«Λαυρέντιε, ὁ πατέρας μου λέει πὼς τὸ κομμουνιστικὸ κράτος εἶναι στυγνό, καὶ προκειμένου νὰ στηρίζει ΔΙΚΑΙΟΦΑΝΗ ΨΕΥΔΗ, καὶ νὰ διαπράττει ΑΣΥΣΤΟΛΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ, καὶ γενικὰ νὰ κινεῖ πρὸς ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ἔχει χρησιμοποιήσει πολλὲς φορὲς τὸ διαβολικὸ τέχνασμα τοῦ ὑποτιθέμενου “ΤΡΟΜΕΡΟΥ ΕΧΘΡΟΥ”! Χρησιμοποιεῖ δηλαδὴ ἕναν μπαμπούλα γιὰ νὰ κατατρομοκρατεῖ τὸν λαό, τὸν ὁποῖο ὑποβάλλει σὲ μανιασμένα σφυροκοπήματα πλύσης ἐγκεφάλου, τάχα πὼς ἡ γενικευμένη “ΑΠΕΙΛΗ” ποὺ βρίσκεται “ἐνώπιον ὅλων”, εἶναι ἀφύσικα μεγάλη γιὰ νὰ τὴν ἀγνοήσουν! Καὶ πὼς ἔτσι καὶ δὲν σταθοῦν στὸ ὕψος τῶν “περιστάσεων”, ὁ λαὸς θὰ γνωρίσει τὴν πανωλεθρία ἀπὸ τὸν “προφανῆ κίνδυνο” ποὺ ἔρχεται γιὰ νὰ τοὺς “συντρίψει”! Ὅσο πιὸ τραγικὰ καὶ ἐξουθενωτικὰ περιγράφει τὶς “ἐπιθετικὲς” κινήσεις τοῦ “δόλιου ἐχθροῦ”, τόσο περισσότερο αὐτὸ-ἐξουσιοδοτεῖται νὰ διασύρει ἀναίσχυντα τοὺς διαφωνοῦντες, καὶ νὰ τοὺς φυλακίζει πρὸς ἐξόντωση, γιὰ παραδειγματισμό! Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐξαρτῶνται ψυχικὰ ἀπὸ τὴν γνώμη τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἔχουν μάθει νὰ τρέμουν τὸν διασυρμὸ ἀπὸ τοὺς “ἰσχυρούς”. Ἔτσι τίθεται σὲ λειτουργία τὸ ἄλλο, κατεξοχὴν διαβολικὸ τέχνασμα, τὸ “ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ”, διότι στοὺς εὐκολόπιστους —ποὺ τρέμουν τὶς τιμωρίες—, ἀνατίθεται νὰ “καταβροχθήσουν” ὅσους διαφωνοῦν μὲ τὴν μηδενιστικὴ… “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ(!)”…». Εἶχα ἡμέρες νὰ βρεθῶ μὲ τὸν φίλο μου, καὶ τώρα ποὺ ἦρθε νὰ μὲ δεῖ, χαίρομαι.
«Παρθένιε, ὅλα αὐτὰ μᾶς εἶναι ἐντελῶς οἰκεία· ὁ ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ” παλαιότερα ἦταν ὁ κορονοϊός, τότε ποὺ τὰ μύρια ψέματα ὅσων προωθοῦσαν τὰ συμφέροντά τους, “δικαιολόγησαν” ὄχι ἀδικίες ἀλλὰ μαζικὰ ἐγκλήματα! Οἱ δημοσιογράφοι καὶ οἱ παράγοντες τῆς τηλεκόλασης, οἱ ὁποῖοι τρέφονται ἀπὸ τὴν ΣΑΠΙΛΑ τοῦ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ ὅπως τοὺς λέμε στὴν οἰκογένειά μου, καταφόβισαν τότε τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς δίχασαν, βάζοντας τοὺς μισοὺς νὰ “καταβροχθίζουν” τοὺς ἄλλους μισούς! Ὅταν “ἐμφανίζεται” ἕνας “ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ”, ἡ ΑΣΥΔΟΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ ὡς ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ! Σκοτώνει καὶ δὲν πληρώνει! Τὰ ἴδια δὲν ἔκαναν μὲ τὸν “ΤΡΟΜΕΡΟ ΕΧΘΡΟ”- εὐλογιά, γιὰ νὰ θανατωθοῦν τόσα ζωντανά; Πλέον ὅλα γίνονται ἀπροκάλυπτα!».
«Μόνο μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μποροῦν νὰ ὑπερνικῶνται οἱ παγίδες τῶν διαβολικῶν “μεθόδων”! Οἱ εὐρωπαῖοι ὅμως ποὺ ἀρνήθηκαν τὸν Χριστό, μπροστὰ στὴν σατανικὴ τρομοκρατία τῶν ΠΑΡΑΦΡΟΝΩΝ ΗΓΕΤΩΝ, εἶναι ἀνυπεράσπιστοι! Οἱ ἐκεῖ δικτάτορες ζητᾶνε ἀπὸ τοὺς νέους νὰ πᾶνε ἀπὸ μόνοι τους στὸν στρατό, γιὰ νὰ ἐκπαιδευτοῦν στὸν “μύλο” τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος θὰ τοὺς συνθλίψει· φυσικὰ οἱ νέοι ἀρνοῦνται, καὶ γενικὰ ἀντιδροῦν στὴν ἰδέα πὼς στὰ καλὰ καθούμενα θὰ πᾶνε νὰ… σκοτώνουν ἕναν μακρινὸ λαό, ὡς τὸν ὑποτιθέμενο “ΤΡΟΜΕΡΟ ΕΧΘΡΟ” τῆς χώρας τους! Προφανῶς ἀκόμα εἶναι ἀρχή, καὶ ἡ ἐκεῖ κοινὴ γνώμη δὲν ἔχει πειστεῖ γιὰ τὸν ὑποτιθέμενο βαθμὸ τῆς… “ἐθνικῆς ἀπειλῆς”. Οἱ πολῖτες βλέπουν πὼς οἱ θρασύτατοι δικτάτορες τοὺς στεροῦν τὰ κονδύλια ποὺ προορίζονταν γενικὰ γιὰ τὴν ἀνάπτυξη, ὅπως ἁρμόζει στοὺς δόλιους ἡγέτες, ἡ “τέχνη” τῶν ὁποίων εἶναι νὰ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΟΥΝ καὶ νὰ ΕΞΑΧΡΕΙΩΝΟΥΝ τὸν λαὸ μπροστὰ στὰ μάτια του. Τὸ σύστημα τῆς διαφθορᾶς γνωρίζει τὶς δύο “συμβουλὲς” τοῦ Χίτλερ· “ἄν θέλετε τὴν εὔνοια τῶν μαζῶν, πρέπει νὰ λέτε τὰ πιὸ ἠλίθια καὶ τὰ πιὸ χοντρὰ ψέματα”, καὶ “εἶναι μεγάλη τύχη γιὰ τοὺς ἡγέτες, ποὺ οἱ λαοὶ δὲν σκέφτονται”… Ἔτσι τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ —ὅπως καλὰ εἶπες—, ἤδη ἔχουν ἀρχίσει τὴν ψυχοφθόρα πλύση ἐγκεφάλου τῶν “προοδευμένων” εὐρωπαίων, πανικοβάλλοντάς τους πὼς ὁ “ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ” προτίθεται νὰ τοὺς πάρει τὰ πάντα! Στὴν πορεία ἐπινοῶντας τὰ ΜΜΕ κάμποσους κύκλους ἐπεισοδίων “πόνου, ἀγωνίας καὶ φρίκης”, μὲ τὴν ὑποτιθέμενη ἐκτράχυνση τῶν “προκλήσεων” τοῦ “ΤΡΟΜΕΡΟΥ ΕΧΘΡΟΥ”, θὰ ἐξουδετερώσουν τὶς ὅποιες ἀντιστάσεις προέβαλλαν οἱ ἄνθρωποι ὥς τότε στὰ λόγια τῶν τυράννων —τοὺς ἀληθινοὺς ἐχθρούς τους. Μόλις οἱ διεφθαρμένες φωνὲς πείσουν τὴν κοινὴ γνώμη —δηλαδὴ ἐκείνους ποὺ δὲν ἔχουν δική τους γνώμη—, πὼς ἡ “ἄρνηση” τοῦ προβλήματος εἶναι… ἔλλειψη πολιτισμοῦ(!), καὶ πὼς γιὰ τὴν “ἀσφάλειά του” ὁ λαός, ὀφείλει νὰ δώσει “ΤΑ ΠΑΝΤΑ”, οἱ μισάνθρωποι δικτάτορες ἁπλῶς θὰ τοὺς ἀπογυμνώσουν ἀπὸ τὰ πάντα! Ὁ ΗΘΙΚΑ ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΟΣ λαὸς δὲν χρειάζεται νὰ ἐμπλακεῖ σὲ πόλεμο, γιὰ νὰ ζεῖ ὡς “αἰχμάλωτος”· ἁπλῶς μὲ τὸν καιρὸ αὐτοκαταστρέφεται, δηλαδὴ ὑποκύπτει στὴν φθορὰ ποὺ τὸν ἐξουσιάζει…».
«Ὁ ἠθικὰ παροπλισμένος ἄνθρωπος γίνεται ὑπερήφανος, γιὰ νὰ ἀνακουφιστεῖ ἀπὸ τὴν ὀδύνη τῆς ἠθικῆς μειονεξίας. Θεωρεῖ πὼς γνωρίζει τὴν εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ πὼς μία προσπάθεια αὐτογνωσίας δὲν ἀξίζει τὸν κόπο. Ὅμως γνωρίζει τὴν πλαστὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του, ποὺ κατασκεύασε μὲ τὴν σκέψη μέσα στὴν φαντασία του! Φυσικὰ αὐτὸ ἐκμεταλλεύονται τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ, μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ΤΗΛΕΜΑΪΝΤΑΝΟΥΣ, τοὺ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ τῆς ΣΚΕΨΗΣ, καὶ τοὺς ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ τῆς ΓΝΩΜΗΣ, καὶ τὸν σύρουν πρὸς τὶς ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ. Ὁ ὑπερήφανος εἶναι “ἐκ πεποιθήσεως” ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ!».
«“Ἄχρι γὰρ νόμου ἁμαρτία ἦν ἐν τῷ κόσμῳ, ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντως νόμου*”. Λαυρέντιε, αὐτὴ ἡ φράση ἀπὸ τὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολή, πραγματικὰ ἄλλαξε τὴν ζωή μου! Θυμᾶσαι ποὺ ἀπεχθανόμουν τὰ εὐαγγελικὰ διδάγματα ποὺ μοῦ διάβαζες; Σημαίνει, “μέχρι τῆς ἐποχῆς ποὺ δόθηκε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ὑπῆρχε ἡ ἁμαρτία στὸν κόσμο, ἀλλὰ δὲν καταλογιζόταν ὡς ἐνοχὴ καὶ ὡς εὐθύνη, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχε κάποιος νόμος ποὺ νὰ τὴν ἀπαγόρευε”. Σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση ἔχουν ἐπιστρέψει οἱ ἄθεοι εὐρωπαῖοι, νὰ ἔχουν λησμονήσει τὸν ἀνώτερο Νόμο ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, καὶ νὰ κοροϊδεύουν τὸν ἑαυτό τους, πὼς… “ἀπελευθερώθηκαν” ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας! Ὁ πονηρὸς ὄφις τοὺς ἐπαναλαμβάνει τὸ “καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί”! Ὅπως τότε στὸν Παράδεισο, ποὺ μόλις τὸ ἄκουσε ὁ Ἀδὰμ καὶ πλανήθηκε, μίλησε στὸν Πατέρα Θεό, σὰν… ἴσος πρὸς Ἴσο, κατηγορώντας Τον πὼς τὸν ἐξαπάτησε ἡ γυναῖκα ποὺ Ἐκεῖνος τοῦ εἴχε δώσει. Ὁ Ἀδὰμ μετὰ ἀπὸ τὴν πτώση του ἀρνήθηκε τὴν ἐνοχή του, καὶ διαλέχθηκε μὲ τὸν Παντοδύναμο Θεό, ὡς θεὸς πρὸς Θεό, ἐπειδὴ μπολιάστηκε μὲ τὸ δαιμονικὸ γονίδιο τῆς αὐτοθέωσης! Ἐμένα οἱ ἄθεοι μοῦ θυμίζουν τοὺς Πρωτοπλάστους μόλις ἔπεσαν, ποὺ ὅταν φώναξε ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ, ἐκεῖνοι ἔτρεξαν νὰ κρυφτοῦν πίσω ἀπὸ τὰ δέντρα, γιὰ νὰ μὴν συναντηθοῦν μαζί Του. Τουλάχιστον, ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ποὺ εἶχε δοθεῖ προσωρινὰ στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Θεό, πρόσταζε τὸ ὀρθό, παρόλο ποὺ πολλοὶ τὸν παρέβαιναν. Ἡ ἁμαρτία εἶχε πλεονάσει, ἐπειδὴ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ὁ νόμος δὲν ἔδινε στοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν ΕΝΙΣΧΥΣΗ γιὰ τὴν κατόρθωσή του. Ὥστόσο, σὲ ὅσους τὸν τηροῦσαν, ἡ Χάρις ὑπερεπερίσσευε, καὶ ἀπὸ αὐτὴν διδάσκονταν καὶ ὅσοι ἐκτρέπονταν. Οἱ ἄθεοι εὐρωπαῖοι ὅμως, εἶναι αἰχμάλωτοι στὸν ἀκόμα κατώτερο νόμο, αὐτὸν ποὺ φτιάχτηκε ἀπὸ τὸν ΑΘΕΟ “παλαιὸ ἄνθρωπο”, ὁ ὁποῖος ἄθεος νόμος στέκει ἀμείλικτος μὲ τὴν καθαριότητα τῶν δρόμων, ἀλλὰ “ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ” ὁποιαδήποτε ἀκαθαρσία ὀρέγεται κάθε διεστραμμένη καρδιά! Μόλις λοιπὸν τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ πείσουν τὴν κοινὴ γνώμη τοῦ κάθε ἠθικὰ παροπλισμένου εὐρωπαϊκοῦ λαοῦ, πὼς ὅσοι δὲν πηγαίνουν τρέχοντας στὸν στρατό, ἀφήνουν τὴν χώρα τους “ἀφύλακτη”, τότε τί λές, δὲν θὰ τοὺς φτιάξουν καὶ ἕναν ἀνάλογο… “νόμο”; Ποὺ σὲ ὅποιον δὲν κάμπτει τὸν αὐχένα στὸν “μύλο” τοῦ μοχθηροῦ διαβόλου, θὰ καταλογίζει ἐπισήμως ΕΝΟΧΗ(!) καὶ ΕΥΘΥΝΗ, ἄρα καὶ… ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ;».
«Πιστεύω πὼς τὸ κομβικὸ σημεῖο εἶναι ὁ ἄνθρωπος, νὰ θέλει γιὰ τὸν ἑαυτό του τὴν καλὴ γνώμη τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι οὔτε θὰ ἐπιτρέπει σὲ κανέναν νὰ τοῦ φουσκώνει τὸν ἐγωισμό, οὔτε θὰ ἱδρώνει τὸ αὐτί του στὶς φοβέρες τῶν “ἰσχυρῶν” τῆς ἡμέρας. Ὁ Κύριος εἶπε, Παρθένιε, πὼς τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδό, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ζωή, τὴν βρίσκουν λίγοι. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης εἶπε, “Ἄς προσέχουμε καλὰ τὸν ἑαυτό μας μήπως ΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ καὶ, ἐνῶ πιστεύουμε ὅτι βαδίζουμε τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδό, ἐν τούτοις βρισκόμαστε στὴν πλατεῖα καὶ εὐρύχωρη”. Κάτι ἄλλο τώρα· διάβαζα πρόσφατα πὼς ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ, ἀνοίχτηκε ὁ νοῦς τῶν Πρωτοπλάστων, καὶ διαπιστώνοντας πὼς ἦταν γυμνοί, ἔρραψαν φύλλα συκιᾶς γιὰ νὰ καλύψουν αὐτὸ ποὺ εἶδαν ὅτι εἶναι. Ὅτι δηλαδὴ ξαφνικὰ ἀπογυμνώθηκαν ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ΘΕΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ, ποὺ τοὺς εἶχε δώσει ὁ Θεός, ὅταν τοὺς δημιούργησε σύμφωνα μὲ τὴν δική Του εἰκόνα. Δηλαδὴ τοὺς εἶχε πλάσει “κατ’ εἰκόνα” Θεοῦ, γιὰ νὰ φτάσουν μὲ τὴν δική τους προσπάθεια, στὴν κατάκτηση τῆς θέωσης κατὰ χάρη. Ἡ κίνηση τῶν Πρωτοπλάστων νὰ καλύψουν τὴν γύμνια τους ἀπὸ τὰ ΘΕΟΥΡΓΑ χαρίσματα τοῦ “κατ’ εἰκόνα”, ἰσοδυναμοῦσε μὲ τὴν κατασκευὴ ἑνὸς ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΥ, ποὺ στὸ ἑξῆς θὰ τοὺς ἔδινε τὴν ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ μιᾶς ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ, ἱκανὴς νὰ… “ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ” τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις τους, χωρὶς “προβλήματα ἐπικοινωνίας”. Οὔτε ἐνδοψυχικὰ- προσωπικά, οὔτε ἐξωτερικά, ὡς πρὸς τὴν ἀνθρώπινη ταυτότητά τους. Ἔτσι πίστευαν, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ κουκουλωθεῖ, ἤ νὰ μεταμφιεστεῖ, ἡ φύση τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου; Τὸ προσωπεῖο, γιὰ τὸ “κρύψιμο” τῆς γύμνιας ἀπὸ τὰ χαρίσματα “κατ’ εἰκόνα”, τοὺς προσέφερε τὴν ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ πὼς κατέχουν μία ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ τέτοια, ποὺ θὰ τοὺς ἐπέτρεπε νὰ… “ἐπιβιώσουν” κοινωνικῶς· δηλαδή τὸ προσωπεῖο ἦταν μία ΨΕΥΔΗ ΕΙΚΟΝΑ —μέσα στὴν φαντασία—, ποὺ ἐπιζητοῦσε νὰ “παριστάνει” ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ πλέον, τὴν μακρινὴ ἀνάμνηση ποὺ διατηροῦσαν, ἀπὸ τὸ νεκρωθὲν ἀπὸ τὴν πτώση, “κατ’ εἰκόνα”! Ἀφοῦ λοιπὸν οἱ Πρωτόπλαστοι προσπάθησαν μὲ τὸ προσωπεῖο νὰ καλύψουν τὴν ΑΙΣΧΥΝΗ τῆς μεταπτωτικῆς εἰκόνας τους, ἀκούγοντας τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ ἔτρεξαν νὰ κρυφτοῦν, ἔχοντας —οἱ ἀπείθαρχοι— πρόβλημα στὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Πατέρα τους Θεό. Ὁπότε μετὰ συνέβη αὐτὸ ποὺ εἶπες, ποὺ ὁ Ἀδὰμ ἀπευθύνθηκε στὸν Ὕψιστο ὡς “ἴσος πρὸς Ἴσο”, ἐπειδὴ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΞΥΨΩΣΕ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ “ἐπαληθεύσει” τὰ λόγια τοῦ πονηροῦ ὄφεως! Ἐν τέλει, ἄν πιστεύουμε ὅτι βαδίζουμε τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδό, ἀλλὰ κατὰ βάθος τρέφουμε μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ΤΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΑΝΗΘΕΙ!».
«Κάτι σὰν αὐτὸ ποὺ ἔγινε μὲ τοὺς Πρωτοπλάστους, ποὺ ἔφτιαξαν τὸ προσωπεῖο γιὰ νὰ καλύψουν αὐτὸ ποὺ εἶδαν ὅτι εἶναι, συνέβαινε καὶ μὲ ἐμένα! Ὅποτε μοῦ διάβαζες ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, γιὰ νὰ μὲ βοηθήσεις νὰ βελτιώσω τὸ ἐπίπεδο τῆς ἐσωτερικῆς συγκρότησης, στὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ ἔβλεπα ὅτι… “καθρεφτιζόμουν”! Ἔβλεπα αὐτὸ ποὺ δὲν μοῦ ἄρεσε, δηλαδή, ποιὸς ἤμουν καὶ ποιὸς ὄφειλα νὰ εἶμαι! Ὁ “καθρέφτης”, δηλαδὴ οἱ ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, μοῦ ὑποδείκνυε ἀλλαγὲς σὲ συμπεριφορές, σὲ νοοτροπίες, σὲ συναισθήματα, μοῦ ξυπνοῦσε ἐνοχὲς ναρκωμένες, ἤ παραλείψεις καὶ ὑποχρεώσεις ἀνεκτέλεστες, ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μου! Στὴν πραγματικότητα ὁ “καθρέφτης” μοῦ… χαλοῦσε τὴν “ἡσυχία μου”! Μοῦ διέγειρε τὴν ἀνάγκη γιὰ… δράση καὶ κίνηση! Γιὰ ἀγῶνα διορθωτικῶν ἀλλαγῶν στὸν τρόπο ζωῆς μου! Γιὰ νὰ ἀντιμετώπιζα εὔκολα τὸ “πρόβλημα” ποὺ μοῦ δημιουργοῦσε ἡ ἀλήθεια, καὶ νὰ ξανάβρισκα τὴν “ἡσυχία μου”, ἀμέσως μόλις σταματοῦσες τὴν ἀνάγνωση, Λαυρέντιε, ἐγὼ διολίσθαινα στὴν ΛΗΘΗ τῆς εἰκόνας τοῦ ἑαυτοῦ μου, ποὺ μόλις εἶχα ἀντικρίσει στὸν “καθρέφτη”. Ἐπανερχόμουν στὴν ἄνεση τῆς ῥαθυμίας, διατηρῶντας στὴν φαντασία τὴν εἰκόνα ποὺ συμβάδιζε μὲ αὐτὸ ποὺ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑ νὰ εἶμαι… Πρὶν ἀπὸ λίγο κατάλαβα, τὸν λόγο ποὺ μὲ εἶχε συνταράξει ὁ στίχος ποὺ μοῦ εἶχες διαβάσει τότε, πὼς ὅσο δὲν ὑπῆρχε κάποιος νόμος, ἡ ἁμαρτία δὲν καταλογιζόταν ὡς ἐνοχή. Στὴν πραγματικότητα ἐπιθυμοῦσα νὰ ζῶ σὰν νὰ μὴν μᾶς εἶχε δοθεῖ ποτὲ ὁ εὐαγγελικὸς νόμος, καὶ ὅποτε “καθρεφτιζόμουν” σὲ αὐτόν, ἀντιστεκόμουν σὲ ὁποιαδήποτε προτροπὴ γιὰ αὐτογνωσία. Μᾶλλον, ἀρνιόμουν νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ποιὰ ἦταν ἡ πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου, ἐπειδὴ φοβόμουν πὼς ἐκεῖ θὰ ἀνακάλυπτα πράγματα ποὺ θὰ μὲ ἀπογοήτευαν, ἤ θὰ… μὲ συνέτριβαν! Προφανῶς αὐτὰ εἶναι τὰ ἐνδοψυχικὰ προβλήματα ποὺ ἀνέφερες, τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου· τὸ βασικὸ ὑπαρξιακὸ πρόβλημά μας εἶναι ἡ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, δηλαδὴ ἡ ἐπικοινωνία μαζί του, δηλαδὴ ἡ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ. Παρόλο ποὺ προτιμοῦσα τὴν θαμπὴ ὅραση, μὲ φώτισε ὁ Κύριος καὶ συνειδητοποίησα μὲ ἀποτροπιασμό, πὼς ἡ ἐπιθυμία μου νὰ ζῶ σὰν “νὰ μὴν ὑπῆρχε” ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ, μὲ ἐξίσωνε μὲ τοὺς ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ! Τῶν ὁποίων βεβαίως ὁ —ἄς ποῦμε— “πολιτισμός”, εἶναι τὸ ΠΑΡΑΛΟΓΟ! Γι’ αὐτὸ μετὰ ἄρχισα τὴν συστηματικὴ μελέτη τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐπειδὴ ἤθελα νὰ ἐξοβελίσω τὸ παράλογο ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ζωή μου. Τὸ “καθρέφτισμα” ποὺ εἶπα δὲν ἦταν δική μου σκέψη, τὸ λέει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος** στὴν καθολικὴ ἐπιστολή του. Ὁ ὁποῖος μᾶς προτρέπει νὰ γινόμαστε τηρητὲς τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι μόνο ἀκροατές, “παραλογιζόμενοι ἑαυτούς”· δηλαδὴ ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, μὲ τὴν ἁπλὴ ἀκρόαση μόνο, τοῦ θείου θελήματος! Ἐπειδὴ τότε μοιάζουμε μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ κοίταξε ΚΑΛΑ στὸν καθρέφτη τὴν φυσιογνωμία του, ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ, ἀλλὰ φεύγοντας ΑΜΕΣΩΣ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ! Αὐτὸ εἶχα πάθει καὶ ἐγώ, μὴν ἔχοντας ἰδέα ποιὸς ἤμουν· προσπαθοῦσα μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς ὑπερηφάνειας νὰ καλύπτω τὴν αἰσχύνη ποὺ ἔνοιωθα ἀπὸ τὶς ναρκωμένες ἐνοχές, τὶς παραλείψεις, καὶ τὶς ἀνεκτέλεστες ὑποχρεώσεις ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μου…».
«Παραλογισμὸς σημαίνει ἐσφαλμένος τρόπος σκέψης, ἀλλὰ καὶ ἀπάτη, ὅπως ἡ ἀπάτη τοῦ Ἀδὰμ στὸν ἑαυτό του, ποὺ μετὰ ἀπὸ τὴν πτώση του ἀρνήθηκε τὴν ἐνοχή του. Ὅταν “καθρεφτιζόμαστε” μέσα στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀντιλαμβανόμαστε τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας, ἀλλὰ φεύγοντας ἀπὸ τὸν “καθρέφτη” ξεχνᾶμε ποιοὶ εἴμαστε, ἀπορρίπτουμε τὴν ἐνοχή μας! Τὴν ἀπωθοῦμε μέσα στὴν ΛΗΘΗ, νομίζοντας ὅτι ἀπαλλασσόμαστε ἀπὸ πιεστικοὺς ὑπαρξιακοὺς προβληματισμούς, ὡς πρὸς τὸ ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικὴ εἰκόνα μας. Ὅμως Παρθένιε, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀπορρίψει τὴν πραγματικότητα! Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος λέει πὼς ἄν ὁ ἀκροατὴς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, δὲν εἶναι καὶ ἐφαρμοστής, παραλογίζεται! Ἡ ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ αὐτὴ τὸν παραπέμπει στοὺς ψυχοδυναμικοὺς νόμους τοῦ συμπλέγματος, δηλαδὴ σὲ διαταραχή, σὲ τραυματισμὸ τῆς σχέσης μὲ τὸν ἑαυτό του! Ὅ,τι ἀπωθοῦμε, μᾶς ἐκδικεῖται! Γι’ αὐτὸ ἡ ἀπώλεια μνήμης τοῦ ἑαυτοῦ, μετὰ ἀπὸ τὸν “καθρεφτισμὸ” στὴν εἰκόνα ποὺ ἀπέρριψε, εἶναι ἀπαρχὴ μιᾶς ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ! Δηλαδή, ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΗΣ! Συνεπῶς, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, γίνεται ἕνας κατὰ φαντασίαν Χριστιανός! Βεβαίως, τὴν διάσπαση τῆς προσωπικότητας σὲ ἀντιθετικὲς συμπεριφορές, τὴν στηλίτευσε ὁ Κύριος μὲ λόγους σκληρούς, στὸ πρόσωπο τοῦ Φαρισαίου· ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ὑποκριτικὴ εὐσέβεια καὶ κενότητα, δίδασκε ἄλλους καὶ νουθετοῦσε, ἀλλὰ ὁ ἴδιος δὲν τηροῦσε ὅσα δίδασκε. Αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιέφερε ἦταν ἡ φροντίδα του νὰ πείθει μὲ τὴν ἐξωτερικὴ εἰκόνα του, γιὰ τὴν “γνησιότητα” τῆς εὐσέβειάς του. Τὸ ἔσωθεν ὅμως τοῦ Φαρισαίου ἔμενε ὄχι ἁπλῶς ἀκαλλιέργητο, ἀλλὰ γεμάτο ὑποκρισία καὶ ἀνομία! Ὁ Φαρισαῖος εἶχε πρόβλημα στὴν σχέση του μὲ τὴν ἀλήθεια, πόσῳ μᾶλλον, ποὺ στὴν θέση της ἔθετε ὡς… “δείκτη ζωῆς” τὸ ψεῦδος! Ἐπειδὴ ὅμως φίλε, ζοῦμε κι ἐμεῖς μέσα στὴν Ἐκκλησία, καὶ κινδυνεύουμε νὰ βρεθοῦμε κι ἐμεῖς κατὰ φαντασίαν Χριστιανοί, ἄν λίγο δὲν προσέξουμε, θὰ ἐπαναλάβω τὰ λόγια τοῦ σεβάσμιου Γέροντα ποὺ φιλοξενήσαμε γιὰ ἕνα βράδυ, μὲ ἀφορμὴ κάποιες ἰατρικὲς ἐξετάσεις ποὺ ἔπρεπε νὰ κάνει. Εἶπε λοιπόν, πὼς ὁ ὑποκριτὴς Χριστιανὸς “οὐ ποιεῖ’ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὸ προσωπικὸ θέλημά του, τὸ ὁποῖο ὑπηρετεῖ τὴν ΑΝΩΔΥΝΗ πνευματικὴ συμπεριφορά του. Τὸ “ἐργαλεῖο” τῆς φαντασίας του εἶναι ἡ σταθερὴ “παρηγοριά του”, γι’ αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι· ἕνας ἀληθινὸς Χριστιανός. Ὁ ὑπερήφανος, ὁ ἀλαζόνας, ὁ “μετέωρος”, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ! Μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προεκτείνει τὴν “ἀξιολόγηση” τῆς εἰκόνας του, στὰ ὅρια μιᾶς ψευδοῦς εἰκόνας, δηλαδὴ φανταστικῆς, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία του νὰ ὑπερέχει σὲ προσωπικὴ ἀξία καὶ φήμη, σὲ σχέση μὲ τοὺς ἄλλους. Ἐπιζητᾶ νὰ τὸν τιμοῦν, γιὰ νὰ… καθησυχάζει τὴν συνείδησή του ποὺ δὲν εἶναι ἄξιος Χριστιανός».
«Ὅμως ἡ τιμή, εἶναι μητέρα τῶν κακῶν!».
«Ἀκριβῶς. Ἀπὸ τὸν Γέροντα μάθαμε πολλὰ γιὰ τὸν ὅσιο Νεῖλο τὸν ἀσκητή, ὁ ὁποῖος λέει, πὼς ὁ πιστὸς ποὺ ἀγωνίζεται θεοφιλῶς γιὰ νὰ ἀποκτήσει μία ἀρετή, δὲν τέρπεται, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δείχνουν τιμὴ στὸ πρόσωπό του· διότι γνωρίζει πὼς ἡ τιμὴ συγγενεύει μὲ τὴν ἀνθρωπαρέσκεια, καὶ αὐτὸς ποὺ θέλει ἤ δέχεται τιμή, ὀλισθαίνει στὴν ἔπαρση καὶ τὴν ὑπερηφάνεια. Λέει ἀκόμα πὼς ὅποιον τὴν ὀρέγεται, ἡ τιμὴ τὸν παγιδεύει στὸν σκοτεινὸ χῶρο τῆς ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, γιὰ νὰ διαλέξει τὸ φανταστικὸ ὑλικὸ μὲ τὸ ὁποῖο θὰ φτιάξει τὴν ἰδεατὴ εἰκόνα του. Ἡ τιμὴ λοιπὸν εἶναι ἀποτρόπαιη, ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ προκαλέσει τὴν ἔπαρση τοῦ πνευματικοῦ ἀγωνιστῆ, τοῦ ἀνοίγει τὴν ὄρεξη τῆς καταφυγῆς στὴν φαντασία. Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὅμως, τὸν παγιδεύει σε μία ΔΙΨΥΧΙΑ. Δηλαδὴ σὲ ἕνα πρόσωπο μὲ δύο εἰκόνες· μία ἐσωτερική, ἐνδοψυχικὴ εἰκόνα τῆς πραγματικῆς πνευματικῆς ζωῆς του, καὶ μία ἐξωτερική φανταστική, μὴ πραγματική! Μάλιστα, γιὰ αὐτὲς τὶς δύο εἰκόνες ὁ ὅσιος Νεῖλος ἔγραψε σὲ πρῶτο πρόσωπο: “Ἐμεῖς ἄλλα πράττουμε στὰ κρυφὰ καὶ ἄλλα παρουσιάζουμε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, σὰν ἕνα προσωπεῖο. Ἔτσι σεμνοποιοῦμε τὴν λανθάνουσα μέσα μας αἰσχύνη καὶ ἀπάτη, μὲ τὸ νὰ προκαλοῦμε τὰ βλέμματα τῶν ἀνθρώπων, στὸ νὰ μᾶς ἀποδίδουν τιμή, νομίζοντάς μας εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους. Τότε ἀκριβῶς κρύβουμε κάτω ἀπὸ τὸ παραπέτασμα τοῦ ψεύτικου προσωπείου, τὰ ἄξια κατάκρισης καὶ ψόγου, ἄν αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ φανοῦν πρὸς τὰ ἔξω”».
«Γιὰ τὴν διψυχία ξέρω πράγματα ἀπὸ πρῶτο χέρι· ἐνῶ ἤμουν βαπτισμένος, δηλαδὴ ἤμουν ἐνδεδυμένος τὸν Χριστό, ἔριχνα τὸ βάρος τῆς ἐπιλογῆς στὸν “κόσμο”! Σὰν κατὰ φαντασίαν Χριστιανός, μέσα στὸν πονηρὸ κόσμο προτιμοῦσα νὰ κοιτάζω τὴν ἀλήθεια μᾶλλον με τὴν θαμπὴ ὅραση, καὶ μὲ τὴν κατὰ —σκοτεινὴ— φαντασίαν χριστιανικὴ εἰκόνα μου, ἀποξενωνόμουν ἀπὸ τὸν Χριστό. Αὺτὸ ποὺ εἶπες γιὰ τὴν ἀνώδυνη πνευματικὴ ζωή, ἦταν τὸ χαρακτηριστικό μου. Τὶς δυσκολίες τῆς καθημερινότητας τὶς διόγκωνα στὴν φαντασία μου στὸν “ἐπιθυμητὸ βαθμό”, ὥστε μέσα στὶς συνθῆκες τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς ἡ εὐαγγελικὴ ζωὴ νὰ φαινόταν ὡς “ἀδύνατη”! Ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη ἐξαπάτηση ποὺ ἔκανα στὸν ἑαυτό μου, ἦταν τὸ πονηρὸ ἐπιχείρημα πὼς ὁ Χριστιανὸς ποὺ ζεῖ μέσα στὸν κόσμο, δὲν εἶναι… μοναχός, τοῦ ὁποίου τὰ καθήκοντα ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὶς φροντίδες τῶν λαϊκῶν. Φυσικὰ αὐτὸ εἶναι ΠΛΑΝΗ! Ὁ Χριστὸς μᾶς παρέδωσε τὸ ἴδιο Εὐαγγέλιο, καὶ γιὰ τοὺς μοναχοὺς καὶ γιὰ τοὺς λαϊκούς! Οἱ ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου ἀφοροῦν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐπειδὴ στοὺς ὅρους τῆς σωτηρίας περιλαμβανόμαστε ὅλοι, ἀναλόγως μὲ τὴν ὑποκοή μας στὸν Χριστό. Λαυρέντιε, ὅταν συνειδητοποίησα πὼς εἶχα παγιδευτεῖ στὴν φιλαυτία καὶ τὴν ῥαθυμία τοῦ βολέματος, ἐπιλέγοντας τὴν φαντασία ὡς… ὄργανο καὶ μέσο τῆς “εὐαγγελικῆς ζωῆς”(!), ἄσκησα βία κατὰ τοῦ νωθροῦ ἑαυτοῦ μου. Ὥς τότε ἤμουν ἕνας παράλογος διαχειριστὴς τῆς βίας ποὺ μποροῦσα νὰ χρησιμοποιῶ. Βιώνοντας τὴν εἰλικρινὴ μετάνοια, ἄρχισε νὰ διαγράφεται μέσα μου ἕνα μεγάλο παράπονο. Οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ ποὺ ἀρνήθηκαν τὸν Χριστό, γίνονται παράλογοι διαχειριστὲς ΑΣΥΣΤΟΛΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ σὲ ἐμᾶς! Ὁ λαὸς ἔχει ἀξιώσεις γιὰ ἀρετὴ καὶ συνέπεια ἀπὸ τὰ πρόσωπα μὲ τὶς ἀνώτερες θέσεις. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ παίζει μὲ τὸ ἀνθρώπινο ἦθος! Δυστυχῶς, τὴν μεγαλύτερη τραγωδία στὴν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελοῦν οἱ ἀσεβεῖς κληρικοί! Ὅταν τὸ δέντρο εἶναι σάπιο, τί καρποὺς πρόκειται νὰ πάρουμε, Παρθένιε; Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ ἐξουσία διαφθείρει τὸν ἄνθρωπο. Τὸ ἀποτελεσματικότερο ξίφος τῆς ἐξουσίας εἶναι ἡ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ, ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν ἠθικὴ ἀνωτερότητα, τὴν σεμνότητα καὶ τὴν μετριοφροσύνη· ὄχι στὴν ἀλαζονεία τῆς ἐξουσίας. Γιατὶ ὁ ἀποστάτης Πατριάρχης διαστρέβλωσε τὴν ἀλήθεια, “πανηγυρίζοντας” ποὺ βρέθηκε μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα στὴν ἱστορικὴ Νίκαια; Γιατὶ δήλωσε πὼς ἡ συνάντησή τους ἔγινε στὸν τόπο ποὺ τάχα θεμελιώθηκε ἡ… δογματικὴ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας —ἄν εἶναι δυνατόν!—, καὶ μάλιστα, αὐτὸ ἦταν καὶ μήνυμα “ἐλπίδας” σὲ καιρὸ ταραχῆς; Γιατί ἄφηνε νὰ πλανᾶται τέτοιο ἀβυσσαλέο ψεῦδος, ὅτι ἔχει λόγο νὰ καυχιέται γιὰ… “κάτι”; Ἀφοῦ σὲ αὐτὴν τὴν πόλη πρὶν δεκαεφτὰ αἰῶνες, ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ΚΑΘΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, καὶ ΕΚΔΙΩΧΘΗΚΕ ἀπὸ τὴν πνευματικὰ ὑγιὴ ἐκκλησιαστικὴ ζωή!».
«Στὸν πόλεμό του κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατριάρχης χρειάζεται νὰ κερδίζει τὶς ἐντυπώσεις, ὅπως στὸ θέατρο οἱ ἠθοποιοί. Θέλει νὰ φαίνεται πὼς δίπλα στοὺς ἰσχυροὺς τοῦ κόσμου, ἔχει κατακτήσει ἀκόμα καὶ τὰ σκαλιὰ ποὺ “δὲν ὑπάρχουν”, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἀσεβεῖ πρὸς τὴν ἀλήθεια, εἶναι κενόδοξος. Θεωρεῖ πὼς ἡ εἰκόνα του εἶναι τὸ πᾶν! Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀλήθειας συνεπάγεται καὶ κάποιες θυσίες καὶ ἀγῶνες, ὅμως ὁ κενόδοξος “προσαρμόζει” τὴν ἀλήθεια στὸ κέρδος τῆς κενοδοξίας του! Ὁ κατὰ φαντασίαν Χριστιανός, ὁ ὁποῖος εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ὑπερήφανος, καὶ γεμᾶτος ἔπαρση κάνει ὅτι τὰ ξέρει ὅλα, ὑποκρίνεται ὅτι εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ! Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε νὰ κάνει ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, καὶ οἱ ὑπόλοιποι αἱρετίζοντες Ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι προσβάλλουν τὸν Θεό! Ἡ κακοποίηση αὐτὴ εἶναι τὸ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ἀλλὰ καὶ τὸ ΒΑΡΥΤΕΡΟ χαρακτηριστικὸ τῆς στάσης τους, ἐφόσον ἀθετοῦν τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, “Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς”. Βλέπουμε λοιπὸν τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κυρίου, νὰ ταυτίζονται μὲ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, ἤ γιὰ τὴν ἀκρίβεια, νὰ βρίσκονται μὲ τὸ ἕνα πόδι στὴν Ἐκκλησία, καὶ μὲ τὸ ἄλλο νὰ ἀγωνίζονται νὰ κατακτήσουν τὸν “κόσμο”, ἔχοντας “μιὰ ἄλλη δίψα ζωῆς”… Ὁ κατὰ φαντασίαν Χριστιανὸς δὲν ἔχει νηπτικὴ ἐσωτερικὴ ἐμπειρία, καὶ γι’ αὐτὸ καταφεύγει στὴν φαντασία του, ὅπου ἐκεῖ διαλέγεται πλέον μὲ τὴν “ἐξιδανικευμένη” χριστιανικὴ συνείδησή του, δηλαδὴ μὲ την εἰκόνα τοῦ καλοῦ Χριστιανοῦ! Ἡ πεποίθησή του αὐτή, γιὰ τὴν χριστιανικὴ αὐτοσυνειδησία, τοῦ δίνει τὴν “ἐλευθερία” νὰ τὴν χειριστεῖ ὅπως… τὸν “βολεύει”, σὲ κάθε περίπτωση! Ἐπειδὴ μὲ τὴν ἀλήθεια δὲν τὰ πάει καλά, καὶ συχνὰ ἐνεργεῖ ἀντιφατικά, ἐφαρμόζει καὶ κομμάτια τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου, κατὰ περίπτωση, ὅπου τὸν συμφέρει νὰ φανεῖ “ἀληθινὸς”…».
«Ἀδερφέ, ἡ πίστη εἶναι κάτι ποὺ τὸ ζοῦμε! Μὲ τὸ ΒΙΩΜΑ τῆς πίστης, ἔρχεται καὶ ἡ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ, μὲ τὴν ἔννοια τῆς φωτιστικῆς πνευματικῆς ἐμπειρίας. Τότε ἡ πίστη γίνεται πύλη, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρώπινη προσπάθεια συναντάει τὸ μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀμελοῦμε τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἀρετῆς, διότι λιγοστεύει ἡ γνώση ἡ πνευματική! Χωρὶς πράξη δὲν ἔρχεται φωτισμός! Ὅταν ἀπουσιάζει ἡ θεοφιλὴς προσπάθεια καὶ ὁ ἀγῶνας τῆς ἀρετῆς, καὶ ὁ πιστὸς ΜΟΝΟ “πιστεύει”, μένει μετέωρος στὴν διανοητικὴ “θεωρία” ποὺ φτιάχνει μὲσα τὴν φαντασία του, ὡς… “πίστη”. Ἡ πορεία γιὰ τὴν σωτηρία μας γίνεται ἐντὸς τῆς εὐαγγελικῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἄν τὸ βίωμά της ἀπουσιάζει, τὸ ἔλλειμμά της κάνει “ἐπιβεβλημένη” τὴν κατασκευὴ μιᾶς φανταστικῆς εἰκόνας. Τὸ προσωπεῖο καταχωνιάζει τὴν μειονεκτικότητα τῆς συνείδησης, ποὺ ἀφήνει ἡ ἀπουσία ἀγωνιστικῆς προσπάθειας γιὰ τὸν πλουτισμὸ στὴν εὐαγγελικὴ ἀρετή. Ἡ φανταστικὴ εἰκόνα χριστιανικοῦ προσωπείου, δίνει στὸν πιστὸ τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι καλὸς Χριστιανός, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τοῦ διασκορπίζει τὴν συνειδησιακὴ νύξη τῆς ἐνοχῆς του· γενικά, ἡ ὀνειρικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ του ἐναρμονίζεται μὲ τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἐπιδιώξεις ἐκεῖνες, ποὺ συνεργοῦν στὴν… παράβαση εὐαγγελικῶν κανόνων τῆς ὀρθοδόξου ζωῆς! Βεβαίως, δὲν παραλείπει ὁ κατὰ φαντασίαν Χριστιανὸς νὰ κρίνει τοὺς ἄλλους αὐστηρά, ὅταν συμπεριφέρονται ὅπως ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ ἴδιος, κάτι ποὺ κάνει “καλὸ” στὴν λήθη τῆς προσωπικῆς ἐνοχῆς του, ἀφοῦ τοῦ στερεώνει “νόμιμα” τὴν φανταστικὴ χριστιανικὴ εἰκόνα του, στὴν χριστιανικὴ αὐτοσυνειδησία του… Λαυρέντιε, τὸ παράπονό μου εἶναι ὅτι ὁ Πατριάρχης θέλει νὰ μᾶς ὀπισθοδρομήσει στὴν ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε νόμος, καὶ ἡ ἁμαρτία δὲν καταλογιζόταν ὡς ἐνοχή. Μᾶς ἀσκεῖ ἀσύστολη πνευματικὴ βία γιὰ νὰ μᾶς πισωγυρίσει στὴν τερατωδία τῆς ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ, ἐκεῖ ποὺ κατάντησαν στὴν Δύση οἱ ἀντίχριστοι λαοί, κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὰ “δέντρα” γιὰ νὰ μὴν συναντιοῦνται μὲ τὸν Θεό! Ἐπειδὴ ὁ Πατριάρχης μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἐχθρεύονται τὴν ἀλήθεια, ἔχουν πλημμυρίσει τὸν τόπο μὲ τὴν ΑΙΡΕΤΙΚΗ Καινὴ Διαθήκη, ΤΗΝ ΝΟΘΕΥΜΕΝΗ! Θέλουν νὰ μᾶς μάθουν κι ἐμᾶς νὰ θέτουμε ὡς… “δείκτη ζωῆς” τὸ ψεῦδος, κοροϊδεύοντας τὸν ἑαυτό μας τάχα πὼς “ἀπελευθερωθήκαμε” ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας! Θέλουν νὰ μᾶς κάνουν καὶ ἐμᾶς Φαρισαίους, καὶ ἔχοντας μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, τὸ ἕσωθέν μας νὰ γεμίζει ὑποκρισία καὶ ἀνομία, ἐπειδὴ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΑΝΗΣΟΥΝ! Νὰ μᾶς ἐγκλωβίσουν στὴν ἀπάτη, πὼς βαδίζοντας στὴν “πλατεῖα καὶ εὐρύχωρη” ὁδό, θὰ… “σωθοῦμε”! Ὅμως μὲ τὴν ΠΑΡΑΚΟΗ καὶ την ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, ἐπέρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ! Ὁ παραλογισμὸς δὲν εἶναι γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους, ποὺ ζοῦμε πεσμένοι στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ! Τοὺς ἀνθρώπους δὲν μᾶς ἔβλαψε τόσο πολὺ ἡ παράβαση τοῦ Ἀδάμ, ὅσο μᾶς εὐεργέτησε ἡ Χάρη ποὺ μᾶς ἔφερε ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἡ χαριστικὴ ἀπόφαση καὶ πράξη τοῦ Θεοῦ συγχώρησε πολλά, ἀναρίθμητα παραπτώματα! Ὁ Θεὸς ΣΥΓΧΩΡΗΣΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑΤΑ ΟΛΟΥ τοῦ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, καὶ ἔτσι ἔγινε ἀπόφαση, μὲ τὴν ὁποία ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Ἡ δικαίωση αὐτὴ ἔχει μεγάλες καὶ εὐεργετικὲς συνέπειες. Διότι, ἐὰν μὲ τὴν πτώση τοῦ ἑνός, τοῦ προπάτορά μας Ἀδάμ, ὁ θάνατος κυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερο ἐκεῖνοι, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἀφθονία τῆς Χάριτος καὶ τῆς δικαίωσης, ποὺ μᾶς δίνεται ὡς δωρεά, θὰ βασιλεύσουν γεμᾶτοι νέα καὶ οὐράνια ζωὴ διὰ μέσου τοῦ Ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ! Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι, ὅτι ὅπως μὲ μία προπατορικὴ παράβαση ὁδηγήθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ καταδίκη, ἔτσι καὶ μὲ μία ἀθωωτικὴ ἀπόφαση, ποὺ δίνει τὴν δικαίωση, ὁδηγήθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ κατάσταση δικαίωσης, ποὺ φέρει ὡς συνέπειά της τὴν ζωή! Δηλαδὴ ὅπως ἀκριβῶς μὲ τὴν ΠΑΡΑΚΟΗ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἔγιναν ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔνοχοι τὸ πλῆθος τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀδάμ, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ Ο ΕΝΑΣ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, θὰ γίνουν ΔΙΚΑΙΟΙ τὸ πλῆθος ΟΣΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Ὥστε ὅπως ἀκριβῶς βασίλευσε ἡ ἁμαρτία, ποὺ ἔκανε αἰσθητὸ τὸ τυραννικὸ κράτος της διὰ τοῦ θανάτου, ἔτσι νὰ βασιλεύσει καὶ ἡ Χάρις διὰ τοῦ δώρου τῆς δικαίωσης, γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ἡ αἰώνια ζωὴ μὲ τὴν μεσιτεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας».
«Δοξασμένο τὸ Ὄνομά Του! Ἡ κίνηση τῶν ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων οἱ ὁποῖοι ἐχθρεύονται τὸν Χριστό, νὰ δώσουν στοὺς ἐνορῖτες τους τὴν αἱρετικὴ Καινὴ Διαθήκη, εἶναι ἀπροκάλυπτος σατανικὸς πόλεμος πρὸς τὴν ψυχή τους καὶ τὴν σωτηρία της! Πρόκειται γιὰ ὀργανωμένη ἐκστρατεία ΑΚΡΑΙΑΣ ΥΠΟΥΛΗΣ ΒΙΑΣ, καὶ ἀκρότατης ΦΑΡΙΣΑΪΚΗΣ ΚΑΚΙΑΣ, τῆς ὁποίας ἡ τόση ἀνομία μεταμφιέστηκε σὲ προσφορὰ “ἀγάπης”, ἀπὸ τὸν φαινομενικὰ “φρόνιμο(!)” ἀρχιποιμένα… Ὅλοι πρέπει νὰ πετάξουν στὴν ἀνακύκλωση τὸ ἀπεχθὲς ὅπλο τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καὶ μάλιστα αὐτό, νὰ τὸ πληροφορηθοῦν καὶ οἱ ἴδιοι οἱ προδότες Ἀρχιερεῖς! Ἐννοεῖται πὼς στὴν ΑΙΡΕΤΙΚΗ Καινὴ Διαθήκη, κανένας ἀπὸ τὰ θύματα τῶν αἱρετιζόντων δὲν μπορεῖ νὰ “καθρεφτιστεῖ”, δηλαδὴ νὰ δεῖ ποιὸς ὄφειλε νὰ εἶναι καὶ ποιὸς εἶναι, μὲ συνέπεια ἐν μέσῳ σκότους γιὰ τὸ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, νὰ ἐπιθυμεῖ αὐτὰ ποὺ συνεργοῦν στὴν… παράβαση τῶν εὐαγγελικῶν κανόνων! Παρθένιε ἐδῶ καὶ πάρα πολὺ καιρό, οἱ κληρικοὶ ποὺ προδίδουν τὸν Χριστὸ εἶναι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοί, γιὰ τὸ ΣΥΣΤΗΜΑ τῆς ΣΑΠΙΛΑΣ ποὺ ἀποφάσισε νὰ… “ἀπορρίψει τὴν πραγματικότητα”, γιὰ νὰ μᾶς παγιδεύει στὴν ΛΗΘΗ τοῦ ἑαυτοῦ μας! Τὴν ἐκτέλεση ὅμως τῆς Μηδενιστικῆς “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ”, τὴν ἔχει ἀναλάβει ὁ “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ” τοῦ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ, ὁ ὁποῖος μᾶς κοροϊδεύει καὶ αὐτός, τάχα πὼς “ἀπελευθερωθήκαμε” ἀπὸ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας· ἡ μόδα, τὸ θέαμα, οἱ εἰδήσεις, ἡ διασκέδαση, τὸ… “παιχνίδι”, καταρρίπτουν κάθε ὅριο χυδαιότητας, γιὰ νὰ “ἐπαληθεύουν” τὰ λόγια τοῦ πονηροῦ ὄφεως! Ὁλόκληρες γενιὲς μεγαλώνουν μαθαίνοντας νὰ ὀρέγονται τιμές, καὶ αἰχμάλωτες στὸν σκοτεινὸ χῶρο τῆς ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, νὰ “πεθαίνουν” ἀπὸ ὑπερβολικὴ ἔπαρση καὶ ἀνθρωπαρέσκεια… Ἡ ἀποτρόπαιη τιμή, ἀπὸ τὴν ΕΞΥΨΩΣΗ τοῦ ἑαυτοῦ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ποὺ ἐμπορεύεται ὁ “πολιτισμὸς τῆς ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ” , ὑπολογίζει στὴν ΔΙΨΥΧΙΑ ποὺ μᾶς προκαλεῖ. Ἀπαιτεῖ ἄλλα νὰ πράττουμε στὰ κρυφά, καὶ ἄλλα νὰ παρουσιάζουμε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ ΣΥΣΤΗΜΑ τῆς ΣΑΠΙΛΑΣ, θέλει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ νὰ εἴμαστε ΑΣΥΝΕΠΕΙΣ μὲ τὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ μᾶς θέλει ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΥΣ, καὶ μάλιστα νὰ φοβόμαστε πὼς ἡ πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μας θὰ μᾶς “ἀπογοήτευε”, ἤ θὰ μᾶς “συνέτριβε”· μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἡ ΣΑΠΙΛΑ μᾶς ἐπιβάλλει ὡς εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΕΚΕΙΝΗ. Τὸ κατεξοχὴν διαβολικὸ τέχνασμα, τὸ “ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ”, ὡς ὑποκλοπὴ τοῦ αὐτεξουσίου, ἐφαρμόζεται καὶ μέσα στὴν ἴδια τὴν ψυχή μας!».
«Τώρα ἐξηγεῖται Λαυρέντιε, πῶς κατάφεραν καὶ κοίμησαν τὸν κόσμο τότε μὲ τὸν κορονοϊό. Οἱ ἐπιστήμονες ποὺ τρέφονται μὲ τὴν ΣΑΠΙΛΑ τοῦ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ὕψωναν τὸν ἑαυτό τους ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥΣ, προεκτείνοντάς τον στὰ ὅρια μιᾶς ψευδο-ἐπιστημονικῆς εἰκόνας, τὴν ὁποία ὑπέβαλλαν μὲ μανιασμένα σφυροκοπήματα πλύσης ἐγκεφάλου, γιὰ τὸν… ἀφύσικο “ΤΡΟΜΕΡΟ ΕΧΘΡΟ”! Παράλληλα, μὲ τὴν ΑΣΥΔΟΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ, ποὺ λειτουργοῦσαν ὡς ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, καταφόβιζαν ὅσους εἶχαν μάθει νὰ τρέμουν τὸν διασυρμὸ ἀπὸ τοὺς “ἰσχυρούς”, ἤ ἔτρεμαν τὶς τιμωρίες· οἱ τελευταῖοι, παρόλο ποὺ ἤθελαν τὶς ἐκκλησίες ἀνοιχτές, ἀκριβῶς ἐπειδὴ διαπίστωναν τὴν ταχύτατη ὀπισθοδρόμηση στὴν τερατωδία τῆς ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ, ἐπέτρεπαν στοὺς ψευδο-ἐπιστήμονες νὰ τοὺς διασκορπίζουν τὴν συνειδησιακὴ νύξη τῆς ἐνοχῆς τους, γεμίζοντας οἱ ἴδιοι ΜΕΙΟΝΕΞΙΕΣ ἀπὸ τὶς ναρκωμένες ἐνοχές, καὶ τὶς ἀνεκτέλεστες ὑποχρεώσεις ἀπέναντι στὸν ἑαυτό τους… Γιὰ νὰ ἔχουμε ὅμως ἀκριβέστερη ἀπόδοση τῆς κατάστασης ποὺ περιγράφω, ἐννοεῖται μαζὶ μὲ τὸν ἐπικεφαλῆς τῶν ὅλων ἐπιχειρήσεων, θὰ ἀναφέρω μία γνωστὴ ἱστορία. Ὁ βασιλιὰς τῆς Βαβυλώνας, ὁ Ναβουχοδονόσορ, μὲ ἀφορμὴ τὴν μεγάλη ἐξουσία ποὺ εἶχε συγκεντρώσει πάνω σὲ πολλὰ ἔθνη, σκέφτηκε νὰ γιορτάσει τὴν “μεγαλοσύνη του”. Ὡς σύμβολο τῆς παγκόσμιας ἐξουσίας του, κατασκεύασε μία οὐρανομήκη εἰκόνα μὲ τὸ πρόσωπό του, καὶ κάλεσε τοὺς ἡγεμόνες ὅλων τῶν ἐθνῶν ποὺ ἐξουσίαζε, νὰ παραστοῦν στὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνας του. Αὐτοὶ οἱ ἀναρίθμητοι καλεσμένοι, κάθε φορὰ ποὺ θὰ ἀκουγόταν ὁ δυνατὸς ἦχος μιᾶς σάλπιγγας, ἔπρεπε νὰ πέσουν ἀμέσως στὴν γῆ, καὶ νὰ προσκυνήσουν τὴν χρυσὴ εἰκόνα τοῦ βασιλιᾶ! Ὅποιος δὲν τὸ ἔκανε θὰ ῥιχνόταν στὸ πυρωμένο καμίνι, ποὺ ἄρχισε νὰ καίει μαζὶ μὲ τὸ στήσιμο τῆς εἰκόνας. Γιατὶ ὁ βασιλιὰς δὲν ἀρκέστηκε στὸ στήσιμο τῆς εἰκόνας, ἀλλὰ ἀπαίτησε καὶ τὴν προσκύνησή της; Ποιὸς ὁ λόγος ἡ εἰκόνα νὰ εἶναι ἐπιβλητική σὲ τόσο ὑπερβολικὸ βαθμό; Ποιὸ ἦταν τὸ αἴτιο τῆς θανατηφόρας ὀργῆς του; Ἡ πύρινη ἐκδικητικότητα κατὰ τῶν “ἀσεβῶν” καλεσμένων —ὅπως οἱ τρεῖς παίδες ποὺ δὲν προσκύνησαν τὸ εἴδωλο—, δείχνει ΕΝΑΓΩΝΙΑ ΦΟΒΙΑ γιὰ τὴν πορεία τῆς βασιλείας του μέσα στὸν μέλλοντα χρόνο. Πολὺ νωρίτερα, ὁ Δανιὴλ εἶχε ἀποκαλύψει στὸν βασιλιὰ μέσῳ ἑνὸς ὀνείρου του, πὼς ἡ πορεία τῆς βασιλείας του κατευθύνεται στὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἐξαφάνισή της. Αὐτὸ δὲν μποροῦσε ὁ βασιλιὰς νὰ τὸ σηκώσει, καὶ διάλεξε τὴν τελετουργία τῶν ἐγκαινίων τῆς κολοσσιαίας εἰκόνας του, γιὰ νὰ διακηρύξει πὼς ἡ κυριαρχικὴ βασιλικὴ ἐξουσία του εἶναι πανίσχυρη καὶ ἄπτωτη! Μὲ τὴν πύρινη ἀντίδραση σὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ τολμοῦσαν νὰ περιφρονήσουν τὴν γιγαντώδη εἰκόνα του, ὁ Ναβουχοδονόσορ θεράπευε τὸ πλῆγμα τῆς προσβολῆς, πρὸς τὴν μεγαλειώδη εἰκόνα ποὺ ἔτρεφε στὴν φαντασία γιὰ τὸν ἑαυτό του… Μὲ τὴν ἱστορία αὐτὴ ἤθελα νὰ δείξω πὼς ὅταν οἱ πολῖτες δὲν συμφωνοῦν μὲ τὰ παράλογα ποὺ ζητάει ὁ ἀρχηγός τους, ἐνῶ αὐτὸς τοὺς ἀσκεῖ παράλογη βία γιὰ νὰ τοὺς λυγίσει, τότε ὁ ἀργηχὸς αὐτὸς εἶναι ΦΑΣΙΣΤΑΣ! Καὶ κάθε φορὰ ποὺ θέλει νὰ πετύχει ἕνα ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΙΣΧΟΥΣ ἀκόμα, ἀπαιτεῖ ὅταν σαλπίζουν τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ καὶ οἱ ΤΗΛΕΜΑΪΝΤΑΝΟΙ, οἱ πολῖτες νὰ πέφτουν ἀμέσως στὴν γῆ καὶ νὰ τὸν “προσκυνᾶνε”! Ὅμως πλέον αὐτά, ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ!».
«Αὐτὸ τὸ λέμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες! Ὅταν μία ἐξουσία, ἀντὶ νὰ κάνει τὴν δουλειὰ ποὺ ἀναλαμβάνει, χρησιμοποιεῖ παντοῦ μορφὲς βίας, ἐκθέτει τὸν ἑαυτό της ἀνεπανόρθωτα! Δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε σὲ κάνεναν νὰ μετατρέψει τὴν Πατρίδα μας σὲ κόλαση ἐπὶ γῆς! Ὅλοι ξέρουμε πὼς σκοπεύουν νὰ μεταφέρουν στὴν ἐπαρχία τοὺς ἀλλοδαπούς! Ξέρουμε ἐπισης ὅτι ἡ σφαγὴ τόσων ζωντανῶν, γιὰ νὰ ἐρημωθεῖ ἡ ἐπαρχία ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ἦταν ΧΡΗΣΗ ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ! Ἀπὸ αὐτὴν δηλαδὴ ποὺ διατάζει ὁ διάβολος, γιὰ νὰ μετατρέπεται ὁ κόσμος σὲ χώρα θανάτου! Βλέπουμε τὰ ΣΑΠΡΟΦΥΤΑ νὰ γίνονται γιὰ ἄλλη μία φορὰ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, σαλπίζοντας τὸ μήνυμα πρὸς ὅλους μας, ὡς λαὸς νὰ… “ὑποταχτοῦμε στὴν μοίρα μας(!)”· βλέπουμε ὅλους τοὺς πανούργους “ἰσχυροὺς” νὰ συνασπίζουν τὶς δυνάμεις τους στὰ προδοτικὰ σχέδια, καὶ νὰ ἐπιτίθενται ληστρικὰ κατὰ τῆς ἀλήθειας, γιὰ νὰ προχωρᾶνε τὰ ἐγκλήματά τους! Παρθένιε, οἱ δυνάμεις ποὺ μᾶς κυβερνᾶνε ἔχουν θεοποιήσει τὴν ἐξουσία τους, καὶ προκειμένου νὰ δείξουν ὅτι εἶναι πανίσχυρες, μᾶς κυβερνᾶνε ΤΙΜΩΡΩΝΤΑΣ ΜΑΣ! Ὅμως ὅσο οἱ συμπατριῶτες μας βρίσκονται ἔξω στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ βροῦν τὸ δίκιο τους στὰ ἐγκλήματα ἀπὸ τοὺς μισανθρώπους, εἶναι Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ τῆς Πατρίδος μας! Ὅσο οἱ ἀδερφοί μας περνᾶνε τὶς ἡμέρες τους στὸ κρύο, γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὑπόλοιπους ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΤΟΥΣ! Ὁ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ θέλει νὰ τὸ πάρουμε ἀπόφαση πὼς ἡ ζωή μας ὅσο πάει, θὰ χειροτερεύει! Δὲν περνάει ἀπαρατήρητο, πὼς μὲ τὸν καιρὸ ἡ ζωή τοῦ λαοῦ μας γίνεται ὅλο καὶ περισσότερο δυσβάστακτη. Θέλει νὰ μᾶς φέρει στὸ ἐπίπεδο τῶν ἄθεων εὐρωπαίων, ποὺ ἀκολουθοῦν τοὺς παράφρονες ἡγέτες τους, ἀλλὰ δόξα τῷ Θεῷ, οἱ Ἕλληνες μποροῦμε νὰ ξεχωρίσουμε τὸν φανταστικὸ ἐχθρὸ ἀπὸ τὸν πραγματικό! Ἀδερφέ, ὑπάρχει κάτι ποὺ τὸ σκέφτομαι καιρό, ἀλλὰ πιστεύω πὼς πρέπει νὰ κινηθοῦμε ὅλοι γρήγορα, γιὰ νὰ προλάβουμε τὰ ἀκόμα χειρότερα. Αὐτὸς ὁ αὐταρχικὸς πολιτικὸς κοιτάζει νὰ ποδοπατάει τὰ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ μὲ τὸν ἐφιαλτικότερο τρόπο, πιστεύοντας πὼς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ὅμηροι στὰ χέρια του! Δὲν τὸ χωράει τὸ μυαλό, ὅτι μᾶς κατάκλεψε τόσο πολεμικὸ ἐξοπλισμό, γιὰ νὰ τὸν προσφέρει στὸν “μύλο” τοῦ διαβόλου! Οἱ συμμαχίες μὲ τὰ ἄλλα κράτη, ἤ οἱ στρατιωτικὲς συμμαχίες, ἐπιβάλλεται νὰ ὑποτάσσονται στὰ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ! Ἀλλιῶς δὲν μιλᾶμε γιὰ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ, ἀλλὰ γιὰ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ! Ἐπειδὴ λοιπὸν τοῦ δώσαμε τὴν ἐξουσία, ἀλλὰ αὐτὸς μετατράπηκε σὲ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ, καὶ ἀνατινάζει τὰ πάντα, πρέπει νὰ τοῦ κάνουμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΦΕΣ, ὅτι οἱ Ἕλληνες ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ νὰ φύγει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΑΣ ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς Πατρίδος μας, γιὰ νὰ σταλθεῖ στὸν “μύλο” τοῦ διαβόλου! Πρέπει νὰ τοῦ τὸ ἐξηγήσουμε καλά, ὅτι οἱ Ἕλληνες ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ποὺ ἑτοιμάζουν οἱ γιοὶ τοῦ διαβόλου! Οἱ ἔμψυχες στρατιωτικὲς δυνάμεις τῆς Πατρίδος μας εἶναι ἡ ἴδια Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ! Δὲν θὰ τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ συλήσει τὴν ἴδια τὴν καρδιά μας! Ἄς προσθέσω μέσα σὲ ὅλα, καὶ πὼς τὸν ἔχουμε δεῖ νὰ σκύβει τὸν αὐχένα μπροστὰ στὸν γείτονα, πολλὲς φορὲς ὥς τώρα! Πρέπει νὰ τοῦ κάνουμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΦΕΣ, ὅτι πλέον παίρνουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή! Τὸ “ἀποφασίζουμε καὶ διατάσσουμε”, ΤΕΛΕΙΩΣΕ! Χρειάζεται νὰ τὸ καταλάβει! Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ μᾶς δώσει ἀναφορὰ στοὺς Ἕλληνες, ποιὸ εἶναι τὸ βραχυπρόθεσμο καὶ μακροπρόθεσμο ὄφελος ποὺ θὰ ἔχει ἡ Ἑλλάδα, ἀπὸ τὸν πολεμικὸ ἐξοπλισμὸ ποὺ μᾶς ἀφαίρεσε, μὲ τὸ ἔτσι θέλω; Ποῦ εἶναι κερδισμένος ὁ λαός μας, μὲ τὸ νὰ μᾶς μετατρέπει σὲ ἐχθρούς, τῶν χωρῶν ποὺ δὲν μᾶς ἔβλαψαν; Ἡ ἀσυδοσία καὶ ἡ προσβολὴ στὸ πρόσωπό μας, ἔφτασαν στὸ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ! Νομίζω πὼς καταλήξαμε ὅλοι μας, πὼς δὲν γνωρίζει νὰ σέβεται τὸν λαὸ ποὺ ὑπηρετεῖ. Ἐκεῖνος ὑπηρετεῖ ἐμᾶς, ὄχι ἐμεῖς ἐκεῖνον, ὅπως νόμιζε! Τὸν περιμένουμε νὰ μᾶς ἀποδείξει ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ, ὅτι δὲν κινεῖται ἀπέναντί μας ΩΣ ΕΧΘΡΟΣ, ποὺ ἔχει ἐντολὴ ἀπὸ τὰ ἀφεντικά του νὰ ΜΑΣ ΑΦΑΝΙΣΕΙ! Ἔτσι καὶ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ, ὅτι εἶναι ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ τοῦ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ! Τὸν τρόπο θὰ μᾶς τὸν δείξει ἡ Μάνα μας ἡ Παναγία! Οἱ Ἕλληνες ἔχουμε Σκέπη μας τὴν Παναγία, καὶ κάνουμε ὅ,τι μᾶς συμβουλεύει. Ἐκείνη πηγαίνει μπροστά, καὶ ἐμεῖς κρατᾶμε τὸ φουστάνι Της. Ἁπλῶς, περιμένουμε νὰ μιλήσει στὴν καρδιά μας!».
