«Θεοφανία, γλυκὸ ἀπὸ τὰ χεράκια τῆς “ὁμάδας” δὲν ἔμεινε, ἀλλὰ θὰ φᾶμε ἀπὸ τὸ γλυκὸ ποὺ μοῦ ἔδωσε χθὲς ἡ Ἰωάννα, ἀπὸ τὴν δική της γιορτή».
Ἐγὼ δὲν ἐπισκέφτηκα τὴν Ἰωάννα γιὰ νὰ τῆς εὐχηθῶ γιὰ τὴν γιορτή της. Ἀφ’ ἑνὸς τὴν εἶχα γνωρίσει μόλις πρίν ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, τὴν παραμονὴ τῆς δικῆς μου γιορτῆς καὶ τῆς Οὐρανίας, ὅταν οἱ τρεῖς κοπέλες βαλθήκαμε ἐδῶ, στὴν κουζίνα τῆς Οὐρανίας, νὰ φτιάξουμε τὸ γλυκὸ γιὰ τὴν γιορτή της· ἀφ’ ἑτέρου, αὐτὴ ἡ Ἰωάννα δὲν μοῦ ἄφησε καὶ τὶς καλύτερες ἐντυπώσεις… «Οὐρανία, ἡ Ἰωάννα ἔχει κάπως ἀπαρχαιωμένες ἀπόψεις γιὰ τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν! Βέβαια, ἐσὺ εἶπες πὼς στὸ Κατηχητικὸ κάνεις στενὴ παρέα μαζί της, ἀλλὰ ἐγὼ πιεζόμουν ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἄκουγα πὼς μεγαλώνει ὁ μικρὸς ἀδερφός της, στὸ σπίτι τους. Γιὰ παράδειγμα εἶπε, πὼς ἄν ἕνα παιδὶ πάρει εἴδηση —καὶ γρήγορα τὸ παίρνει— ὅτι μὲ τὶς φωνὲς καὶ τὸ κλάμα του μπορεῖ νὰ πετύχει αὐτὸ ποὺ θέλει, τότε φωνάζει μέχρι νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἐπιθυμία του. Καὶ πὼς ὅσο πιὸ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται αὐτό, τόσο πιὸ πεισματάρικο καὶ ἰδιότροπο γίνεται. Εἰδικὰ αὐτὸ ποὺ εἶπε γιὰ τοὺς γονεῖς, ποὺ εἶναι “δηλητηριασμένοι” μὲ τὸ φιλελεύθερο πνεῦμα, ἔ, ἦταν τραβηγμένο! Ὅτι δὲν δίνουν ἀγωγὴ ὑπακοῆς στὸ παιδὶ ἀπὸ μικρό, καὶ ἐκεῖνο περιφρονῶντας ἤ καὶ ἀμφισβητῶντας κάθε κανόνα —θεῖο ἤ ἄνθρώπινο—, μετὰ ἀμφισβητεῖ κάθε αὐθεντία. Ἐγὼ ἔχω νὰ πῶ ὅτι οἱ αὐστηροὶ γονεῖς δὲν μεγαλώνουν πιὸ ἠθικὰ παιδιά, ἀλλὰ “καλύτερους”… ψεῦτες! Ὅσο πιὸ σκληροὶ εἶναι οἱ κανόνες, τόσο πιὸ πολὺ τὸ παιδὶ θὰ χρησιμοποιήσει ἔντονες κινήσεις γιὰ νὰ κάνει τελικὰ αὐτὸ ποὺ θέλει. Καὶ τὸ παιδὶ θὰ βρεῖ τρόπο γιὰ νὰ κάνει τὸ δικό του, καὶ δὲν θὰ δείξει ποτὲ στὸν γονέα τὴν ἀπαραίτητη ἐμπιστοσύνη, ὅσο αὐτὸς δὲν “καταλαβαίνει” τὸ ἴδιο τὸ παιδί του. Πάντα θὰ προσπαθεῖ νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ θέλει, τὸ παιδί, μὲ ψέματα! Θὰ φτιάχνει νέες “στρατηγικές”, καὶ θὰ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ χειριστικὸ μὲ τοὺς ἄλλους! Δὲν θὰ μπορεῖ νὰ εἶναι εἰλικρινές, ἐπειδὴ θὰ σκέφτεται, “ἐφ’ ὅσον οἱ γονεῖς μου μοῦ ἀπαγορεύουν, ἄρα ὅλοι λειτουργοῦν ἔτσι. Ἄρα πρέπει νὰ βρίσκω τρόπους γιὰ νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ θέλω…”. Ἡ Ἰωάννα τὸ εἶχε γιὰ καλό, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴ τῶν γονιῶν της· ποὺ δὲν δίνουν στὸ ἀδερφάκι της ὅλα ὅσα ζητάει, προκειμένου αὐτὸ νὰ συνηθίζει στὸν ΑΥΤΟΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ, τὴν ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ καὶ τὴν ΛΙΤΟΤΗΤΑ! Εἶπε ὅτι καὶ ἡ ἴδια δὲν δίνει σημασία στὰ παιδικὰ πείσματα, ἐπειδὴ ὅποιος φάνηκε μία φορὰ ἐλαστικός, γίνεται γιὰ πάντα δοῦλος τῆς ἰδιοτροπίας τοῦ παιδιοῦ…».
«Ἡ ἰσχυρότερη δύναμη τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ΘΕΛΗΣΗ. Αὐτὴ κυριαρχεῖ πάνω σὲ ὅλες τὶς ψυχικὲς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ ποὺ θέλουμε, αὐτὸ σκεφτόμαστε, αὐτὸ λέμε, αὐτὸ κάνουμε. Ὁ Θεὸς μᾶς τὴν ἔδωσε γιὰ νὰ θέλουμε νὰ κάνουμε μόνο τὸ καλό, ἐνῶ ἀντίθετα νὰ μισοῦμε καὶ νὰ ἀποστρεφόμαστε τὸ κακό. Ὅταν οἱ γονεῖς δείχνουν τὴν ΣΥΝΕΤΗ καὶ ΕΓΚΑΡΔΙΑ ἀγάπη —ὄχι τὴν ἀγάπη ποὺ ὑποχωρεῖ σὲ ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ παιδιοῦ, ἡ ὁποία τὸ μαλθακώνει—, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη ποὺ ἀποβλέπει στὸ καλό του, τότε τὸ παιδὶ ὑπακούει ἀπὸ ΣΕΒΑΣΜΟ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς ὑπακοῆς. Ἕνα βλέμμα τοῦ σοβαροῦ καὶ στοργικοῦ πατέρα, εἶναι ἀρκετὸ στὸ παιδὶ γιὰ νὰ ὑπακούσει ἀμέσως. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα, τὸ παιδὶ πρέπει νὰ συνηθίσει νὰ ἀκούει τοὺς γονεῖς του, ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ γονεῖς χρειάζεται νὰ ἀπαιτοῦν πάντα ἀπὸ τὸ παιδὶ νὰ κάνει ἀμέσως καὶ μὲ ἀκρίβεια, ὅ,τι τοῦ λένε, καὶ ποὺ φυσικὰ δὲν θὰ ξεπερνάει τὶς δυνάμεις του. Χρειάζεται νὰ φροντίσουν ἐξ ἀρχῆς, νὰ μὴν ἀνέχονται τὸ πεῖσμα καὶ τὴν αὐθάδεια, γιὰ νὰ μὴν ῥιζώσει στὸ παιδί τους ἡ ἰδιοτροπία. Δὲν πρέπει νὰ τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ διατάζει τοὺς ἄλλους, ἤ νὰ ἀπαιτεῖ κάτι αὐθαίρετα, καὶ ἐπιβάλλεται νὰ εἶναι εὐχαριστημένο μὲ ὅ,τι ὑπάρχει. Ὅταν οἱ γονεῖς δὲν παραβλέπουν τὴν ὅποια ἀνυπακοὴ τοῦ παιδιοῦ, καὶ τοῦ μαθαίνουν, ὅ,τι τοῦ ζητᾶνε, αὐτὸ νὰ τὸ κάνει δίχως ἀναβολή, τὸ βοηθᾶνε νὰ ἀναπτύξει ΘΕΛΗΣΗ ΙΣΧΥΡΗ καὶ ΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ!».
