-Ἐκ πίστεως, ἵνα κατὰ χάριν τὴν ἐπαγγελίαν

«Σὲ λίγες ὧρες τὸ σπίτι θὰ γεμίσει μὲ Βασίλειους!», εἶπα, καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Βασιλείου, τοῦ ξάδερφού μου, φωτίστηκε ἀπὸ τὸ χαμόγελο. Στὸ δωμάτιό του ἤμασταν οἱ δυό μας, ἀλλὰ περιμέναμε πολλοὺς συγγενεῖς γιὰ νὰ φᾶμε ὅλοι μαζὶ ἐδῶ, στὸ σπίτι τοῦ παπποῦ μας Βασιλείου! Ὅλοι οἱ ἀδερφοὶ τῆς μάνας μου εἶχαν καὶ ἀπὸ ἕναν ἑορτάζοντα σήμερα, πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου. Στὴν δική μου οἰκογένεια, Βασίλειος λεγόταν ἤδη ὁ πατέρας μου· ὁ μεγαλύτερος ἀδερφός μου πῆρε τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου παπποῦ μας, τοῦ Γρηγορίου, καὶ ἐμένα διάλεξαν νὰ μὲ ὀνομάσουν Μερκούριο. Μὲ τὸν ξάδερφό μου εἴχαμε νὰ βρεθοῦμε κάπου δύο χρόνια, καὶ εἴχαμε πολλὰ νὰ ποῦμε. 

«Ποιὸ εἶναι τὸ “σκοτάδι” ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ στὰ μέρη σου, Μερκούριε, ποὺ ἔγραψες στὸ μήνυμα ὅτι θὰ μοῦ ἐξηγοῦσες ἀπὸ κοντά»;

Κουνῶντας τὸ κεφάλι μὲ ἀποδοκιμασία, μάζεψα τὶς δυνάμεις μου, γιὰ νὰ ἀντέξει ἡ ψυχή μου τὴν ἀποστροφὴ ποὺ τὴν τύλιξε. «Τί νὰ σοῦ πῶ, τὰ πράγματα εἶναι τραγικά! Θεολόγοι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἔχουν πάψει ἀπὸ καιρὸ νὰ εἶναι ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας! Βλέπεις ἤθελαν νὰ πάρουν… ἐκεῖνοι τὴν θέση Του, ὡς “μοναδικοὶ διαχειριστὲς(!) τῆς ἀλήθειας τῆς θεολογίας μας! Ἰσχυρίζονται πὼς ἡ τεχνικο- ἐπιστημονικὴ πρόοδος, καὶ τὰ αἰτήματα τῆς παγκοσμιοποίησης τῶν λαῶν, τοὺς ὑποχρεώνουν νὰ… “μέμφονται” τὴν θεολογία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς… “ἀναποτελεσματικὴ(;)” καὶ “ἀπαξιωμένη(;)”! Ἀποπτύοντας λοιπὸν οἱ συγκεκριμένοι, τὴν διαχρονικὴ αὐθεντικότητα τοῦ πατερικοῦ λόγου, ἐμφανίζονται ὡς “διάδοχοι” τοῦ Παρακλήτου(;), καὶ ἀξιώνουν ἀνατρεπτικὲς ἀλλαγὲς στὶς ἀρχὲς τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως! Τὸ ἀντιπατερικὸ καὶ ἀντιεκκλησιαστικὸ αὐτὸ ῤεῦμα τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας, ἐκπορεύτηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία “Θεολογικῶν(!)” Σπουδῶν τῆς Μητρόπολης Δημητριάδος. Ἡ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ λοιπόν, δείχνει νὰ περνάει ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ, ὡς… ἔνσαρκη “Οἰκουμενικὴ Σύνοδος(!)”, ὅλα τὰ δρώμενα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ἀπὸ τὴν “σοφὴ” κρισάρα τοῦ ἀφυδατωμένου πνευματικοῦ λογικοῦ της! Οἱ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ θεολόγοι ποὺ ἀρνήθηκαν τὸν Χριστό, Βασίλειε, ζητᾶνε τὴν… “ἀνανέωση” τῶν θεσμῶν καὶ τῶν ἀρχῶν, τῆς λειτουργικῆς καὶ θεολογικῆς δομῆς τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας! Τὸ ἄθεο “θεολογικὸ” ὑπόβαθρο τῆς… “λειτουργικῆς ἀναγέννησης(;)”, ἀξιώνει πρωτόγνωρες ἀνατροπὲς στὶς βασικὲς ἀρχὲς τῆς ἁγιοπατερικῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας! Ἔχοντας ὡς κριτήρια τὶς ἐξελίξεις καὶ τὶς προόδους τῶν… τεχνικο-ἐπιστημῶν(;), ἐπιδιώκει σαρωτικὲς ἀλλαγὲς στὴν πατερικὴ παράδοση, ἀξιώνοντας ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ τῆς ταυτότητας τοῦ “εἶναι(!)” τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ —ἄκουσον, ἄκουσον— τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας! Στὴν οὐσία, ἀπαιτοῦν νὰ “ἐπαναπροσδιορίζεται” διαρκῶς …ὁ Χριστός! Γιὰ νὰ καταλάβεις τὴν πνευματικὴ ἀθλιότητα ποὺ καλλιεργεῖται μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ζωφώδη σφηκοφωλιά, οἱ ἐπικίνδυνοι ἄθεοι ἀνοίγουν ὁρίζοντες ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴν… ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ(;) τῶν πατερικῶν κειμένων, φτάνοντας ὥς τὸν ἔλεγχο τῆς… ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ(;) τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τοῦ τρόπου δημιουργίας τῶν δογμάτων, ἀλλὰ καὶ τῆς λατρευτικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας… Τὸ ἀπολύτως γελοῖο εἶναι, ποὺ οἱ περισσότεροι “ἀντιπατερικοὶ” κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ θεολόγοι οἰκουμενιστές, δὲν ἔχουν καμία πατερικὴ κατάρτιση! Ἀπορρίπτουν τὰ πατερικὰ κείμενα, χωρὶς νὰ ἔχουν μπεῖ στὸν κόπο νὰ τὰ διαβάσουν ἁπλῶς! Ῥωτάω λοιπὸν ἐγώ· οἱ ἐρεβώδεις προθέσεις τους γιὰ ἀνατροπές, δὲν εἶναι ξεκάθαρα ἐχθρικὲς μὲ ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς παράδοσης τῆς Πίστης μας; Τὴν προσευχή, τὴν μετάνοια, τὴν νηστεία, τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν, ἤ τὴν ἐμπειρία τῆς Χάριτος καὶ τῆς θεώσεως; Τί θέλουν νὰ πετύχουν μὲ τὴν μοχθηρὴ παραπλάνηση, καὶ ὀνομάζουν “θεολογική”, τὴν ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ;». 

«Ἄ! Μερκούριε, τόσο σοβαρὰ καὶ κρίσιμα ζητήματα, ὑποχρεώνουν τὰ “μεγάλα μέσα” νὰ μποῦν σὲ δράση!». Ὁ Βασίλειος σηκώθηκε, καὶ μὲ κινήσεις θριάμβου διάλεξε κάποιο βιβλίο ἀπὸ τὰ ῥάφια τῆς βιβλιοθήκης του. «Ἔχεις διαβάσει καθόλου τὸν προφήτη Ἰεζεκιήλ;». Κούνησα τὸ κεφάλι ἀρνητικά. «Στάσου νὰ βρῶ τὸ κεφάλαιο τριάντα τέσσερα. Νάτο· “Διασκορπίστηκαν τὰ πρόβατά Μου, ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχαν ἄξιοι ποιμένες, καὶ τὰ κατέφαγαν ὅλα τὰ ἄγρια θηρία τῆς ὑπαίθρου. Διασκορπίστηκαν σὲ κάθε ὄρος, καὶ δὲν ὑπῆρχε κάποιος νὰ τὰ ἀναζητήσει καὶ νὰ τὰ ἐπαναφέρει στὸν τόπο τους. Γι’ αὐτό, ἐσεῖς ποιμένες τοῦ Ἰρσαήλ, ἀκούστε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου. Λέει ὁ μόνος Κύριος καὶ Ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός, ὅτι ἐπειδὴ τὰ πρόβατά Μου κατάντησαν νὰ γίνουν λάφυρα γιὰ τοὺς ἐχθρούς, καὶ χορταστικὴ τροφὴ γιὰ ὅλα τὰ ἄγρια θηρία τῆς ὑπαίθρου, ἕνεκα τῆς ἀπουσίας τῶν ἄξιων καὶ καλῶν ποιμένων· ἐπειδὴ οἱ ποιμένες ἀδιαφόρησαν, καὶ δὲν ἀναζήτησαν τὰ πρόβατά Μου, ποὺ εἶχαν πλανηθεῖ, καὶ ἐπειδὴ φρόντισαν αὐτοὶ οἱ ποιμένες μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους, καὶ δὲν φρόντισαν τὰ πρόβατά Μου, γι’ αὐτὸ ποιμένες, αὐτὰ λέει ὁ μόνος Κύριος καὶ Ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός: Στρέφομαι Ἐγὼ ἐναντίον τῶν ἀναξίων ποιμένων καὶ θὰ ζητήσω τὰ πρόβατά Μου ἕνα πρὸς ἕνα ἀπὸ τὰ χέρια τους. Θὰ ἀπομακρύνω τοὺς κακοὺς ποιμένες ἀπὸ τὴν ποίμνη, ὥστε νὰ μὴν ποιμένουν πλέον τὰ πρόβατά Μου. Θὰ βγάλω τὰ πρόβατά Μου ἀπὸ τὸ στόμα τους, καὶ δὲν πρόκειται πλέον αὐτοί νὰ τὰ κατατρῶνε. Θὰ ἀναζητήσω Ἐγὼ τὰ πρόβατά Μου, θὰ τὰ ἐπισκεφτῶ καὶ θὰ τὰ φροντίσω. Θὰ τὰ ἐκζητήσω ὅπως ὁ βοσκὸς ἀναζητάει τὸ ποίμνιό του, ὅταν μία ἡμέρα σκοτεινὴ καὶ συννεφιασμένη, τὰ πρόβατα διασκορπίστηκαν καὶ ἀναμείχθηκαν μὲ ἄλλα. Θὰ ἀναζητήσω τὸ χαμένο πρόβατο· θὰ ἐπαναφέρω αὐτὸ ποὺ ἔχει πλανηθεῖ καὶ ἔχασε τὸν δρόμο του· θὰ δέσω καλὰ τὰ τραύματα ἐκείνου ποὺ ἔχει συντριβεῖ· αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι ἰσχυρὸ θὰ τὸ προφυλάξω, γιὰ νὰ μὴν πληγωθεῖ. Θὰ ποιμάνω τὰ πρόβατά Μου ὀρθῶς, μὲ διάκριση καὶ διακαιοσύνη. Ἀκούστε καὶ ἐσεῖς, πρόβατα. Δὲν σᾶς ἀρκοῦσε ὅτι τρώγατε ἐσεῖς, τὰ ἰσχυρὰ πρόβατα, τὴν καλὴ τροφή; Γιατὶ λοιπὸν καταπατούσατε μὲ τὰ πόδια σας τὴν τροφὴ ποὺ ἀπέμενε, ὅταν χορταίνατε; Ἐπίσης, πίνατε τὸ καθαρὸ νερό, ποὺ εἶχε κατακαθίσει· γιατὶ ὅμως ταράζατε καὶ θολώνατε τὸ νερὸ ποὺ ἀπέμενε, μετὰ ἀπὸ τὸ δικό σας ξεδίψασμα; Μὲ αὐτὸ ποὺ κάνατε, δὲν ἦταν ὑποχρεωμένα τὰ πρόβατά Μου νὰ τρέφονται μὲ αὐτὰ ποὺ καταπάτησαν τὰ πόδια σας, καὶ νὰ πίνουν τὸ νερὸ ποὺ θόλωναν τὰ πόδια σας; Ἐσεῖς, τὰ ἰσχυρὰ πρόβατα, μὲ τὰ πλευρὰ καὶ τοὺς ὥμους σας σπρώχνατε τὰ ἀδύνατα, καὶ μὲ τὰ κέρατά σας τὰ χτυπούσατε καὶ τὰ καταπιέζατε. Θὰ σώσω λοιπὸν τὰ πρόβατά μου, καὶ δὲν θὰ εἶναι πλέον σὰν λάφυρα στὴν διάθεση τῶν ἰσχυρῶν. Θὰ ἀναδείξω στὸν λαό Μου ἕναν ποιμένα, ποὺ θὰ εἶναι ὁ νέος δοῦλος Μου Δαβίδ, καὶ θὰ γίνει ὁ ποιμένας τους. Θὰ συνάψω διαθήκη εἰρήνης μὲ τὸν νέο Δαβίδ καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὰ ἄγρια καὶ τρομερὰ θηρία ἀπὸ τὴν γῆ τους. Θὰ ἐπικρατεῖ πλέον ἀσφάλεια, καὶ δὲν θὰ ὑποφέρουν στὸ ἑξῆς ἀπὸ ὀνειδισμοὺς καὶ ἐμπαιγμούς, ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν. Οἱ ἄνθρωποι θὰ κατοικοῦν χωρὶς κανέναν φόβο, μὲ τὴν ἀσφάλεια ποὺ χαρίζει ἡ βέβαιη ἐλπίδα σὲ Ἐμένα. Ὅταν συντρίψω τὸν ζυγὸ τῆς σκλαβιᾶς τους, καὶ τοὺς βγάλω ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων ποὺ τοὺς ἔχουν ὑποδουλώσει, θὰ γνωρίσουν ὅτι Ἐγώ, ὁ Θεὸς τους, εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων, καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι λαός Μου, λέει ὁ μόνος Κύριος καὶ Ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός”».

«Εἶναι ὁλοφάνερο! Τὴν Ἁγία Γραφὴ μελετοῦσαν οἱ Πατέρες, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀναβλύζει ἡ ἀλήθεια, καὶ συγκαλοῦσαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ἔτσι ἀντιμετώπιζαν νικηφόρα τὶς αἱρέσεις. Τώρα οἱ ἄθεες “μεταπατερικὲς” σπουδές, ἔχουν τὴν μωρία νὰ πιστεύουν πὼς εἶναι σὲ θέση νὰ πολεμήσουν τὶς θεοφώτιστες συνοδικὲς ