«Τὶς ἡμέρες ποὺ ἔλειψες, πατέρα, στὸ σχολεῖο ἔγινε χαλασμός!». Μακάρι νὰ μποροῦσε ὁ πατέρας μου νὰ διατηρήσει τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς εὐλογίας ποὺ ἔφερε μαζί του, ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ὅσες φορὲς ἐπέστρεφα κι ἐγὼ μαζί του μὲ τὴν κατάνυξη καὶ τὴν συγκίνηση τῆς καρδιᾶς, ποὺ μοσχοβολοῦσε ἀκόμα ἀπὸ τὰ βήματα στὰ “πάτρια πνευματικὰ ἐδάφη”, δὲν ἤθελα μὲ τίποτα νὰ προσγειωθῶ καὶ πάλι στὸν πόλεμο τῆς καθημερινότητας. «Ἔφτιαξαν γιὰ κάποιο προϊὸν μία ἀγενὴ διαφήμιση, ποὺ κυριολεκτικὰ ἀπαιτεῖ νὰ… τελειώνουμε μὲ τοὺς “διαχωρισμούς”, ἐπειδὴ λέει ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχή μας ἀρνεῖται νὰ ἐπαναλάβει τὶς… “ἀδικίες” τοῦ χθές, μὲ τοὺς “ἀνενημέρωτους” ποὺ ἀπέρριπταν τὴν ὁμοφυλοφιλία ἒπειδὴ… “δὲν γνώριζαν”! Μετὰ τὴν διαφήμιση, τὰ περισσότερα παιδιὰ θεωροῦν “προσβολὴ” νὰ φαίνονται ὅτι δὲν ἐνημερώθηκαν ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, πὼς ἡ πρόθυμη ἀποδοχὴ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς κάτι “αὐτονόητο”, εἶναι μορφὴ ἀνωτερότητας καὶ “πολιτισμοῦ”! Ἡ παραφροσύνη εἶναι ὅτι τὴν ἀσφυκτικὴ πίεση μὲ τὴν ὁποία τὰ φιδοζώνει ἀπὸ παντοῦ τὸ σύστημα τῆς ἀσωτίας, τὰ παιδιὰ τὴν ἐκλαμβάνουν ὡς… “ἐπιπλέον γνώσεις” πάνω στὴν… “καινούργια ἀγάπη(!)”, ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι προλαμβάνει τοὺς “διαχωρισμοὺς” καὶ τὶς συγκρούσεις! Συνθηκολογοῦν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς “στρεβλῆς εἰρήνης”, ἔστω κι ἄν ὑπάρχουν τόσα σημεῖα τῆς “στρεβλῆς ἀγάπης” ποὺ ΔΕΝ ΤΑ “ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ”! Μὲ ὅλη αὐτὴ τὴν κίνηση ποὺ γίνεται, στὴν οὐσία περισφίγγουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ τὰ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΝ ὅσα ἔμαθαν ἀπὸ τὴν οἰκογένειά τους, ὥστε νὰ ἀνταλλάξουν τὶς… “ἀνώτερες γνώσεις” μὲ τὸ ξεποὺλημα τῆς προσωπικότητάς τους!».
«Ἰωάννη, στὶς ἡμέρες μας οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ σχετικὰ μὲ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ! Ἡ ὑπεροψία φουσκώνει τὸν ἄνθρωπο εἴτε ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη γνώση, εἴτε καὶ ἀπὸ τὴν ἀπάτη ποὺ θολώνει τὰ νερὰ καὶ ὑποκρίνεται τὴν γνώση. Τρία εἶναι τὰ πιὸ μεγάλα ποὺ γίνονται ἀρχὴ τοῦ κακοῦ καὶ ποὺ γεννᾶνε κάθε κακία: ἡ ΑΓΝΟΙΑ, ἡ ΦΙΛΑΥΤΙΑ καὶ ἡ ΤΥΡΑΝΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ. Τὸ καθένα ἐξαρτᾶται καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο. Ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ Θεοῦ προέρχεται ἡ φιλαυτία, ἐνῶ ἀπὸ αὐτήν, ἡ τυραννικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ τὰ ἐγκατέστησε μέσα μας ὁ διάβολος μὲ τὴν σφαλερὴ χρήση τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς, δηλαδὴ τοῦ λογικοῦ, τῆς θέλησης καὶ τοῦ συναισθήματος. Ἄρα ὅλα ξεκινᾶνε ἀπὸ τὴν ἄγνοια, ποὺ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τῶν κακῶν. Ὁ Γέροντας Ἀλύπιος εἶπε “ἄβυσσο” τὴν ἄγνοια ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν κάκιστη ἕξη, ὅπου πάνω της ἁπλώνονται τὰ πελάγη τῆς κακίας. Οἱ ἐμπαθεῖς προσκολλήσεις στὰ ὑλικὰ κάνουν τὴν συνήθεια τῆς κακίας, μόνιμη! Ἀπιστία εἶπε τὴν ἄρνηση τῶν ἐντολῶν. Πίστη τὴν συγκατάθεση στὶς ἐντολὲς. Σκοτάδι εἶπε τὴν ΑΓΝΟΙΑ τοῦ καλοῦ, ἐνῶ φῶς τὴν ἀκριβὴ ΓΝΩΣΗ τοῦ καλοῦ. Χριστὸ ὀνόμασε τὴν οὐσία καὶ τὴν ὑπόσταση τοῦ καλοῦ, ἐνῶ διάβολο τὴν κάκιστη ἕξη ποὺ γεννάει ὅλα τὰ κακά. Στὴν ἐρώτησή μου, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν συνειδητοποιεῖ τὸν παραλογισμὸ ποὺ βιώνει, ξεκίνησε ἡ μεγάλη συζήτηση· ἄν μέσα στὴν πίστη δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος ἀπιστίας, τότε εἶναι φανερὸ ὅτι μαζὶ μὲ τὸ λογικὸ εἶναι ἀδύνατον νὰ συνυπάρχει τὸ παράλογο, ὁπότε ἐκεῖνος ποὺ ἀσκεῖται στὶς ἀρετές, δὲν θὰ γνωρίσει καθόλου τὴν κατάσταση τῶν παραλόγων. Γνωρίζοντας τὴν ἀρετὴ ὅπως εἶναι, καὶ ὄχι ὅπως νομίζεται, δὲν θὰ περάσει οὔτε στὴν ἔλλειψη τῆς ἀρετῆς, οὔτε στὴν ὑπερβολή της. Εἶναι φανερό, ὅτι τὸ παράλογο βρίσκεται στὰ δύο τελευταῖα».
