Συντάκτης: Βασιλική Κουφή

«Ὅσο νοιώθαμε στὴν οἰκογένειά μου πὼς ἡ πατρίδα μᾶς καλοῦσε, ἡ ψυχή μας δὲν μποροῦσε νὰ ἡσυχάσει, Θεόδουλε! Δὲν εἴχαμε αὐταπάτες· ξέραμε ὅτι καὶ ἡ Ἑλλάδα ἔχει “νοσήσει” ἀπὸ τὸ…

«Πές μου τὸν ἥρωα ποὺ σοῦ ἀρέσει, νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι! Ἔτσι ἔχει γίνει τώρα ἡ παροιμία, γιαγιά!», εἶπα, ἀποφασισμένη νὰ πάρω λίγη ἀπὸ τὴν δύναμή της. «Ἡ προσωπικὴ…

«ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΙΣΙΩΜΑ!», εἶπα ἀπογοητευμένος στὸν Κρατερό, τὸν φίλο μου, καὶ κλείνοντας τὴν διαφήμιση ποὺ εἴδαμε στὸ διαδίκτυο, ἄρχισα νὰ βγάζω τὰ βιβλία ποὺ χρειαζόμασταν γιὰ τὴν ἐργασία.…

Ἀρχίζοντας νὰ καθαρίζει τὸ μῆλο ὁ μπαμπάς, εἶπε: «Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πῆρε τὸ αὐτί μου, ὅτι στὸ ἐξωτερικὸ λένε πὼς ἡ πρόσβαση στὸ διαδίκτυο δὲν ἀποτελεῖ προνόμιο, ἀλλὰ ἀνθρώπινο…

«Ὁ μικρὸς ἀδερφὸς τοῦ Κίμωνα τὸ ξεκίνησε, τοὺς ἔβλεπα ἀπὸ τὴν βεράντα. Ἔλεγε δύο τρεῖς λέξεις, μετὰ ἔκανε τὸ γρύλισμα —ὅπως τὰ γουρούνια σὲ κάποιο παιδικὸ— πάλι δύο τρεῖς λέξεις…

«Κάποια στιγμὴ γιαγιά, ἄκουσα μία γυναίκα ποὺ καθόταν στὰ ἀπέναντι καθίσματα, δίπλα ἀπὸ τὸν διάδρομο τοῦ λεωφορείου, νὰ μιλάει στὸ τηλέφωνο γιὰ τὰ παιδιά της, σχεδὸν φωνάζοντας: “Πῶ πῶ, δὲν…

Ὁ μικρὸς μπῆκε στὸ δωμάτιό μου μὲ τὸ γνωστὸ ὕφος. Ὅταν θέλει κάτι, τότε θυμᾶται ποῦ θὰ μὲ βρεῖ! Μόλις ἔκλεισαν τὰ σχολεῖα γιὰ καλοκαίρι, καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν πρώτη…

«Φυτρώνει πάντα ἐκεῖ ποὺ δὲν τὴν σπέρνουν!», εἶπα στὸν μπαμπὰ χαρούμενη, καὶ γελάσαμε. Ἡ σημερινὴ ἀποστολὴ εἶναι ἡ ἀγριάδα στὶς πορτοκαλιές, καὶ ὅπως ἔχει σχεδὸν στεγνώσει τὸ χῶμα ἀπὸ τὸ…

Ἡ νύστα ποὺ ἔρχεται, εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα κάποιας μακρᾶς ἀθόρυβης “προετοιμασίας”. Ἡ σκέψη ἀρχίζει νὰ χάνει τὸ “ἠθικὸ βάρος” καὶ γίνεται ἐπιφανειακή, πρόχειρη, παρόλο ποὺ τὸ βιβλίο ποὺ διαβάζω εἶναι…

«Σεβαστιανή, τὸν τελευταῖο καιρὸ μοῦ δίνεις τὴν ἐντύπωση, ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις τὴν ταπείνωση ἀπὸ τὴν ἔπαρση! Ἡ περιφρόνηση τοῦ ἄλλου εἶναι πολὺ χειρότερη ὅταν εἶναι δυσδιάκριτη, ἐπειδὴ εἶναι…

«Ἀντώνη πᾶμε γιὰ καφέ, θὰ ἔρθεις; Πᾶμε νὰ γελάσουμε!». «Μπά, καλύτερα ὄχι. Θὰ πάρω δυὸ πράγματα καὶ θὰ πάω στὸ σπίτι. Θὰ μιλήσουμε ἀργότερα!», εἶπα, καὶ μπῆκα στὸ πολυκατάστημα.  Ὅπως…

«Τί σημασία ἔχει αὐτὸ κυρία Μαργιέτα;». Ἡ Ἡρὼ κοίταζε τὴν μαμά μου ἀπορημένη. Ἡ ταινία ποὺ εἶχε φέρει γιὰ νὰ δεῖ μὲ τὴν Φαίδρα —τὴν μεγαλύτερη ἀδερφή μου— εἶχε τελειώσει,…

Ὅταν ἡ συνείδησή μου δὲν συνυπογράφει γιὰ αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι μοῦ λένε ὅτι “δὲν ἐνοχλεῖ κανέναν”, ὡστόσο ἀποφασίζω νὰ τὴν παρακάμψω, διασκεδάζοντας τοὺς φόβους της, τότε ἡ ξεκούραση τῆς…