Ὅταν γνώρισα τὴν Οὐρανία ἐπεδίωξα νὰ γίνουμε φίλες, ἐπειδὴ ἡ γαλήνη ποὺ ἁπλωνόταν στὸ πρόσωπό της, ἀμέσως μοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Πραγματικὰ χαιρόμουν την εἰρήνη καὶ τὴν ἀταραξία τῆς καρδιᾶς της, καὶ ἐμπιστευόμουν τὴν καλοσύνη της, ἀπὸ τὴν ὁποία “βεβαιωνόμουν” πὼς ἤξερε τί ἔκανε. «Ἡ γυναῖκα τοῦ ἀδερφοῦ τῆς μαμᾶς μου, εἶναι ψυχολόγος- σύμβουλος στὴν ἀγωγὴ τῶν μικρῶν παιδιῶν. Μὴ θέλοντας νὰ κάνει λάθη μαζί μου ἡ μαμά μου, πάντα τὴν ῥωτοῦσε, καὶ μεγαλώνοντας ἔχω ἀκούσει κι ἐγὼ ἀπὸ τὴν θεία μου, ἄπειρες συμβουλὲς παιδαγωγίας. Ἄν στὰ δύο του ἕνα παιδὶ ἀρχίζει νὰ πέφτει κάτω καὶ νὰ τσιρίζει, οἱ γονεῖς πρέπει νὰ “σφυρᾶνε κλέφτικα”, κάνοντας πὼς δὲν βλέπουν. Γιὰ νὰ μάθει νὰ διαχειρίζεται τὰ συναισθήματά του, πρέπει μὲ σταθερὸ τόνο στὴν φωνή, νὰ τοῦ βάζουν ὅρια καὶ νὰ ἀγνοοῦν τὶς ὑστερίες του, γιὰ νὰ καταλάβει ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἀρχηγός. Ἀφοῦ χαμηλώσει ὁ γονέας μέχρι τὸ ἐπίπεδο τοῦ παιδιοῦ —γιὰ νὰ μὴν φαίνεται ὅτι ἔχει ἐξουσία, ποτὲ ἀπὸ ψηλὰ—, τοῦ ἐξηγεῖ τὸν λόγο ποὺ δὲν πρέπει νὰ κυλιέται στὸ πάτωμα. Τὸ παιδὶ θὰ θέλει νὰ τὸν ἐκβιάσει συναισθηματικά, καὶ πραγματικὰ χρειάζεται πολλὴ μεγάλη ὑπομονή. Ὁ γονέας ἔχει διάφορες ἐπιλογές· μπορεῖ εἴτε νὰ διακωμωδήσει τὸ γεγονός, εἴτε νὰ ἐπιμείνει στὴν σταθερὴ φωνή, εἴτε νὰ τὸ ῥωτήσει, ἐπειδὴ κλαίει χωρὶς λόγο, ἄν θέλει νὰ πάει στὸ δωμάτιό του γιὰ νὰ ἠρεμήσει —δὲν τὸ κλείνει ὁ γονέας στὸ δωμάτιο. Αὐτὸ λέγεται “τάιμ άουτ”, καὶ δὲν γίνεται πρὶν ἀπὸ τὰ ἕξι χρόνια. Τὸ ἄλλο εἶναι ποὺ λέμε στὸ παιδί, πήγαινε στην καρέκλα τὴν “σκεφτούλα”, γιὰ νὰ σκεφτεῖς. Στὰ δύο καὶ τὰ τρία του τὸ παιδὶ πρέπει νὰ καταλάβει τί τοῦ λέμε, δὲν χρησιμοποιοῦμε τὴν “σκεφτούλα” οὔτε τὸ “τάιμ άουτ”, ἐπειδὴ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ! Ἀπὸ τὰ τρία του τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ διεκδικεῖ τὴν ἐλευθερία του, καὶ οἱ γονεὶς πρέπει νὰ τοῦ βάζουν καθήκοντα καὶ νὰ τοῦ κάνουν μαθήματα συμπεριφορᾶς. Στὰ τέσσερά του ἀρχίζει νὰ δέχεται κανόνες, καὶ νὰ μιμεῖται συμπεριφορές. Πράγμα ποὺ σημαίνει πὼς οἱ γονεῖς πρέπει νὰ ἀποφεύγουν τὴν “ἐπίδειξη δύναμης”, νὰ ἀγνοοῦν τὰ νεῦρα του σὲ κάθε ἡλικία, καὶ νὰ χειρίζονται ἤρεμα τὰ ψέματά του. Στὰ πέντε ξεκινάει νὰ κοινωνικοποιεῖται, καὶ ἀρχίζει νὰ ἀρνεῖται τὸ πρόγραμμα. Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ ἐμμένουν σταθερὰ καὶ νὰ ἀγνοοῦν τὶς ἀντιδράσεις του, λέγοντας ὥς καὶ πενῆντα φορὲς τὸ ἴδιο πράγμα, μέχρι νὰ τὸ “κατανοήσει”! Οἱ γονεῖς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ βάζουν τὰ ὅρια, ἀλλὰ ἄν μετὰ ἀπὸ τὰ πέντε του, τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ τοὺς ΠΕΙΘΕΙ μὲ ἐπιχειρήματα ὅτι ΤΟ ΑΔΙΚΟΥΝ, οἱ γονεῖς πρέπει ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ! Ὀφείλουν νὰ τοῦ ποῦν, πὼς δὲν εἶχαν καταλάβει ὅτι μεγάλωσε τόσο πολύ, καὶ νὰ ἀλλάξουν τὰ ὅρια… Τέλος πάντων, γιὰ νὰ μπῶ στὴν οὐσία ἐκείνου ποὺ πραγματικὰ μὲ βρίσκει ἀντίθετη, ἦταν τὸ “ἀκραῖο” ποὺ εἶπε ἡ Ἰωάννα, πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γεννιόμαστε ἔχοντας μέσα μας τὴν… ΚΑΚΙΑ! Εἶπε πὼς αὐτὸ τὸ κακὸ ἐκδηλώνεται σὲ ὅλες τὶς φάσεις τῆς ζωῆς μας, μὲ τὶς παραφυάδες ποὺ ἔχει μέσα μας, καὶ μᾶς τυραννάει κι ἀπὸ πάνω, ἐπειδὴ εἶναι πολύμορφο καὶ ὀδυνηρό! Μιὰ χαρὰ ἄνθρωποι εἴμαστε, Οὐρανία! Δὲν πειράζουμε κανέναν! Γιατὶ σώνει καὶ καλὰ πρέπει νὰ παραδεχτῶ ὅτι ἔχω μέσα μου… ΚΑΚΙΑ; Ἕνα παιδί, πῶς γίνεται νὰ ἔχει μέσα του ΚΑΚΙΑ;».
«Πολλοὶ γονεῖς νομίζουν πὼς ἡ γνώση τοῦ παιδιοῦ θὰ ἔρθει μὲ τὰ χρόνια, καὶ πὼς μεγαλώνοντας, θὰ καταλάβει ἀπὸ μόνο του ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καὶ ποιὸ τὸ κακό. Ὅμως Θεοφανία, αὐτὸ εἶναι ΠΛΑΝΗ! Ἡ ἁπλὴ γνώση τοῦ καλοῦ δὲν ὠφελεῖ σὲ τίποτα. Πρέπει ἐπιπλέον νὰ θέλουμε τὸ καλό, καὶ νὰ ἔχουμε συνηθίσει νὰ τὸ κάνουμε ἀπὸ τὰ παιδικὰ χρόνια· ὥστε ἀργότερα μελετῶντας γιὰ τὸ καλό, νὰ τὸ ἀσκοῦμε ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ. Διαφορετικὰ τὸ δῶρο τῆς λογικῆς μετατρέπεται σὲ κάτι ἐπικίνδυνο! Μὴν νομίζεις πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴν φύση του καλὸς καὶ τίμιος. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς βεβαιώνει πὼς ἀπὸ τὴν φύση του ὁ ἄνθρωπος, ῥέπει πρὸς τὸ κακό. Ἡ ἐξασθένιση τῆς καλῆς θέλησης εἶναι θλιβερὸ κατάλοιπο τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας, καὶ χρειάζεται ἡ ἰδιοτροπία καὶ τὸ πεῖσμα ἀκόμα καὶ τοῦ πιὸ μικροῦ παιδιοῦ, νὰ δαμαστοῦν καὶ νὰ ξεριζωθοῦν, γιὰ νὰ δώσει αὐτὸ τοὺς καρποὺς τῆς ὑπακοῆς. Ἡ ἀρετὴ στὴν μικρὴ ἡλικία καὶ κατορθωτὴ εἶναι, ἀλλὰ καὶ πιὸ καθαρή, πιὸ ἄδολη, πιὸ αὐθεντική! Ἄν ἡ παιδικὴ ψυχὴ προλάβει νὰ χορταριάσει ἀπὸ ἐλαττώματα, τότε οἱ γονεῖς δὲν μποροῦν νὰ τὰ βγάλουν πέρα μὲ τὰ ἀγριόχορτα τῆς ἁμαρτίας, καὶ τὰ ζιζάνια τῶν κακῶν συνηθειῶν! Ἡ ἀγωγὴ ἔχει διπλὴ ἐργασία· ἀπὸ τὴν μία νὰ ξεριζώνει τὸ κακό, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ φυτεύει τὸ καλό. Συνήθως οἱ γονεῖς ποὺ εἶναι ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἠθικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους, τόσο τυφλώνονται ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ γονικὴ ἀγάπη τους, ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν σὲ αὐτὰ τίποτα τὸ κακό. Μόνο ὅταν τὰ παιδικὰ ἐλαττώματα γίνουν ἀνυπόφορα καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς, τότε ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται γιὰ τὴν διόρθωση τοῦ γιοῦ ἤ τῆς κόρης τους, καὶ καταφεύγουν στὴν ἀγωγή, ἀλλὰ εἶναι ἀργά. Δηλαδὴ ἀρχικὰ ἀφήνουν τὸ παιδὶ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι στὴν πραγματικότητα ὁ λατρεμένος “ἄγγελός τους”, εἶναι ἕνα πεισματάρικο, γκρινιάρικο, ἀχαλίνωτο, ἀνυπάκουο, ἄπληστο, λαίμαργο, κακὸ παιδί! Ἄλλοι πάλι γονεῖς ἀκολουθοῦν λαθεμένη παιδαγωγία, τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦν ὡς πρόφαση, εἴτε γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς κακὲς συνήθειες τῶν παιδιῶν, εἴτε γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἀμέλεια ἤ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ τὴν σωστὴ ἀνατροφή τους. Μήπως ὅμως ἐπειδὴ μιλᾶμε γιὰ παιδιά, τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ κάνουν τὸ κακό; Ἥ μήπως ἐπειδὴ εἶναι μικρά, δὲν χρεώνονται τὴν ἐνοχή; Ἡ βίωση τῆς ἐνοχῆς εἶναι τὸ ὑπόβαθρο ὅλων τῶν σημαντικῶν ἀντιδράσεων τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ΤΟ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ τῆς προσωπικότητας· δηλαδὴ τὸ πρόβλημα ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο θεραπεύεται μόνο ἐντὸς τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ».
«Ἡ θεία μου σκανδαλίζεται ὅταν ἀκούει πὼς ἡ ἐνοχή, εἶναι “ὑπαρξιακὸ πρόβλημα”. Θεωρεῖ ὑπερβολὴ νὰ ὑπογραμμίζεται ἡ σημασία τῆς ἐνοχῆς γιὰ ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ, ἐπειδὴ ΑΝΤΙΔΡΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ στὴν ἴδια ΤΗΝ “ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ” ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ! Τὴν παρουσιάζει μόνο ὑπὸ τὴν… νομικὴ πλευρά της! Κι ἐγώ, δὲν θὰ σοῦ πῶ ὅτι καταλαβαίνω πλήρως τὴν συχνότητα ὅσων μοῦ λές, ἀλλὰ κάνω μεγάλη προσπάθεια. Ἐσὺ γιὰ παράδειγμα, Οὐρανία, φαίνεται ἀπὸ μακριὰ ὅτι εἶσαι ἀπὸ τὴν φύση σου καλὴ καὶ τίμια. Μπορεῖς νὰ μοῦ δείξεις αὐτὴ τὴν ῥοπὴ πρὸς τὸ κακό, ποὺ λὲς ὅτι ἔχεις μέσα σου;».