«Ναὶ ἀλλὰ τί γίνεται ὅταν ἡ ἄγνοια παίρνει μυθικὲς διαστάσεις; Ὅταν πήγαινα στὸ δημοτικὸ ἤμουν μικρότερος, δὲν συνειδητοποιοῦσα τί σήμαιναν ὅσα ἔβλεπα νὰ συμβαίνουν στὴν καθημερινότητα τῆς “ἐπιστημονικῆς φαντασίας”! Τὸ θυμᾶσαι πατέρα ποὺ σᾶς ἔλεγα, ὅτι στὴν αὐλὴ πολλὰ παιδιὰ θριαμβολογοῦσαν ἐπειδὴ ἀποφάσισαν ὅτι ἤθελαν νὰ κάνουν τὸ ἐμβόλιο; Καὶ ἀνακοινώνοντάς το στοὺς γονεῖς τους, ἐκεῖνοι ὑποχρεώνονταν νὰ “σεβαστοῦν” τὴν… “ἀπόφασή τους”; Τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ μισοὶ γιατροὶ ἔλεγαν ὄχι στὸ ἀδοκίμαστο στὸν χρόνο, ἐμβόλιο, καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ μὲ τὸν νόμο ἀσκοῦσαν ἀνηλεὴ πίεση στοὺς γονεῖς γιὰ νὰ ἐμβολιάσουν τὰ παιδιά τους, τὰ παιδιὰ ζύγιζαν τὰ ἐπιχειρήματα τῶν “εἰδικῶν”, ἀνάλογα μὲ τὸ ποιὰ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ! Ἤ, ἐπηρρεάζονταν ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιὰ ποὺ μιλοῦσαν μὲ “βεβαιότητα”, καὶ ἀποφάσιζαν ὅτι ἤθελαν κι αὐτὰ νὰ προβοῦν στὴν ἀμφιλεγόμενη ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ! Τώρα ἀντιλαμβάνομαι μὲ πόση οἴηση γέμιζαν ὅλα αὐτὰ τὰ παιδιά, ποὺ ἦταν στὴν διακριτικὴ εὐχέρειά τους νὰ “ἀποφασίσουν” γιὰ κάτι, ποὺ οἱ μεγάλοι δὲν μποροῦσαν νὰ βγάλουν ἄκρη! Οἱ ἁπλοὶ πολίτες δὲν ἔχουν ἰατρικὲς γνώσεις, πόσο μᾶλλον τὰ παιδιά! Δὲν εἶναι προκλητικὰ ἐμφανές, πὼς ἡ “καλύτερη” περίπτωση γιὰ νὰ ἐξουδετερώσεις κάποιον εἶναι νὰ τὸν “ἐμπιστευτεῖς”, γιὰ νὰ κάνει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν διαθέτει οὔτε τὴν κρίση, ἀλλὰ οὔτε κὰν κριτήρια γιὰ νὰ ἀποφασίσει; Μόλις τὸν κάνεις συνένοχό σου, ὄχι μόνο δὲν θὰ στραφεῖ ποτὲ ἐναντίον σου —ἀφοῦ τὸν “ἐξύψωσες”— ἀλλὰ μὲ τὴν σειρά του θὰ συνεχίσει νὰ σὲ ἐμπιστεύεται στὰ πάντα! Δηλαδὴ ὁ “συνένοχος” θὰ συνεχίζει νὰ παίζει τὴν ζωή του κορόνα- γράμματα! Λέω ἐγὼ τώρα, ὅταν μέσα στὶς ἀσαφεῖς θεωρίες οἱ γονεῖς “ἀπομονώνουν” τὴν σκέψη ἐπειδὴ οἱ “εἰδικοὶ” ἀναλαμβάνουν νὰ τοὺς ΠΕΙΣΟΥΝ γιὰ τὸ “καινούργιο σωστό”, δὲν εἶναι εὔλογο ὅτι τὰ παιδιὰ τους θὰ ἐμπιστεύονται τοὺς “εἰδικοὺς” περισσότερο ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους; Αὐτὸ πρακτικὰ σημαίνει ὅτι τὰ παιδιὰ ἔχουν “χάσει τὴν ἀξία τους”, ἀκόμα καὶ στὰ μάτια τῶν γονιῶν τους! Γι’ αὐτὸ πλέον, πολλοὶ συμμαθητές μου ἀδυνατοῦν νὰ διακρίνουν ὅτι ἡ ΕΠΙΣΗΜΗ “ΕΠΙΣΤΗΜΗ” κάνει τὶς δουλειές της “στὸ γόνατο”, καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ψηφίζει τοὺς νόμους ποὺ γιὰ τὸ μέλλον ΔΕΝ ΕΓΓΥΟΥΝΤΑΙ… ΚΑΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ! Τὰ παιδιὰ τώρα εἶναι ὁ εὐάλωτος στόχος τῆς ΤΥΡΑΝΝΙΚΗΣ διαφήμισης, στὰ ὁποῖα ὑποβάλλει τὸ σάπισμα τῆς ψυχῆς, ἀφοῦ εἶναι προφανὲς ὅτι ὅσο τὰ παιδιὰ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ, ἡ ἀξία τους εὐτελίζεται! Γιὰ τοὺς περισσότερους γονεῖς τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἀσαφές, δηλαδὴ… δευτερεύον, καὶ ἔτσι μπροστὰ στὸ παράλογο ἀφήνουν τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν τους ἀνυπεράσπιστη, σὰν νὰ μήν ἔχει ἀξία…».
