“ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!”· τὰ λόγια αὐτὰ εἶχαν “στοιχειώσει” μέσα μου! Μὲ ὅσα γνώριζα γιὰ τὸν Ἡσυχασμό, προσπαθοῦσα νὰ ἑρμηνεύσω τὸν λόγο ποὺ μπόρεσαν οἱ “ΗΣΥΧΑΣΤΕΣ”, καὶ ἔκαναν μία ΤΕΤΟΙΑ δήλωση, ἀλλὰ ὅσο συνειδητοποιοῦσα περισσότερο τὴν κατάσταση, κατέληγα περισσότερο θυμωμένος! Γνώριζα καλὰ πὼς αὐτὸ τὸ θεόδοτο δῶρο, ὁ Ἡσυχασμός, εἶναι τὸ γνήσιο περιεχόμενο τῆς ὀρθόδοξης μοναστικῆς πνευματικότητας, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ὄχι μόνο ἡ μοναχικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ ἡ θεολογία καὶ ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ κύριος σκοπὸς τοῦ Ἡσυχασμοῦ εἶναι ἡ ἐπίτευξη τῆς καθαρότητας τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς, μέσα ἀπὸ τὴν ἔντονη κατὰ Θεὸν ἄσκηση στοὺς αἱματηροὺς ἀγῶνες κατὰ τῶν παθῶν, μὲ τὴν ἐπίκληση: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με”. Στὴν πίστη μας δίνεται πρωταρχικὴ σημασία στὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς. Ὁ νοῦς πρέπει νὰ εἶναι θυρωρός, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει νὰ περάσει στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου ὁποιοσδήποτε ἐμπαθὴς λογισμὀς, ποὺ τὸν μολύνει καὶ δημιουργεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ γίνει ἡ ἁμαρτία. Εἶναι τελείως ὑγιής, ὅταν εἶναι καθαρὸς ἀπὸ τοὺς λογισμούς, καὶ τὶς φαντασίες τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Ὁ καθαρὸς νοῦς εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴν καθαρὴ καρδιά. Τότε νοῦς καὶ καρδιὰ ἑνώνονται, ἡ νοερὴ προσευχὴ ἐνεργεῖ ἀβίαστα καὶ ἀσταμάτητα στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γίνεται “νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν”. Φτάνοντας δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο εἶναι θεόπτης, δηλαδὴ ἔχει προσωπικὴ ἐμπειρία τῆς θέωσης. Ὅποιος δὲν καθάρισε τὸν νοῦ του διὰ τῆς ἡσυχίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φτάσει στὴν ἐμπειρία τοῦ θείου φωτός, ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ μιλάει γιὰ τὸν Θεό —νὰ θεολογεῖ—, οὔτε εἶναι σὲ θέση νὰ καθοδηγήσει ἄλλους. Ὥς ἐδῶ, ὅλα καλὰ καὶ εὐλογημένα. Ἄν σκεφτοῦμε πὼς ἀσκοῦμε τὴν νήψη ἀναλογιζόμενοι τὰ ἁμαρτήματά μας, καὶ μὲ τὴν συντριβὴ καὶ τὴν ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ποὺ νοιώθουμε, ἔχουμε τὴν ἀκατάπαυστη βοήθεια τοῦ Χριστοῦ στὸν ἀόρατο πόλεμο, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίστροφο. Ὅταν ὑπερηφανευτοῦμε ἤ κομπάσουμε, στερούμαστε τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, καὶ στερούμαστε βεβαίως καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Ἰησοῦ. Τότε πῶς γίνεται ἕνας ΔΟΥΛΟΣ νὰ μὴν συναισθάνεται ὅτι εἶναι ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ, καὶ νὰ παρουσιάζει τὴν “ἐλευθερία” ὡς “μισθὸ”, καὶ ἀπὸ πάνω νὰ ΚΟΜΠΑΖΕΙ γι’ αὐτήν; Καὶ γενικά, ποιός ἄνθρωπος εἶναι σὲ θέση νὰ… ΚΟΜΠΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ ποὺ τοῦ δόθηκε; Ἤ, ποιοὶ “ἡσυχαστὲς” μποροῦν νὰ κομπάζουν γιὰ τὴν Χάρη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός; Ἤ ἀκόμα, πῶς μπορεῖ νὰ ΚΟΡΔΩΝΟΝΤΑΙ οἱ “ἡσυχαστὲς” γιὰ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουν, μπροστὰ στοὺς ἴδιους τοὺς ΕΚΜΑΥΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ὅταν αὐτοὶ “ἐπισκέφθηκαν” τοὺς “ἡσυχαστὲς”; Πρὸς τί ὁ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ τῆς θείας Χάριτος, πόσο μᾶλλον μπροστὰ στὰ ἀσεβῆ πρόσωπα; Ποῦ εἶναι τὰ “σημάδια” ὅτι οἱ συγκεκριμένοι “ἡσυχαστές(!)” καταδιώκουν καὶ χτυπᾶνε μὲ τέχνη τὸν διάβολο, στὸν ἀόρατο πόλεμο; Ἡ ἀπρόσεκτη ψυχὴ μὲ τοὺς δαιμονικοὺς λογισμοὺς καὶ λόγια καὶ ἔργα, χάνει τὴν σύνεση καὶ τὴν πνευματικὴ φρόνηση καὶ ἀναγκαστικά, γίνεται στείρα ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ καὶ τέλειο νόημα! Ὅταν αὐτοὶ ποὺ ἐμεῖς ἀναγνωρίζαμε ὡς… “ἡσυχαστές”, “ΣΥΓΚΙΝΟΥΝΤΑΙ” ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῶν ὑπηρετῶν τῆς πνευματικῆς ἀκαθαρσίας, μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ΙΕΡΟΥΣ ΝΑΟΥΣ, ἀπὸ ποῦ προκύπτει ὅτι τὸ στρατόπεδο τῶν… ἄς ποῦμε “ἡσυχαστῶν”, βρίσκεται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ; Ἦταν φρικτό! Ἡ προδοσία τῶν πρώην ἐπίγειων ἀγγέλων, τοὺς γκρέμισε σὲ ΕΠΙΓΕΙΟΥΣ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ! Ἀνοίγοντας τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ μου, προχώρησα πρὸς τὴν κουζίνα καὶ βρῆκα τὸν Σισώη· τὸν κατὰ ἕξι χρόνια μεγαλύτερο ἀδερφό μου, καὶ φοιτητὴ τῆς Θεολογίας. Ἤμασταν τέσσερα παιδιά, καὶ ἐγὼ ἤμουν ὁ μικρότερος, ὁ δεκαπεντάχρονος. Ἐνδιάμεσα ἦταν οἱ δύο ἀδερφές μας. «Τί ἔχεις;», τὸν ῥώτησα, ἐπειδὴ μοῦ φάνηκε ἕτοιμος νὰ σκάσει.
«Πανάγο, ἄσε νὰ ἠρεμήσω πρῶτα, καὶ θὰ σοῦ πῶ. Οὔτε κι ἐσὺ φαίνεσαι καλά».
«Τὴν στιγμὴ ποὺ ἔμπαινα, μία σκέψη μὲ χτύπησε σὰν κεραυνός! Ποιὲς διεστραμμένες ψυχὲς ὑπῆρξαν οἱ χειρότεροι, οἱ ἀδιάλλακτοι ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν μαθητῶν Του;».
«Οἱ Φαρισαῖοι. Γιατὶ ῥωτᾶς; Αὐτοὶ εἶχαν ἐξευτελίσει τὰ ἱερὰ ἀξιώματά τους! Εἶχαν ποδοπατήσει τὰ ὑψηλὰ καθήκοντά τους, εἶχαν προδώσει τὴν ἀποστολή τους καὶ κατάντησαν ἄπιστοι, ἀσεβεῖς, ὑλιστὲς καὶ δολοπλόκοι! Ἦταν ἐκμεταλλευτὲς τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματός τους! Εἶχαν βάλει σκοπὸ τῆς ζωῆς τους νὰ κερδίζουν πολλὰ χρήματα, γιὰ νὰ ζοῦν μὲ σκανδαλώδη τρόπο, νὰ διαφθείρουν τὶς συνειδήσεις καὶ νὰ πολεμᾶνε τὸν Θεό, καὶ τὴν πίστη σὲ Αὐτόν! Ἦταν πραγματικὰ ψυχὲς διεστραμμένες, ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ κρυφτοῦν κάτω ἀπὸ μία ὑποκριτικὴ εὐσέβεια. Ἐνῶ εἶχαν τάξει νὰ ἀφιερώσουν τὴν ζωή τους στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ ὁδηγοῦν μὲ αὐταπάρνηση τὸν λαὸ πρὸς τὸν δρόμο Του, καὶ πρὸς τὴν ἀληθινὴ μόρφωση, φρένιαζαν ἐναντίον τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ! Μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ κηρύγματα τῶν Ἀποστόλων, πραγματικὰ ἀναστατώνονταν…».