«Δυστυχῶς, εἶναι πολὺ εὔκολο!», εἶπε καὶ χαμογελάσαμε. «Τὸ τέρας ποὺ ἔχω ἐγὼ γιὰ νὰ παλέψω, εἰδικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Γυμνασίου, εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια. Οἱ σχολικὲς γνώσεις μου γίνονταν αἰτία νὰ συμπεριφέρομαι στοὺς συμμαθητές μου μὲ τρόπο ὑπεροπτικὸ καὶ ἀγέρωχο. Στὴν ψυχὴ μου ἔκλεινα καὶ ἀλαζονικὰ στοιχεῖα, ὅπως καὶ ἐγωιστικά· ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μὲ διέκρινε ἦταν πρωτίστως ἡ ἀφέλεια, πὼς αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ἐπαιρόμουν καὶ κόμπαζα ἀποτελοῦσαν τὸ “κτῆμα”, ποὺ θὰ εἶχα… αἰωνίως, συγκολλημένα στὴν ἀθάνατη ὕπαρξή μου… “ἄφθορα” καὶ “ἀμετάθετα”! Ἡ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀφέλεια ἦταν, νὰ πιστεύω πὼς ἀποτελοῦσαν “προῖκα” τῆς προσωπικῆς “ἀξίας” καὶ τῆς προσωπικῆς “ἱκανότητάς μου”, ποὺ δικαιοῦμαι νὰ διαλαλῶ καὶ νὰ ἀπαιτῶ τὴν ἀναγνώριση, τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ὑποταγὴ τῶν ἄλλων, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παίρνω στάση περιφρονητική ἀπέναντι τῶν ὑπολοίπων… Ὁ κάθε ὑπερήφανος, Θεοφανία, εἶναι νοσηρὸς τύπος, ποὺ ὅταν καθ’ ὁμολογία ὅλου τοῦ κύκλου του, κάποιος ἄλλος ὑπερέχει σὲ ἀρετή, ὀμορφιὰ ἤ ὑλικὰ ἀγαθά, καὶ ὄχι ὁ ὑπερήφανος, ἐκεῖνος τυραννιέται ψυχικά! Καὶ αὐτὸ ἐπειδὴ στὰ βάθη του ὑπολανθάνει φθόνος, ὁ ὁποῖος ἐκδηλώνεται στὸν μέγιστο βαθμό, μόλις ὑποτεθεῖ πὼς θὰ στερηθεῖ ἐκεῖνα γιὰ τὰ ὁποῖα ἐπαίρεται. Δηλαδή, ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι καὶ μία μορφὴ… ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ(!), ἐναντίον τοῦ προσώπου ποὺ μὲ τὰ προσόντα του, τοῦ ὑπεκχέει τὸν φθόνο… Ὁ ὑπερήφανος ἀναγκάζει τὸν ἑαυτό του νὰ “πετάει” ἐπιδεικτικά, πάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους! Καὶ μολονότι δὲν ἀδικεῖ, κατὰ τὴν κυριολεξία τῆς λέξης, τὰ ἐκδικητικὰ στοιχεῖα ποὺ ὑπάρχουν στὴν ψυχή του καὶ ἐκδηλώνονται μὲ τὸν τρόπο του, δηλαδὴ τὴν ὑπερηφάνεια, στὴν συνείδηση τῶν ἄλλων τὸν τοποθετοῦν καὶ ὡς ἄδικο! Δὲν θὰ διστάσω νὰ πῶ, ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια, ὡς πράξη ἐξωτερίκευσης μιᾶς σφαλερῆς αὐτοπεποίθησης, εἶναι ψυχικὴ διάθεση πρὸς περιφρόνηση καὶ ἐξευτελισμὸ τῶν συνανθρώπων, ποὺ δὲν προκαλεῖ μόνο τὴν ἐσωτερικὴ φθορά τους, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ ὕβρη κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος παρέχει στὸν ὑπερήφανο τὶς εὐλογίες, γιὰ τὶς ὁποῖες αὐτὸς κομπάζει… Παραλείποντας τὶς λεπτομέρειες τῆς ἱστορίας, μὲ δύο λόγια θὰ σοῦ πῶ ὅτι ἐν τέλει ὁμολόγησα στὸν ἑαυτό μου, πὼς ἤμουν κενὴ καὶ ἀνάξια προσοχῆς, μόλις ἐμπέδωσα πὼς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἡ δόξα, ἡ ἐξουσία καὶ ὅ,τι μᾶς δίνει ἐξωτερικὴ αἴγλη, ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ! Συνειδητοποιῶντας ὅτι εἶμαι ΧΩΜΑ καὶ ΣΤΑΧΤΗ ποὺ ὑπερηφανεύεται, ἀναγνώρισα πὼς στὸν τάφο, τὰ γράμματα καὶ ἡ ὀμορφιὰ γίνονται σκουλήκια καὶ δυσοσμία! Ὅ,τι δὲν ἀνάγεται στὴν σφαῖρα τοῦ πνεύματος, τῆς βαθύτατης πίστης καὶ τῆς ἀρετῆς, ὡς καρπὸς τῆς ἄσκησης καὶ τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, βρίσκεται ὑπὸ… ΑΡΣΗ! Ἡ εὐφυΐα, —ὅπως καὶ ἡ φυσικὴ ὀμορφιὰ— ἐξαφανίζεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς, τὶς διάφορες ἀσθένειες ἤ τὰ ἀναπόφευκτα γηρατειά, καὶ ὁ ὑπερήφανος ἀποδεικνύεται γεώδης, μὲ ἀντιλήψεις γιὰ τὸν “προορισμὸ τοῦ ἀνθρώπου”, ποὺ σέρνονται κατὰ γῆς…».
«Ἀπίστευτο! Ποτὲ δὲν μποροῦσα νὰ φανταστῶ πὼς ὅλα αὐτὰ… ἀνήκουν στὴν ΚΑΚΙΑ! Ξέρεις πόσα τέτοια κάνω καὶ ἐγώ; Ἕνα παράδειγμα θὰ σοῦ πῶ· γιὰ νὰ μὴν νοιώθω κανέναν πόλεμο ἀπὸ τὴν ΚΑΚΙΑ μέσα μου, συγκρίνω τὸν ἑαυτό μου μὲ τοὺς πλέον ἀκατάστατους, ὥστε νὰ ἐλαττώνω τὴν ἐντύπωση γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ νὰ νοιώθω… “καλύτερα”! Ὥστε αὐτὸ εἶναι τὸ “τέρας” μέσα μας, ποὺ εἶπε ἡ Ἰωάννα, καὶ ἐγὼ τὴν παρεξήγησα! Συνήθως δὲν ἔδινα σημασία στὶς ἐσωτερικὲς κινήσεις μου, ἀλλὰ ἀφ’ ὅτου χάσαμε τὸν ξάδερφό μου, ἐντελῶς ξαφνικά, ἔνοιωσα σὰν νὰ ἔπεσε πάνω μου ἕνας μεγάλος βράχος καὶ μὲ συνέτριψε! Τὰ ἐρωτηματικὰ ποὺ μοῦ γεννήθηκαν ἀπὸ τὸ σάστισμα, τοῦ ὁριστικοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ νεκροῦ συγγενῆ μου, πυροδότησαν στὴν ψυχή μου μία ὀδύνη γεμάτη ἀπαιτήσεις! Παρόλο ποὺ ὁ ξάδερφός μου πλησίαζε τὰ τριάντα, οἱ φίλοι του ἀπὸ τὴν ἐκκλησία —στὴν ὁποία τὰ τελευταῖα χρόνια πήγαινε κάθε Κυριακή—, εἶπαν πὼς εἶχε ἑτοιμάσει τὸ “σπίτι του” στὸν οὐρανό, καὶ πὼς πλέον θὰ ἀπολάμβανε τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία! Ἀπὸ τότε σὰν νὰ “ξύπνησα”, ἔχω τὴν ἀπροσδιόριστη αἴσθηση πὼς βρίσκομαι “ἐκτὸς πραγματικότητας”… Ἀπόδειξη γιὰ αὐτό, ἦταν πὼς γιὰ νὰ μὴν ἔνοιωθα “πόλεμο” ἀπὸ τὴν ΚΑΚΙΑ μέσα μου, ἔκανα ὅ,τι ἤθελε ἐκείνη! Γιὰ νὰ εἶχα τὴν… “ἡσυχία μου”, τῆς… ἄφηνα τὴν ἀρχηγία! Γιατὶ τὰ γράμματα, δὲν εἶναι “προῖκα” τῆς προσωπικῆς “ἀξίας” καὶ τῆς προσωπικῆς “ἱκανότητάς μας”; Καὶ γιατὶ ἦταν ἀφέλεια, Οὐρανία, νὰ πιστεύεις πὼς τὰ γράμματα θὰ τὰ εἶχες αἰωνίως;».
«Ἄν ὡς κριτήριο τῆς πνευματικῆς πορείας μας, δὲν πιστέψουμε τὸ Εὐαγγέλιο, τότε οἱ στεγνὲς γνώσεις ἀκόμα καὶ τῶν ἁγνότερων —ἄν ὑπάρχουν— φιλοσόφων, μᾶς ὁδηγοῦν σὲ ζωὴ χωρὶς καρδιὰ, χωρὶς πίστη καὶ ἀλήθεια, δηλαδὴ μᾶς ὁδηγοῦν σὲ ζωὴ ΠΛΑΝΗΣ. Ἡ πλάνη ἀπὸ παλιὰ κρίθηκε ὡς συνέπεια τοῦ ἐγωισμοῦ, καὶ ὡς γέννημα τῆς αὐθαιρεσίας τοῦ ἀνθρώπου, γι’ αὐτὸ τοῦ δημιούργησε ἀπερίγραπτες καταστροφὲς καὶ συμφορές! Ὅταν ὁ Κύριος εἶπε, “Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς”, ἀπέκλειε διὰ παντὸς κάθε ἄλλη κοσμοθεωρία, ποὺ ἀντιστρατεύεται ὅσα εἶπε ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος μᾶς δίδαξε, “Ἐγὼ εἶμαι ἡ Ὁδός, καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή”. Μὲ αὐτὴ τὴν δογματικὴ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου, ὅπου τὸ “Ἐγώ”, ἐκφράζει τὴν θεϊκὴ Αὐθεντία, ἀποκλείεται τὸ “ἐσύ”, ἤ “ἄλλος”, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου θὰ κανονίζεται ὁ τρόπος τῆς ζωῆς. Ἔτσι οἱ ὀρθόδοξοι ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος Αὐτὸς καὶ μόνο Αὐτὸς εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, καὶ κανεὶς ἄλλος, καὶ μόνο Αὐτός, διὰ τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀποκαλύπτει στὶς ἔντιμες καὶ ὡραῖες καρδιὲς τὴν ἀλήθεια Του, ἡ Ὁποία μένει στὸν αἰῶνα. Ἡ χριστιανικὴ Πίστη εἶναι δογματική, καὶ οἱ ὑποχρεώσεις μας πρὸς αὐτὴ εἶναι ἀνεπίδεκτες τροποποιήσεων καὶ ἀλλοιώσεων. Τὸ προσωπικὸ θέλημά μας, Θεοφανία, μπαίνει σὲ κατώτερη θέση, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ὕψιστος σκοπὸς τοῦ ἀτομικοῦ καθαγιασμοῦ μας, καὶ ἡ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ μέσα στὴν καρδιά μας τῆς ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Μέσα στὴν χριστιανικὴ συνείδησή μας δὲν χωράει ἐλαστικότητα, οὔτε ὑποστολὴ τῆς σημαίας, στὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ ψεύδους! Γιὰ ἐμᾶς ἡ ζωὴ εἶναι σκληρὴ πάλη, ὁρμητικὴ ἔφοδος κατὰ τοῦ κακοῦ ποὺ ζεῖ μέσα μας, γιὰ τὴν ἔξωσή του ἀπὸ τὴν ψυχή μας, καὶ ἀγῶνας κατὰ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ποὺ ἔχουν τυλίξει τὴν Πατρίδα μας. Λάβαμε τὴν ἐντολὴ νὰ χαλυβδώσουμε τὴν θέλησή μας, μέσα ἀπὸ τὴν ὑποταγή της στὴν θεία Βούληση, καὶ ἔτσι οἱ ἐφάμαρτες ὁρμές, νὰ καθυποταχτοῦν καὶ νὰ νεκρωθοῦν. Μὲ τὸν φωτεινὸ νοῦ καὶ τὴν ἐκλεπτυσμένη συνείδηση, ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση τοῦ καθήκοντος ὅπως τὸ ἐπιτάσσει ὁ Εὐαγγελικὸς Νόμος, ἐπιτυγχάνουμε τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς, καὶ ἀποκτοῦμε τὸ ἰδεῶδες τῆς ἠθικῆς καθαρότητας τῆς καρδιᾶς. Ἡ ὁποία συλλαμβάνει μὲ τὴν “κεραία της” τὴν πληροφορία ἀπὸ τὸν Οὐρανό, ὅτι βαίνουμε πρὸς συνάντηση τοῦ Θεοῦ! Ὅσοι ἑλκύονται ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ Κυρίου καὶ κάνουν τὸ θέλημά Του, ἱκανοποιοῦνται μέν, ἀλλὰ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ἡ ἱκανοποίηση εἶναι μόνο μία γλυκύτατη ἀπόλαυση τῆς ἀνταύγειας, τῆς πολλῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ!».
