«Κάτσε νὰ ἀκούσεις Θεοκτίστη, μὴ φεύγεις! Εἶναι κρίμα νὰ μᾶς συμβαίνουν διάφορα περίεργα, καὶ νὰ μὴν ξέρουμε πῶς νὰ ἀντιδράσουμε».
Κοίταξα τὴν Δόμνα, ποὺ ἔχει ξετρελαθεῖ μὲ τὶς τακτικὲς ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Πραξιτέλης· ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ καινούργιος γείτονάς της, καὶ καινούργιος στὴν τάξη μας, τῆς γ΄ γυμνασίου. Μόλις ἡ Δόμνα διέδωσε πὼς ἡ μαμά του εἶναι ἡ διάσημη ψυχολόγος ποὺ ἔχει γεμίσει τὸ διαδίκτυο μὲ τὶς συμβουλὲς ποὺ “διορθώνουν τὰ προβλήματα τοῦ χθές”, ὅπου κυκλοφορεῖ ὁ Πραξιτέλης, δίπλα του ὑπάρχουν πάντα κάποια παιδιὰ ποὺ θέλουν νὰ τὸν ἀκοῦνε, γιὰ νὰ μαθαίνουν τεχνικὲς ἀπὸ τὸν εἰδικὸ στὴν “συμπεριφορὰ τοῦ πολιτισμοῦ”! Δὲν καταλαβαίνω γιατὶ τὸν ἐνθαρρύνουν νὰ κάνει ἐπίδειξη τῶν ὑποτιθέμενων γνώσεων ποὺ ἔχει. Ἀκούγοντάς τον, ἐμένα μοῦ ἀνακατεύτηκε τὸ στομάχι! Ὅσο προχωρούσαμε πρὸς τὴν αὐλὴ γιὰ τὸ διάλειμμα, ἐξηγοῦσε στὴν Δόμνα ὅτι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ ὀφείλουμε νὰ διαθέτουμε “ἀντανακλαστικὰ αὐτο-θωράκισης”, μὲ τὸ ἀνάλογο σύστημα “ψυχικῆς ἐπαγρύπνησης”! Ἤθελε νὰ τὴν πείσει ὅτι κακῶς στὸ παρελθὸν δώσαμε τόση βαρύτητα στὶς θεωρίες τῆς… “ὑπομονῆς καὶ τῆς ἀνεκτικότητας”, ποὺ μᾶς συνήθισαν νὰ ἀποδεχόμαστε τὴν χειριστικότητα καὶ τὴν ὑπόγεια βία, ὅσων θέλουν νὰ βγάλουν πάνω μας τὰ ἀπωθημένα τους… Ἔλεος, εἶπε, πόσο ἀκόμα θὰ ἐπιτρέπουμε νὰ χειροτερεύει ὁ κόσμος ἐξ αἰτίας αὐτῶν ποὺ γιὰ νὰ φαίνονται “οἱ καλοί”, ὑπομένουν μὲ καρτερικότητα τὴν καταπίεση ποὺ οἱ ἴδιοι “ἐμπνέουν” στοὺς θύτες τους; Ὄχι! Μόλις βλέπουμε νὰ μειώνεται ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸ ἄτομό μας, θὰ ἔχουμε ἐνεργοποιημένο τὸ σύστημα “ψυχικῆς ἐπαγρύπνησης”, ποὺ μᾶς “ἀρνιόταν” ἡ ὑπομονή, καὶ ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἐπιτίθεται θὰ ἀντιμετωπίζει ἀμέσως τὴν ἐπέμβασή μας! Ἡ ζωὴ θὰ γίνει ἀνώτερη μόνο μαθαίνοντας νὰ ἀντιδρᾶμε μὲ δυσανεξία στὶς κακοπροαίρετες συμπεριφορές τῶν τοξικῶν, καὶ τὸν ἀνεξέλεγκτο ἐγωισμό τους! Ἀκούγοντας γιὰ τόση ἐπιθετικότητα, μέσα σὲ μόνο λίγα βήματα, σχεδὸν ἀρρώστησα. Μᾶλλον ἡ διάθεσή μου εἶχε ἀρχίσει νὰ χαλάει ἀπὸ ὅταν μπήκαμε γιὰ μάθημα, καὶ περιμέναμε τὴν καθηγήτρια νὰ ἔρθει· ὅπως καθόμασταν στὰ θρανία ἄκουσα τὸν Πραξιτέλη νὰ λέει στὸν διπλανό του, πὼς ἄν ὁ τοξικὸς ἐπιμένει νὰ ἀκούσεις ὁπωσδήποτε τὶς γκρίνιες καὶ τὶς “ἠθικοπλαστικότητές του”, ὀφείλεις στὸν ἑαυτό σου νὰ ἀποσυρθεῖς ἀπὸ τὴν συζήτηση, καὶ νὰ τὸν ἀφήσεις νὰ μιλάει μόνος του… Προκειμένου νὰ βροῦν τὸν στόχο τους οἱ κακίες καὶ οἱ κατηγορίες του στὸ πρόσωπό σου, ὁ τοξικὸς θὰ σὲ πολιορκήσει, ἀπαιτώντας νὰ τὸν ὑποστεῖς. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος εἶναι ἐπικίνδυνος ἐπειδὴ ξέρει πῶς νὰ κερδίσει τὴν ἐμπιστοσύνη σου, καὶ πῶς νὰ σὲ φέρνει στὰ νερά του! Γιὰ ἐκεῖνον ἡ συζήτηση γίνεται ὅπλο χειριστικότητας καὶ ὑπαγόρευσης, ὑποχρεώνοντας ἐμᾶς νὰ τοῦ τὸ ἀκυρώσουμε πρὶν τὸ στρέψει ἐναντίον μας. Ὄπου ἡ συζήτηση ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνει τὴν ἔλλειψη σεβασμοῦ στὸ πρόσωπό σου, καταρρίπτεται ἡ ἀνοησία ὅτι “μὲ τὴν συζήτηση ὅλα διορθώνονται”! Ἄν ὁ χειριστικὸς δεῖ ὅτι τὸν παρακολουθεῖς ὅσο ἐκεῖνος σοῦ παρουσιάζει τὸ “ψυχωφέλιμο” θέατρο τοῦ παραλόγου του, πείθεται ὅτι ὁ ὀργανισμός σου τὸ ζητάει τὸ ἐπιθετικὸ ὑφάκι του! Ἄν δὲν τὸν σταματήσεις ἐγκαίρως, μέσα ἀπὸ μία ἀνταγωνιστικὴ λογομαχία εἶναι ἱκανὸς νὰ σὲ φτάσει νὰ ζητήσεις καὶ συγγνώμη ἀπὸ πάνω, “δικαιώνοντας” τὸν λόγο ποὺ δὲν σὲ σεβόταν ἐξαρχῆς! Πρέπει ὄχι μόνο νὰ ἀντισταθεῖς σὲ μία ἄκαρπη