«Βλέπεις ποὺ περιγράφεις ὁρισμένους σημερινοὺς μοναχούς, ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ ἔπαψαν νὰ εἶναι πρόμαχοι τῶν αἰωνίων ἀξιῶν καὶ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΝ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ; Καὶ ποιοί ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἐπειδὴ ἐπέκτειναν τὴν ἐπιρροή τους στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ περίχωρα τῆς Ἰουδαίας, ἦταν μεγάλοι πολέμιοι τῶν Φαρισαίων;».
«Ποιούς ἐννοεῖς;».
«Τοὺς Σαδδουκαίους. Τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν πίστευαν στὴν Ἀνάσταση, ἐπειδὴ δὲν πίστευαν ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀθάνατη ψυχή, ἤ ὁ πνευματικὸς κόσμος —πέραν τοῦ Θεοῦ—, ἀλλὰ στὴν θεωρία καὶ τὴν πράξη ἦταν ΥΛΙΣΤΕΣ! Δοῦλοι τῆς ματαιότητας, ἄπληστοι καὶ καλοφαγάδες! Θὰ θυμᾶσαι, ὅτι δὲν πίστευαν στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐπίδρασή Του πάνω στὸν κόσμο, ὁπότε θεωροῦσαν ὅτι μποροῦν νὰ πράττουν “ἐλεύθερα” ὅ,τι ἤθελαν! Ὡς μέρος τῆς ἀρχοντικῆς τάξης ἐπέβαλλαν στὸν λαὸ μεγαλύτερες ποινὲς ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους, γι’ αὐτὸ δὲν ἦταν ἀγαπητοὶ στὸν λαό. Ἐξ αἰτίας τῆς παραστρατημένης ζωῆς τους, ἦταν ἑπόμενο οἱ Σαδδουκαῖοι νὰ ἐχθρεύονται τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς κήρυκές Του, ἐπειδὴ τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα περὶ εὐθύνης καὶ μέλλουσας Κρίσης, τάραζε τὴν συνείδησή τους. Ὁ ἱερὸς Λουκᾶς εἶπε ὅτι κυριεύθηκαν ἀπὸ ζηλοτυπία καὶ φθόνο ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ. Πλημμύρισαν ἀπὸ ταραχή, καὶ ἀνείπωτη στενοχώρια καὶ πικρία, ἐπειδὴ ἔβλεπαν τὸ ὡραῖο ἔργο τῶν Ἀποστόλων καὶ τὴν βαθιὰ ἐκτίμηση ποὺ ἔτρεφε πρὸς αὐτούς, ὁ λαός».
«Κατὰ κανόνα μὲ τέτοια συναισθήματα βασανίζονται οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ πολὺ περισσότερο ἄν αὐτοὶ ἀνήκουν στὴν τάξη τῶν χρεωκοπημένων κληρικῶν, καὶ τῶν ἀποτυχημένων διανοούμενων. Γι’ αὐτὸ οἱ ἄπιστοι καὶ χρεωκοπημένοι ἀρχιερεῖς τότε, ἔκαναν ΣΥΜΜΑΧΙΑ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς θρησκείας τους, τοὺς φανατικοὺς ὑλιστές Σαδδουκαίους, γιὰ νὰ πολεμήσουν μὲ περισσότερη ἰσχὺ τοὺς κήρυκες τῆς ἀρετῆς. Θεομάχοι οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ καὶ ἀπόγονοι προφητοκτόνων, εἶχαν πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ καταδιώξουν τοὺς Ἀποστόλους, καὶ ἐν ἀνάγκῃ νὰ πνίξουν τὴν φωνή τους στὸ αἷμα! Ὁ διάβολος χρησιμοποιοῦσε πάλι τοὺς ὑποτακτικούς του, ἐναντίον τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔπιασαν λοιπὸν τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ἔκλεισαν ἀμέσως στὶς φυλακές, ὥστε τὴν ἑπομένη νὰ τοὺς δικάσουν*».
«Τὰ βλέπεις, Σισώη; Ὅσα ἔγιναν τότε, ὅλα ἐπαναλαμβάνονται! Οἱ σύγχρονοι “Σαδδουκαῖοι” εἶναι οἱ φιλελευθεριάζοντες ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ, ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν ἀθανασία τῶν ψυχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπεδίωξαν τὴν ΣΥΜΜΑΧΙΑ μὲ τοὺς σύγχρονους “Φαρισαίους”, ὅλους αὐτοὺς ποὺ εἶπα ὅτι ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΝ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ. Οἱ σύγχρονοι “ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΟΙ” παρέσυραν τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους μαθαίνοντάς τους, πὼς κάθε αὔξηση δύναμης εἶναι… καθεαυτὴ “πρόοδος”, κάτι σὰν ἀνώτερος βαθμὸς “ἀσφάλειας”, καὶ πὼς ὅλοι μποροῦν νὰ παράγουν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, κατασκευάζοντας ἤ καταστρέφοντας… Οἱ σύγχρονοι “ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ” ἔγιναν μαθητὲς τοῦ Νίτσε, ὁ ὁποῖος εἶπε πὼς μπροστὰ στὴν ἄκαμπτη δύναμη, ἡ συνείδηση τοῦ ἠθικοῦ χρέους εἶναι μία… “ἀρρώστια”! Ἔβγαλε δηλαδὴ τὴν “δύναμη” ἀπὸ τὴν σφαῖρα τῆς εὐθύνης, λέγοντας πὼς ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πέραν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, ἐπειδὴ εἶναι μία “σκέτη” δημιουργικὴ δύναμη ποὺ… “γεννιέται ἀπὸ μόνη της”, ὡς… “σκέτη φύση”! Τὰ εἴχαμε ξαναπεῖ αὐτά· ἐξ ὁλοκλήρου τέτοιες ἐπιφανειακὲς ἰδέες εἶναι μία ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, μιὰ ΦΥΓΗ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Κάτω ἀπὸ τὴν λαμπερὴ πρόσοψη τῆς πομπώδους ἀσφάλειας, κρύβονται δυνάμεις διαλυτικὲς τῆς ἀνθρωπότητας· ποὺ ἡ ὑλικὴ “πρόοδος” πάει νὰ τὶς δεκαπλασιάσει, καὶ νὰ τὶς βάλει στὰ χέρια ἀνθρώπων χωρὶς φόβο, μεθυσμένων γιὰ δόξα… Τὸ θέμα εἶναι πὼς ὅσοι ξεκινᾶνε πόλεμο κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ὑπογράφουν τὴν καταδίκη τους! Ἡ συντριβή τους εἶναι θέμα χρόνου!».
Τὸ βλέμμα τοῦ ἀδερφοῦ μου σκοτείνιασε. «Αὐτοὶ ποὺ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΝ, Πανάγο, τώρα εἰσχώρησαν ἀκόμα καὶ στὶς θεολογικὲς σχολές! Τὸ χωράει τὸ μυαλό σου, ὅτι σήμερα εἴχαμε καθηγητὴ “θεολόγο” ποὺ ΔΕΝ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ; Στὴν πραγματικότητα παίρνει τὴν ἴδια θέση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Νεστόριο καὶ Ἄρειο, ποὺ τὸν 5ο αἰῶνα ἀρνήθηκαν τὴν Θεομητρότητα τῆς Θεοτόκου μας! Ὁ ἀσεβέστατος Νεστόριος —κι ἄς ἦταν Πατριάρχης Κων/λεως— μαζὶ μὲ τὴν κακόδοξη παρέα του, ἀποκαλοῦσε τὴν Θεοτόκο ὡς… “Χριστοτόκο”, ἤ “ἀνθρωποτόκο”! Πράγματα ἀδιανόητα! Ἐπηρεασμένοι οἱ αἱρετικοὶ πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας, ἡ ὁποία θεωροῦσε ἀδύνατη τὴν ἕνωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, δὲν μποροῦσαν —καὶ δὲν ἤθελαν— νὰ κατανοήσουν τὸ μέγα μυστήριο ποὺ συντελέστηκε στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι ὁ Θεὸς χώρεσε στὴν μήτρα μιᾶς γυναίκας. Προφανῶς αὐτὸ γιὰ τὸν Νεστόριο σήμαινε, στὴν πράξη, πὼς ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ, ὡς πρὸς τὴν ἀπόδοση τιμῆς στὴν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἰσχυριζόταν πὼς ἦταν ἀδύνατον νὰ γεννηθεῖ ὁ Θεὸς ἀπὸ ἄνθρωπο. Ὅμως ἀρνούμενος τὴν Θεομητρότητα τῆς Θεοτόκου, ἔβλεπε τὸν Θεάνθρωπο ἁπλῶς ὡς “θεοφόρο ἄνθρωπο”, ὅπως εἶναι δηλαδὴ ὅλοι οἱ ἅγιοι! Καταλαβαίνεις πόσο ἐπικίνδυνο ἦταν γιὰ τὴν σωτηριολογία, αὐτὸ ποὺ διέσπειρε; Ὁ αἱρεσιάρχης Νεστόριος δὲν δεχόταν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὀ Θεὸς Λόγος σεσαρκωμένος! Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας διδάσκει ὅτι τὸ ΘΕΛΗΜΑ τοῦ Θεοῦ ἦταν νὰ καταλυθοῦν οἱ νόμοι τῆς φύσης, καὶ νὰ γεννηθεῖ ὑπὸ γυναικός. Μέσα στὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεὸς ἦρθε στὴν γῆ γιὰ νὰ σώσει τὸ πλάσμα Του ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ εὐγνώμονες ἐμεῖς ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ τὴν Θεοτόκο, τὴν ἁγία Παρθένο! Χάρη σὲ Ἐκείνη ἔλαμψε τὸ κάλλος τῆς Ἀνάστασης! Μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς ἐσύ, ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ; Πότε τοῦ δώσαμε ἐμεῖς οἱ φοιτητὲς τὴν ΕΓΚΡΙΣΗ νὰ παραβιάσει ἐν ψυχρῷ τὰ δόγματα τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας; Τὴν ὁποία πίστη μας οἱ περισσότεροι στὴν τάξη, βάζουμε πάνω ἀπὸ τὴν ζωή μας! Θέλουμε νὰ γίνουμε θεολόγοι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ πατάξουμε τὸν ἐχθρὸ ἐκ τῶν ἔσω, ποὺ διαστρεβλώνει τὴν ἀλήθεια ὅπως κάνουν οἱ ΑΘΕΟΙ! Ἕνας “καθηγητὴς ποὺ δὲν ὁμολογεῖ τὴν Θεοτόκο, πιστεύει σὲ ΔΙΚΟ ΤΟΥ “ΧΡΙΣΤΟ”! Ἐπὶ τὲλους, τί πράγματα εἶναι αὐτά;».