«Τώρα ἐξηγοῦνται αὐτὰ ποὺ εἶχα ἀκούσει ἀπὸ τὸν ξάδερφό μου· ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ ἀπολαύσεις κάθε τεχνητοῦ “παραδείσου” προκαλοῦν τὸν κόρο καὶ τὴν ἀηδία, εἶχε πεῖ ὅτι πολεμοῦσε μὲ τὸ “κτῆνος”, ποὺ τοῦ ἔτρωγε Ο,ΤΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΥΠΗΡΧΕ μέσα του! Ἄρα ἐννοοῦσε ὅτι πολεμοῦσε τὴν ΚΑΚΙΑ! Τὸν εἶχα ἀκούσει νὰ λέει, πὼς τὸ μόνο ποὺ ζητάει ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ φῶς, μὲ τὸ ὁποῖο φτάνει στὴν λύτρωση, γιὰ νὰ γαληνέψει ὀ πυθμένας τῆς συνείδησης, ἀλλὰ τότε δὲν κατάλαβα τί ἦταν ἡ λύτρωση».
«Λύτρωση εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ὅταν τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει νὰ μᾶς καθαρίζει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ φορτικὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, λέγεται ἀπολύτρωση. Ἡ πίστη στὸ ΑΠΟΛΥΤΡΩΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, εἶναι ΔΟΓΜΑ».
«Οὐρανία, μερικὲς φορὲς παρουσιάζονται στὴν καρδιά μου κάποιες πολύτιμες συγκινήσεις, ἀσυνήθιστα “ἀληθινές”, ποὺ “μοσχοβολᾶνε” στὴν ὕπαρξή μου σὰν νὰ εἶναι τὰ ὡραιότερα λουλούδια! Τότε ὅλα μοῦ φαίνονται ὄμορφα καὶ ἀγαπάω ὅλους τοὺς ἀνθρώπους! Ὥς τώρα δὲν κατάφερνα νὰ ἀναγνωρίσω τὸ “ὑλικό τους”, ἀλλὰ μὲ τὸν σεβασμὸ ποὺ μοῦ γεννιέται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ τὶς κινήσεις τῆς καρδιᾶς μου γιὰ ὑπακοὴ στὸ θέλημά Του, νοιώθω πὼς αὐτὰ τὰ “λουλούδια” εἶναι ἀπὸ τὸ δικό Του “ὑλικό”! Θέλω νὰ στραφεῖ καὶ ἡ δική μου θέληση πρὸς τὸ καλό! Ὁ ξάδερφός μου εἶχε πεῖ πὼς μὲ τὴν ἀληθινὴ μετάνοια ἐλευθερωνόμαστε ἀπὸ τὰ δίχτυα τῆς ΚΑΚΙΑΣ, ἐπειδὴ γιὰ τὴ ἁμαρτία, “πεθαίνουμε”.Τί ἐννοοῦσε;».
«Γενικά, ὁ νόμος ἔχει ἐξουσία πάνω στὸν ἄνθρωπο, γιὰ ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος. Γιὰ νὰ φέρω ἀπὸ τὸν νόμο ἕνα παράδειγμα, ἡ παντρεμένη γυναῖκα εἶναι δεμένη μὲ τὸν ζῶντα ἄντρα της, σύμφωνα μὲ τὸν νόμο, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τὰ τοῦ γάμου. Ἐὰν ὅμως πεθάνει ὁ σύζυγός της, ἔχει ἀπαλλαχθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὸν νόμο, ποὺ τὴν δεσμεύει πρὸς τὸν ἄντρα της. Δηλαδὴ δὲν θὰ εἶναι μοιχαλίδα, ἐὰν γίνει σύζυγος ἄλλου ἄντρα. Ὥπως ἡ γυναῖκα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸν νόμο — τὸν Μωσαϊκό, ποὺ ἴσχυε γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀκόμα δὲν μᾶς εἶχε δοθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. Διότι πεθάναμε ὡς πρὸς τὸν νόμο, μὲ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὴν θανατωμένη —ἐπὶ τοῦ σταυροῦ— ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ πεθάναμε γιὰ νὰ συζευχθοῦμε μὲ ἄλλον, μὲ τὸν Χριστὸ δηλαδή, ποὺ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, γιὰ νὰ παράγουμε μὲ τὴν ἕνωσή μας αὐτή καρποὺς ἐνάρετης ζωῆς, πρὸς δόξαν Θεοῦ. Μόνο τώρα μὲ τὸν νέο μας αὐτὸ πνευματικὸ γάμο θὰ μποροῦμε νὰ παράγουμε τοὺς καρποὺς τῆς ἐνάρετης ζωῆς. Διότι, ὅταν ζούσαμε τὸν σαρκικὸ βίο, τότε τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, ποὺ λάμβαναν ἀφορμὴ ἀπὸ τὶς διάφορες ἀπαγορεύσεις τοῦ νόμου, εἶχαν δύναμη καὶ δράση στὰ μέλη τοῦ σώματός μας νὰ παράγουν καρπούς, ποὺ ἔφερναν τὸν θάνατο. Ὀλέθριοι λοιπὸν οἱ καρποὶ τοῦ παλαιοῦ μας γάμου μὲ τὸν νόμο. Τώρα ὅμως ἐλευθερωθήκαμε τελείως ἀπὸ τὸν νόμο, διότι πεθάναμε ὡς πρὸς τὸν νόμο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κρατούμασταν σὰν αἰχμάλωτοι. Ἐλευθερωθήκαμε, ὥστε νὰ εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ σὲ νέα κατάσταση, ποὺ μᾶς δημιούργησε τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ βασιλεύουσα εἰς αὐτή, Χάρις Του, καὶ νὰ μὴ δουλεύουμε στὴν παλαιὰ κατάσταση, στὴν ὁποία ἐπικρατοῦσε τὸ γράμμα τοῦ νόμου, ποὺ στεροῦνταν τὴν Χάρη καὶ δὲν εἶχε τὴν δύναμη νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἀνθρώπους στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν του».
«Εἶναι μεγάλη ἡ φωτιὰ τῆς ἁμαρτίας, Ἰωάννα, ἀλλὰ τὰ δάκρυα σβήνουν τὴν πυρκαγιὰ τῶν ἁμαρτημάτων, καὶ ξεπλένουν τὴν βρωμιὰ τοῦ κακοῦ! Ἡ ἁμαρτία γεννάει μέσα μας τὴν λύπη, ἀλλὰ ἄν ἔχουμε τὴν λύπη ἐκείνη ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν μετάνοια, αὐτὴ μπορεῖ καὶ ἐξαλείφει τὴν ἁμαρτία! Στὴν μέλλουσα Κρίση, ἡ δίκαιη ἀπόφαση τοῦ Κριτὴ Χριστοῦ θὰ εἶναι φοβερὴ καὶ ἀμετάκλητη! Πραγματικά, εἶναι μεγάλη ἡ εὐεργεσία, ποὺ μποροῦμε νὰ ἀπολογηθοῦμε στὸν Κριτή, ΠΡΙΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ! Πλησίασα ταπεινὰ στὸν ἐξομολόγο —ὁ ὁποῖος δὲν μὲ ἔκρινε— καὶ ἀφοῦ μοῦ καθάρισε ὅλες τὶς ἁμαρτίες, βγῆκα κρυστάλλινη καὶ πεντακάθαρη! Ἀλλὰ μήπως ἡ μετάνοιά μου ἀπὸ μόνης της, μπόρεσε νὰ ἐξαλείψει τόσα κακά; Ἄν ἦταν μόνη ἡ μετάνοιά μου, δικαιολογημένα νὰ φοβόμουν. Ἐπειδὴ ὅμως μὲ τὴν μετάνοιά μας ἀναμειγνύεται καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχουμε θάρρος, διότι εἶναι ἀμέτρητη ἡ φιλανθρωπία Του, καὶ ἀνέκφραστη ἡ ἀγαθότητά Του!». Μετὰ ἀπὸ τὸ μάθημα τοῦ Κατηχητικοῦ ἡ Οὐρανία ἔπρεπε νὰ φύγει ἀμέσως, ἀλλὰ ἡ Ἰωάννα δέχτηκε μὲ χαρὰ νὰ καθίσουμε λιγάκι στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησίας.
«Ἔτσι εἶναι, Θεοφανία, μονο ἡ δική μας προσπάθεια γιὰ τὸν ἠθικὸ καθαρμό μας, δὲν μᾶς σώζει! Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη δυστυχία, μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ καταλαβαίνει πόσο φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Χριστός! Ἡ μετάνοια ἀφαιρεῖ τὴν ἀπελπισία καὶ χαρίζει τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας! Ἀνοίγει τὸν οὐρανό, καὶ μᾶς βάζει στὸν παράδεισο! Τὸ ἀνακάτεμα τοῦ ὀρθολογισμοῦ, μὲ τὰ ἀχαλίνωτα δημιουργήματα τῆς φαντασίας, περνᾶνε στὴν ψυχή ὅ,τι σάπιο ὑπάρχει, παρασύροντάς την πρὸς τὰ βάρβαρα μετόπισθεν τῶν εἰδωλολατρικῶν αἰώνων… Πάρε γιὰ παράδειγμα τὸν ἑβραϊκὸ λαό, ποὺ ἔζησε τόσα θαύματα στὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία στὴν Αἴγυπτο. Ὅταν τὸ ὄρος Σινὰ γέμισε σύννεφα καὶ σκοτάδι, καὶ σάλπιγγες καὶ ἀστραπὲς καὶ ἄλλα φοβερὰ σημεῖα τῆς πύρινης μεγαλοπρέπειας, οἱ Ἰρσαηλίτες ἄκουσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς λέει: “Ἄκουσε Ἰρσαήλ! Ὁ Κύριος ὁ Θεός σου εἶναι Ἕνας. Δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Ἐγὼ ὑπάρχω στὸν οὐρανὸ ἐπάνω, καὶ στὴν γῆ κάτω, καὶ ἐκτὸς ἀπὸ Ἐμένα δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός”. Καὶ ἐνῶ ἄκουγαν αὐτὰ οἱ Ἰσραηλίτες, ἀρνήθηκαν τὸν Εὐεργέτη Θεὸ καὶ εἶπαν στὸν Ἀαρών, “Κατασκεύασέ μας θεούς”. Εἶδες πόσο τυφλώνει τὸν ἄνθρωπο ἡ κακία; Ἄν ἤθελαν “θεούς”, γιατὶ νὰ ποῦν “κατασκεύασε”; Πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι “θεοί”, τὰ κατασκευάσματα; Ἡ Ἱστορία ἀναφέρει πὼς ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ὑπῆρξε ὄντως ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στοὺς κατὰ καιροὺς μεγάλους πνευματικοὺς ἡγέτες. Οἱ ὁποῖοι ὡς ἀπεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ μιλοῦσαν ἐν ὀνόματι Ἐκείνου, γιὰ νὰ προλάβουν τὴν ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ ἐν μέσῳ εἰδωλολατρικοῦ σκότους, καὶ ἠθικῆς κατάρρευσης. Ἄνδρες ἀδιάβλητοι οἱ Προφῆτες, μὲ θυσία καὶ κίνδυνο, ὑπενθύμιζαν ἀδιαλείπτως καὶ μὲ πόνο ψυχῆς ὅτι εἶναι περιούσιος λαὸς τοῦ Κυρίου, καὶ ὀφείλουν νὰ πειθαρχοῦν στὸ Ἅγιο θέλημά Του, χάριν τῆς σωτηρίας καὶ τῆς εὐτυχίας τους. Ὁλόκληρη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι κραυγὴ ἀγάπης πρὸς σωτηρία τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ —μὲ τὴν παράδοξη ψυχοσύνθεση—, ἐμφανιζόμενης ἄλλοτε μὲσα ἀπὸ ἀπειλές, καὶ ἄλλοτε μέσα ἀπὸ ὑποσχέσεις γιὰ ἐθνικὴ ἀποκατάσταση καὶ εὐημερία· ὥστε νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἀφομοίωση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ὅμορους εἰδωλολατρικοὺς λαούς, καὶ έτσι νὰ προστατευτεῖ ἡ ὀρθὴ πίστη στὸν Θεό: “Καὶ ἐπιβλέψω ἐφ’ ὑμᾶς καὶ πληθυνῶ ὑμᾶς καὶ στήσω τὴν διαθήκην Μου μεθ’ ὑμῶν. Καὶ στήσω τὴν σκηνήν Μου ἐν ὑμῖν, καὶ οὐ βδελύξεται ἡ ψυχή Μου ὑμᾶς, καὶ ἐμπεριπατήσω ἐν ὑμῖν Θεός, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθε λαός Μου*…”. Ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς καλοῦνταν νὰ ἀγαπήσει τὸν Ζῶντα Θεό, ὁ Ὁποῖος ἦταν ὁ τροφοδότης τῶν πλούσιων ἀγαθῶν καὶ τῆς ὑποσχόμενης ἀσφάλειας καὶ εἰρήνης, δηλαδὴ καλοῦνταν νὰ ἀπολαύσει τὴν ΘΕΪΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ. Ἐπειδὴ ὅμως Θεοφανία, ὁ ὑλισμὸς ὡς θεωρία καὶ ὡς πράξη, διαφθείρει τὸν χαρακτῆρα, ὅταν μάλιστα στὸν λαὸ ἰδιάζον γνώρισμα εἶναι ἡ ῥευστότητα τῆς πίστης, προκαλεῖ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ὅρων τῆς συμφωνίας, τῆς διαθήκης μὲ τὸν Θεό, καὶ φέρνει τὶς συνέπειες τῆς ἀπειθαρχίας: “Ἐαν ἕως τούτου μὴ ὑπακούσητέ Μου, καὶ προσθήσω τοῦ παιδεῦσαι ὑμᾶς ἑπτάκις ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. Καὶ συντρίψω τὴν ὕβριν τῆς ὑπερηφανίας ὑμῶν, καὶ θήσω τὸν οὐρανὸν ὐμῖν σιδηροῦν καὶ τὴν γῆν ὡσεὶ χαλκῆν**”. Ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων ἐξάγεται σαφέστατα τὸ συμπέρασμα, πὼς ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς εἶναι λαὸς τῶν ἐνστίκτων καὶ, συνεπῶς, τῶν κατ’ αἴσθησιν ἡδονῶν ποὺ διέφθειραν τὴν ψυχή του, καὶ δημιούργησαν γενεὲς γενεῶν μὲ διάστροφο πνεῦμα, καὶ μὲ ἀνεπτυγμένες σὲ ἔντονο βαθμὸ τὶς κατώτερες ὁρμές. Ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, μὲ τὸ ὁποῖο ὄφειλαν νὰ πορεύονται γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἡμέρωσή τους. Ὅμως ὁ ἐκφυλισμὸς ἀπὸ τὴν ἀνυπακοὴ στὸν Θεό, κληρονομήθηκε διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ ἡ ἄμβλυνση στὴν ἠθικὴ ἀντίσταση, μαζὶ μὲ τὶς σωματικὲς ἐπιθυμίες καὶ τὴν ἀγριότητα, δὲν ἐπέτρεψαν τὴν ἀνάπτυξη πνευματικοῦ πολιτισμοῦ· ἀντιθέτως, ἡ νοοτροπία τους ζυμώθηκε μὲ τὸν ὑλισμό, ὥστε κάθε Χριστιανός, ἤ χριστιανικὸς λαός, νὰ τοὺς εἶναι μισητός! Γι’ αὐτὸ οἱ Προφῆτες, ποὺ τὸ ἠθικὸ κῦρος τους ἦταν τεράστιο, ἔλεγχαν μὲ μεγάλη δριμύτητα τὸ κακὸ ποὺ ξεχείλιζε καὶ μαστίγωναν τὴν ἑβραϊκὴ κακοήθεια, ποὺ ἄγγιζε τὰ ὅρια τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀσέβειας καὶ τῆς ἀχαριστίας. Λόγῳ τοῦ ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας τους, ὁ προφήτης Ἱερεμίας χαρακτήριζε τοὺς Ἑβραίους ὡς ψεῦτες, μὲ γλῶσσα τιτρώσκουσα —ποὺ πληγώνει— καὶ δόλια, καὶ ὡς ἔθνος ἀνάξιο νὰ ζήσει μεταξὺ πολιτισμένων λαῶν! Οἱ προφητείες του προκάλεσαν τὸ μῖσος τῶν Ἰουδαίων ἀρχόντων. Ἀφοὺ συνέλαβαν τὸν προφήτη, μετὰ τὸν ἔριξαν σὲ βόρβορο, καὶ ἀφοῦ τὸν ξαναφυλάκισαν, στὸ τέλος τὸν λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου! Ὁ μεγαλοφωνότατος τῶν Προφητῶν Ἡσαΐας, παρακολουθοῦσε μὲ βαθύτατο πόνο τὸ θρησκευτικὸ καὶ ἠθικὸ κατρακύλισμα τῶν συμφυλετῶν του, ἀλλὰ εἶχε τὸ σθένος νὰ ἐξαπολύει μύδρους ἐναντίον τους, ἐπὶ ἐποχῆς μάλιστα ποὺ ὀργίαζε ἡ μαγεία, ἡ μαντεία, ὁ πρακτικὸς ὑλισμὸς καὶ ἡ πολυτέλεια. Τὸ τέλος του ὑπῆρξε τραγικό, ἀφοῦ οἱ Ἑβραίοι τὸν… ΠΡΙΟΝΙΣΑΝ! Ὁ προφήτης Ἰεζεκιὴλ μόχθησε τόσο γιὰ τὸν σκληροτράχηλο λαό του, καὶ δοκιμάζοντας τόσες πολλὲς πικρίες, τοῦ ἔλεγε: “Πᾶς οἶκος Ἰσραὴλ φιλόνεικος εἰσι καὶ σκληροκάρδιος…” Ὁ ἔλεγχος τοῦ Ἰεζεκιήλ, Θεοφανία, γιγάντωσε στὴν ἑβραϊκὴ ψυχὴ τὸ φονικὸ προσωπικὸ μῖσος, καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν στὴν οὐρὰ ἀλόγου ποὺ τὸν ἔσερνε, βρῆκε οἰκτρὸ θάνατο! Ὁ προφήτης Ἡλίας, ἡ φλογερότατη αὐτὴ ψυχή, ἔβλεπε τὴν ἠθικὴ ἔκλυση τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, τὴν εἰδωλολατρικὴ λύσσα καὶ τὴν ψυχικὴ διαφθορά, καὶ ἔλεγε στὸν Θεὸ ὅτι ἤθελαν νὰ τὸν σκοτώσουν κι αὐτόν. Ξεκίνησα νὰ σοῦ λέω γιὰ τὴν εἰδωλολατρεία, καὶ παρασύρθηκα μὲ τὴν ἄρνηση τῆς πνευματικότητας, ποὺ ἦταν ὁλόκληρη ἡ ἑβραϊκὴ ζωή. Κανεὶς ἄλλος λαὸς δὲν χαρακτήρισε τόσο τὸν ἑαυτό του, ὡς φαινόμενο ἀλλοπρόσαλλης τακτικῆς, ποὺ ὑπαγόρευε ἡ κληρονομικότητα τῆς κακότητας· αὐτὴ τὸν ὁδηγοῦσε σὲ ἐπαναστατικὲς ἐκδηλώσεις εἰς βάρος τῆς ἴδιας τῆς ὕπαρξής του, ἀφοῦ ἐξόντωνε τοὺς πνευματικοὺς καθοδηγητές, τοὺς θεόθεν προορισμένους γιὰ νὰ προληφθεῖ ὁ φυλετικὸς καὶ θρησκευτικὸς ἀφανισμός του! Μετὰ ἀπὸ τὴν καταφανῆ καὶ ὅλως ἐξοργιστικὴ στάση του ἔναντι τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου, ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ Ἐκεῖνον καὶ κατέληξε στὴν δουλεία, ὅπου καὶ ἀνέπτυξε τὶς σατανικὲς δεξιότητες τῆς ὑποκρισίας, τοῦ δόλου καὶ τῆς κολακείας… Ἀλλὰ οὔτε ἡ Βαβυλώνεια αἰχμαλωσία, οὔτε οἱ παρεμφερεῖς συμφορὲς συνέτισαν τοὺς Ἑβραίους. Ἔρημοι τῆς θείας προστασίας, διέφθειραν τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, δέχτηκαν τὴν παράδοση διαφόρων νομοδιδασκάλων τῆς κακιᾶς ὥρας, καὶ δημιούργησαν μεταξύ τους ἐχθρότητα ἐναντίον ἄλλων λαῶν!».
«Δηλαδὴ Ἰωάννα, ἀπὸ τὴν θέση τοῦ “περιούσιου” λαοῦ, καὶ ἀπὸ ὅλη τὴν διαθήκη ποὺ εἶχε κάνει μαζί τους ὁ Θεός, οἱ Ἑβραῖοι κρατοῦσαν μόνο τὸ… “ἐξέχον” ὄνομα! Ἔλεγαν στὸν ἑαυτό τους πὼς εἶναι ὁ μόνος “ἐκλεκτὸς” λαός· περνώντας ὅμως στὴν πλάνη τοῦ ἐγωισμοῦ, ποὺ γεννάει ἡ αὐθαιρεσία, μᾶλλον τοὺς συνέφερε νὰ ἑρμηνεύουν τὸ “περιούσιος”, ὡς… ὁ ὑπέρτερος, ὁ ἀνώτερος, ὁ ἐξουσιαστικός, ὁ κυριαρχικὸς ἤ ὁ ἰσχυρότερος , δηλαδὴ αὐτὰ ποὺ ἔτρεφαν τὸν ἐγωισμό τους. Ἴσως τὸ πῆραν πάνω τους σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἔνοιωθαν… “ὑπέρτεροι” καὶ μπροστὰ στὸν Θεό, καὶ γι’ αὐτὸ Τὸν πολεμοῦσαν κατὰ μέτωπο! Τότε ἀφοῦ ἡ μία γενεὰ κληροδοτοῦσε τὴν ἀποστασία, τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν βαρβαρότητα, στὴν ἑπόμενη, θὰ εἶχαν ἀντιστρέψει καὶ τὰ σύμβολα τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, μέσα στὴν καθημερινότητα τοῦ λαοῦ τους».
«Εἶναι φοβερό! Ὁλόκληρη ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι μάρτυρας τῆς ὑβριστικῆς καὶ ἀσεβοῦς διαγωγῆς, μιᾶς συνειδητῆς ἀντίδρασης τῶν Ἑβραίων κατὰ τῆς πνευματικῆς Βασιλείας τοῦ Ἰησοῦ! Εἶναι ἀποδεδειγμένο πῶς συμμαχοῦσαν καὶ μὲ στοιχεῖα ἀνομοιογενῆ, ἤ ἀκόμα καὶ μὲ στοιχεῖα ἀρνητικῶν δογμάτων τῆς πίστης, προκειμένου νὰ ἐξοντώσουν τὸν Σωτῆρα Λυτρωτὴ τῶν ψυχῶν! Ὁ Ὁποῖος Σωτῆρας, μὲ τὴν ἠθικὴ ἀκτινοβολία Του, τὰ θαύματα καὶ τοὺς λόγους Του, ἔλεγχε τὴν ὑλιστικὴ καὶ ἀνήθικη ζωή τους. Χαρακτηριστικὰ τῆς ψυχικῆς σύνθεσης τῶν Ἑβραίων ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν οἱ γνήσιοι ἐκπρόσωποι τοῦ ἀφορισμένου λαοῦ, εἶναι τὸ ἀνηλεὲς μαστίγωμα μὲ τὰ τρομερὰ “Οὐαὶ ὑμῖν γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι”! Ὁ Κύριος τοὺς εἶπε κατὰ πρόσωπο, ὅτι εἶναι γεννήματα ἐχιδνῶν ποὺ δὲν θὰ ἀποφύγουν τὴν δίκαιη καὶ τρομερὴ καταδίκη τῆς γέεννας! Εἶναι γνωστό, Θεοφανία, πὼς κατὰ τὴν ῥωμαϊκὴ αἰχμαλωσία, στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶχε κορυφωθεῖ ἡ μεσσιακὴ ἰδέα, οἱ Ἑβραῖοι καραδοκοῦσαν τὴν κατάλληλη εὐκαιρία νὰ ἀνακηρύξουν βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος μπαίνοντας ἐπὶ κεφαλῆς τῆς λαϊκῆς ἀγέλης, θὰ ἀπελευθέρωνε τὸ ἔθνος καὶ θὰ τὸ ἀνύψωνε ἐκ νέου στὴν παλαιὰ εὐδαιμονία του. Χαρακτηριστικὸ περὶ τῆς θρησκευτικῆς ἀντίληψης τῶν Ἑβραίων, ἦταν καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, ζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριο ἰδιαίτερη εὔνοια ὑπὲρ τῶν παιδιῶν της, ἀμέσως μόλις ἐγκαθίδρυε τὴν “ἐπίγεια” Βασιλεία. Ἀλλὰ τὴν ὑλιστικὴ περὶ θρησκείας ἀντίληψη εἶχαν καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθητές, οἱ ὁποῖοι “ἀγανάκτησαν” μὲ τοὺς δύο ἀδελφούς. Κατὰ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν πέντε ἄρτων, ὁ λαὸς ἐκδήλωσε πρόθεση ἀνακήρυξης τοῦ Ἰησοῦ ὡς Βασιλέως, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς γνωρίζοντας τὶς προθέσεις τους, ἀναχώρησε στὸ ὄρος, μόνος. Ἡ ἀπότομη μεταστροφὴ τῶν πνευμάτων, ἐπῆλθε ὅταν ὁ Κύριος τόνισε πὼς ἡ Βασιλεία Του εἶναι οὐράνια καὶ ὄχι κοσμική, Βασιλεία τῆς ὁποίας τὰ θεμέλια θὰ τεθοῦν στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Εἶπε στὸν Πιλᾶτο: “Ἡ Βασιλεία ἡ Ἑμή, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου”. Ἀμέσως μετά, ξαναεῖπε: “Ἡ Βασιλεία ἡ Ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν”. Μετὰ τὴν κατηγορηματικὴ διαβεβαίωση τοῦ Ἰησοῦ, τὸ ὑφιστάμενο ἀγεφύρωτο χάσμα ἀποκαλύφθηκε καὶ τυπικά, καὶ οἱ θερμὲς ἐκδηλώσεις λατρείας καὶ ἀφοσίωσης πρὸς τὸν Χριστό, μεταβλήθηκαν σὲ φοβερὰ ἀναθέματα, καὶ ἡ ἀπερίγραπτη χαρὰ σὲ μανία καὶ λύσσα! Ἡ μεταστροφὴ αὐτὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ὅσο κι ἄν ὀφείλεται στὴν δημαγωγία τῶν γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, ἑρμήνευε πάντως καὶ τὶς ἐσώτερες καὶ μόνιμες ἀντιλήψεις περὶ τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀνοίχτηκε ἄβυσσος μεταξὺ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῶν Ἑβραίων, ὅση ἴσως, δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ τοῦ εἰδωλολάτρη ἡγεμόνα Πιλάτου καὶ τοῦ Κυρίου. Στὴν ἐπιμονὴ τοῦ ὄχλου νὰ σταυρωθεῖ ὁ Κύριος, ὁ Πιλᾶτος εἶπε μὲ φρικιαστικὴ πικρία: “Ἀθῶος εἰμὶ ἀπὸ τοῦ Αἵματος τοῦ Δικαίου Τούτου”. Καὶ ὁ ὄχλος μὲ ἕνα στόμα καὶ μὲ μία καρδιά, κραύγαζε ἐξαγριωμένος: “Τὸ Αἷμα Αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν”! Μετὰ τὴν Ἀνάσταση καὶ μάλιστα μετὰ τὴν Πεντηκοστή, ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ὑπέστη τὶς συνέπειες τοῦ αὐτοαφορισμοῦ του, χάνοντας ἀμέσως τὴν θρησκευτικὴ καὶ πολιτικὴ ὕπαρξή του…».
Ἐνῶ ἀρχικὰ μοῦ ἦταν ἀδύνατον νὰ συλλάβω ἔστω τὴν ἔννοια, τοῦ δόγματος, ὅταν ἄρχισε νὰ θερμαίνεται ἡ καρδιά, ἀποφασισμένη νὰ ἐντοπίσει τὸν ἄγνωστο κρυμμένο “ὁλάνθιστο κῆπο”, ποὺ ποτιζόταν μὲ τὰ ἐσωτερικὰ δάκρυα τῆς κατάνυξης, εἰσερχόμενο τὸ δόγμα στὴν καρδιά, ἅπασες οἱ ψυχικὲς δυνάμεις βρῆκαν… τὴν θέση τους! Οἱ ὁποῖες δημιουργήθηκαν γιὰ νὰ συνεργάζονται μεταξύ τους, ὅπως καὶ μὲ τὴν ἀλήθεια —ποὺ τιμᾶ τὸ δόγμα—, καὶ ἀπὸ κοινοῦ, νὰ μὲ ὁδηγοῦν στὸν ἱερὸ σκοπό τῆς ζωῆς μου. Κάτω ἀπὸ τὸ ἅγιο πετραχήλι, τὸ κατεξοχὴν μαρτύριο —οἱ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις—, ξεχάστηκε! Τὸ δόγμα δὲν ἑρμηνεύεται μὲ τὴν λογική, ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐφαρμογῆς του στὴν ζωή μου, εἶναι χειροπιαστά. «Δηλαδὴ Οὐρανία, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος, εἶχε γίνει γιὰ τοὺς ἑβραίους ἄρχοντες, ἐφιάλτης, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἦταν καὶ γιὰ τὸν διάβολο! Δηλαδή, βρίσκονταν σὲ ΠΛΑΝΗ! Ἀφοῦ γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους, ΠΛΑΝΗ εἶναι νὰ μὴν ἔχουμε ὡς κριτήριο τῆς πνευματικῆς πορείας μας τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ἀφοῦ ὁ Κύριος ἀπέκλεισε τὸ “ἐσύ”, ἤ “ἄλλος”, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου θὰ κανονίζεται ὁ τρόπος τῆς ζωῆς, πῶς γίνεται ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν νὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ “ἐσύ”, ἤ “ἄλλος”, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιοι ψυχολόγοι; Ποὺ οἱ στεγνὲς γνώσεις τους, ὁδηγοῦν σὲ ζωὴ χωρὶς καρδιὰ, χωρὶς πίστη καὶ ἀλήθεια, δηλαδὴ ὁδηγοῦν σὲ ζωὴ ΠΛΑΝΗΣ; Ἀφοῦ ἡ χριστιανικὴ Πίστη εἶναι δογματική, καὶ οἱ ὑποχρεώσεις μας πρὸς αὐτὴ εἶναι ἀνεπίδεκτες τροποποιήσεων καὶ ἀλλοιώσεων, πῶς γίνεται κάποιοι ψυχολόγοι νὰ ὁρίζουν τοὺς ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ στὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν; Προσδίδουν στὴν ὑπακοὴ πρὸς στοὺς γονεῖς, ὑποτιμητικὴ χροιά, ὥστε τὸ παιδὶ νὰ πιστεύει ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά του πὼς εἶναι ἡ μοναδικὴ “πραγματικὴ ΕΞΟΥΣΙΑ” στὸν κόσμο, καὶ ἑπομένως οἱ γονεῖς του δὲν εἶναι… “ἁρμόδιοι” νὰ τοῦ ἀρνοῦνται· ὁπότε οἱ συναισθηματικοὶ ἐκβιασμοί, οἱ ὑστερίες, τὰ ψέματα καὶ ὅλες οἱ ΚΑΚΙΕΣ, ἐπιτρέπονται —μπροστὰ στὴν ΤΥΡΑΝΝΙΑ τῶν ὁποίων, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ… Ὁ δικός μου ἀγῶνας γιὰ μετάνοια ἔχει ἀνάγκη τὴν διπλὴ ἐργασία· ἀπὸ τὴν μία νὰ ξεριζώνει τὸ κακό, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ φυτεύει τὸ καλό. Θυμᾶσαι τότε ποὺ μοῦ τὸ εἶχες πεῖ; Πρέπει οἱ ἰδιοτροπίες νὰ δαμαστοῦν καὶ νὰ ξεριζωθοῦν, γιὰ νὰ δώσουμε τοὺς καρποὺς τῆς ὑπακοῆς. Ἄν ὅμως οἰ γονεῖς τῶν παιδιῶν δὲν γνωρίζουν, πὼς ἡ δική τους ψυχὴ ὑπερχειλίζει ἀπὸ ἀγριόχορτα τῆς ἁμαρτίας καὶ ζιζάνια τῶν κακῶν συνηθειῶν, οὔτε καὶ στὰ παιδιά τους βλέπουν τίποτα κακό! Ἐφόσον λοιπὸν κάνουν μαλθακὰ τὰ παιδιά τους, γίνονται καὶ οἱ ἴδιοι ἐλαστικοί, καὶ πάντα δοῦλοι τῆς ἰδιοτροπίας τῶν παιδιῶν τους, ὥστε ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ τρία τους ἀρχίζουν νὰ διεκδικοῦντὴν… “ἐλευθερία τους”! Μπροστὰ στὴν ὁποία οἱ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΓΟΝΕΙΣ πρέπει νὰ… ἀποφεύγουν τὴν “ἐπίδειξη δύναμης”, καὶ γιὰ νὰ… “ΜΗΝ ΤΑ ΑΔΙΚΗΣΟΥΝ”, ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ! Οἱ γονεῖς! Ἐν ὀλίγοις, καταλήγω σὲ κάτι ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τὴν κατηχήτρια, ὅτι ὁ διάβολος μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Τέτοια εἶναι καὶ ἡ συμβουλή, ὅτι τὸ παιδὶ στὰ δύο καὶ τὰ τρία του ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ! Ἐπειδὴ ἐξοστρακίζει τὴν ἀρετή, ἡ ὁποῖα στὴν μικρὴ ἡλικία εἶναι κατορθωτή, πιὸ καθαρή, πιὸ ἄδολη καὶ πιὸ αὐθεντική!».
«Θεοφανία, ἀναρωτήθηκες γιὰ πολλά, πῶς μπορεῖ νὰ γίνονται, ἀλλὰ ὅλα ἔχουν τὴν ἴδια σαπισμένη ῥίζα. Τὰ παιδιὰ ποὺ μεγαλώνουν μὲ κοσμοθεωρίες ποὺ ἀντιστρατεύονται ὅσα εἶπε ὁ Κύριος, ψάχνουν ἀπολαύσεις στοὺς τεχνητοὺς “παραδείσους”, ποὺ τοὺς προκαλοῦν τὸν κόρο καὶ τὴν ἀηδία! Ὅπως εἶναι τὰ ναρκωτικά, ἡ πορνεία, ἡ ἐγκληματικότητα καὶ ἄλλα, ἐπειδὴ γιὰ τὸ θέμα, ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, πολλοὶ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς “σφυρᾶνε κλέφτικα”, κάνοντας πὼς δὲν βλέπουν τὸν ζωντανὸ “καρκῖνο” ποὺ τρώει τὶς νεανικὲς ψυχές! Ὅπως οἱ Ἑβραῖοι διέφθειραν τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἔτσι καὶ οἱ συγκεκριμένοι ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ ἑρμηνεύουν τὸ Εὐαγγέλιο ὅπως τοὺς συμφέρει· δεχόμενοι —ὅπως καὶ οἱ Ἑβραῖοι—, τὴν παράδοση διαφόρων… θεολόγων νομοδιδασκάλων τῆς κακιᾶς ὥρας».
«Δηλαδὴ εἶναι ὁδηγοὶ τυφλοί, ποὺ διϋλίζουν τὸν κώνωπα καὶ τὴν κάμηλον καταπίνοντες;»
«Ἀκριβῶς! Ἐπίσης, μιλᾶνε γιὰ τὸν “ἄνηθο καὶ τὸ κύμινο” στὸ λαό, ἀκρωτηριάζοντάς τον πνευματικὰ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεἀ, “βεβαιώνοντάς τὸν” πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴν φύση του… “καλὸς καὶ τίμιος”! Θέλουν δηλαδὴ νὰ ἐξασθενεῖ ἡ καλὴ θέληση τῶν ἀνθρώπων, ἐξ αἰτίας τοῦ θλιβεροῦ καταλοίπου τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας, ὥστε μὲ τὴν λαθεμένη παιδαγωγία, οἱ γονεῖς νὰ δικαιολογοῦν τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς κακὲς συνήθειες τῶν παιδιῶν· καλύπτοντας ἔτσι τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ τὴν σωστὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, γιὰ νὰ μὴν δώσουν αὐτὰ τοὺς καρποὺς τῆς ὑπακοῆς…»
«Οἱ “Ἑβραίοι” κληρικοὶ καθαρίζουν ὑποκριτικὰ τὸ ποτήρι ἀπ’ ἔξω, ἀλλὰ μέσα εἶναι γεμάτο μὲ ἁρπαγὲς καὶ ἀδικίες!».
«Πολὺ σωστά! Ἐπιπλέον, γιὰ “φίλους τους” ἔχουν ὅλη τὴν εἰδωλολατρικὴ ἀκαθαρσία τῆς γῆς! Οἱ αἱρεσιάρχες ὅλου τοῦ κόσμου τοὺς πιέζουν μετὰ μανίας νὰ μᾶς μαγαρίσουν τὰ δόγματα!».
«Τότε ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ἴδιοι “τάφοι”, ποὺ ἀπ’ ἔξω φαίνονται περιποιημένοι καὶ “δίκαιοι”, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα εἶναι γεμάτοι μὲ κάθε παρανομία καὶ κάθε βδέλυγμα! Μὰ τότε εἶναι… “ἀληθινοὶ” “Ἑβραῖοι”, κι ἄς μὴν φαίνεται ἀπὸ τὰ ῥοῦχα τους!».
«Ἔτσι δείχνουν τὰ πράγματα. Ἐπιβάλλουν στὸ ποίμνιο ΑΝΑΡΧΟΥΜΕΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ, ἐπειδὴ… σκανδαλίζονται ὅταν ἀκοῦνε πὼς ἡ ἐνοχὴ εἶναι “ὑπαρξιακὸ πρόβλημα”, κι αὐτό, ἐπειδὴ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΑΡΝΗΤΙΚΑ στὴν ἴδια ΤΗΝ “ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ” ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ! Οἱ δαιμονολάτρες “φίλοι τους” θεωροῦν “φυσική” καὶ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἐνοχή! Ξέρεις κάτι Θεοφανία; Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, πρὸς τὴν ὁποία πορευόμαστε ἐμεῖς, γιὰ τοὺς “Ἑβραίους” κληρικούς μας, εἶναι Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΕΙΛΗ! Ὁλόκληρη ἡ δράση τους εἶναι ὑβριστικὴ καὶ ἀσεβὴς διαγωγή, καὶ συνειδητὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς πνευματικῆς Βασιλείας τοῦ Ἰησοῦ! Ὁπότε ἐμεῖς, ποὺ ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Κύριο, βρισκόμαστε στὴν γῆ ἀλλὰ Τὸν κάνουμε βίωμά μας, εἴμαστε οἱ… “φυσικοὶ ἐχθροί τους”! Ἀφοῦ κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ κόψουν μέσα μας τὴν ἀθάνατη “ῥίζα” τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ νὰ γίνουμε εἰδωλολατρικὸς λαὸς καὶ νὰ πάρουν τὴν κοσμικὴ ἐξουσία στὰ χέρια, ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους μᾶς βδελύσσονται! Ἀνυπομονοῦν νὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὴν μέση!».