συζήτηση μαζί του, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν προπονήσεις στὰ ὅρια ποὺ τοῦ θέτεις. Ἄν δὲν εἶσαι ἑτοιμόλογος ὥστε νὰ τὸν βάλεις στὴν θέση του —ὑπάρχουν ἄπειρες τεχνικὲς στὴν προσωπικὴ βελτίωση ποὺ τὸ διορθώνουν— τοῦ γυρίζεις τὴν πλάτη καὶ φεύγεις! Ἡ “ἰδανικὴ ἀνοχὴ” εἶναι ἄριστος τρόπος γιὰ νὰ δείξεις τὸν αὐτοσεβασμό σου, ἀλλὰ καὶ τρόπος ἐκγύμνασης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν κακοποιητικὴ συμπεριφορά, γιὰ νὰ τὸ πάρει ἀπόφαση ὅτι ἡ στάση του δὲν εἶναι ἀνεκτή! Τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ ἐκνευριστεῖ καὶ τὸν ἀκούσεις νὰ βάζει τὶς φωνές, ἐπιμένοντας νὰ θέλει νὰ σὲ χειραγωγεῖ, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέπεις σὲ κανέναν νὰ παραβιάζει τὰ ὅριά σου! Μέχρι νὰ μάθει νὰ ἐλέγχει τὰ ξεσπάσματά του καὶ νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τρόπο ὑγιή, ἐσὺ νὰ σταματᾶς τὴν ἐπικοινωνία! Ὁ Πραξιτέλης εἶπε ἀκόμα στὸν διπλανό του τὸ συμπέρασμά του, ὅτι δὲν θὰ σταματήσουν νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ κάτω ἀπὸ τὴν “ἀθώα” συμπεριφορά τους, γνωρίζουν πῶς νὰ συγκαλύπτουν τὸν φόβο τους, τὴν ἀνεπάρκεια καὶ τὴν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης τους στοὺς ἀνθρώπους. Τοῦ τόνισε πὼς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι “τρέφονται” ἀπὸ τὴν ἀνασφάλεια τῶν ἄλλων καὶ τὶς ἐνοχές τους, καὶ “ἐπιβιώνουν” χειραγωγόντας ὅσους δὲν τοὺς θέτουν αὐστηρὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα ὅμως ἐξουδετερώνουν τὴν κακία… Μόλις μπῆκε ἡ καθηγήτρια καὶ ἔκλεισε τὴν πόρτα, σταμάτησαν, καὶ κατάφερα νὰ πάρω μία ἀνάσα! Σχεδὸν κοντεύουμε μῆνα ποὺ ξεκίνησαν τὰ σχολεῖα, καὶ οἱ συμβουλὲς τῆς κυρίας Κλέλιας, τῆς μαμᾶς τοῦ Πραξιτέλη, ἔγιναν ἡ “ὕλη” τὴν ὁποία “μελετοῦσαν” τώρα τὰ παιδιά, μὲ τὶς ἠθικὲς παρενέργειες νὰ εἶναι πλέον, ὁρατές! Δυστυχῶς ὅμως, ὁ γκρεμὸς ἦταν ἀόρατος γιὰ αὐτὰ… Ἔκανα νόημα στὴν Δόμνα, ὅτι θὰ ἔφευγα ἀπὸ τὴν παρέα. Ἡ παραμονὴ μέσα στὸ σχολεῖο εἶχε ἀρχίζει νὰ θυμίζει κακὸ ὄνειρο! Ἡ ἐπιφανειακὴ ἐντύπωση, ἡ περιορισμένη ἀντίληψη γιὰ κάτι, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ψέμα ποὺ διαλέξαμε ἐμεῖς νὰ πιστέψουμε, ἤ ἕνα ψέμα ποὺ σκοπίμως θέλουν οἱ ἄλλοι νὰ “φυτέψουν” μέσα μας, πλὴν ὅμως αὐτὸ δὲν διστάζει νὰ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετο ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἤ τὴν ἀλήθεια! Ἄν ὑπάρχουν περιπτώσεις ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν ξέρει πῶς νὰ φερθεῖ, ἐπειδὴ ζεῖ ἀποπροσανατολισμένος στὰ πνευματικά, αὐτὸ τοῦ προκαλεῖ ἀνασφάλεια. Τότε ὅποιος τοῦ ὑποδεικνείει τί πρέπει νὰ κάνει, συνειδητὰ ἤ ἄσυνείδητα, τοῦ φαίνεται σὰν σωτήρας.
«Μὰ πρέπει νὰ φροντίσω νὰ κάνω τὰ ὅριά μου τόσο ὁρατά, ποὺ οἱ ἄλλοι νὰ τὰ σέβονται χωρὶς νὰ πρέπει νὰ τὰ διεκδικῶ κάθε φορά! Θεοκτίστη, ἡ ὑποστήριξη τῶν ὁρίων μας πρέπει νὰ γίνει δεύτερη φύση μας, πρὶν προλάβει κάποιος νὰ μᾶς χειραγωγήσει μὲ τὰ παράπονά του, ἤ μὲ τὴν γκρίνια του, ἤ μὲ τὰ μοῦτρα του! Αὐτὸ θὰ τὸ πετύχω ἄν ἐκλύω τὴν αὐτο-ἀγάπη καὶ τὴν αὐτο-ἐκτίμησή μου σὲ τὲτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ μὴν περνάει ἀπὸ τὴν σκέψη τῶν ἄλλων νὰ καταπατήσουν τὸν προσωπικὸ χῶρο τῆς ψυχῆς μου!».
Ἡ Δόμνα φαινόταν σὰν νὰ εἶχε δεχτεῖ, πὼς τὰ ἀλλοπρόσαλλα ποὺ ἀράδιαζε ἦταν κομμάτι μιᾶς φυσιολογικῆς ζωῆς! Δὲν θὰ τὴν σταματοῦσα· ἤθελα καλύτερη εἰκόνα τῆς ἐπιρροῆς τῆς κυρίας Κλέλιας, πάνω της. Μετὰ θὰ ἔπαιρνα καὶ τὴν γνώμη τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς, καὶ ἔχει ὁ Θεός!
»Τί θὰ κάνω δηλαδὴ ὅταν κάποιος κοντινός μου ἄνθρωπος μὲ μειώσει, μὲ ὑποβιβάσει, μὲ ἀδικήσει, μὲ προδώσει, ἤ ἀκόμα ἄν μοῦ τὴν φέρει πισώπλατα; Μόνο ἄν ξέρω τί δημιουργεῖ τὸν δυνάστη καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀντιδράσεις του ποὺ ἐξουθενώνουν τοὺς ἄλλους, τοὺς τραυματίζουν, τοὺς γεννᾶνε πληγὲς καὶ θλίψη, θὰ ξέρω ποιὲς τεχνικὲς τῆς προσωπικῆς ἀνάπτυξης εἶναι κατάλληλες γιὰ νὰ μοῦ μάθουν νὰ διαφωνῶ ἐποικοδομητικά! Πῶς θὰ βάζω τὸν ἄλλον στὴν θέση του, ἰδιαιτέρως ἄν μοῦ προκαλεῖ ἐνοχές, ἤ μοῦ λέει ὅτι ἐγὼ φταίω γιὰ ὅλα; Ἄν δὲν ἔχουμε “ἀντανακλαστικὰ αὐτο-θωράκισης”, ὁ χειριστικὸς ἄνθρωπος θὰ στοχεύει στὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ μας γιὰ νὰ τὸ μπερδέψει, μέχρι νὰ γίνει αὐτὸ ποὺ θέλει ἐκεῖνος καὶ νὰ εἰσπράξει τὸ αἴσθημα νίκης πάνω μας!». Σὰν νὰ θυμήθηκε κάτι ἡ Δόμνα, φάνηκε νὰ τὸ περιεργάζεται στὴν μνήμη της. «Ἡ κυρία Κλέλια λέει σὲ ἕνα βίντεό της, ὅτι ἡ κακὴ συμπεριφορὰ κάποιου γεννιέται ἀπὸ ἕνα πολὺ βαθὺ κενὸ ὕπαρξης, ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν βαθειὰ μειονεξία μὲ τὸν ἑαυτό μας, καὶ τὴν κατωτερότητα ποὺ τὴν ἀκολουθεῖ. Ὅσο λιγότερο αἰσθάνεται τὴν δύναμή του, προσπαθεῖ νὰ τὴν βρεῖ μέσα ἀπὸ τὴν κυριαρχία στὸν ἄλλον. Πρὶν ἀπὸ ἡμέρες, ὁ Πραξιτέλης μοῦ ἐμπιστεύτηκε ὅτι ἐνῶ μιλοῦσε μὲ τὸν Φωκίωνα, ἐκεῖνος τοῦ ἔδειχνε ὅτι ἦταν ἀφοσιωμένος φίλος, ὅταν ὅμως ἄρχιζε νὰ ἀναφέρεται σὲ τρίτους —ποὺ δὲν ἦταν παρόντες— ὁ Φωκίων ἔπαιρνε ἄγρια ἔκφραση καὶ δὲν εἶχε νὰ πεῖ καλὴ κουβέντα γιὰ κανέναν! Αὐτὸ ἔκανε τὸν Πραξιτέλη ἰδιαιτέρως προσεκτικὸ μαζί του. Ὅταν ἦταν μαζὶ μὲ ἄλλους, ὁ Φωκίων ἄρχισε νὰ τὸν ἀγνοεῖ, σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε! Αὐτὸ ἦταν τὸ δεύτερο κροῦσμα ἔλλειψης σεβασμοῦ. Μετὰ ὅμως ὁ Φωκίων ἄρχισε ἀνοιχτὰ νὰ ἀνταγωνίζεται τὸν Πραξιτέλη στὰ ἐπιτεύγματα! Κάθε φορὰ ποὺ ἀνέφερε κάτι ποὺ κατάφερε, σὰν ἀπάντηση ὁ Φωκίων ἔσπευδε νὰ δείξει σὲ ὅλους ὅτι εἶχε πετύχει κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸν Πραξιτέλη, ὁ ὁποῖος ἔβλεπε ὅτι ἀπὸ ὑπουλία καὶ ἀόρατη ἀνεντιμότητα ὁ Φωκίων, “ἔπλαθε” τὴν ἀλήθεια ὅπως ἤθελε! Χθὲς ὅμως μετὰ τὸ σχόλασμα, πάλι ὁ Φωκίων θέλησε νὰ ἀφήσει τὸν Πραξιτέλη στὴν “δεύτερη θέση”, ὅταν αὐτὸς ἀναφέρθηκε στὰ ἐγκώμια τοῦ φυσικοῦ, γιὰ τὸ μαθησιακὸ ἐπίπεδό του. Ἄκουσα τότε τὸν Πραξιτέλη νὰ τοῦ λέει ὅτι μὲ τὴν στάση του εἶχε ἀμφιβολία ἄν εἶναι πραγματικὸς φίλος του, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ξεκάθαρες οἱ προθέσεις του· ὅμως αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν χειριστικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑψηλὴ ἀνάγκη νὰ ἐλέγχουν τὴν ζωὴ τῶν ἄλλων, ἐπειδὴ τοὺς ζηλεύουν καὶ δὲν τοὺς ἐμπιστεύονται! Ὁ Φωκίων ἀντέδρασε, ὅτι γιὰ τὴν ζήλια του εὐθυνόταν ὁ Πραξιτέλης, ποὺ δὲν ἐκτιμοῦσε τὸν ἄριστο χαρακτήρα του· ἐπιπλέον ἐκτέθηκε ὅταν χρειάστηκε τὴν βοήθειά του, καὶ ὁ Πραξιτέλης ἐξαφανίστηκε μὲ τὶς ἀνούσιες δικαιολογίες, παρόλο ποὺ τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ἐγκάρδια ὅτι ὅπου χρειαστεῖ, θὰ τὸν βοηθοῦσε… Ὁ Πραξιτέλης τοῦ ἀπάντησε ὅτι ξεπέρασε τὰ ὅρια ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ τοῦ κλέψει τὴν ἠρεμία καὶ τὴν ἐσωτερικὴ συγκρότησή του! Ὅ ἴδιος ἔφταιγε ποὺ ἔνοιωθε τώρα προδομένος, ἐπειδὴ θεώρησε ἀσήμαντα τὰ σημάδια τοῦ ἀνεξέλεγκτου ἐγωισμοῦ τοῦ Φωκίωνα, τοῦ ὁποίου ἦταν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τὸ ὅτι ἔβλεπε τὴν φιλία σὰν μάχη! Ὅμως ἐκεῖνος εἶχε μάθει νὰ μὴν ἐπιτρέπει σὲ κανέναν νὰ ἐπισκιάζει τὰ ἐπιτεύγματά του! Θεοκτίστη, μόλις τὸ εἶπε αὐτὸ ὁ Πραξιτέλης, τοῦ γύρισε τὴν πλάτη καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὴν συζήτηση νικητής! Ὁ Φωκίων δὲν βρῆκε τίποτα νὰ πεῖ καὶ ἀμίλητος, τὸν κοιτοῦσε ποὺ ἔφευγε! Ἥταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ παρακολουθοῦσα “ἐποικοδομητικὴ” διαφωνία, καὶ ἤμουν ἐντυπωσιασμένη μὲ τὸν Πραξιτέλη! Στὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς μοῦ ἀνέλυσε πὼς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ νοιώθουμε ἄβολα ἤ ἀμήχανα σὲ μια προσβολὴ ἤ σὲ μία κριτική· οὔτε νὰ νοιώθουμε ἐνοχὲς ἐπειδὴ θέλουμε νὰ ἀπαντήσουμε ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ! Τόνισε ὅτι συνήθως οἱ δικοί μας —ποὺ θέλουν τὸ… καλό μας— ξεπερνᾶνε τὰ ὅρια μὲ τὰ τοξικὰ σχόλιά τους, ἀλλὰ ἐμεῖς πρἐπει ὀπωσδήποτε νὰ ἀπαντᾶμε, ἐπειδὴ ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε οἱ πιὸ φανατικοὶ ὀπαδοὶ τοῦ ἑαυτοῦ μας! Τελικὰ φιλενάδα ὄντως εἶναι λάθος νὰ ἐμπιστευόμαστε τὴν θεωρία τῆς “ὑπομονῆς καὶ τῆς ἀνεκτικότητας”! Τὰ προβλήματα τοῦ χθὲς πρέπει νὰ διορθώνονται, ὅπως λέει καὶ ἡ κυρία Κλέλια. Ὁ Πραξιτέλης εἶπε ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία περίπτωση νὰ κερδίσουμε τοὺς χειριστικοὺς ἀνθρώπους μέσα στὴν “ἕδρα τους”, κάνοντας δηλαδὴ ὑπομονή· ἄν δὲν ἔχουμε τὸν δικό μας τρόπο νὰ σκεφτόμαστε, δὲν θὰ μποροῦμε νὰ ξεφορτωνόμαστε τὴν “μούχλα” τοῦ καθενός!».
«Δόμνα, τὸν Φωκίωνα πρέπει νὰ τὸν βοηθᾶμε ὅλοι μας, καὶ νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μαζί του! Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι οἱ γονεῖς του ἔχουν ἱστορικὸ βίας ἀπὸ παλιά, καὶ ἔχει ἀνάγκη τὴν κατανόησή μας! Δόξα τῷ Θεῷ ὁ ἴδιος σέβεται τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν βγάζει ἴχνη σωματικῆς ἐπιθετικότητας! Καὶ ὕστερα, πόση ἀνωτερότητα ἔδειξε ὁ Πραξιτέλης; Ἀφοὺ τὸν ἀποστόμωσε καὶ τὸν παράτησε! Ὁ Πραξιτέλης εἶναι “ἀδερφὸς” τοῦ Φωκίωνα, ἀλλὰ ὅσο φαινόταν ὅτι ὑπερασπιζόταν τὸ δίκαιο, ἐντούτοις ὑπερασπιζόταν τὸ βρόμικο συμφέρον του, ποὺ διερρήγνυε τοὺς ἀδερφικοὺς δεσμούς! Ἐξ ἀρχῆς ὅμως, δὲν καταλαβαίνω πῶς γίνεται ἕνας ἄνθρωπος νὰ ὁρίζει ἀπὸ μόνος του τὸ “καλό”, εἴτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, εἴτε γιὰ τοὺς ἄλλους! Πῶς μπορεῖ ἡ κυρία Κλέλια νὰ βάζει τὸν ἑαυτό της ὡς μέτρο τοῦ “καλοῦ” γιὰ τοὺς ἄλλους; Δὲν εἶναι ἀναίδεια αὐτὸ τὸ πράγμα; Πῶς “ἐγγυᾶται”, γιὰ ὅσα διασπείρει; Στὸ ὄνομα τίνος ὁρίζει τὸ ὑποτιθέμενο “καλό”, ἄν ὅσα λέει διαρρηγνύουν τοὺς ἀδερφικοὺς δεσμούς; Ἀπὸ ὅ,τι βλέπω, μιλώντας γιὰ δικαιώματα ἡ προσωπικὴ ἀνάπτυξη ὑπαινίσσεται, πὼς ὅποιος δὲν κάνει χρήση τους εἶναι “ἀχάριστος” πρὸς τοὺς “εὐεργέτες”, ποὺ τοὺ ἄνοιξαν τὸν δρόμο, ἤ ἄδικος μὲ τὸν ἑαυτό του. Στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ κρυμμένη ἐντολή, ἐπιχρυσωμένη, ποὺ ἐξισώνει τὸ ΔΙΚΑΙΩΜΑ μὲ τὸ ΧΡΕΟΣ, δίνοντας μᾶλλον ἔτσι τὴν περιγραφὴ τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, τῆς ἀποχαύνωσης καὶ τῆς ὑποδούλωσης… Δόμνα, δὲν ἔχεις προσέξει ὅτι ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προσωπικὴ ἀνάπτυξη ἔχουν βαθὺ θυμὸ μὲ ὅσους δείχνουν μὲ τὸ δάχτυλο ὡς “ὑποδεέστερα ὄντα”, τὰ ὁποῖα θεωροῦν ἱκανὰ μόνο γιὰ νὰ “δαγκώνουν”; Ποὺ ὅμως τὸν θεωροῦν δικαιολογημένο θυμό, ὅπως δείχνουν οἱ τόσες πολλὲς λέξεις κακίας, ποὺ ξεστομίζουν; Δὲν ἔχεις προσέξει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὑποτιθέμενους “δασκάλους”, ὅτι ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΩΣ ΚΑΤΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ, ἤ καὶ… ΧΡΗΣΙΜΟ; Ὡς ἐκ τούτου εἶναι ΓΕΜΑΤΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, πρακτικὴ ποὺ ἀντιγράφουν ὅλοι οἱ ἀκόλουθοί τους, νομίζοντας ὅτι πρόκειται γιὰ… γνώσεις! Φαίνεται ὅτι οἱ “δάσκαλοι” συμβουλεύουν τὰ θὺματα χειραγώγησης ἤ κακοποίησης, ἀλλὰ τὰ παραδείγματα τῶν… κακοποιήσεων ποὺ δίνουν εἶναι γελοῖα, ἀπολύτως ἀναντίστοιχα τῶν ἀποχρώσεων τῆς ΣΦΟΔΡΗΣ ΑΠΕΧΘΕΙΑΣ καὶ τῆς ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗΣ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑΣ γιὰ τοὺς οἰκείους τῶν “θυμάτων”, ποὺ ἀποκαλύπουν στὶς συμβουλές τους μὲ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ “ΕΥΦΡΑΔΕΙΑ”! Ἡ “προίκα” ποὺ δίνουν οἱ “δάσκαλοι” τῆς προσωπικῆς ἀνάπτυξης εἶναι ἡ ἀπόλυτη πεποίθησή τους ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι… σαφῶς καλύτεροι ἀπὸ ὅσους κατασυκοφαντοῦν, μὲ τόσους ἀνοικτίρμονες χαρακτηρισμούς! Ὁ λόγος ποὺ οἱ περισσότεροι ἀκόλουθοι ἐνημερώνονται ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ(!) γιὰ τὶς διάφορες τεχνικὲς “καταστολῆς τοῦ πλησίον”, εἶναι ἐπειδὴ τοὺς ἔχει μεταδοθεῖ ὁ φθόνος τῶν “δασκάλων” τους γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ ἀσυμπάθεια, ποὺ συγχέουν μὲ…κάποιο “εἶδος γνώσεων”!».