«Ἡ κατάσταση ποὺ περιγράφεις ὀνομάζεται λήθη. Εἶναι δηλαδὴ ἡ λησμοσύνη τῶν φυσικῶν καλῶν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐμπαθὴ σχέση πρὸς τὴν σάρκα καὶ τὸν κόσμο. Ὁ ἀγώνας τοῦ διαβόλου ἔχει δύο βασικοὺς στόχους, τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά. Μὲ τὸν πρῶτο στόχο θέλει νὰ παρασύρει τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀπιστία, σὲ βλασφημία, σὲ ἄρνηση· μὲ τὸν δεύτερο ζητάει νὰ καταβυθίσει τὴν ταλαίπωρη ψυχὴ στὸν βόρβορο τῆς διαφθορᾶς. ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου εἶναι τρομακτικές, ἀλλὰ ἡ περισσότερο ἐπικίνδυνη εἶναι αὐτὴ ποὺ στρέφεται κατὰ τῆς καρδιᾶς, τὸ κέντρο τοῦ συναισθηματικοῦ βίου τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ὅμως ὅταν διατηρεῖται καθαρὴ τὸν ἀξιώνει νὰ “δεῖ” τὸν Θεό! Τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ζητάει νὰ μολύνει καὶ νὰ μεταβάλλει σὲ χοιροστάσιο ὁ μισάνθρωπος, ἐπειδὴ ὅταν ῥυπανθεῖ αὐτή, ἡ ἀσέβεια γίνεται εὐκολότερη. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ φαῦλος βίος γεννάει πονηρὰ δόγματα… Ὁ Γέροντας εἶπε ὅτι ὁ βίος ποὺ ἔχει κηλιδωθεῖ ἀπὸ πολλὰ ἁμαρτήματα τῶν σαρκικῶν παθῶν, εἶναι σὰν ἕνα κατασπιλωμένο φόρεμα· ἐπειδὴ ὁ καθένας εἶναι φυσικὸ νὰ φαίνεται ἀπὸ τὴν διαγωγή του, σὰν ἀπὸ ἕνα φόρεμα, ἄν εἶναι δίκαιος ἤ ἄδικος. Ὁ ἕνας ἔχει φόρεμα καθαρό, τὸν ἐνάρετο βίο. Ὁ ἄλλος ἔχει τὴν ζωή του κηλιδωμένη μὲ πονηρὰ ἔργα. Ἤ μᾶλλον, φόρεμα λερωμένο ἀπὸ τὴν σάρκα εἶναι ἡ συνειδητὴ ἕξη καὶ διάθεση ποὺ διαμορφώνει τὴν ψυχή, μὲ τὴν μνήμη τῶν πονηρῶν κινήσεων καὶ ἐνεργημάτων τῆς σάρκας. Βλέποντας συνεχῶς ἡ ψυχὴ νὰ τὴν τυλίγει ἡ ἕξη καὶ ἡ διάθεση αὐτὴ σὰν φόρεμα, γεμίζει ἀπὸ τὴν δυσωδία τῶν παθῶν. Γιατὶ ὅπως ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, μὲ τὶς ἀρετὲς ποὺ συνυφαίνονται κατὰ λόγο μεταξύ τους γίνεται φόρεμα γιὰ τὴν ψυχή, ποὺ ὅταν τὸ φοράει γίνεται ὡραία καὶ δοξασμένη, ἔτσι καὶ ἀπὸ τὴν σάρκα ὅταν συνυφαίνονται μεταξύ τους κατ’ ἀναλογίαν τὰ πάθη, γίνεται ἕνα ἀκάθαρτο καὶ λεκιασμένο φόρεμα ποὺ δείχνει τί λογῆς εἶναι ἡ ψυχή, ἀφοῦ τῆς ἔδωσε εἰκόνα διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν θεία».
«Ἤθελα νὰ ἐρχόμουν κι ἐγὼ στὸν Γέροντα Ἀλύπιο, τόσο ποὺ μὲ βοηθάει ὅταν μιλᾶμε! Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ τὸν εἶδα τοῦ εἶπα γιὰ τὴν τηλεκόλαση ποὺ καταστρέφει τὴν καθαρότητα τῶν συμμαθητῶν μου, καὶ στενοχωρήθηκε. Μὲ κοίταξε μὲ πόνο καὶ μοῦ εἶπε: ὁ νοῦς μοιάζει μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, ποὺ φυλακίστηκε ἀπὸ τὸν Ἡρώδη —ὄνομα ποὺ ἑρμηνεύεται “δερμάτινος”. Ἔτσι καὶ ὁ νοῦς, ὅταν κρατηθεῖ ἀπὸ τὸν “δερμάτινο” νόμο, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ σαρκικὸ φρόνημα, τότε κλείνεται στὴν φυλακὴ μὲ δύο φρουροὺς καὶ μία σιδερένια πύλη. Πολεμεῖται δηλαδὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῶν παθῶν, καὶ ἀπὸ τὴν συγκατάθεση τῆς διάνοιας στὰ πάθη· ὅταν περάσει ἀνάμεσά τους σὰν μὲ βοήθεια ἀγγέλου, μέσῳ τῆς πρακτικῆς φιλοσοφίας —ἐννοώντας τὴν ἀρετὴ— φτάνει στὴν σιδερένια πύλη ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πόλη, δηλαδὴ στὴν δυσκολοπολέμητη σχέση τῶν αἰσθήσεων πρὸς τὰ αἰσθητά. Τὴν πύλη αὐτὴ ἀνοίγει αὐτόματα ἡ πνευματικὴ θεωρία τῆς φύσεως, καὶ ἄφοβα πλέον παραπέμπει τὸν νοῦ στὰ συγγενὴ νοητά, ἐλεύθερο ἀπὸ τὴν λύσσα τοῦ Ἡρώδη. Τότε κατάλαβα πατέρα ὅτι πνευματικὴ θεωρία τῆς φύσεως, εἶναι νὰ ἀναζητάει ὁ νοῦς μας τὸν πνευματικὸ λόγο ποὺ φτιάχτηκαν ὅσα εἶναι ὁρατὰ στὸν κόσμο, τὰ ὁποῖα ἀπὸ μόνα τους εἶναι ἐκ φύσεως πολὺ καλά. Ὅπως εἶπες ὅμως, οἱ ἐμπαθεῖς προσκολλήσεις στὰ ὑλικὰ κάνουν μόνιμη τὴν συνήθεια τῆς κακίας. Γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο ἐπιτρέπουν στὸ σύστημα τῆς ἀσωτίας νὰ τὰ μεταχειρίζεται μὲ τυραννικὸ τρόπο, ὅπως μὲ μία τέτοια ἐξουσιαστικὴ διαφήμιση γιὰ παράδειγμα, ἐπειδὴ συνήθισαν νὰ τὰ… “ἐξυψώνει”, μὲ τὴν φιλαυτία ποὺ τὰ “διδάσκει”…».
«Ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ λατρεύει κανεὶς τὸν Θεὸ καθαρά, ἄν δὲν καθαρίζει ἀπὸ τὰ βάθη τὴν ψυχή του, ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ λατρεύει τὴν κτίση, ἄν δὲν περιποιεῖται τὸ σῶμα! Ἐπιτελώντας σὲ αὐτὸ τὸ σῶμα ὁ ἄνθρωπος τὴν φθοροποιὸ αὐτὴ λατρεία, καταντώντας φίλαυτος εἶχε ἀκατάπαυστα ἐνεργούμενη μέσα του τὴν ἡδονὴ καὶ τὴν ὀδύνη μὲ τὴν πείρα τῆς αἰσθήσεως, τρώγοντας διαρκῶς ἀπὸ τὸ δέντρο τῆς παρακοῆς, ποὺ παρεῖχε ἀνακατεμένη τὴν γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Ὁ διάβολος ἔχυσε τὸ δηλητήριό του στὸ δέντρο τῆς γνώσεως καὶ διέφθειρε τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ γεύτηκε ἀπὸ αὐτό. Ἰωάννη, ὅταν τὰ πάθη κυριαρχοῦν πάνω στὸ λογικό, διαμορφώνουν τὶς αἰσθήσεις σύμφωνα μὲ τὴν ἁμαρτία, καὶ φυλακίζουν τὸν ἄνθρωπο στὶς ἀνάλογες συνήθειες· δηλαδὴ βρίσκεται ὑπὸ τὴν ΕΞΟΥΣΙΑ τῆς ἕξης ποὺ οὔτε αἰσθάνεται καθόλου τὴν θεία γνώση, οὔτε ἔχει τὴν ὁποιαδήποτε κίνηση γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωή. Σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἐπιμένει μόνο στὸ γράμμα τῆς Γραφῆς, ὑπερισχύει στὴν φύση του μόνο ἡ αἴσθηση καὶ ζεῖ κατὰ σάρκα, σὰν Φαρισαῖος· πεθαίνει μὲ τὴν προαίρεσή του καθημερινὰ τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας, μὴ μπορῶντας νὰ θανατώσει μὲ τὸ πνεῦμα τὶς πράξεις τοῦ σώματος, γιὰ νὰ ζήσει τὴν πνευματικὴ μακάρια ζωή. Ἔτσι μὲ τὸ δεξὶ χέρι κρατάει τὴν κενοδοξία γιὰ τὰ δῆθεν κατορθώματα, καὶ μὲ τὸ ἀριστερὸ τὴν ἀκολασία τῶν αἰσχρῶν παθῶν. Πρέπει λοιπὸν μὲ τὴν νήψη νὰ ἐξετάζουμε καὶ νὰ μελετᾶμε μὲ ποιὸ τρόπο ἡ ψυχὴ θὰ κάνει τὴν καλὴ ἀντιστροφὴ ὅπως πρέπει, ὥστε ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα προτύτερα ἁμάρτανε, νὰ τὰ μεταχειριστεῖ τώρα γιὰ τὴν στερέωση τῆς ἀρετῆς· ἡ ὁποία δὲν γνωρίζει ἁμαρτία τῆς σάρκας, ὅπως καὶ ἡ θεία γνώση δὲν γνωρίζει κακία τῆς ψυχῆς. Δὲν φωτίζεται βέβαια κάθε ἄνθρωπος, πολλοὶ μένουν ἀφώτιστοι καὶ ἀμέτοχοι τοῦ φωτὸς τῆς ἐπιγνώσεως· ἀλλὰ κάθε ἄνθρωπος ποὺ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ἔρχεται στὸν ἀληθινὸ κόσμο τῶν ἀρετῶν, καὶ ἀγωνίζεται νὰ ἀποκτήσει τὴν ἀμετακίνητη ἕξη τῆς ἀρετῆς μαζὶ μὲ τὴν ἔννοια ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ, φωτίζεται ἀπὸ τὸν Λόγο!».
«Δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Γέροντας Ἀλύπιος στὸν μικρότερο ὑποτακτικό του: ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ γεννήθηκε μία φορὰ κατὰ σάρκα, γεννιέται θεληματικὰ πάντοτε κατὰ πνεῦμα ἀπὸ φιλανθρωπία γιὰ ὅποιους θέλουν· καὶ γίνεται βρέφος καὶ σχηματίζει τὸν Ἑαυτό Του μέσα τους, μὲ τὶς ἀρετές! ΚΑΙ “ΦΑΙΝΕΤΑΙ” ΤΟΣΟ, ὅσο γνωρίζει ὅτι μπορεῖ νὰ Τὸν “δεῖ” ἐκεῖνος ποὺ Τὸν δέχεται, ἀφοῦ πρῶτα τοῦ ἔχει μετρήσει ἀκριβῶς τὴν δύναμη! Ἔτσι ἐνῶ “φαίνεται” ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς τρόπους ποὺ μετέχεται, μένει πάντοτε λόγῳ τῆς ὑπερβολῆς τοῦ μυστηρίου, ἀθέατος! Τότε ῥώτησα τὸν Γέροντα τί ἐννοῦσε, καὶ εἶπε ὅτι πραγματικὴ πίστη εἶναι ἡ ἔμπρακτη, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ “φανερώνεται” σὲ ὅσους ἀσκοῦν τὴν ἀρετή, παίρνοντας “Σῶμα” μὲ τὶς ἐντολές!». Μόλις τελείωσα τὴν φράση, ἔνοιωσα ἕνα ἐσωτερικὸ κάψιμο νὰ ἐκτοξεύεται σὰν ἀπὸ λάβα. «Γιατὶ ἔδωσες στὴν κενοδοξία τὴν ἴδια βαρύτητα μὲ ἕνα αἰσχρὸ πάθος; Ἔχουν τόση ἀπόσταση μεταξύ τους…». Στὸ βλέμμα τοῦ πατέρα μου ὁ φόβος μου ἐπιβεβαιώθηκε. «Γιὰ τὰ… δῆθεν κατορθώματα;», ἀπάντησα μόνος μου —παγώνοντας τώρα— καὶ καταλαβαίνοντας πὼς ἡ ἔκφρασή μου τὰ εἶπε ὅλα, ἄρχισα τὸ κυνηγητὸ πίσω ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ που προφανῶς “ἁλώνιζε” τὴν ψυχή μου.
«Ὁ ἀγωνιζόμενος στὸν ἀόρατο πόλεμο πρέπει νὰ ἔχει κάθε στιγμὴ ἄκρα προσοχή, ἀντίρρηση κατὰ τῶν πονηρῶν λογισμῶν καὶ προσευχή, καὶ ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ βασίζει στὴν ταπείνωση, ἐφόσον παιδί μου, ὁ ἀγώνας του γίνεται ἐναντίον τῶν ὑπερήφανων δαιμόνων!».
«Πατέρα, προσπαθῶ νὰ δέχομαι τὴν παιδαγωγία τοῦ Κυρίου μὲ ταπείνωση, ἐπειδὴ ξέρω ὅτι πρέπει νὰ δείχνω καρτερία στὸν πόνο τῶν πειρασμῶν». Ἔκανα ἐναγώνια προσπάθεια νὰ ἐμβαθύνω, στὸ σημεῖο τῆς ψυχῆς ποὺ δὲν εἶχα προσέξει ὅτι “πλήγιασε”. Δὲν μπορεῖ ὁ νοῦς μόνος του νὰ νικήσει τὴν φαντασία τῶν δαιμόνων! Ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε τέτοιο θάρρος ἐπειδὴ εἶναι πανούργοι· ὑποκρίνονται ὅτι νικιοῦνται καὶ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ! Δηλαδὴ τὸν… “ἐξυψώνουν” γιὰ νὰ τὸν κάνουν συνένοχό τους, καὶ μετὰ ὁ ἀγωνιστὴς νὰ τοὺς… ἐμπιστεύεται! Χριστέ μου! «Δὲν εἶχα προσευχηθεῖ ΠΟΤΕ γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ τυραννιοῦνται ἀπὸ τὸ σύστημα τῆς ἀσωτίας! Οὔτε εἶχα παρακαλέσει ΠΟΤΕ την Μάνα Παναγία νὰ τὰ σκεπάζει! Ἡ καρδιά μου εἶχε πετρώσει ἀπὸ τὴν καύχηση γιὰ τὴν ἀρετή μου!», εἶπα μὲ πόνο ψυχῆς.
«Ἀγόρι μου ἐκτὸς ἀπὸ τὸν πόνο ποὺ πρέπει νὰ ὑπομείνουμε ἀπὸ τοὺς ἐξωτερικοὺς πειρασμούς, ὀφείλουμε νὰ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΜΕΡΠΗ ΗΔΟΝΗ μὲ τὴν ὁποία πασχίζει νὰ μᾶς ἑλκύσει ὁ δόλιος λογισμός! Μόνο ἔτσι θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν ὀδύνη ποὺ θὰ φέρει ἡ ἐπινόηση τῶν παθῶν, καὶ κάθε δαιμονικὴ κακουργία… Ἄν ἀποφεύγουμε τὴν ἀρετὴ ἐξ αἰτίας τοῦ αὐτοπροαίρετου κόπου καὶ πόνου ποὺ ἀπαιτεῖ, ἐρχόμαστε στὸ σημεῖο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος, “ζητεῖται καὶ δὲν λαμβάνετε ἐπειδὴ ζητεῖτε μὲ κακὸ σκοπό*”. Ὁ Γέροντας Ἀλύπιος ἦταν ξεκάθαρος: ἄν θέλουμε νὰ σωθοῦμε, ἀκόμα κι ἄν βλέπουμε ὅτι ἔχουμε νεκρώσει τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία, ὀφείλουμε νὰ νεκρώσουμε ΚΑΙ τὴν προαίρεσή μας πρὸς τὴν ἁμαρτία! Μετὰ θὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ ἀναστήσουμε τὴν προαίρεσή μας γιὰ τὴν ἀρετή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ἀρετή· ὥστε ἡ προαίρεση, νεκρὴ καὶ χωρισμένη ὅλη ἀπὸ ὅλη τὴν νεκρὴ ἁμαρτία, νὰ μὴν τὴν αἰσθάνεται, ἐνῶ ζωντανὴ ὅλη νὰ αἰσθάνεται ὅλη τὴν ζωντανὴ ἀρετὴ σὲ μία ἕνωση ἀδιάσπαστη! Ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ προαίρεση, ὅταν νεκρωθοῦν ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλη, ἔχουν ΔΙΠΛΗ ΤΗΝ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ. Καὶ ἡ ἀρετὴ μὲ τὴν προαίρεση, ὅταν ζοῦν ἡ μία μὲ τὴν ἄλλη, ἔχουν ΔΙΠΛΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ! Ἐκεῖνος ποὺ νέκρωσε τὴν προαίρεσή του πρὸς τὴν ἁμαρτία, ἔχει ἐνταχθεῖ ὀργανικὰ στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, συμμετέχοντας στὸν θάνατό Του· καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἀνέστησε τὴν προαίρεσή του γιὰ τὴν ἀρετή, συμμετέχει καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ**!».
Μὰ ἦταν πράγματα ποὺ γνώριζα! Ἡ ἡσυχία ποὺ δίνει ἡ νήψη στὴν καρδιά, εἶναι δρόμος κάθε ἀρετῆς καὶ ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὸν φόβο Θεοῦ, τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν γνώση, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐνεργεῖ στοὺς ἄξιους καθαρότητας τῶν ἀρετῶν, τὴν κάθαρση. Μὲ τὴν δύναμη, τὴν θέληση καὶ τὴν σύνεση, χαρίζει στοὺς ἄξιους τὸν φωτισμὸ τῆς γνώσεως τῶν ὄντων, σύμφωνα μὲ ποιοὺς λόγους ὑπάρχουν δηλαδή. Δὲν εἶναι αὐτονόητο ὅτι γιὰ χάρη τῆς ἀρετῆς, ἔχουμε χρέος νὰ νεκρώσουμε τὴν προαίρεσή μας πρὸς τὰ εὐχάριστα τοῦ βίου, ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν φύση, νὰ προτιμᾶμε τὴν ἀλήθεια; «Σὲ ἄκουγα νὰ περιγράφεις στὴν μάνα ὅτι τὸ λογικὸ εἶναι κανόνας καὶ μέτρο τῶν ὄντων, ἀλλὰ ἔμεινα στὴν ἐπιφάνεια τῶν πραγμάτων. Εἶπες ὅτι μὲ τὸ παράλογο κινεῖται κάποιος πάνω ἀπὸ τὸν κανόνα καὶ μέτρο, ἤ ἔξω ἀπὸ τὸν κανόνα καὶ μέτρο. Δὲν μπόρεσα νὰ ἐννοήσω αὐτὸ ποὺ τῆς μετέφερες, ὅτι τὸ πρῶτο μᾶς πείθει νὰ ἐπινοοῦμε κάτι… καλύτερο τάχα ἀπὸ τὸ καλό· ὅπως ἡ ὑποκρισία ποὺ κατάφερε καὶ πέρασε μέσα μου, ποὺ ἀφοῦ δὲν ἔχει σκοπό της τὸν Θεό, πείθει νὰ κάνουμε τὴν πορεία μας ἀβέβαιη καὶ ὄχι συγκεκριμένη. Ἔβλεπα μόνο τὸ δεύτερο, ποὺ πείθει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν χαλαρότητα στὸν νοῦ, νὰ κάνει τὴν πορεία του ἔξω ἀπὸ τὸν σκοπὸ καὶ τὸ μέτρο, καὶ νὰ θεωρεῖ ὡς τέλος προκαθορισμένο, ἐκεῖνο ποὺ περιορίζει τὴν αἴσθησή του. Ὅμως καὶ τὰ δύο προκαλοῦν τὴν ἔκπτωση ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο Ὄν!».
«Ὅταν κάποιος ἔχει ἀληθινὴ ἐπίγνωση τῆς αἰτίας τῶν ἀρετῶν, τὸ παράλογο ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ζωή του. Θέλοντας ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἑνώσει μεταξύ μας ὄχι μόνο κατὰ τὴν φύση, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν γνώση, χάραξε τὶς σωτήριες καὶ φιλάνθρωπες ἐντολὲς γιὰ ἐμᾶς, παρακινώντας ὡς ἀγαθὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὸ ἀγαθό. Μὲ τὶς ἐντολὲς ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε τὸ θέλημά Του, καὶ γιὰ νὰ τὶς ἐφαρμόσουμε χρειαζόμαστε τὶς ἀρετές, ποὺ εἶναι ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ. Χωρὶς ἐλιὰ δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ στὴν φύση ἀληθινὸ καὶ γνήσιο λάδι· χωρὶς δοχεῖο ποὺ δέχεται τὸ λάδι, αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρατηθεῖ· καὶ ἄν δὲν τροφοδοτεῖται μὲ λάδι, σβήνει ὁπωσδήποτε τὸ φῶς τοῦ λυχναριοῦ. Ἔτσι καὶ χωρὶς τὶς ἅγιες Γραφὲς δὲν ὑπάρχει ἀληθινὰ δύναμη νοημάτων ποὺ νὰ ἁρμόζει στὸν Θεό. Χωρὶς ἕξη ποὺ σὰν ἀγγεῖο δέχεται τὰ νοήματα, ποτὲ δὲν θὰ ἀποτελεστεῖ κάποιο θεῖο νόημα· καὶ ἄν τὸ φῶς τῆς γνώσεως ποὺ ὑπάρχει μέσα στὰ χαρίσματα δὲν τρέφεται μὲ θεῖα νοήματα, δὲν παραμένει ἄσβηστο σὲ ἐκείνους ποὺ τὸ ἔχουν. Βλέπεις, τὸ σωματικὸ φῶς φωτίζει ἐκ φύσεως τὴν αἴσθηση νὰ βλέπει τὰ αἰσθητά, ἐνῶ τὸ πνευματικὸ καταφωτίζει τὸν νοῦ γιὰ νὰ κατανοεῖ τὰ πάνω ἀπὸ τὴν αἰσθηση. Ἐκεῖνος ποὺ νοεῖ τὸν κόσμο ποὺ φαίνεται, θεωρεῖ τὸν κόσμο ποὺ νοεῖται. Ἐκεῖνος ποὺ ἀπέδειξε ὅτι ἡ γνώση του σωματοποιεῖται μὲ τὴν πράξη, καὶ ἡ πράξη ἐμψυχώνεται ἀπὸ τὴν γνώση, βρῆκε τὸν ἀκριβὴ τρόπο τῆς θείας ἐνέργειας! Ὅμως ἐκεῖνος ποὺ ἔχει χωρίσει τὴν μία ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἤ τὴν γνώση ἔκανε ἀνυπόστατη φαντασία, ἤ τὴν πράξη εἴδωλο. Γιατὶ ἡ γνώση χωρὶς πράξη δὲν διαφέρει διόλου ἀπὸ φαντασία, ἀφοῦ δὲν ἔχει γιὰ στήριγμα τὴν πράξη· καὶ πράξη ἀλόγιστη μοιάζει μὲ εἴδωλο, ἀφοῦ δὲν ἔχει τὴν γνώση γιὰ νὰ τὴν ἐμψυχώνει».
«Ἤ, μὲ τὴν ἀπάτη ποὺ θολώνει τὰ νερὰ μπορεῖ τὸ εἴδωλο νὰ ὑποκρίνεται ὅτι ἔχει τὴν γνώση! Ἔτσι ὅμως ὅσο ἡ ψυχὴ τυραννιέται ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἕξης ποὺ δὲν αἰσθάνεται καθόλου τὴν θεία γνώση, ἐπιμένει μόνο στὸ γράμμα τῆς Γραφῆς, μὲ τὴν “ἀρετὴ” ὅπως θέλει νὰ τὴν ξέρει ἡ ἴδια! Μετὰ τὴν διαφήμιση γιὰ τὴν… “ἐπιστημονικὴ” ὁμοφυλοφιλία, τὰ περισσότερα παιδιὰ φιδοζώνονται γιὰ νὰ ἐκλαμβάνουν τὴν ἐπινόηση τῶν παθῶν καὶ κάθε δαιμονικὴ κακουργία ποὺ θὰ ξεπουλήσει τὴν προσωπικότητάς τους, ὡς ἐπιπλέον “πολιτισμένες γνώσεις”! Μὲ τὴν ἱστορία τῶν ἐμβολίων, ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΑ ΧΑΡΑΜΙΣΑΝ στὸ “ἔξω ἀπὸ τὸν κανόνα καὶ μέτρο”, ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ “ἀνώτερο(!)” χάος καὶ ἀναρχία· ποιούς “διαχωρισμοὺς” καὶ συγκρούσεις θὰ ἀποτρέψουν οἱ καρδιὲς ποῦ ἔχουν μεταβληθεῖ σὲ χοιροστάσιο; Μέσα στὸ σκοτάδι ἡ κακία μεταφράζεται ὡς “δικαίωμα”, καὶ ἡ τυραννία φαίνεται γιὰ “ἱκανότητα”!». Ἔνοιωθα τὴν ἀδικία ποὺ βασάνιζε τὰ παιδιὰ τῆς ἡλικίας μου, μία ταφόπλακα ποὺ πίεζε τὸ στῆθος μου. «Πατέρα, ἀφοῦ ἀνακάτεψε ὁ διάβολος τὴν γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, ὅποιος δὲν μαθαίνει γιὰ τὴν σφαλερὴ χρήση τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς, περνάει τὴν δίψα τοῦ διαβόλου γιὰ τυραννία, ὡς κάτι “λογικό”! Τὰ παιδιὰ σήμερα δὲν ξέρουν τίποτα γιὰ τοὺς “δεσμοφύλακές τους”, τὴν ἐνέργεια τῶν παθῶν καὶ τὴν συγκατάθεση τῆς διάνοιάς τους στὰ πάθη, οὔτε γιὰ τὴν σιδερένια πύλη ποὺ τὰ καταδικάζει ἐρήμην στὴν λατρεία τῆς κτίσης! Ὅπως ἔλεγες κι ἐσύ, ὁ διάβολος ἔβαλε τὸ μαχαίρι στὸν λαιμὸ τοῦ σύγχρονου “Ἠρώδη”, ὑποτάσσοντας τὴν προαίρεση τῶν παιδιῶν στὸ σαρκικὸ φρόνημα νὰ ἀποστραγγίξει τὴν ἀξία τους, καὶ μπροστὰ στὶς τρομακτικὲς ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου καὶ τὰ πονηρὰ δόγματά του τὰ παιδιὰ νὰ σκύβουν τὸν τράχηλο… Ὁ μικρότερος ὑποτακτικὸς τοῦ Γέροντα Ἀλυπίου, εἶχε πεῖ πὼς ἐκεῖνος ποὺ ἔχει περιπέσει σὲ ἀναισθησία γιὰ τὸ καλό, εἶναι ὁπωσδήποτε πρόθυμος καὶ εὐκίνητος στὸ κακό. Ὡστόσο ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ ὅλα τὰ κακὰ καὶ ὁ σύντομος δρόμος σωτηρίας εἶναι ἡ ἀληθινή, ἡ μὲ ἐπίγνωση ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ τέλεια ἀπάρνηση τῆς στοργῆς τῆς ψυχῆς πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὸν κόσμο! Ὅταν ἀποβάλλουμε τὴν ἐπιθυμία τῆς ἡδονῆς καὶ τὸν φόβο τῆς ὀδύνης, ἐλευθερωνόμαστε ἀπὸ τὴν κακὴ φιλαυτία καὶ ἀνεβαίνουμε στὴν γνώση τοῦ Δημιουργοῦ. Καὶ ἀφοῦ πάρουμε στὴν θέση τῆς κακῆς τὴν ἀγαθὴ νοερὴ φιλαυτία, τὴν χωρισμένη ἀπὸ σωματικὴ στοργή, δὲν παύουμε νὰ λατρεύουμε μὲ αὐτὴ τὸν Θεό, ζητώντας Του πάντοτε τὸν καταρτισμὸ τῆς ψυχῆς μας. Γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ πραγματικὰ θεάρεστη λατρεία, ἡ ἀκριβὴς ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς μέσῳ τῶν ἀρετῶν! Κι ἐγὼ εἶχα ξεχάσει πὼς ὁ Θεός, ποὺ ἐπιθυμεῖ τὴν σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ξεραίνει τὴν οἴησή τους σὰν τὴν ἄκαρπη συκιά, μὲ σκοπό, ἀφοῦ προτιμήσουν νὰ εἶναι δίκαιοι —ἀπὸ τὸ νὰ νομίζονται τέτοιοι— καὶ ἀφοῦ ξεντυθοῦν τὸ ὑποκριτικὸ φόρεμα τῆς ἠθικῆς ἐπιδείξεως, νὰ περάσουν εὐσεβῶς τὴν ζωή τους ὅπως θέλει ὁ θεῖος Λόγος, ἐπιδιώκοντας ἀνόθευτα τὶς ἀρετές· ἐπιδεικνύοντας στὸν Θεὸ μᾶλλον τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς τους, παρὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸ ψεύτικο ἐξωτερικὸ σχῆμα τῶν ἠθῶν».
«Ἡ ὀμορφιὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, δὲν ἔχει τέλος! Τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη, τὶς πιστεύουν μὲ τὴν καρδιά τους μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀληθινὴ σωτηρία. Ἡ πίστη τελειοποιεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, διὰ μέσου τῆς ἐλπίδας! Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν δίνει ἀγαθὴ συνείδηση, ἡ ὁποία δημιουργεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Ἡ ἀγάπη πάλι καὶ ἡ εἰλικρινὴς διάθεση, δηλαδὴ ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγαθὴ συνείδηση, εἶναι φανερὴ ἐκδήλωση τῆς κινήσεως τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ! Τὴν λησμοσύνη τῶν φυσικῶν καλῶν, ποὺ γίνεται κακία τῆς νοερῆς ψυχῆς, τὴν ἀφανίζει τὸ λογικὸ ὅταν ἐνεργεῖ στρατηγικά, σύμφωνα μὲ τὴν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ τῆς πίστης μας, διευρευνώντας τὴν φύση τοῦ κόσμου καὶ τῆς σάρκας, καὶ ὁδηγώντας τὴν ψυχὴ στὴν συγγενική της χώρα τῶν νοητῶν. Ἐκεῖ ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας δὲν ἔχει κανένα πέρασμα, ἐπειδὴ δὲν ἔχει πιὰ τὴν αἴσθηση νὰ τὸν περνάει ἐκεῖ σὰν γέφυρα. Ἄν λοιπὸν ἀνάψουμε μὲ τὴν πράξη καὶ τὴν θεωρία τὸ θεῖο λυχνάρι, δηλαδὴ τὸν ΦΩΤΙΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ, ἄς μὴν τὸ βάλουμε κάτω ἀπὸ τὸ μόδιο γιὰ νὰ μὴν καταδικαστοῦμε, περιορίζοντας στὸ γράμμα τὴν ἀπεριόριστη δύναμη τῆς σοφίας. Ἀλλὰ ἄς τὸ βάλουμε ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη, δηλαδὴ τὴν ἁγία Ἐκκλησία, γιὰ νὰ φεγγοβολάει σὲ ὅλους τὸ φῶς τῶν θείων! Τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας τὴν πρακτικὴ ἀρετὴ τὴν κάνει θεωρία ποὺ ὑλοποιεῖται, ἐνῶ τὴν θεωρία, πράξη ποὺ μυσταγωγεῖται! Μὲ ἄλλα λόγια, τὴν ἀρετὴ τὴν κάνει φανέρωση τῆς γνώσεως καὶ τὴν γνώση δύναμη, ποὺ συντηρεῖ τὴν ἀρετή· καὶ μὲ τὶς δύο —τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν γνώση— φανερώνει ὅτι ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΣΟΦΙΑ!».
«Λυχνάρι δυνατὸ ποὺ διατηρεῖ ἄσβηστο τὸ φῶς τῆς σωτηρίας, εἶναι καὶ οἱ γενναῖοι Μάρτυρες, πατέρα, ποὺ ὑπέμεναν τὶς προσβολὲς τῶν ἀθέλητων πειρασμῶν μὲ ἀκλόνητο φρόνημα, ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἦταν ἡ δύναμη καὶ ὁ ὕμνος τους! Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ γνωρίζουν τὰ τεχνάσματα τοῦ πονηροῦ καὶ ἔχουν πείρα τῶν συμπλοκῶν τῶν ἀοράτων πολέμων, φωτίζονται καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ φῶς τῆς γνώσεως!».
«Οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Προφῆτες, εἶχαν ἐπίσης διάπυρη καὶ φλογερὴ τὴν κίνηση τοῦ νοῦ πρὸς τὸν Θεὸ μὲ γνώση καὶ ἐπιστήμη, καὶ συνετὴ καὶ σοφὴ τὴν διάκριση τοῦ λογικοῦ κατὰ τὴν ἐργασία τῶν θείων. Καὶ ὅποιοι τοὺς μιμοῦνται, μὲ γνώση καὶ ἐπιστήμη ἐκζητοῦν τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν, καὶ ἐξερευνώντας μὲ φρόνηση καὶ σοφία, ἀσκοῦν τὴν διάκριση στὰ θεῖα ἔργα. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι βεβαίως παρὸν σὲ ὅλα γενικῶς τὰ ὄντα, καθῶς ὅλα τὰ συγκρατεῖ καὶ ἀνακινεῖ τὰ φυσικά τους σπέρματα. Ἰδιαιτέρως ὅμως ὑπάρχει σὲ ὅσους ὑπακούουν στὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, γιατὶ τοὺς ὑποδεικνύει τὴν παράβαση τῶν ἐντολῶν, καὶ τοὺς φωτίζει σχετικὰ μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἐπιπλέον ὑπάρχει σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, γιατὶ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ! Ἰωάννη, ὅλων τῶν ἀγαθῶν τὸ τέρμα εἶναι ἡ ἀγάπη, ἐπειδὴ ὁδηγεῖ ἐκείνους ποὺ ζοῦν σύμφωνα μὲ αὐτή, καὶ τοὺς προσφέρει καὶ τοὺς συγκεντρώνει στὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι τὸ ἀκρότατο ἀγαθὸ καὶ αἴτιος κάθε ἀγαθοῦ! Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ παραλείψει τίποτα ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁποία ἐξ ἄλλου δὲν ἀνῆκε στὴν ἀνθρώπινη φύση. Ἤθελε προβάλλοντας τὴν σάρκα νὰ δελεάσει τὸν ἄπληστο δράκοντα καὶ νὰ τὸν ἐρεθίσει, ὥστε νὰ ἀνοίξει τὸ στόμα του καὶ νὰ καταπιεῖ τὴν σάρκα, γιὰ νὰ τοῦ γίνει δηλητήριο καταστρέφοντάς τον ὁλότελα, μὲ τὴν δύναμη τῆς θεότητας ποὺ ἔκρυβε μέσα της! Γιατὶ ὅπως ὁ διάβολος ἔχυσε τὸ δηλητήριό του στὸ δέντρο τῆς γνώσεως καὶ διέφθειρε τὴν ἀνθρώπινη φύση ποὺ γεύθηκε ἀπὸ αὐτό, ἔτσι καὶ ὁ ἴδιος, ὅταν θέλησε νὰ φάει τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου, ἐξολοθρεύτηκε μὲ τὴν δύναμη τῆς θεότητας ποὺ εἶχε μέσα της. Στὴν ἀνθρώπινη φύση ὅμως ἡ δύναμη τῆς θεότητας ἔγινε φάρμακο, ἐπαναφέροντάς την στὴν ἀρχικὴ Χάρη! Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ θύρα ἀπὸ τὴν ὁποία ὅποιος περνάει, φτάνει στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων καὶ γίνεται θεατὴς τοῦ ἀπλησίαστου κάλλους τῆς Ἀγίας καὶ βασιλικῆς Τριάδας!»
Ὤ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως Θεοῦ!
Ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα Αὐτοῦ
καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ Αὐτοῦ!
Ὦ ἀκατάληπτο βάθος πλούσιας ἀγαθότητας καὶ σοφίας Θεοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ὁδηγοῦνται ὅλα στὸ ἄριστο τέλος τους! Ὦ πλοῦτος γνώσεως Θεοῦ, διὰ τῆς ὁποίας προγνωρίζει τὸ τέλος ὅλων! Πόσο ὑπερβαίνουν τὴν ἀνθρώπινη ἔρευνα οἱ κρίσεις καὶ οἱ ἀποφάσεις Του, καὶ πόσο εἶναι ἀδύνατον στὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου νὰ παρακολουθήσει τὰ ἴχνη τῶν σοφῶν καὶ ἀγαθῶν μεθόδων τοῦ Θεοῦ, μὲ τὶς ὁποῖες σώζει τοὺς ἀνθρώπους! (Ῥωμ. 11,33)
Τὸ κείμενο βασίζεται στὴν τρίτη καὶ τὴν ἕκτη ἑκατοντάδα τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ, στὰ “Διάφορα κεφάλαια περὶ θεολογίας, οἰκονομίας, ἀρετῆς καὶ κακίας”, τοῦ β΄ τόμου τῆς Φιλοκαλίας
* Ἰακ. 4, 3
** Ῥωμ. 6, 5
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