«Εἶναι νὰ φρίττει κανείς, μὲ τὰ ἐγκλήματα ποὺ ἐπινοοῦν οἱ θεομάχοι! Ξαναερχόμαστε στὰ ἴδια ποὺ εἴπαμε πρὶν λίγο γιὰ τοὺς ὑποκριτὲς Φαρισαίους, τοὺς ὑποτακτικοὺς τοῦ διαβόλου ποὺ κινοῦνται ἐναντίον τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἰδιότητα τοῦ καθηγητῆ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως εἶναι ἱερή, ἀλλὰ ὁ συγκεκριμένος καθηγητής σας, Σισώη, αὐτὴν τὴν ἰδιότητά του τὴν ἐξευτέλισε! Ποδοπάτησε τὸ ὑψηλὸ καθῆκον του, πρόδωσε τὴν ἀνώτερη ἀποστολή του, καὶ μέσα στὴν ἐκπαιδευτικὴ αἴθουσα κατάντησε ἄπιστος, ἀσεβής, ὑλιστὴς καὶ δολοπλόκος! Ἐκμεταλλεύτηκε τὴν θέση ἐμπιστοσύνης γιὰ νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὴν ψυχή σας, καὶ ΜΕ ΥΠΟΥΛΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Εἶναι φῶς φανάρι ὅτι πολεμάει τὸν Χριστό, καὶ τὴν πίστη σὲ Αὐτόν, καὶ χρησιμοποιεῖ τὴν ἕδρα του γιὰ νὰ διαφθείρει τὶς συνειδήσεις σας! Τέτοιες ψυχὲς εἶναι διεστραμμένες, ποὺ προσπαθοῦν νὰ κρύβονται κάτω ἀπὸ τὴν ὑποκριτικὴ εὐσέβεια… Ὁ “Φαρισαῖος” καθηγητὴς ποὺ ΑΙΡΕΤΙΖΕΙ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ, πληρώνεται γιὰ νὰ ἀφιερώνει τὴν ζωή του στὴν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ, ὁδηγώντας τοὺς φοιτητὲς του πρὸς τὴν ἀληθινὴ μόρφωση, ἀλλὰ ἐκεῖνος κοιτάζει νὰ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ! Θὰ ἦταν θεολόγος, ἄν εἶχε στὸ μυαλό του τὸν Θεό· τώρα ποὺ ὑποτάσσεται στὸ κακό, εἶναι ΚΑΚΟΛΟΓΟΣ! Ἐσὺ τοῦ ἀπάντησες καταλλήλως, γιὰ νὰ τοῦ κόψεις τὸν βῆχα;».
«Ἐννοεῖται! Τοῦ εἶπα ὅτι γιὰ τὴν Μάνα μας ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ γέννησε τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, καὶ πὼς ἄν Τὴν ὑποτιμοῦσε πάλι, θὰ τὸ βλέπαμε ὡς ἀσήκωτη προσβολὴ στὸ πρόσωπό μας! Ὅλα τὰ παιδιὰ συμφώνησαν μαζί μου, πὼς μεγαλώνοντας, συμβουλευόμαστε τὴν Θεοτόκο γιὰ νὰ λύνουμε τὰ ζητήματά μας σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, καὶ πὼς ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν μητρικὴ ἀγάπη Της εἶναι ἡ μεγάλη “περιουσία μας”!».
«Τὸ κατάλαβε;».
«Τί νὰ σοῦ πῶ… Περίεργα πράγματα! Ἔδειξε ὅτι ἀπὸ τὴν βαθιὰ ἐκτίμηση ποὺ τρέφουμε γιὰ τὴν Πάναγνη Θεομήτορα, ταράχτηκε! Γιὰ τὴν ὀρθὴ πορεία μας γενικὰ στὴν ζωή, μᾶλλον στενοχωρήθηκε, πικράθηκε! Γιὰ τὴν εὐλάβειά μας, μᾶς ἀποστράφηκε! Γιὰ τὴν καρδιακὴ καθαρότητα γιὰ τὴν ὁποία ἀγωνιζόμαστε, ἀναστατώθηκε! Γιὰ τὴν ἀκλόνητη σταθερότητά μας στὶς ζωογόνες ἀλήθειες τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων, ΜΑΣ ΜΙΣΗΣΕ! Πάντως μεταξύ μας οἱ συμφοιτητές, καταλήξαμε πὼς ὅ,τι ἀνορθόδοξο σκοπὸ κι ἄν ἔχει αὐτὸς ὁ ὑποκριτὴς ΚΑΚΟΛΟΓΟΣ, ἐμεῖς θὰ φροντίσουμε ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΕΤΥΧΕΙ! ».
Τὸ ὅτι ἦταν πολύτιμο πλεονέκτημα νὰ ἔχω ἀρκετὰ μεγαλύτερο ἀδερφό, τὸ ἀντιλήφθηκα ὅταν ὁ Σισώης μοῦ εἶπε κάποια στιγμή, πὼς ὁ ἔφηβος πρέπει νὰ βρεῖ τὴν δύναμη ποὺ θὰ τὸν κάνει ἀντάξιο τῆς ἀποστολῆς του. Προκειμένου στὴν ἐφηβεία νὰ ἐπανα-βεβαιωθεῖ ὡς πρὸς τὴν ἀξία του, καὶ νὰ πάρει μέρος στὴν χαρὰ τῆς ζωῆς ποὺ τὸν περιμένει, ἕνας νεαρὸς χρειάζεται “ΧΑΡΤΕΣ” τοῦ κόσμου· ὥστε στὴν κρίσιμη ἐποχὴ ποὺ θεμελιώνεται ἡ προσωπικότητά του, νὰ μάθει νὰ προσανατολίζεται στὴν θεωρία καὶ τὴν πράξη. Ὁ ἀδερφός μου ἔμαθε ἀπὸ τὶς συζητήσεις μὲ τοὺς γονεῖς μας καὶ τὴν προσωπική του πείρα, ἀπὸ τὴν πείρα ποὺ συγκέντρωσε ἀπὸ τοὺς φίλους του, καὶ ἀπὸ τὰ πολλὰ βιβλία τῶν γονιῶν μας γιὰ τὴν χριστιανικὴ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Περιγράφοντάς μου τὴν ἐφηβικὴ ἡλικία ὡς τὴν κατ’ ἐξοχὴν ἐποχὴ τῶν ἐσωτερικῶν συγκρούσεων, μοῦ ἐξήγησε πὼς ὥσπου νὰ προσαρμοστῶ ὁμαλὰ στὴν ὄχθη τῆς ἐνηλικίωσης, θὰ περνοῦσα κι ἐγὼ ἀπὸ ἀμφιβολίες, ἀβεβαιότητες καὶ δοκιμασίες. Ὁ ὀργανισμὸς καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἐφήβου ἀρχίζουν νὰ ἀναταράσσονται ἀπὸ φαινόμενα, τῶν ὁποίων τὴν ἔννοια ἀκόμα δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει, ποὺ τοῦ δημιουργοῦν μία κατάσταση ἀδεξιότητας, ἀναστάτωσης, ἀστάθειας καὶ λανθάνουσας ἔξαψης. Γιὰ να προσαρμοστεῖ στὴν ἀνάπτυξη τοῦ γιγαντωμένου συναισθηματισμοῦ του, καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς διάνοιάς του —ἡ ὁποία στερεῖται τὴν κατασταλαγμένη πείρα—, καὶ νὰ ἔχει σωστὴ ψυχικὴ καὶ διανοητικὴ διάπλαση, ὁ ἔφηβος χρειάζεται εἰδικὸ προσανατολισμό. Μοῦ τόνισε, πὼς ἡ ἔλλειψη ἐσωτερικῆς συγκρότησης ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ στὴν προσωπικότητα τοὺς διάφορους συρμούς, καὶ τὰ διάφορα ΟΜΑΔΙΚΑ καὶ ΑΛΟΓΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ. «Σισώη, σήμερα στὸ σχολεῖο ὁ Μενεκράτης ἔκανε μάθημα στοὺς ὑπόλοιπους γιὰ τὸν Νίτσε, ποὺ ὑποστήριζε ὅτι “ἡ ἱκανοποίηση τοῦ ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ, ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενο τῆς ἀνθρώπινης εὐτυχίας”… Ἐνῶ δηλαδὴ εἶχε μαθητεύσει στοὺς “ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΟΥΣ”, μὲ τὸν ὑποτιθέμενο… “ἀνώτερο βαθμὸ ἀσφάλειας”, ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς δύναμης, τώρα ὁ Μενεκράτης πῆρε ἀπὸ κοντὰ καὶ τοὺς “ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ”, ποὺ ἔδωσαν προβάδισμα στὴν δύναμη, σὲ σχέση μὲ τὸ ἠθικὸ χρέος! Γιὰ νὰ στὰ πῶ ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἐγὼ ἐξέφρασα πρῶτος στὴν παρέα τὴν ἄποψή μου, πὼς ἡ γενετήσια λειτουργία τῶν νέων δὲν ῥυθμίζεται, οὔτε καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸν πολιτισμό μας. Ἐκεῖνος ἀντέδρασε, λέγοντας πὼς κανεὶς δὲν θέλει νὰ εἶναι ὁ “ἀδύναμος κρίκος”, καὶ νὰ παραδέχεται ὅτι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΣΗ “ΔΥΝΑΜΗ” ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ». Ἤξερα ὅτι ὁ ἀδερφός μου θὰ εἶχε χρόνο στὴν διάθεσή του, καὶ τώρα ποὺ μπῆκε στὸ δωμάτιό μας, ἤθελα τὴν γνώμη του.