«Δὲν θὰ χαλάσω ἐγὼ τὴν ἐπιδερμίδα μου γι’ αὐτή!», εἶπα μὲ πομπώδη περιφρόνηση, καὶ ὁ παπποὺς τά’ χασε. Χαιρόμουν ποὺ γιὰ τὶς σχολικὲς διακοπὲς ἐπέστρεψα στὸ παλιό μου σπίτι, ἐπειδὴ…

“Θεοτόκε ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν Χριστιανῶν,σκέπε, φρούρει, φύλαττε τοὺς ἐλπίζοντες εἰς Σὲ...”Ὅσο βοηθοῦσα τὴν πρεσβυτέρα μὲ τὸ μάζεμα τοῦ τραπεζιοῦ, ἄκουγα τὸν πνευματικό μου, τὸν πατέρα Εὐέλπιστο, νὰ σιγοψάλλει τὰ…

Ἐπιτέλους, τὸ λεωφορεῖο τῆς σχολικῆς ἐκδρομῆς διασχίζει τὴν Ὑψηλὴ Γέφυρα καὶ σὲ λίγο θὰ βρισκόμαστε στὴν Χαλκίδα. Τὰ παιδιὰ ἄρχισαν νὰ κατεβάζουν τὰ πράγματά τους ἀπὸ τὰ ἐρμάρια, καὶ μὲ…

Περπατοῦσα στὸν δρόμο φορώντας τὰ ἀκουστικὰ στὰ αὐτιά, καὶ ἤμουν ἀπορροφημένος ἀπὸ ὅσα δὲν ἄντεχα νὰ ἀκούω, στὶς συμβουλὲς ποὺ παρακολουθοῦσα. Δὲν πρόσεξα τὰ σπασμένα τούβλα ποὺ πάτησα, δίπλα ἀπὸ…

«Αὐτὴ ἡ ἰώβεια ὑπομονή σου καὶ ἡ τεράστια ἀνοχή σου, νὰ δέχεσαι τὰ πάντα καὶ νὰ μὴν ἀντιδρᾶς, εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί σου! Γιατὶ δὲν κάνεις κάτι μὲ ὅλους αὐτούς,…

«Ἐλᾶτε παιδιά, σὲ μισὴ ὥρα πρέπει νὰ βρισκόμαστε στὴν πισίνα». Μόλις τελείωσε ἡ τακτοποίηση τῶν ἀποσκευῶν στὸ σπιτάκι μας, καὶ ὅπως θὰ πηγαίναμε γιὰ τὴν πρώτη δραστηριότητα, ὁ ὁμαδάρχης μας,…

«Τί ἔχεις καλό μου; Τί σὲ μαραζώνει;». Ἤξερα πὼς ἡ κυρία Συμέλα μὲ διαβάζει σὰν ἀνοιχτὸ βιβλίο ἀπὸ ὅταν ἤμουν μικρὸ κοριτσάκι, ποὺ οἱ γονεῖς μου μὲ ἔφερναν ἐδῶ στὸ σπίτι…

Μόλις βγήκαμε ἀπὸ τὴν πολυκατοικία ποὺ ἔμενε ὁ Στυλιανός, προσπαθοῦσε νὰ ἀνοίξει τὴν ὀμπρέλα του, ἀλλὰ κάτι δὲν πήγαινε καλὰ καὶ καθυστεροῦσε. Τὸ ὅτι δὲν ἐπεδίωξα νὰ ἀκούσω ἀπὸ τὸ…

«Τὸ τηλέφωνό μου, ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙ!», εἶπα ὅλο νεῦρα. «Δὲν ξεκίνησε καλὰ ἡ ἡμέρα σήμερα...». Προσπαθοῦσα νὰ βρῶ μία συγκεκριμένη ἀνάρτησή μου στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, γιὰ νὰ τὴν δείξω…

«Τώρα εἶδες ὅτι σοῦ εἶχα τηλεφωνήσει τὸ πρωί; Στὶς πέντε τὸ ἀπόγευμα;». Ὁ Θεολόγος δὲν κατάφερε νὰ κρύψει τὴν πικρία του. «Ὅχι, ἔχω ξυπνήσει ἀπὸ τὶς ἕντεκα, ἀλλὰ ἄργησα νὰ σηκωθῶ.…

«Ἡλιοστάλακτη, τὸ ὄνομά σου εἶναι σπάνιο! Ἐκτὸς ἀπὸ ἐσένα καὶ τὴν μακαρίτισσα τὴν γιαγιά σου, δὲν τὸ ἔχω ἀκούσει ἀλλοῦ· τὸν Δεκαπενταύγουστο ἔμαθα, πὼς γιόρταζες τότε. Σοῦ ἀρέσει ποὺ ἦρθες…

«Μὲ τὸσο ὑψηλὸ πυρετὸ ποὺ δὲν ἔλεγε μὲ τίποτα νὰ πέσει, νόμιζα ὅτι δὲν τὸ γλύτωνα τὸ “ψήσιμο”!», εἶπα μεταξὺ σοβαροῦ καὶ ἀστείου. Παρόλο ποὺ ἔχουν περάσει λίγες ἡμέρες, ἐξακολουθῶ…