«Ὅσες φορὲς οἱ ἄνθρωποι τοῦ Σκότους προσπάθησαν νὰ ξεκληρίσουν τὴν Γαλανόλευκη Πατρίδα μας, Λαυρέντιε, ὁ Χριστὸς δὲν τὸ ἐπέτρεψε, γιὰ νὰ σηκώνουμε τὸν σταυρό μας ὡς λαός, ἀκολουθῶντας τὰ ἄγια χνάρια Του! Ὅταν ἄρχισα νὰ μελετάω τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἦταν σὰν νὰ ἀνακάλυψα ὅλο τὸν κόσμο! Θυμᾶσαι τί μοῦ εἶπες; Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι κρυμμένος στὶς ἐντολές Του, καὶ ἀποκαλύπτεται σὲ αὐτὸν ποὺ ΒΙΩΝΕΙ τὸ γράμμα τῶν ἐντολῶν Του! Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν πατερικὴ διδασκαλία, οἱ ἐφαρμοζόμενες ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου ἀποδεικνύουν τὰ ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ στὴν ζωὴ τοῦ πιστοῦ, ἐπειδὴ μὲ τὶς ἐφαρμοσμένες αὐτὲς ἐντολές, οἰκοδομεῖται στὴν ψυχή του ἡ εἰκονα τοῦ Χριστοῦ! Μορφώνεται μέσα στὸν Χριστιανὸ ὁ Χριστός, καὶ ἡ παρουσία Του αὐτὴ βεβαιώνεται μὲ τὴν χριστομίμητη συμπεριφορὰ τοῦ πιστοῦ. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο γίναμε “κατ’ εἰκόνα” Θεοῦ, γιὰ νὰ διασώζουμε στὴν προσωπική μας εἰκόνα καὶ ζωή, τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ! Καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ συμπεριφορά μας, νὰ δείχνουμε σὲ αὐτοὺς ποὺ μᾶς βλέπουν καὶ παρακολουθοῦν τὴν ζωή μας, τὰ γνωρίσματα τῆς ὁμοίωσης μὲ τὸν Χριστό. “Ἐγώ, λέει ὁ Θεός, εἶμαι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ δικαιοσύνην διατηρῶν”. Μὲ αὐτὰ τὰ χρώματα ζωγραφίζεται καὶ σὲ ἐμᾶς ἡ ὁμοίωση τῆς θείας εἰκόνας. Αὐτοὶ εἶναι οἱ χαρακτῆρες τῆς ἀσώματης μορφῆς τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς χαρακτῆρες γνωρίζεται ἡ ψυχή, ποὺ εἶναι συγγενὴς τοῦ Χριστοῦ. Ποὺ εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς δικῆς Του ὁμοίωσης! Οἱ εὐαγγελικὲς ἀρετὲς εἶναι τὰ θεοποιητικὰ ἐργαλεῖα τοῦ “καθ’ ὁμοίωσιν”. Μὲ τὰ ἐργαλεῖα αὐτά, θὰ μεταποιήσουμε τὸ “κατ’ εἰκόνα” σὲ ΘΕΩΣΗ ΚΑΤΑ ΧΑΡΗ!».
16 καὶ οὐχ ὡς δι’ ἑνὸς ἁμαρτήσαντος τὸ δώρημα· τὸ μὲν γὰρ κρίμα ἐξ ἑνὸς εἰς κατάκριμα, τὸ δὲ χάρισμα ἐκ πολλῶν παραπτωμάτων εἰς δικαίωμα.
17 εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι ὁ θάνατος ἐβασίλευσε διὰ τοῦ ἑνός, πολλῷ μᾶλλον οἱ τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης λαμβάνοντες ἐν ζωῇ βασιλεύσουσι διὰ τοῦ ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ.
18 Ἄρα οὖν ὡς δι’ ἑνὸς παραπτώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς κατάκριμα, οὕτω καὶ δι’ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς.
19 ὥσπερ γὰρ διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτωλοὶ κατεστάθησαν οἱ πολλοί, οὕτω καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί.
20 νόμος δὲ παρεισῆλθεν ἵνα πλεονάσῃ τὸ παράπτωμα. οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις,
21 ἵνα ὥσπερ ἐβασίλευσεν ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θανάτῳ, οὕτω καὶ ἡ χάρις βασιλεύσει διὰ δικαιοσύνης εἰς ζωὴν αἰώνιον διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.
16 Καὶ δὲν ἔγινε γιὰ τὸ δώρημα, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν ἕναν ποὺ ἁμάρτησε. Διότι ἡ μὲν καταδικαστικὴ ἀπόφαση, μὲ τὴν ὁποία κατεκρίθη ἡ παράβαση τοῦ Ἀδάμ, ἔγινε γιὰ ἕνα ἁμάρτημα καὶ μία παράβαση καταδίκη ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ χαριστικὴ ὅμως ἀπόφαση καὶ πράξη τοῦ Θεοῦ συγχώρησε πολλά, ἀναρίθμητα παραπτώματα, τὰ παραπτώματα ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ ἔγινε ἔτσι ἀπόφαση, μὲ τὴν ὁποία δικαιώθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. 17 Καὶ ἡ δικαίωση αὐτὴ ἔχει μεγάλες καὶ εὐεργετικὲς συνέπειες. Διότι, ἐὰν διὰ τῆς πτώσεως τοῦ ἑνός, ἤτοι τοῦ προπάτορός μας Ἀδάμ, ὁ θάνατος κυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερο ἐκεῖνοι, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἀφθονία τῆς Χάριτος καὶ τῆς δικαιώσεως, ποὺ μᾶς δίδεται ὡς δωρεά, θὰ βασιλεύσουν γεμᾶτοι νέα καὶ οὐράνια ζωὴ διὰ μέσου τοῦ Ἐνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ. 18 Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι, ὅτι, καθὼς διὰ μιᾶς προπατορικῆς παραβάσεως ὁδηγήθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἰς καταδίκη, ἔτσι καὶ διὰ μιᾶς ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως, ποὺ δίνει τὴν δικαίωση, ὁδηγήθηκαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ κατάσταση δικαιώσεως, ποὺ φέρει ὡς συνέπειά της τὴν ζωή. 19 Διότι, καθὼς ἀκριβῶς διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἔγιναν ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔνοχοι τὸ πλῆθος τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀδάμ, τοιουτοτρόπως καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς ποὺ ἔδειξε ὁ Ἕνας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, θὰ γίνουν δίκαιοι τὸ πλῆθος τῶν πιστευόντων. 20 Ἀλλ’ ἀφοῦ ἐπρόκειτο νὰ δικαιωθοῦμε ὅλοι διὰ τοῦ Χριστοῦ, τί χρειαζόταν ὁ νόμος; Ὁ μωσαϊκὸς νόμος εἰσῆλθε προσωρινῶς, διὰ νὰ πληθυνθεῖ ἡ ἁμαρτία, ποὺ προῆλθεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ. Ἐπληθύνθη δέ, διότι οἱ ἄνθρωποι παρέβαιναν τὸν νόμον. Ἐκεῖ ὅμως, ὅπου ἐπληθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πολὺ ἀφθονότερη ἡ χάρις. 21 Ὥστε, καθὼς ἀκριβῶς βασίλευσε ἡ ἁμαρτία, ποὺ ἔκανε αἰσθητὸ τὸ τυραννικὸ κράτος της διὰ τοῦ θανάτου, ἔτσι νὰ βασιλεύσει καὶ ἡ Χάρις διὰ τοῦ δώρου τῆς δικαιώσεως, γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ἡ αἰώνια ζωὴ διὰ τῆς μεσιτείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας. (Ῥωμ. 5,16-21)
τὸ κείμενο βασίζεται στὸ βιβλίο
Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, τοῦ μεγάλου Ἕλληνα μελετητῆ, θεολόγου καὶ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέα, Ἰωάννη Κορναράκη
* Ῥωμ. 5,13
** Ἰακ.1, 22-24
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