«Πανάγο, σήμερα οἱ ἄνθρωποι γίνονται ἄθεοι, ὄχι τόσο ἐπειδὴ τὸ ἐπιλέγουν, οὔτε —ἀκόμα λιγότερο— ἐπειδὴ ἀρνοῦνται τὸν Χριστό, ὅσο ἐπειδὴ ἀφήνονται στὸ ῥεῦμα, γιὰ νὰ εἶναι ὅπως ὅλος ὁ κόσμος».
«Μὰ ὁ ἔφηβος κάνει μία ἐξαιρετικὰ μεγάλη προσπάθεια γιὰ νὰ πετύχει τὴν ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, καὶ γιὰ νὰ κατακτήσει τὴν ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ, ποὺ εἶναι ἀπείρως σεβαστή. Ἡ προσωπικότητά του ζητάει ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ και ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ. Γιὰ νὰ μὴν ξεστρατίσει, πῶς θὰ μπορέσει νὰ διακρίνει καὶ νὰ ἀποφύγει τὰ ὅρια τῆς ἄθεης περιοχῆς ποὺ λέει, “δὲν ὑπάρχουν… κανόνες ἐλευθερίας”; Ἤ, “ὁ Θεὸς εἶναι νεκρὸς, γεννήθηκε ὁ ἄνθρωπος”; Θὰ στὸ πῶ ἀλλιῶς· ἔβλεπα ἀπὸ καιρὸ στὴν συμπεριφορὰ τοῦ Μενεκράτη ὅλον ἐκεῖνον τὸν κύκλο συμπωμάτων, ποὺ ὑποδηλοῖ ἕνα πρόσωπο ποὺ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅπως καὶ ὅτι ΕΝΕΡΓΕΙ ΥΠΟ ΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΤΕΛΕΙΑΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ Ἤ ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΣΗΣ. Σὰν δηλαδὴ νὰ τὸν εἶχε πείσει κάποιος, ὅτι εἶναι… ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ! Σὰν νὰ πίστεψε πὼς ἔχει κάποιο κρυφὸ ἐλάττωμα ἤ κάποια ἄδηλη ὑστέρηση, καὶ ἐκεῖ ποὺ ἡ στάση του μποροῦσε νὰ εἶναι θετική, γινόταν ἀρνητική! Δυστυχῶς τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ κάνει στροφὴ καὶ νὰ διαλέγει φίλους κατώτερης ἠθικῆς, ποὺ ὅλο τὸν μπλέκουν σὲ διάφορα… Οἱ ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ καὶ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ἀπαντήσεις ἀπὸ τοὺς συνομιλήκους, δημιουργοῦν βασανιστικὸ ἄγχος! Ἡ ἀγωνία στὸ πονεμένο βλέμμα του εἶναι σὰν ἀνυπεράσπιστος, νὰ ζητάει ἀπὸ κάπου βοήθεια, ἀλλὰ σκοπὸς εἶναι ἡ τρικυμισμένη ψυχή του νὰ βρεῖ στήριγμα πρὶν καταποντιστεῖ! Προσπαθῶ νὰ βρῶ πῶς θὰ τὸν βοηθήσω, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἀργήσω!».
«Κάνεις καλὰ ποὺ διαβάζεις τὸ βιβλίο μου γιὰ τὴν ΜΕΙΟΝΕΞΙΑ, καὶ ἐμένα μὲ εἶχε βοηθήσει. Ἄν παρατηρήσεις, θὰ δεῖς παντοῦ γύρω σου ὅτι στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων ἀναπτύσσεται ἕνα αἴσθημα ἀτέλειας ὅπως εἶπες, σὰν νὰ τὴν βαραίνει κάτι “ψυχικὰ ἀνολοκλήρωτο”, ἤ ἕνα αἴσθημα ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ, καὶ γενικὰ ἕνα ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΕΙΩΣΗΣ(!) ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Ὅποιον ἄνθρωπο ἀφήνεται στὸ ῥεῦμα, γιὰ νὰ εἶναι ὅπως ὅλος ὁ κόσμος, αὐτὸ τὸ ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΕΙΩΣΗΣ τὸν ὠθεῖ ἐνσυνείδητα ἤ ἀσυνείδητα, πρὸς ΕΝΑΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΙΔΕΑΤΟ ΣΚΟΠΟ ΥΠΕΡΟΧΗΣ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο περιμένει… “ΚΑΘΕ ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΗ καὶ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ”. Αὺτὸς ὁ κατευθυντήριος σκοπὸς εἶναι ἕνα μέσον, ἕνα ΤΕΧΝΑΣΜΑ ποὺ τὸ παιδὶ καὶ ὁ νέος ἰδιαιτέρως, τὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΝΕΞΙΑΣ. Αὐτὸ τὸ ὀδυνηρὸ αἴσθημα μὲ τὴν σειρά του, εἴτε θέτει σὲ ἐνέργεια κάποιον ἄλλο ΨΥΧΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ “ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗΣ”, εἴτε βυθίζει τὸν ἄνθρωπο ἀκόμα περισσότερο μέσα στὴν μειονεξία καὶ τὴν νεύρωση! Σὲ πολλὲς περιπτώσεις Πανάγο, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκολουθήσει τὴν ΟΔΟ τῆς “ΥΠΕΡ-ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗΣ”, δηλαδὴ μία ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΙΚΗΣ “ΥΠΕΡΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ”, πρὸς ἀντιμετώπιση τῆς μειονεξίας! Πρόκειται γιὰ μία ΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ποὺ μοιάζει μὲ οὐλὴ ὑπερτροφική, ποὺ δὲν εἶναι στὸ ἐπίπεδο τοῦ ὑπόλοιπου φυσιολογικοῦ δέρματος, καὶ εἶναι ἀνίκανη νὰ ἀντέξει στὰ ἄλλα ἐπιγενέστερα τραύματα…».
«Τὸν… “ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ” περιγράφεις; Ἀπὸ ΜΕΙΟΝΕΞΙΑ παίρνει τὴν κατιοῦσα αὐτῆς τῆς… “ὑπερ-ἀναπλήρωσης”;», ῥώτησα “θαυμάζοντας”, πόση “τύφλωση” μπορεῖ νὰ πάθει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀποστασίας…
«Αὐτὸ κατάλαβα καὶ ἐγώ. Ὅ,τι ἐμποδίζει τὶς ἐπιτυχεῖς προσαρμογὲς στὴν ἀληθινὴ πραγματικότητα, ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ! Συνέπεια τῶν κακῶν προσαρμογῶν καὶ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΦΥΓΗΣ, εἶναι ἡ νευρικὴ κατάπτωση…».
«Οἱ γονεῖς μας λένε πὼς οἱ ψυχικὲς λειτουργίες πρέπει νὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ ἐσωτερικὴ ἁρμονία καὶ ἑνότητα, καὶ πὼς γιὰ νὰ ἰσορροπήσουμε σὲ ἕναν τομέα τῆς ζωῆς, δὲν γίνεται σὲ κάποιον ἄλλον νὰ ὑποχωροῦμε! Τὸ αἴσθημα ΜΕΙΩΣΗΣ, τὸ προκαλεῖ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία στοὺς ἀνθρώπους! Ὅσοι παρακολουθοῦν ἀνήθικες ταινίες, αὐτὲς τοὺς ἐξευτελίζουν τὴν ὑπόσταση· οἱ ἄνεργοι νοιώθουν τὴν ἀπαξίωση· οἱ ματαιόδοξοι καταπιέζονται ἀπὸ τὴν εἰκόνα τους· ὅσοι ἐπιμένουν στὴν κούφια διασκέδαση, γίνονται κούφιοι καὶ καταρρακώνονται· ὅσοι ξεστομίζουν βρισιές, αὐτὲς ἀφήνουν στὴν ψυχὴ τὴν αἴσθηση τοῦ δαρμένου σκυλιοῦ! Ἄν ὀ ἔφηβος ἔχει πνευματικὲς βάσεις, δὲν καταφεύγει στὰ πονηρὰ τεχνάσματα καὶ τὶς κακίες τῶν μηχανισμῶν “ἀναπλήρωσης”, “ἀπώθησης”, “ἀντιρρόπησης”, ἤ ἄλλων! Ποῦ νὰ φανταστεῖ ὁ Μενεκράτης, ὅτι ἡ ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΗ ΨΥΧΙΚΗ “ΥΠΕΡΚΑΤΑΣΚΕΥΗ” ποὺ κατασκευάζει ἡ “ΔΥΝΑΜΗ”, εἶναι νεύρωση! Δηλαδὴ ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ!».
«Ἡ ΨΥΧΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ τῆς ἑνιαίας καὶ ἀδιαίρετης προσωπικότητας, εἶναι ἀνοδική, ἀπὸ τὴν μειονεξία καὶ τὴν ἀβεβαιότητα, πρὸς τὴν ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ καὶ τὴν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Ἄν ὅμως ὁ ἄνθρωπος κινεῖται πρὸς κάποιον “ἰδεατὸ” σκοπό, “κοινωνικὰ κατασκευασμένο”, ποὺ γιὰ τὸν ὁποιονδήποτε λόγο “τραυματιστεῖ” ἤ ἀπωθηθεῖ, καὶ ἡ “ἀναπλήρωση” δὲν ἐπιτευχθεῖ, τότε Η ΜΕΙΟΝΕΞΙΑ ΡΙΖΩΝΕΙ καὶ γίνεται ψυχικὴ κατάσταση, ποὺ ἐκτείνεται σὲ ποικίλους βαθμούς. Τὰ ἐλάσσονα συμπτώματα, δηλαδὴ τὰ μικρά, ὀφείλονται σὲ ἐσφαλμένες μεθόδους ἀγωγῆς ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία, ὅπως ὅταν κάποιος ἔχει ἀδιάκοπη δραστηριότητα χωρὶς λογικὸ σκοπό· αὑτο-ὑποτιμᾶται· εἶναι ἐπιπόλαιος, καὶ χαρακτηρίζεται ἀπὸ μία ὑπερβολικὴ ἄνεση· ἔχει κυνική, ὑπερκριτικὴ στάση. Τὰ μείζονα συμπτώματα ὀφείλονται σὲ μία ἐλαττωματική, ΚΑΤΑΠΡΑΫΝΤΙΚΗ συγκινησιακὴ διάθεση τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως εἶναι ὁ φόβος —δηλαδὴ ἄρνηση ἀνάληψης εὐθύνης, ἀπέκδυση ὑποχρεώσεων, περιφρόνηση, ἀμφισβήτηση, ἀποδοκιμασία, παραίτηση· ἡ ἄρνηση τῆς ζωῆς, ὅπως φαίνεται στὴν μέθη, τὸν παρασιτισμό, τὴν τοξικομανία, τὶς σεξουαλικὲς διαστροφές· ἡ ἀποτυχία νὰ ἀγαπήσει κανονικά· ἡ φυγὴ στὴν φαντασία».
Δὲν πίστευα στὰ αὐτιά μου! «Σισώη, κατάλαβα καλά; Ἡ μειονεξία τρέφει ὅλη τὴν ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ; Αὐτὲς οἱ δύο μοῦ φαίνονταν ἄσχετες μεταξύ τους! Δηλαδὴ ἡ κοινωνία ΧΡΕΩΝΕΙ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ αἴσθημα τῆς μείωσής τους, ἀπέναντί της, καὶ μετὰ ἐκεῖνοι ἀφήνονται στὸ ῥεῦμα τῆς ἀποστασίας, ἐπειδὴ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ “ΞΕΧΡΕΩΣΟΥΝ”! Βέβαια! Ὁ ἰδεατὸς σκοπὸς εἶναι ἐφάμαρτος, καὶ ἡ ἁμαρτία ἐκ τῶν πραγμάτων φθείρει τὴν ψυχή, τῆς προκαλεῖ μειονεξία! Μόλις ἁμάρτησε ὁ Ἀδὰμ εἶχε τὴν αἴσθηση τοῦ σφάλματος, καὶ ἀπὸ φόβο τράπηκε σὲ ΦΥΓΗ! Ὅμως μετὰ ἀπὸ τὴν πτώση, οἱ ἄνθρωποι ὀφείλουμε στὴν ἐξορία νὰ βλέπουμε τὴν πτωχεία μας, καὶ ὄχι νὰ προδίδουμε τὸν ἑαυτό μας, δίνοντάς του ὑπερεπάρκεια στὰ ὑλικά! Ἡ αὐτομεμψία ἐπαναφέρει τὸ μυαλὸ στὴν ὑπάρχουσα πνευματικὴ πτωχεία, καὶ τὸν ἀγῶνα ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν! Ἄν ὁ νοῦς δὲν ἀγωνίζεται κατὰ τῶν δαιμονικῶν λογισμῶν, καὶ ἡ καρδιὰ παραμένει ἀκάθαρτη, ἡ ἀγωνία τοῦ θανάτου ὠθεῖ τὴν ψυχὴ στὴν ΦΥΓΗ μέσα στὶς ἐξαρτήσεις! Ποὺ εἶναι ἡ ἀπόλυτη μειονεξία! Τὰ ἄτομα μὲ ΑΠΟΣΤΕΡΗΜΕΝΗ τὴν προσωπικότητά τους ἀπὸ τὴν τηλεκόλαση, γεύονται μὲ μεγαλύτερη “εὐχαρίστηση” θεάματα ὅπου κυριαρχεῖ ἡ βία, καὶ ὅλη ἡ ἀποστέρησή τους ἐκδηλώνεται σὲ ἀναζωπυρώσεις μετατεθειμένες σὲ κάτι διαφορετικό!».
«Τὰ θυμᾶσαι αὐτὰ ποὺ συζητᾶμε γιὰ τὴν τηλεκόλαση! Γενικὰ, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ὑπηρετεῖ τὸν ἀνώτερο σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖον ζεῖ, τὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ θανάτου, αἰσθάνεται κατωτερότητα, διότι ἠθικῶς δὲν ἔφτασε ἐκεῖ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ. Στὴν συνάντηση μὲ τὸν ἑαυτό του, ἕνα αἴσθημα συνεχοῦς ἀνεπάρκειας συνοδεύει τὸν βίο του. Ἡ “ἰδανικὴ” εἰκόνα ποὺ εἶχε κατασκευάσει γιὰ τὸν ἑαυτό του διαψεύδεται, καὶ ὅπως ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς κλονίζεται, ἔρχεται ἡ ἀπαισιοδοξία καὶ ἐγκαθίσταται μέσα του. Ἐξ αἰτίας τοῦ αἰσθήματος τῆς ἔλλειψης ἀσφάλειας, δὲν συμπεριφέρεται στὶς ἐνέργειές του ὁμαλῶς, συνήθως παραπαίει, καὶ δὲν ξεκινάει τὶς πράξεις του ἀπὸ τὸν ἁληθινὸ ἑαυτό του, παρὰ ΜΑΝΤΕΥΕΙ τί πρέπει νὰ κάνει, μιμούμενος τοὺς ἄλλους. Τότε ἀκολουθεῖ καταπίεση τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου, ὅπως ἀδιαφορία, ὑπερβολικὴ αὐτοπεποίθηση σὲ βαθμὸ ὑπεροψίας, προσποιητὴ σοβαρότητα, κομπασμὸς μὲ σπουδαιοφάνεια, φαντασιοπληξία περὶ τοῦ κόσμου, ψευδεῖς ἐλπίδες, ψευδεῖς ἐπιδράσεις, ἀκόμα καὶ ψευδαισθήσεις! Ἀλλὰ τὸ σπουδαιότερο εἶναι ὅτι εἰσέρχεται πλησίστιος ὁ ἄνθρωπος στὴν φαντασμαγορικὴ χώρα τῆς ΦΥΓΗΣ! Φυγὴ ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους, φυγὴ στὴν ἀσθένεια καὶ τὴν νεύρωση, κριτικὴ τῶν ἄλλων, ἔλλειψη εἰρήνης, ἀντικοινωνικὴ συμπεριφορά! Γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ αἴσθημα τῆς εὐθύνης τὸ ἄτομο, ἔχοντας τὲτοια ψυχικὴ κατάσταση, ΑΠΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΤΑΦΕΥΓΕΙ στὶς μηχανιστικὲς δυτικὲς θεωρίες περὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου».
