ ἡ Ῥωμανία, νὰ σταθεῖ καὶ πάλι πάνω ἀπὸ τοὺς λαοὺς γιὰ νὰ τοὺς μεταγγίσει τὸ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, οἱ δυνάμεις τοῦ Σκότους θὰ γίνουν ΑΔΥΝΑΜΕΣ! Ἐλευθερία, τὸ νεῦμα τοῦ Χριστοῦ μας τὸ περιμένουμε οἱ ὁρθόδοξοι, μὲ μεγάλη συγκίνηση! Ἔτσι μοῦ λέει ἡ καρδιά μου!».
«Εὐλογημένη ἡ ὥρα αὐτή! Μὲ τὸ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ μαζί μας, ἀπὸ τὸ ἄχραντο χέρι τοῦ Κυρίου, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὸν Ἰωσήφ, θὰ ζήσουμε τὴν ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ τῆς φιλόθεης Ῥωμανίας στὴν Πατρίδα μας, καὶ τὴν ὕψωση μέσα στὴν ψυχή μας τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ποὺ εἶναι ὁ Θρόνος τοῦ Χριστοῦ! Πρέπει νὰ ἱκευτεύσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δώσει τὴν ΦΩΤΙΣΗ καὶ τὴν ΔΥΝΑΜΗ, γιὰ νὰ ἀντισταθοῦμε στὶς φοβέρες και τὴν ζαβολιάρικη πονηριὰ τοῦ ἀντίθεου τυράννου, ποὺ ἔχει ἀφρίσει ἀπὸ τὴν λύσσα του γιὰ νὰ μᾶς θυσιάσει ὅλους στὸν διάβολο! Ἔχουμε πολλὴ δουλειὰ νὰ κάνουμε στὴν ὑπακοὴ τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἀδερφικῆς ἀξίας τοῦ πλησίον! Πρέπει νὰ κοιτάξουμε μέσα μας, γιὰ νὰ πετάξουμε τὰ βδελύγματα ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβάλλει ἡ ἀθλιότητα τοῦ σατανικοῦ “πολιτισμοῦ”, ποὺ ἐκθεμελίωνε. Χρυστοστόμη, πρέπει νὰ καθαρίσουμε τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ γεμίσει ζωή! Μόνο ἕνα πρᾶγμα μπορεῖ νὰ μᾶς κρατήσει ψηλά, ὁ ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ! Ἡ ψυχὴ ποὺ πραγματικὰ ἔχει φόβο Θεοῦ, δὲν παίρνει “νερό”. Χαρὰ στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει τὸν φόβο αὐτό! Διότι ἔχει πάντα κοντά του ἕνα δυνατὸ χέρι ποὺ τὸν κρατάει στερεά, καὶ τὸν ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια γιὰ νὰ μὴν σκοντάψει πουθενά, καὶ παρεκτραπεῖ. Ὁ φόβος αὐτὸς εἶναι ὁ ἰδανικὸς δάσκαλος, ποὺ φτιάχνει τοὺς μεγάλους καὶ ἀδαμάντινους χαρακτῆρες, τὶς ἄκαμπτες καὶ περισσότερο ἀλύγιστες θελήσεις! Ὁ χαρακτῆρας ποὺ σφυρηλατήθηκε στὸν φόβο Θεοῦ, μένει πάντα άκαμπτος καὶ ἀλύγιστος, ΟΣΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ κι ἄν πέσουν πάνω του, καὶ ὅποια δολώματα δελεαστικὰ κι ἄν ζητήσουν νὰ τὸν ἑλκύσουν. Ὁ Κύριος δὲν ξεχνάει ὅσους ἔχουν ἀναθέσει τὴν ζωή τους σὲ Ἐκεῖνον. Κάθε στιγμὴ ἡ προστασία Του εἶναι πάνω μας. Κρύβεται καὶ δὲν Τὸν βλέπουμε, ἀλλὰ πάντα τὸ χέρι Του εἶναι ἁπλωμένο πάνω μας. Καὶ σιωπᾶ καὶ κρύβεται ὁ Θεός, ὥς τὸν καιρὸ τὸν κατάλληλο, ποὺ ὁ καταρτισμὸς τῶν παιδιῶν Του θὰ συμπληρωθεῖ, καὶ θὰ εἶναι ἕτοιμοι καὶ ὥριμοι γιὰ τὴν νέα ζωή, ποὺ πρόκειται ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἀνοίξει».
10 καὶ ἐν πάσῃ ἀπάτῃ τῆς ἀδικίας ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις, ἀνθ’ ὧν τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς·
11 καὶ διὰ τοῦτο πέμψει αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνέργειαν πλάνης εἰς τὸ πιστεῦσαι αὐτοὺς τῷ ψεύδει, 12 ἵνα κριθῶσι πάντες οἱ μὴ πιστεύσαντες τῇ ἀληθείᾳ, ἀλλ’ εὐδοκήσαντες ἐν τῇ ἀδικίᾳ.
13 Ἡμεῖς δὲ ὀφείλομεν εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ πάντοτε περὶ ὑμῶν, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι ὑπὸ Κυρίου, ὅτι εἵλετο ὑμᾶς ὁ Θεὸς ἀπ’ ἀρχῆς εἰς σωτηρίαν ἐν ἁγιασμῷ Πνεύματος καὶ πίστει ἀληθείας,
14 εἰς ὃ ἐκάλεσεν ὑμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν εἰς περιποίησιν δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. 15 Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν.
10 Θὰ γίνει ἡ ἐμφάνισή του μὲ κάθε εἶδος ἀπάτης ποὺ θὰ στηρίζεται ἐπὶ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀσυνειδησίας. Ἀλλ’ ἡ ἀπάτη αὐτὴ θὰ ἐπικρατήσει μόνο μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ θὰ ἀπολεσθοῦν, ἐπειδὴ δὲν δέχτηκαν νὰ ἀγαπήσουν καὶ νὰ ἐγκολπωθοῦν τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ σωθοῦν. 11 Καὶ γιὰ τοῦτο θὰ παραχωρήσει ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἔλθει ἐνέργεια πονηρή, ποὺ θὰ τοὺς σπρώχνει στὴν πλάνη, γιὰ νὰ πιστέψουν αὐτοὶ στὸ ψεῦδος, 12 καὶ ἔτσι νὰ κατακριθοῦν ὅλοι ὅσοι δὲν πίστεψαν στὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ ἀσπάστηκαν μὲ εὐχαρίστηση τὴν ἀδικία. 13 Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ πάντοτε γιὰ ἐσᾶς, ἀδελφοί, ποὺ ἔχετε ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Κύριο, διότι σᾶς ἐξέλεξε ὁ Θεὸς ἀπ’ ἀρχῆς, πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, γιὰ νὰ σωθεῖτε μὲ τὸν ἁγιασμό, ποὺ μεταδίδει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ μὲ τὴν πίστη στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. 14 Στὴν σωτηρία αὐτὴ τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς πίστεως σᾶς κάλεσε ὁ Θεὸς μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ κηρύττουμε, γιὰ νὰ ἀποκτήσετε διὰ τῆς ὑπακοῆς σὲ αὐτὸ τὴν δόξα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 15 Σύμφωνα λοιπὸν μὲ ὅσα εἴπαμε, ἀδελφοί, νὰ μείνετε ἀμετακίνητοι καὶ νὰ κρατᾶτε τὶς παραδόσεις, ποὺ διδαχθήκατε εἴτε μὲ προφορικό μας λόγο εἴτε μὲ ἐπιστολή μας. (Α΄ Θεσ. 2, 10-15)
* Α΄Τιμ. 4,1-2
τὸ κείμενο βασίζεται στὰ ἑξῆς βιβλία:
— Ο ΙΩΣΗΦ, τοῦ ἀοιδήμου, διακεκριμένου θεολόγου καὶ καθηγητῆ, Παναγιώτη Τρεμπέλα
— ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ, τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