«Οὐρανία, νομίζω πὼς καταλαβαίνω τὰ σχέδιά τους! Θέλουν νὰ φέρουν καὶ τὸν ἑλληνικὸ λαό, στὴν κατάσταση τῆς ἠθικῆς ἀθλιότητας ποὺ κρατοῦσαν οἱ Ἑβραῖοι τὸν δικό τους! Οἱ σοδο-νόμοι ἦταν μεταμφιέσμένες… “ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΕΣ” τοῦ ΠΑΝΣΕΞΟΥΑΛΙΣΜΟΥ! Ὁ “Ἑβραῖος” ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ μιλοῦσε δῆθεν γιὰ “δικαιώματα” τῶν ἐλάχιστων περιπτώσεων, στὴν Πατρίδα μας, γιὰ νὰ φαινόμαστε ἐμεῖς ὡς…”ἀπολίτιστοι”! Ποιὰ “δικαιώματα”; Ὅλα γίνονταν ἁπὸ καθαρὸ μῖσος πρὸς τὴν Χριστιανορθόδοξη Πίστη! Ὅ,τι καταφέρνουν οἱ “Ἑβραῖοι” κληρικοί μας, μὲ τὴν ΨΥΧΙΚΗ ΝΕΚΡΩΣΗ ποὺ προκαλοῦν στὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲσα ἀπὸ τὴν… ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, τὸ ἐκμεταλλεύεται ὁ “Ἑβραῖος” ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ μέσα ἀπὸ τὴν… “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ”! Ὁ Θεὸς στὴν ψυχή μας ποὺ ἔπλασε, ἀποτύπωσε τὴν δική Του εἰκόνα, καὶ μᾶς ἔδωσε τὰ μέσα γιὰ νὰ ὁμοιωθοῦμε μὲ Ἐκεῖνον, καὶ νὰ ζήσουμε εὐτυχεῖς καὶ μακάριοι μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα μας Θεό. Μᾶς ἔπλασε μὲ προορισμὸ μέγα καὶ ὑψηλό! Ὅμως ὅλοι οἱ “Ἑβραῖοι”, ἐδῶ ποὺ μᾶς μαζεύτηκαν, τυραννιοῦνται ψυχικά, ποὺ ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀρετή, ἐπειδὴ στὰ βάθη τους ὑπολανθάνει φθόνος, ὁ ὁποῖος ἐκδηλώνεται στὸν μέγιστο βαθμό! Ὅσο δὲν ἔχουν μαγαρίσει ἀκόμα τὴν Ἁγία Πίστη μας, καὶ στεροῦνται τὰ αἱρετικὰ ἅλματα γιὰ τὰ ὁποῖα ἐπαίρονται, φτιάχνουν “ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΕΣ” γιὰ νὰ μᾶς ἐκδικοῦνται! Μὲ τὴν “ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ” στὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ὑπολογίζουν ὅτι θὰ καταφέρουν νὰ βανδαλίσουν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀνθίζει μέσα στὴν καρδιά μας. Ἀπὸ τὰ βασικὰ στοιχεῖα τοῦ “κατ’ εἰκόνα”, εἶναι ἡ ΤΕΛΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ποὺ εἶχε δώσει ὁ Θεὸς στὸ Πλάσμα Του. Ὁ “Ἑβραῖος” ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ἀφαιρῶντας μας τὴν ἐλευθερία, μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ἐνεδρεύει γιὰ νὰ μᾶς ΑΚΥΡΩΣΕΙ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναπόσπαστα μέρη τοῦ “κατ’ εἰκόνα” ποὺ ἔχουμε, ὥστε νὰ ΜΗΝ μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε στὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”! Ὁ “Ἑβραῖος” ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ἀξιώνει νὰ… μᾶς ἀπαγορεύσει τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”, διὰ νόμου!».
«Θεοφανία, ἀγαπάει ὁ Θεὸς τὸν κλέφτη, ἀλλὰ ἀγαπάει καὶ τὸν νοικοκύρη! Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ἐναποτέθηκαν στὴν παλάμη τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς Χάριτος ἁγιάζονται ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα. Ὅσο οἱ πιστοὶ πληθαίνουν, τὸ Κράτος αὐτῆς τῆς πνευματικῆς Βασιλείας διευρύνεται. Ἡ ἐγκαθίδρυση καὶ στερέωση τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, θὰ φέρει τὴν ποθητὴ εἰρήνη, τὴν δικαιοσύνη, καὶ θὰ ἀνατρέψει τὸ Κράτος τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἐξαθλίωσης. Ἡ Βασιλεία τοῦ Μεσσία Χριστοῦ δὲν θὰ ἔχει ὅρια, θὰ εἶναι αἰώνια, καὶ θὰ εἶναι κεκαθαρμένη ἠθικῶς, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ εὐδαιμονία τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἡ ἀδιατάρακτη ἡσυχία καὶ γαλήνη πέραν τοῦ τάφου. Θὰ εἶναι ἡ Βασιλεία ἐκείνη, ὅπως περιγράφεται στὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς Ἀποκάλυψης, Βασιλεία λαμπρότητος κάτω ἀπὸ τὴν ἀκτινοβολία τῆς δόξας τῆς Τριαδικῆς Θεότητος».
1 Ἢ ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί· γινώσκουσι γὰρ νόμον λαλῶ· ὅτι ὁ νόμος κυριεύει τοῦ ἀνθρώπου ἐφ’ ὅσον χρόνον ζῇ;
2 ἡ γὰρ ὕπανδρος γυνὴ τῷ ζῶντι ἀνδρὶ δέδεται νόμῳ· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ὁ ἀνήρ, κατήργηται ἀπὸ τοῦ νόμου τοῦ ἀνδρός. 3 ἄρα οὖν ζῶντος τοῦ ἀνδρὸς μοιχαλὶς χρηματίσει ἐὰν γένηται ἀνδρὶ ἑτέρῳ· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ὁ ἀνήρ, ἐλευθέρα ἐστὶν ἀπὸ τοῦ νόμου, τοῦ μὴ εἶναι αὐτὴν μοιχαλίδα γενομένην ἀνδρὶ ἑτέρῳ·
4 ὥστε, ἀδελφοί μου, καὶ ὑμεῖς ἐθανατώθητε τῷ νόμῳ διὰ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ γενέσθαι ὑμᾶς ἑτέρῳ, τῷ ἐκ νεκρῶν ἐγερθέντι, ἵνα καρποφορήσωμεν τῷ Θεῷ. 5 ὅτε γὰρ ἦμεν ἐν τῇ σαρκί, τὰ παθήματα τῶν ἁμαρτιῶν τὰ διὰ τοῦ νόμου ἐνηργεῖτο ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν εἰς τὸ καρποφορῆσαι τῷ θανάτῳ·
6 νυνὶ δὲ κατηργήθημεν ἀπὸ τοῦ νόμου, ἀποθανόντες ἐν ᾧ κατειχόμεθα, ὥστε δουλεύειν ἡμᾶς ἐν καινότητι πνεύματος καὶ οὐ παλαιότητι γράμματος.
1 Τὴν ζωὴ αὐτὴ τὴν αἰώνια δὲν μπορεῖ πλέον οὔτε ὁ νόμος νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ ὅσα θὰ ποῦμε. Ἐπειδὴ μιλάω πρὸς ἀνθρώπους, ποὺ γνωρίζουν τὸν νόμο, σᾶς ῥωτάω: Δὲν γνωρίζετε, ἀδελφοί, ὅτι ὁ νόμος ἔχει ἐξουσία πάνω στὸν ἄνθρωπο, ἐφ’ ὅσον ζεῖ ὁ ἄνθρωπος; 2 Διότι, γιὰ νὰ φέρω ἀπὸ τὸν νόμο ἕνα παράδειγμα, ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἀλήθειαν αὐτή, ἡ παντρεμένη γυναῖκα εἶναι δεμένη μὲ τὸν ζῶντα ἄντρα της, σύμφωνα μὲ τὸν νόμο, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τὰ τοῦ γάμου. Ἐὰν ὅμως πεθάνει ὁ σύζυγός της, ἔχει ἀπαλλαχθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὸν νόμο, ποὺ τὴν δεσμεύει πρὸς τὸν ἄντρα της. 3 Βγαίνει λοιπὸν ὡς συμπέρασμα, ὅτι, ἐφ’ ὅσον ζεῖ ὁ σύζυγός της, θὰ γίνει καὶ θὰ ἀποκληθεῖ μοιχαλίδα, ἐὰν συνδεθεῖ μὲ ἄλλον ἄντρα. Ἐὰν ὅμως πεθάνει ὁ σύζυγός της, εἶναι ἐλεύθερη ἀπὸ τὸν νόμο νὰ παντρευτεῖ πάλι, χωρὶς νὰ εἶναι πλέον μοιχαλίδα, ἐὰν γίνει σύζυγος ἄλλου ἄντρα. 4 Ὥστε, ἀδελφοί μου, ὅπως ἡ γυναῖκα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸν νόμο. Διότι πεθάναμε ὡς πρὸς τὸν νόμο, μὲ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὴν θανατωμένη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ πεθάναμε γιὰ νὰ συζευχθοῦμε μὲ ἄλλον, μὲ τὸν Χριστὸ δηλαδή, ποὺ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, γιὰ νὰ παράγουμε μὲ τὴν ἕνωσή μας αὐτή καρποὺς ἐνάρετης ζωῆς πρὸς δόξαν Θεοῦ. 5 Μόνο τώρα μὲ τὸν νέο μας αὐτὸ πνευματικὸ γάμο θὰ μποροῦμε νὰ παράγουμε τοὺς καρποὺς τῆς ἐνάρετης ζωῆς. Διότι, ὅταν ζούσαμε τὸν σαρκικὸ βίο, τότε τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, ποὺ λάμβαναν ἀφορμὴ ἀπὸ τὶς διάφορες ἀπαγορεύσεις τοῦ νόμου, εἶχαν δύναμη καὶ δράση στὰ μέλη τοῦ σώματός μας νὰ παράγουν καρπούς, ποὺ ἔφερναν τὸν θάνατο. Ὀλέθριοι λοιπὸν οἱ καρποὶ τοῦ παλαιοῦ μας γάμου μὲ τὸν νόμο. 6 Τώρα ὅμως ἐλευθερωθήκαμε τελείως ἀπὸ τὸν νόμο, διότι πεθάναμε ὡς πρὸς τὸν νόμο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κρατούμασταν σὰν αἰχμάλωτοι. Ἐλευθερωθήκαμε, ὥστε νὰ εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ σὲ νέα κατάσταση, ποὺ μᾶς δημιούργησε τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ βασιλεύουσα εἰς αὐτὴ Χάρις Του, καὶ νὰ μὴ δουλεύουμε στὴν παλαιὰ κατάσταση, στὴν ὁποία ἐπικρατοῦσε τὸ γράμμα τοῦ νόμου, ποὺ στεροῦνταν τὴν Χάρη καὶ δὲν εἶχε τὴν δύναμη νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἀνθρώπους στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν του. (Ῥωμ. 7,1-6)
* Λευϊτικὸ 26, 9-12
**Λευϊτικὸ 26, 18-20
τὸ κείμενο βασίζεται στὰ ἑξῆς βιβλία:
— ΕΒΡΑΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ, ὅπως καὶ τὸ 30 ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, τοῦ γνήσιου κληρικοῦ, ἄγρυπνου θεολόγου καὶ ἀσκητῆ ἱερομονάχου, μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα.
—ΜΗΤΕΡΑ, ΠΡΟΣΕΧΕ, τοῦ Ῥώσου Ἐπισκόπου Αἰκατερίνουνμπουργκ καὶ Ἰρμπίτσκ, Εἰρηναίου
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