«Σισώη, διάβασα ὅτι ὥς ἕναν βαθμό, τὰ αἰσθήματα μειονεξίας εἶναι κοινὰ σὲ ὅλους μας, καὶ παρόλη τὴν παροδικὴ ἀθυμία καὶ ἀπογοήτευση ποὺ μᾶς προκαλοῦν, εἶναι φυσιολογικά. Βεβαίως ὅταν ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ἀγωνιζόμαστε, θὰ τὰ καταπολεμήσουμε καὶ θὰ βελτιώσουμε τὴν κατάστασή μας, μὲ τὸν ἐν Χριστῷ ἀγῶνα».
«Πάντα ἕνα αἴσθημα μειονεξίας καὶ μία κατάσταση ἀδυναμίας, εἶναι ἐρεθίσματα πρὸς τελειοποίηση. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ, γίνεται θῦμα τῶν αἰσθημάτων ποὺ πιστεύει, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ τῶν ἄλλων. Μὲ τὴν συνειδητὴ ἤ ἀσυνείδητη πεποίθηση ὅτι σὲ κάποιους τομεῖς μειονεκτεῖ, ὑποφέρει, ἀλλὰ ἀντιδρᾶ λανθασμένα, καὶ ὑφίσταται τὶς συνέπειες τῆς ἐσφαλμένης ψυχικῆς πορείας του. Ἐφ’ ὅσον δὲν ἐπέρχεται ἡ ἐν Χριστῷ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, τὸ χρόνιο αἴσθημα μειονεξίας τῆς φέρνει ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ! Ἐξ αἰτίας τῶν ἀνώμαλων ψυχικῶν τάσεων, τὸ ἄτομο προσαρμόζεται στὴν ἀνεπάρκειά του —πραγματικὴ ἤ φανταστικὴ—, ὁπότε καὶ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ! Ἡ ΗΘΙΚΗ ΘΕΛΗΣΗ ΕΞΑΣΘΕΝΙΖΕΙ, μονιμοποιώντας τὴν κατάσταση τῆς ὀλέθριας στάσης του…».
«Πὼ πώ, τώρα συνδέονται ὅλα· ἡ ἱκανοποίηση τοῦ ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ, ὡς περιεχόμενο τῆς “ἀνθρώπινης εὐτυχίας”, καὶ ὁ ὑποτιθέμενος “ἀνώτερος βαθμὸς ἀσφάλειας”, ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς δύναμης, εἶναι ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ ΙΔΕΑΤΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ· ἀπὸ τὸν ὁποῖο περιμένει ὁ μειονεκτικὸς κάθε “καθησύχαση” καὶ “ἐξασφάλιση” ἀπὸ τὴν ΖΗΛΕΙΑ ποὺ τὸν κατατρύχει… Ἡ ζήλεια εἶναι βρασμὸς μοχθηρῆς ψυχῆς ποὺ μειονεκτεῖ, καὶ ἐκδηλώνεται σὰν φθόνος, σὰν μίσος πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἔχουν κάτι λαμπρό. Ὁ ζηλιάρης εἶναι ἄθλιος καὶ ἐλεεινός, ἐγωιστὴς καὶ ἀνόητος, ἐπειδὴ θεωρεῖ μόνο τὸν ἑαυτό του ἄξιο τῆς τιμῆς καὶ τῆς δόξας, τὴν ὁποία κατέκτησαν οἱ ἄλλοι! Καὶ πάντα θεωρεῖ ὅτι ἀδικεῖται! Ἡ καρδιά του ἐχθρεύεται αὐτοὺς ποὺ προοδεύουν, καὶ ὅσους τὸν ξεπερνοῦν τοὺς ἀποστρέφεται, τοὺς διαβάλλει καὶ τοὺς συκοφαντεῖ!».
«Καλὰ τὸ εἶπες, ἡ ζήλεια ἐκδηλώνεται σὰν φθόνος! Ὅταν ὁ φθονερὸς βλέπει νὰ προκόβουν οἱ ἄλλοι, ἡ καρδιά του λιώνει ἀπὸ τὴν λύπη! Μὲ τὰ ξένα ἀγαθὰ στενοχωριέται, καὶ εἶναι ἐμπαθὴς κριτής τους. Μόνο μία “χαρὰ” ἁπλώνει πονηρὴ λάμψη στὰ μάτια του, αὐτὴ ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὴν καταστροφὴ ἐκείνων ποὺ φθονεῖ. Χαίρεται μὲ τὰ βάσανα τῶν ἄλλων, ὅπως χαίρεται ὁ χοῖρος μέσα στὴν λάσπη! Τότε ὁ φθονερὸς ἀνακουφίζεται καὶ ἀναπνέει ἐλεύθερα, ὅταν πάθουν κακὸ οἱ ἄνθρωποι ποὺ πράττουν τὰ καλά! Τότε μόνο εὐθυμεῖ, ὅταν τὸ πάθος τῆς ζήλειας κορεστεῖ ἀπὸ τὴν παντελῆ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ἤ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ἐκείνων ποὺ φθονεῖ! Εἶναι ἀνόητος ἐπειδὴ προτιμάει τὸ δικό του κακό, παρά τὸ δικό του καλό, καὶ κακός, ἐπειδὴ προτιμάει τὸ κακὸ τοῦ ἄλλου, παρὰ τὸ δικό του καλό!».
«Τώρα ποὺ τὰ λέμε αὐτά, Σισώη, συμπεραίνω πὼς καὶ ὁ ΚΑΚΟΛΟΓΟΣ καθηγητής σας μπαίνοντας στὴν αἴθουσα, μειονεκτοῦσε ἠθικῶς μπροστά σας. Ἀπὸ μόνο του τὸ γεγονὸς πὼς αὐτὸς δὲν πιστεύει ὅτι ἔχει ὅπως κι ἐσεῖς, ἀθάνατη ψυχὴ ποὺ θὰ ἀναστηθεῖ, εἶναι ΠΛΗΓΗ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΜΕΙΟΝΕΞΙΑΣ! Ἡ προδοσία κουρελιάζει τὴν ψυχή, καὶ ἀκόμα κι ὅταν ὁ προδότης δὲν τὸ παραδέχεται, αἰσθάνεται πὼς στὴν μάχη μὲ τὸν θάνατο δὲν ἔφτασε ἐκεῖ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΗΘΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ! Ἐξ αἰτίας τοῦ αἰσθήματος τῆς ἔλλειψης ἀσφάλειας, τὸν εἴδατε νὰ παραπαίει καὶ νὰ καταπιέζεται ἐσωτερικὰ μὲ τὴν φαντασιοπληξία περὶ τοῦ κόσμου, τὶς ψευδεῖς ἐλπίδες καὶ τὶς ψευδεῖς ἐπιδράσεις! Μὲ τὸν κομπασμὸ μὲ σπουδαιοφάνεια καὶ τὴν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑ, κατασκεύασε τὴν μωρόσοφη ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΙΚΗΣ “ΥΠΕΡΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ”, ὅτι δῆθεν εἶναι… “ὑπεράνω” τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μας, ὁ ταλαίπωρος! Ἡ ζήλεια εἶναι βρασμὸς μοχθηρῆς ψυχῆς, καὶ ὅσους τὴν ξεπερνοῦν, τοὺς ἀποστρέφεται καὶ θέλει νὰ τοὺς διαφθείρει! Ὁ ΚΑΚΟΛΟΓΟΣ δὲν κατάφερε νὰ κρύψει πόσο βαθιὰ σᾶς φθονεῖ γιὰ τὴν ἀσάλευτη δογματικὰ πίστη σας, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζει στὴν καρδιακὴ καθαρότητά σας, τὸ χάδι τοῦ Ἁγνοῦ Κυρίου μας! Ὁ ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ, πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο του γνωρίζει πὼς χρειάζεται δόλος καὶ μοχθηρία γιὰ νὰ ῥίξει τοὺς φοιτητὲς τόσο χαμηλὰ ποὺ βρίσκεται κι ἐκεῖνος, ὤστε νὰ πάψει ἡ ἀλήθεια νὰ τοῦ καίει τὴν καρδιά!».
«Ἀδερφέ, ὅσο οἱ ὀρθόδοξοι ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ κρατᾶμε τὸν νοῦ μας ἁγνό, ὁ διάβολος λυσσάει! Δὲν θέλει νὰ ἔχουμε καμία δόση ἀγαθή, καὶ κανένα δώρημα τέλειο ἄνωθεν. Μέσα στὸν Παράδεισο, ὅταν εἶδε στὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου νὰ λάμπει ἡ Θεοείδεια, καὶ ὅτι ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸν Θεό, ὁ διάβολος μίσησε τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶχε ἀπογυμνωθεῖ ἀπὸ τὰ ἀρχέγονα χαρίσματά του. Ὁ φθόνος τὸν κυρίευσε καὶ ἀπὸ τότε προσπαθεῖ νὰ ὑποσκελίσει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Ἡσυχασμὸς ἦταν καὶ παραμένει ὁ ἀνεκτίμητος πνευματικὸς θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΡΙΧΝΕΙ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ καὶ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΛΥΕΙ! ΜΑΤΑΙΑ ὁ διάβολος ἐπιχείρησε πάλι στὸ παρελθὸν νὰ ξεριζώσει τὸν Ἡσυχασμό, ἀλλὰ δὲν εἶναι στὸ χέρι του. Τοῦ πέφτει ἀσήκωτο τοῦ ἀκάθαρτου, ποὺ πολλοὶ ἔνσαρκοι ἄγγελοι, ἡ μία γενιὰ μετὰ τὴν ἄλλη, ἑνώνονται μὲ τὸν Λυτρωτὴ Χριστό, καὶ βλέπουν τὸ Ἄκτιστο Φῶς! Ὁ Κύριος δίνει σὲ κάθε παιδί Του ποὺ θὰ σηκώσει ὥς τὸ τέλος τὸν σταυρό του, τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ τὸ ἔχει αἰωνίως κοντά Του, μέσα στὴν ἄφθαρτη χαρά! Ἀπὸ τέτοια ΠΡΙΓΚΙΠΙΚΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν ἀποκλειστεῖ, καὶ ἀπὸ τὸν ἀθεράπευτο φθόνο ποὺ τοὺς λιώνει, μᾶς πολεμᾶνε ὕπουλα γιὰ νὰ τὰ χάσουμε καὶ ἐμεῖς, οἱ Ῥωμιοί. Ἀφοῦ οἱ ἐχθροί Του δὲν μποροῦν νὰ πειράξουν τὸν Χριστό, προσπαθοῦν νὰ πειράζουν τοὺς λειτουργούς Του. Καὶ ἐπειδὴ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ, ὅσοι τὴν φθονοῦν προσπαθοῦν νὰ τὴν νοθεύουν. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυστόστομος εἶπε, ὅτι ὁ φθόνος κάνει τὸν ἄνθρωπο ΔΙΑΒΟΛΟ. Ὁ πάπας προσέγγισε αὐτοὺς ποὺ τώρα ἐσὺ τοὺς λές, ὑποκριτὲς “Φαρισαίους”, καὶ τοὺς ἔκανε δικούς του».
«Δὲν εἶχαν καμία δουλειὰ νὰ κάνουν “κόμμα” μὲ τοὺς πρωτόγονους “Σαδδουκαίους”. Τί θέλουν νὰ πετύχουν, μοῦ λές;».
«Πρῶτα ἤθελαν νὰ πετύχουν αὐτὸ ποὺ οἱ Ἕλληνες, ἴσως δὲν παρατηρήσαμε. Ὅλοι ζήσαμε περιπτώσεις δικῶν μας ἀνθρώπων ποὺ ἐξέπνευσαν σὲ κάποιο νοσοκομεῖο ἐπὶ “πανδημίας”, καὶ ἐνῶ ΞΕΡΑΜΕ ὅτι δὲν εἶχε καμία σχέση μὲ τὴν ἀρρώστια, οἱ ὑπεύθυνοι μᾶς τὸν ὑπολόγισαν ὡς… “θῦμα” κορονοϊοῦ. Ὅλοι ἀκούγαμε τοὺς μισοὺς γιατροὺς νὰ λένε ὅτι τὰ “ἐμβόλια” εἶναι ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ οἱ “Σαδδουκαῖοι” ἀπειλοῦσαν τοὺς πάντες, καὶ ΠΛΗΡΩΝΑΝ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ γιὰ νὰ τὰ κάνουν. Γιατὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας δὲν διαμαρτυρήθηκαν; Ἐπειδὴ Πανάγο, ὅλοι ὅσοι ἔχουν πάρει τὸ μέρος τοῦ πάπα, εἶχαν ἀναλάβει νὰ ΜΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΕΣ! Οἱ αἱρετίζοντες ἐκπρόσωποι λοιπόν, δροῦν ὡς ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ, ἡ ὁποία ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κάθε κοινωνία μὲ τὸν Θεό! Οἱ “Φαρισαῖοι” αἱρετίζοντες κληρικοὶ φρόντισαν νὰ μὴν ἀποβάλλουν ποτὲ οἱ Ἕλληνες τὰ κατάλοιπα τοῦ ῥαγιαδισμοῦ, γιατὶ αὐτὰ ἐκμεταλλεύονταν, μαζὶ μὲ τοὺς “Σαδδουκαίους”. Ὁπότε ἐπὶ “πανδημίας”, “Φαρισαῖοι” καὶ “Σαδδουκαῖοι” μαζί, βάλθηκαν νὰ ΙΣΟΠΕΔΩΣΟΥΝ τὸν ἄρρηκτο δεσμὸ τοῦ εὐλαβοῦς κληρικοῦ μὲ τοὺς πιστούς, κατὰ τὴν τέλεση τῶν θείων Μυστηρίων καὶ τὴν μετάδοση σὲ αὐτούς, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅ,τι ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΝ, λίγο ἀργότερα βαδίζει πρὸς ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ! Θυμᾶσαι πῶς καταδίωκαν λεκτικὰ τοὺς ἱερεῖς ποὺ δὲν ξέχασαν οὔτε στιγμὴ τὴν ἱερὴ ἀποστολή τους, καὶ μᾶς κοινωνοῦσαν; Σὰν νὰ ἦταν κακοῦργοι! Ἔνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς λόγους ποὺ μᾶς ΦΥΛΑΚΙΣΑΝ στὰ σπίτια μας, ἦταν ἐπειδὴ ὅλα τὰ ἀντίχριστα ὄρνεα ἔστησαν ὑπογείως ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΔΙΩΓΜΟ κατὰ τῶν φιλόθεων κληρικῶν, γιὰ νὰ τοὺς… “ἐξουδετερώσουν”!».
«Δηλαδή, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ φυλάκισαν τὰ τότε ἀντίχριστα ὄρνεα, τοὺς Ἀποστόλους, τώρα ἄρχισαν τὶς διώξεις στοὺς εὐλαβεῖς κληρικούς! Ἀπὸ φθόνο ἔγιναν διαβόλοι, καὶ δὲν θέλουν νὰ μᾶς διδάσκουν οἱ ποιμένες μας πῶς νὰ νικᾶμε τὸν πειρασμό, καὶ πῶς νὰ σηκώνουμε μὲ αὐταπάρνηση τὸν σταυρό μας! Θυμᾶμαι Σισώη, τὸν πατέρα ποὺ εἶπε κάποια στιγμή, πὼς τὸ ὀξυγόνο εἶναι γιὰ τὸ φθαρτὸ σῶμα, ἐνῶ ὁ Κλῆρος εἶναι γιὰ τὴν αἰώνια ψυχή! Χάσαμε τὸν Κλῆρο; Χάσαμε τὸν Θεό! Χωρὶς Κλῆρο, Θεὸ δὲν βλέπουμε. Ἄν γνωρίζαμε τὴν ἀξία τοῦ κληρικοῦ, θὰ φιλούσαμε καὶ τὰ πόδια του! Ἀλλὰ ὁ διάβολος ποὺ τὴν γνωρίζει, βάζει ἔχθρα ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ τὸν Κλῆρο, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα μᾶς τραβάει χωρὶς κόπο…».
«Ὁ διωγμὸς τοῦ ἀληθινοῦ Κλήρου, μᾶς ἔφτασε στὸν “νόμο” τῆς ἀνωμαλίας. Τὰ ἀντίχριστα ὅρνεα τῆς ἀποστασίας θέλουν νὰ μετατρέψουν τὴν θεοσύστατη Ἐκκλησία μας σὲ ἕνα ψευδο-μόρφωμα, ποὺ μὲ τὸν Χριστό, δὲν ἔχει καμία σχέση!».
«Δηλαδὴ ἡ “ἐπίσκεψη” τῶν “Σαδδουκαίων” στοὺς “Φαρισαίους”, ἦταν παράσταση εὐτελισμοῦ, ἤ δυσφήμισης τοῦ πνευματικοῦ ὕψους τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων μας; Γιὰ νὰ μᾶς δώσουν τὸ μήνυμα στοὺς Ἕλληνες, ὅτι τώρα δὲν ἔχουμε νὰ ἐλπίζουμε σὲ τίποτα; Ὅτι ὁ πάπας τὰ μαγάρισε ὅλα;».