«Αὐτὰ τὰ λὲς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς! Ἔχοντας γιὰ κολλητὴ ἐμένα δὲν ἔνοιωσες τὴν ἀμφιβολία γιὰ τὸν ἄλλον, ποὺ ἔχουμε οἱ ὑπόλοιποι ἐκεῖ ἔξω. Λίγα συμβαίνουν τριγύρω; Δὲν βλέπουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὴν καλοσύνη του; Τώρα θέλουμε- δὲν θέλουμε, εἶναι “ὕποπτος” μέχρι νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ ἐνοχή του, ἤ ἡ ἀθωότητά του! Τὸ σημαντικὸ ὅταν δοῦμε τὴν ἀγενὴ συμπεριφορά, εἶναι νὰ βάλουμε ἐγκαίρως τὰ “ἀντανακλαστικὰ αὐτο-θωράκισης” σὲ δράση! Νομίζω ὅλοι ἔχουμε καταλάβει ὅτι γιὰ τὴν προστασία τῆς ἀξίας μας, ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἔχουμε τὰ μάτια μας “ἀνοιχτά”, καὶ νὰ προλαμβάνουμε ἀντὶ νὰ θεραπεύουμε…».
«Δόμνα, οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας λένε ὅτι ὅποιος κατακρίνει τὸν πλησίον, ἤ τοῦ ἐπιτίθεται μὲ κάποιον λεκτικὸ τρόπο, ἤ καὶ μὲ τὶς σκέψεις του ἀκόμα, ἡ πράξη του βαραίνει ΣΑΝ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΤΟΥ! Ἀλλὰ γιὰ νὰ σὲ ἑλκύσει ἡ προσωπικὴ ἀνάπτυξη στὰ ὑπεροπτικὰ δίχτυα της, πρῶτα ῥίχνει τὸ “δόλωμά της”! Μὲ τὰ “ποθητὰ δικαιώματα” —τὰ ὁποῖα ἀναφύουν τὴν ΜΩΡΟΠΙΣΤΙΑ— ἀφήνει στὴν ψυχή σου μία “ποθητὴ ἐντύπωση”, μία ΨΕΥΔΗ ΕΙΚΟΝΑ τοῦ ἐαυτοῦ σου σαφῶς… “ἀνώτερη”, τὴν ὁποία θὰ “δικαιοῦσαι” νὰ “ὑπερασπίζεσαι” φιλοπόλεμα, στὴν παραμικρὴ ὑποψία ἔλλειψης σεβασμοῦ ἀπὸ κάποιον! Ἄν δώσεις λίγη προσοχή, θὰ δεῖς ὅτι ἡ προσωπικὴ ἀνάπτυξη εἶναι ἀνάξια νὰ βοηθήσει στὰ πολὺ σοβαρὰ ζητήματα τοὺς ἀνθρώπους! Δίνοντας δυσανάλογες διαστάσεις στὶς καθημερινὲς προστριβὲς τῶν ἀνθρώπων, ἐπιδιώκει νὰ τοὺς κάνει ὑπερήφανους καὶ μυγιάγγιχτους! Ἄν μὲ τὸ παραμικρὸ τοὺς προσανατολίζει στὴν ἐκδίκηση, αὐτοὶ τότε στὶς σοβαρὲς διαφορὲς δὲν θὰ καταλήγουν ἀκόμα καὶ στὸ ἔγκλημα; Σὲ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα φτάσαμε μὲ τὸν παπποὺ μου καὶ τὴν γιαγιά μου τὶς τελευταῖες ἡμέρες, ποὺ συζητᾶμε γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ δημιουργήθηκε στὶς σχέσεις τῶν παιδιῶν τῆς τάξης. Ὅτι μετὰ ἀπὸ τὸσα χρόνια παθητικῆς θέασης τῆς ἀπροκάλυπτης βίας στὴν τηλεκόλαση, περάσαμε τώρα στὸ ἑπόμενο βῆμα τοῦ σχεδίου, τῆς ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ὅλων, ἐναντίων ὅλων, ὅχι μόνο ὡς ἀναπόφευκτο κακό, ἀλλά ὡς… ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ!
«Γιαγιά, πῶς γίνεται νὰ εἶναι τόσο μπερδεμένοι οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν μία θεωρία ἀπὸ μία ἀρετή; Καὶ νὰ νομίζουν ὅτι γιὰ τὴν “ὑπομονὴ καὶ τὴν ἀνεκτικότητα” ἔχει μιλήσει μία… θεωρία; Μὲ τὴν σύγχυση ὄχι μόνο δὲν φαίνονται ποιὰ ἦταν τὰ πραγματικὰ προβλήματα τοῦ χθές, ὥστε νὰ λυθοῦν, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ βλέπουμε νὰ γεννιοῦνται οἱ χυδαῖες διαστρεβλώσεις! Ἀπὸ ὅσες ἄκουσα ὥς τώρα, πιὸ πολὺ μὲ πείραξε αὐτὴ ποὺ εἶχε τὴν ἀσέβεια νὰ πεῖ ὁ Πραξιτέλης, γιὰ τὴν οἰκογένεια! Εἰρωνευόμενος τοὺς γονεῖς, ὅτι “ξεπερνᾶνε τὰ ὅρια” ἐπειδὴ δήθεν “κάνουν ὅτι θέλουν τὸ καλό μας”, ὑποβάθμησε καὶ τὴν δική μου οἰκογένεια, καὶ ὅλων τῶν παιδιῶν! Ἡ αὐθάδειά του νὰ συκοφαντεῖ τοὺς πάντες, δὲν ξεπερνάει τὰ ὅρια; Πάντως τὰ παιδιὰ ποὺ μπερδεύουν τὶς ἀρετὲς μὲ τὶς θεωρίες, ἀκούνε τόσους “δασκάλους” τῆς προσωπικῆς ἀνάπτυξης νὰ μὴν ἀφήνουν τίποτα ὄρθιο! Τοὺς παρακολουθοῦν, μαζὶ μὲ τὴν “χολή τους” νὰ ἐξφενδονίζουν καὶ τόσες ἀναληθεῖς κατηγορίες γιὰ τὸν πλησίον, καὶ τὰ παιδιὰ ἐξίστανται ἀπὸ τὰ ἐξωφρενικὰ ποὺ λέγονται! Θυμώνουν τόσο ποὺ παύουν νὰ σκέφτονται λογικά, καὶ ἀφήνουν τὰ πάθη τους νὰ ἐξάπτονται! Οἱ “δάσκαλοι” καὶ οἱ ψυχολόγοι παραχαράσσουν σὲ ἐγκληματικὸ βαθμὸ τὸν ψυχισμὸ ἐκείνων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν πληρώνονται γιὰ νὰ συμβουλεύουν!». Θυμήθηκα τὸ χάος ποὺ ἔχει κατακλύσει τὴν τάξη μου, καὶ πόνεσε ἡ ψυχή μου! «Τὴν ἴδια στιγμὴ βλέπω τὰ παιδιὰ νὰ ἀγκιστρώνονται πάνω σὲ αὐτὸν ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τοὺς “ἄνοιξε τὰ μάτια”, καὶ ἐκεῖνος ξέροντας νὰ πατάει τὰ “κουμπιά τους”, ΤΑ ΤΕΝΤΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΗΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ, ἀποσυνθέτοντας τὴν προσωπικότητά τους! Φαντάσου πόσα παιδιὰ ἔχουν πάθει ἐξάρτηση! Τὰ ἔχουν ἀποκόψει ἀπὸ τὴν συνείδησή τους, καὶ χωρὶς τὶς τεχνικὲς γιὰ νὰ χειρίζονται τὴν κάθε περίπτωση χάνονται, δὲν ξέρουν πῶς νὰ συμπεριφερθοῦν! Καταλαβαίνεις ὅτι ΕΘΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΠΟΥ ΠΩΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ; Τοὺς βρίζουν τὴν οἰκογένεια καὶ δὲν διαμαρτύρονται! Εἶναι γεγονὸς ὅτι κάθε οἰκογένεια ἔχει τὰ προβλήματά της, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ ἄκρως ἐσωτερικὴ ὑπόθεση! Οἰ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ποὺ ἀξιώνουν νὰ σχολιάζουν τὴν “ἀποτελεσματικότητα” μιᾶς οἰκογένειας, εἶναι ΑΞΕΣΤΟΙ, “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΝΙΒΑΛΛΟΙ” ποὺ ἐμπορεύονται τὴν “οἰκογενειακὴ βαρβαρότητα”! Γιαγιά, αὐτοὶ εἶναι ποὺ βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὡς μέτρο τοῦ… “καλοῦ”, στοὺς ὑπόλοιπους!».
«Θεοκτίστη μου, ἑνὸς κακοῦ μύρια ἕπονται! Στὸν καιρό μας οἱ νέοι μαθήτευαν τὶς ἑλληνορθόδοξες ἀξίες δίπλα σὲ ἄξια πρόσωπα! Τότε ἀναλαμβάναμε τὶς εὐθύνες μας ἀπὸ μωρὰ παιδιά καὶ κάναμε οἰκογένεια νωρίς, διακονώντας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μεγαλώναμε τὰ παιδιά μας μὲ στερήσεις ἀλλὰ πάντα λέγαμε “δόξα τῷ Θεῷ!” καὶ μέσα στὸ σπίτι μας εἴχαμε εὐλογία! Τώρα ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος μπερδεύεται· νομίζει ὅτι ἄν ἔχει κάτι ΑΜΕΣΩΣ καὶ ΕΥΚΟΛΑ, ὅτι εἶναι καὶ “ΙΣΧΥΡΟΣ”. Ὅσο πιὸ ἄνετη εἶναι ἡ ζωή του, τόσο τρέφει ψευδαισθήσεις ὅτι εἶναι βασιλιάς. Δὲν θὰ συγκρούεται λοιπὸν μὲ τοὺς ἄλλους, ἄν δὲν τοῦ παρέχουν τὴν κάθε εὐκολία; Σὲ κάποιο βαθμό, ἡ ζωὴ στὴν πόλη γίνεται “ψεύτικη”. Ὅταν ζούσαμε στὴν φύση ἱδρώναμε γιὰ νὰ φᾶμε ψωμί, ἀλλὰ στὴν πόλη ἡ εὐκολία καὶ ἡ ἀπάτη εἶναι μεγάλος πειρασμός. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος στηρίζεται σὲ αὐτὰ τὰ δύο, κακὰ τὰ ψέματα, ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟ! Τί συμβαίνει ὅμως στὴν περίπτωση ποὺ Ο ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ; Ποιός μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ “εἰδικότητα” ποὺ ἔχουν πάρει οἱ νέοι ὅταν τελειώνουν τώρα τὶς σπουδές τους, δὲν εἶναι ὁ παρασιτισμός; Ἀφοῦ ξεκίνησα ὅμως, ἄς πῶ καὶ τὰ ὑπόλοιπα· οἱ γονεῖς πιστεύουν ὅτι σπουδάζοντας τὰ παιδιά τους, αὐτὰ θὰ μαζέψουν ἐφόδια γιὰ τὴν ζωή, ἀλλὰ δὲν τοὺς λέει κανεὶς ὅτι σὲ τὲτοια ἡλικία ποὺ τελειώνουν τὶς σπουδές τους, ὅλη ἡ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΚΜΑΙΟΤΗΤΑ τῶν παιδιῶν τους ἔχει ὑποχωρήσει, καὶ τὸ ΓΟΝΙΜΟ ΣΦΡΙΓΟΣ τους ἔχει ἐξαντληθεῖ! Στὰ πιὸ παραγωγικὰ χρόνια τους ὑπερφορτώνονται μὲ ἀνούσιες γιὰ τὴν ψυχὴ πληροφορίες, ποὺ ξεχνᾶνε μετὰ ἀπὸ λίγο, ὁπότε τὸ μόνο “ἀντίδοτο” ποὺ βρίσκουν γιὰ τὴν ἀνιαρὴ ζωή τους, εἶναι ἡ…παράλογη διασκέδαση! Ἡ ὑπερβολικὴ καθυστέρηση ἀνάληψης τῶν πραγματικῶν εὐθυνῶν τοῦ ἑαυτοῦ καὶ τῆς ζωῆς εἶναι ἀντιφυσική, καὶ στὴν οὐσία ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΙ καὶ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ τὶς δυνάμεις τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι καταλήγουν νὰ πιστεύουν πὼς ὄντως εἶναι… βασιλιάδες! Δὲν τοὺς λέει κανεὶς ὅτι τὸ κενὸ ποὺ ἔχουν στὴν ψυχή τους εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ τοὺς λείπει, ἀλλὰ τοὺς λένε οἱ ψυχολόγοι ὅτι πρόκειται γιὰ “μειονεξία”, καὶ τὸ “ἀντίδοτο” εἶναι νὰ γίνουν οἱ ἴδιοι… θεοί! Ποὺ βεβαίως, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θὰ βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὡς μέτρο τοῦ… “καλοῦ” στοὺς ὑπόλοιπους! Αὐτὸς εἶναι ὁ δυτικὸς πολιτισμός!».
«Ὁ παπποὺς εἶχε πεῖ ὅτι κάποιος ποὺ θέλει νὰ συμβουλευτεῖ ψυχολόγο, νὰ πηγαίνει μόνο σὲ εὐσεβὴ ἄνθρωπο, ποὺ ξέρει νὰ σεβαστεῖ τὴν εὐλογημένη πνευματικὴ προσωπικότητά του. Ἄ, ἦρθες πάνω στὴν ὥρα παππού, τώρα σὲ ἀνέφερα!». Ὁ παπποὺς μπῆκε μέσα καὶ κλείνοντας τὴν πόρτα, χαμογέλασε καὶ στὶς δυό μας. «Τὸ ξέρεις ὅτι στὴν τάξη ὅλοι θέλουν νὰ ἐπικρατήσουν; Κανεὶς δὲν ἐμπιστεύεται τὸν ἄλλο, καὶ τώρα ποὺ μιλᾶνε ὅλοι γιὰ τὰ “ὅριά τους”, εἶναι σὰν νὰ μὴν μᾶς χωράει ἡ αἴθουσα!».
«Θυμᾶσαι ποὺ λέγαμε πὼς ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προσωπικὴ ἀνάπτυξη, τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν αὐξήσει κατακόρυφα τὴν σκληρότητα καὶ τὴν πεζοδρομιακὴ ἀθλιότητα στὶς ἐκφράσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν; Θεοκτίστη, μόλις συνειδητοποίησα ὅτι ἡ ἀπαξίωση προορίζεται ἀποκλειστικὰ στὶς περιγραφὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ὑπακούουν στὶς ἐντολὲς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὅπου καὶ νὰ σταθῶ ἀκούω τὰ ἴδια παράπονα, οἱ ἄνθρωποι δὲν βγάζουν νόημα! Τὰ παιδιά τους ἔχουν παραφρονήσει! Γιὰ ἀσήμαντη ἀφορμὴ μέσα στὸ σπίτι, “σφυροκοπᾶνε” μὲ κυνισμὸ ὅποιον βρεθεῖ ἀπέναντί τους, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ, λὲς καὶ εἶναι… ξένοι! Σὰν τὸ στόμα τους νὰ ἔγινε “κανόνι”, κατακεραυνώνουν ὅποιον δὲν τοὺς… “προσκυνήσει”! Οὔτε φανταζόμουν ποτὲ ὅτι στὴν ἡλικία μου, θὰ ἔβλεπα τόσο ζωντανὴ τὴν ὑποταγὴ στὸν κοινωνικὸ δαρβινισμό, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὅτι τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων θὰ τὸν ἔβλεπαν σὰν τὴν… “σωτηρία” τοῦ μέλλοντος! Ἔχουμε ξεφύγει τελείως! Ἡ προσωπικὴ ἀνάπτυξη δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν πολιτισμό, ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατο! Εἶναι πολεμικό σχέδιο τῆς ἀψυχολόγητης ψυχολογίας!». Κάθισε ἀπέναντί μας, κοιτάζοντας μία τὴν γιαγιά, μία ἐμένα. «Μιλώντας κατὰ κόρον ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΦΡΟΝΕΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ γιὰ τοὺς παράφρονες “τοξικοὺς” καὶ “χειριστικούς”, τοὺς ἀγροίκους μὲ τὴν ἐμμονὴ νὰ ἐλέγχουν καὶ νὰ καταπιέζουν τοὺς ἄλλους, πείθουν τοὺς πάντες ὅτι πρόκειται γιὰ τὶς χειρότερες προσωπικότητες, τὶς ἀπευκταῖες! Τοὺς τερατώδεις χαρακτῆρες, δηλαδὴ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ! Ὅσο τὸ σκεφτόμουν ὅμως ἀντιδροῦσα, ἔλεγα ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἤμασταν τέτοιος λαός. Ξέρω πολὺ καλὰ σὲ ποιὰ εὐσεβὴ πατρίδα μεγάλωσα τὰ παιδιά μου! Κάτι δὲν μοῦ ταίριαζε… Παιδί μου, μόλις οἱ συμμαθητές σου ἀπέκτησαν ὁμαδικὴ ἐπιρροὴ ἀπὸ τὶς αἱρετικόφρονες ἐντολές, καὶ ἄρχισες νὰ μᾶς λὲς ὅτι ἡ αἴθουσα μετατρεπόταν σὲ ζούγκλα, πάλι κάτι δὲν μοῦ ταίριαζε ἀφοῦ τὰ πράγματα λειτουργοῦσαν ἀντίστροφα. Οἱ συμμαθητές σου ἀπὸ συνηθισμένα παιδιά, ἄρχισαν νὰ μετατρέπονται ὁμαδικῶς σὲ ὄντως “τοξικοὺς” καὶ “χειριστικούς”! Ὅταν ὅμως θυμήθηκα τὴν φράση τοῦ Πραξιτέλη ποὺ μοῦ μετέφερες, γιὰ “γκρίνιες καὶ ἠθικοπλαστικότητες τῶν τοξικῶν”, εἶδα τὴν ἀπόγνωση τῶν γνωστῶν μου γιὰ τὰ “ἀγνώριστα” παιδιά τους, ἀπὸ ἐντελῶς διαφορετικὴ ὄψη! Λοιπόν, ἔχω νὰ σᾶς ἀνακοινωσω τὸ δυσάρεστο συμπέρασμά μου, ὅτι μιλώντας οἱ ἀντίδοξοι ψυχολόγοι γιὰ τοὺς βαρβάρους “τοξικοὺς” καὶ “χειριστικούς”, στὴν οὐσία ἐννοοῦν ὅλους ἐμᾶς, τὸν ἑλληνικὸ λαό! Κοιτάζοντας σὲ βάθος χρόνου τὰ πράγματα ὅπως θὰ ἔχουν ἐξελιχθεῖ, ἔτσι φιλοδοξοῦν νὰ μετατρέψουν οἱ προτεστάντες τοὺς Ἕλληνες, σὲ ἀληθινοὺς “τοξικούς”, καὶ πάνω σὲ αὐτὸ ἐργάζονται μὲ σύστημα! Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ δὲν “καταπίνεται” μὲ τίποτα, εἶναι ὅτι οἱ εὐνοούμενοι τῶν αἱρετικῶν, εἶναι ὅλοι οἱ… διεφθαρμένοι! Αὐτοὺς ἐννοοῦν ὅτι δὲν ἀφήνουμε σὲ ἡσυχία, ἐμεῖς ὁ “χειριστικὸς λαός”, τοὺς ἀνώμαλους, ὅτι δηλαδὴ κάνουμε τὴν ζωή τους δύσκόλη! Ἐμᾶς θεωροῦν “κρυφονάρκισσους”, ἐπειδὴ δηλαδὴ σκεφτόμαστε… “μόνο τὸν ἑαυτό μας”! Ἄν συνεχίζουμε νὰ κοιμόμαστε ὄρθιοι, οἱ νέοι μας θὰ πέφτουν σὲ μεγαλύτερα βάθη διαφθορᾶς, καὶ τὰ ἴδια τὰ παιδιά μας θὰ ἀποδέχονται καὶ θὰ “δικαιώνουν” τὰ Σόδομα, ποὺ ἐμεῖς οἱ φιλόθεοι Χριστιανοί, βδελυσσόμαστε! Δηλαδὴ σταδιακὰ ἡ “κοινὴ γνώμη” θὰ συμπίπτει μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία τῶν ἀνώμαλων! Μήπως τότε οἱ Ὀρθόδοξοι —ποὺ γιὰ τοὺς περισσότερους θὰ είμαστε οἱ “τοξικοὶ”— ὑποχρεωθοῦμε νὰ… “συνέλθουμε” καὶ νὰ ζητήσουμε… “συγγνώμη” ἀπὸ τοὺς “καλοὺς” ποὺ ταλαιπωρήσαμε ἀπὸ “πεῖσμα” καὶ “ἐγωκεντρισμό”;».
Κοιτοῦσα τὸν παππού, ἔντρομη! Δὲν ἄξιζε στὸν χριστεπώνυμο λαό μας κάτι τέτοιο! Δὲν μποροῦσαν οἱ ἀνήκουστες θυσίες τόσων προγόνων μας, νὰ εἶχαν τέτοια κατάληξη! Ὁ σατανὰς ἔχει τυφλώσει τὴν σκέψη τῶν ἀπίστων, ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ δοῦν τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ*! «Παππού, εἶχες πεῖ ὅτι οἱ συγκρούσεις εἶναι οἱ ἀφορμές τοῦ ψέματος ποὺ ζοῦμε. Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅπως ὁ Ἀδάμ, προκειμένου νὰ μὴν πεῖ τὸ “ἤμαρτον”, ἀρχίζει τὶς δικαιολογίες καὶ χάνεται στὴν αὐτοδικαίωσή του… Ὅμως ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ βροῦμε τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα μας, ποὺ ἦρθε ἐδῶ καὶ μᾶς ἔδειξε τὸν δρόμο! Τὸ ἀπόλυτο καθῆκον κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἡ μετάνοια, νὰ ἀποκαταστήσει τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Θεό! Ὁ στόχος μας εἶναι νὰ βροῦμε τὴν πρώτη ἀξία μας, ποὺ ἦρθε στὴν γῆ ὁ Χριστὸς καὶ μᾶς τὴν ἔδωσε, δηλαδὴ τὴν θεοειδεία, τὸν ἁγιασμό! Ἄν δὲν τὸ πετύχουμε, χαθήκαμε! Τὸ μέλλον εἶναι αἰώνιο, δὲν ἔχει τέλος! Ὁ ἄνθρωπος διὰ τῆς μετανοίας κατορθώνει νὰ ἀντισταθεῖ στὰ πάθη ποὺ τὸν πιέζουν, ποὺ εἶναι ὁ νόμος τῆς διαστροφῆς. Χρειάζεται καθένας μας νὰ πεῖ στὸν Θεὸ καὶ Πατέρα, γιὰ τὰ λάθη ποὺ ἔκανε, ἥμαρτον Πανάγαθε, συγγνώμη! Γελάστηκα! Δὲν θέλησα νὰ Σὲ ἀρνηθῶ, νὰ Σὲ προδώσω, ἀλλὰ γλύστρησα ὁ φτωχός! Οἱ συνήθειές μου, τὰ πάθη μου, οἱ ἀδυναμίες μου, ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΗΜΑΡΤΟΝ**!».
Διὰ πίστεως γὰρ περιπατοῦμεν, οὐ διὰ εἴδους·
θαρροῦμεν δὲ καὶ εὐδοκοῦμεν
μᾶλλον ἐκδημῆσαι ἐκ τοῦ σώματος
καὶ ἐνδημῆσαι πρὸς τὸν Κύριον.
Διὸ καὶ φιλοτιμούμεθα,
εἴτε ἐνδημοῦντες εἴτε ἐκδημοῦντες,
εὐάρεστοι Αὐτῷ εἶναι.
Διότι τὴν παροῦσα ζωὴν τὴν διερχόμεθα μὲ πίστην, χωρὶς νὰ βλέπουμε κατὰ πρόσωπο τὸν Κύριο. Εἴμαστε δὲ γεμάτοι θάρρος καὶ ἐπιθυμοῦμε πολὺ νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ μείνουμε γιὰ πάντα κοντὰ στὸν Κύριο. Γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε φιλοτιμία νὰ εἴμαστε εὐάρεστοι στὸν Κύριο, εἶτε βρισκόμαστε στὸ φθαρτὸ αὐτὸ σῶμα, εἶτε ἀναχωροῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου (Κορ. Β΄ 5,7)
* Β΄ Κορ 4,4
** μὲ αὐτὸ τὸ χρῶμα εἶναι λόγια τοῦ Γέροντα Ἰωσὴφ τοῦ Βατοπαιδινοῦ
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