«Πρῶτον, ἡ παράσταση δόθηκε γιὰ νὰ σχηματίσει ὁ κόσμος τὴν ἐντύπωση, πὼς… μᾶλλον ἐπιτεύχθηκε κάτι ποὺ μοιάζει μὲ “συμφωνία”. Τέτοιες ἀπατηλὲς ἐντυπώσεις ἤθελε νὰ μοιράσει. Δεύτερον, οἱ “Φαρισαῖοι” γνωστοποίησαν ἐπίσημα ὅτι ἔγιναν κι αὐτοὶ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ, ποὺ σπᾶνε τὰ “ταμποῦ” καὶ “ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ” τὴν ἀσέλγεια, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόδειξη τῶν “Σαδδουκαίων”… Καὶ τρίτον, οἱ “Φαρισαῖοι” μᾶς ὑποδεικνύουν νὰ τοὺς μιμηθοῦμε στὴν “ἐμπιστοσύνη τους” πρὸς τοὺς ἀθεόφοβους, καὶ νὰ ποῦμε “ΝΑΙ” στὸν προσωπικὸ ἀριθμό».
«Μὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, οἱ “Σαδδουκαῖοι” ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΕΚΡΟΥΣ! Γιὰ τὸν πρωτόγονο εἶναι ἀδιανόητο, ὁ ἀδύναμος νὰ ὑπερασπίζεται τὸν ἑαυτό του. Σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς ζούγκλας καὶ τῆς φυλῆς, ὁ μικρότερος ὀφείλει νὰ φαγωθεῖ! Γιὰ ποιὰ ἐμπιστοσύνη στὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ νὰ μιλήσουμε, καὶ ποιὰ “ἐμπιστοσύνη” στὰ διαβολικὰ σχέδιά τους, ὅταν βλέπουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ πεθαίνουν στὰ ξαφνικά; Τώρα σταμάτησαν νὰ μετρᾶνε τὰ θύματα τοῦ κορονοϊοῦ; Σισώη, συμφωνεῖς ὅτι τὰ ἐπικίνδυνα αὐτὰ “ἐμβόλια” ποὺ ἔκαναν στὸν κόσμο, ἦταν ἡ καινούργια μορφὴ “ἔκτρωσης” ποὺ ἐπινόησαν; Γιὰ τὴν ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ, τώρα ἔβαλαν τοὺς γιατροῦς νὰ σκοτώνουν ἀλλιῶς!».
«Δὲν χωράει συζήτηση, ὅτι συμφωνῶ! Δυστυχῶς “σκοτώνουν” τοὺς ἀνθρώπους μὲ μυριάδες τρόπους, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΟΝΕΞΙΑ ποὺ τοὺς καλλιεργοῦν· οἱ ἔφηβοι γιὰ παράδειγμα, εἶναι ἄπειροι καὶ ὑστεροῦν ὡς πρὸς τὴν σύνεση, ἀλλὰ ἔχουν φτάσει σχεδὸν ἐντελῶς τὴν ἐνήλικη ἱκανότητα σκέψης· ΟΣΟ ΤΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ νὰ χρησιμοποιοῦν τὶς αὐξανόμενες διανοητικὲς δυνάμεις τους, δὲν βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸ νὰ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ ἐναντίον κάθε συνήθους περιορισμοῦ, καὶ νὰ υἱοθετήσουν τέτοια ΠΕΙΣΜΟΝΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ, ὥστε νὰ αἰχμαλωτίζονται στὴν διαφθορὰ καὶ τὶς ἐξαρτήσεις… Ὁ νέος πρέπει νὰ μάθει τὰ πάντα γιὰ τὴν κανονικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ψυχικοῦ ὀργανισμοῦ του, ὥστε νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ τὶς μειονεξίες ἤ τοὺς ναρκισσισμούς, καὶ νὰ λάβει κι αὐτὸς, ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, τὴν θέση του μέσα στὸ σύνολο. Ὁ ἀνώτερος σκοπὸς τῆς πνευματικῆς ἐγρήγορσης, σταθεροποιεῖ τὶς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ χάος ποὺ τὸν περιβάλλει. Ὁ ὑγιὴς πνευματικὰ ἀνθρωπος μορφώνει τὸ ἰδεῶδες τῆς ζωῆς του ἀναλόγως τῶν ΑΙΩΝΙΩΝ ΑΞΙΩΝ, οἱ ὁποῖες παρέχουν ἀπαντήσεις ποὺ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝ, παρέχουν ΨΥΧΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ, καὶ δίνουν τὸ ΑΙΣΘΗΜΑ τῆς ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ, ΗΘΙΚΗΣ καὶ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΟΔΟΥ. Τότε παρὰ τὶς ὅποιες ἐσωτερικὲς συγκρούσεις τοῦ προκύψουν, ὁ πνευματικὸς σκοπὸς τείνει νὰ βρίσκεται στὴν ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ καὶ νὰ προβάλλεται».
«Ὁ ἔφηβος ποὺ συζητάει μὲ τὸν ἑαυτό του, παραδέχεται ὅτι ὁ ἀγῶνας ποὺ ἔχει μπροστά του εἶναι ἀγῶνας δύσκολος, τραχύς, ποὺ ζητάει πολλὲς δυνάμεις καὶ κάποτε, στοιχίζει. Ὅμως εἶναι ἀγῶνας ποὺ δημιουργεῖ ἄντρες. Ψυχὲς μὲ μεγαλεῖο. Μέτωπα καθαρά, καρδιές δυνατές! Γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴν ζωὴ, πρέπει νὰ παλέψουμε μὲ τὸν θάνατο καὶ νὰ τὸν νικήσουμε. Ὥστόσο μεγαλώνοντας, συμβουλευόμαστε τὴν Θεοτόκο γιὰ νὰ λύνουμε τὰ ζητήματά μας σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, καὶ Ἐκείνη μᾶς διδάσκει πῶς νὰ ἀντιστεκόμαστε στὸν θάνατο. “Ἐν τῃ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας. Ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…”. Ὁ θάνατος τῆς Ἀχράντου Μητέρας τοῦ Κυρίου μας, ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ ζωή Της, εἶναι μία συνάντηση, ἀγάπη, συνεχὴς κίνηση πρὸς τὸ αἰώνιο, ἄδυτο φῶς τῆς αἰωνιότητας καὶ μιὰ εἴσοδος σὲ αὐτό. Ἡ τέλεια ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον».
Χαῖρε Αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας!
1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.
3 πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὃ γέγονεν.
4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.
5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.
1 Κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ὑπῆρχεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα ὡς ἄπειρος καὶ ζωντανὸς Λόγος ἀπὸ ἀπειροτέλειον καὶ πάνσοφον Νοῦν. Καὶ ὁ Λόγος ὡς δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος ὑπῆρχεν ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἦταν πάντοτε πλησιέστατα πρὸς Αὐτόν. Καὶ ἦταν Θεὸς τέλειος ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἠνωμένος πρὸς τὸν Θεόν. 3 Ὅλα τὰ δημιουργήματα ἔγιναν διὰ τῆς συνεργασίας Του μὲ τὸν Πατέρα καὶ ἄνευ Αὐτοῦ δὲν ἔγινεν οὔτε τὸ παραμικρὸν ἀπὸ ὅσα ἔχουν γίνει. 4 Εἶχε μέσα Του ζωήν, καὶ Αὐτὸς ὡς πηγὴ τῆς ζωῆς ἐδημιούργησε καὶ συντηρεῖ κάθε ζωήν. Διὰ τοὺς λογικοὺς δὲ ἀνθρώπους ἦταν ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν φῶς, ποὺ φωτίζει τὸν νοῦν τους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀλήθειαν. 5 Καὶ τὸ φῶς σκορπίζει τὴν λάμψιν του καὶ μεταξὺ τῶν σκοτισμένων ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν πλάνην ἀνθρώπων, διὰ νὰ φωτίσῃ καὶ αὐτούς, ἀλλ’ οἱ σκοτισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸ ἀντελήφθησαν καὶ δὲν τὸ ἐνεκολπώθησαν, ἀλλὰ καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὸ ἐξουδετερώσουν καὶ νὰ τὸ κατανικήσουν. (Ἰωα. 1,1-5)
Τὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐφηβεία εἶναι ἀπὸ τὸν πρῶτο τόμο τοῦ ἀλησμόνητου ψυχιάτρου, καὶ φωτισμένου Χριστιανοῦ, Ἀρίστου Ἀσπιώτη: ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ· συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ βιβλίο Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ, καὶ ἀπὸ τὸ βιβλίο ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΟΣ
Τὰ λόγια ἀγάπης πρὸς τὴν Θεοτόκο μας, εἶναι ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Πρωτοπρεσβύτερο Ἀλέξανδρο Σμέμαν
* Πράξεις 5,17-18
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
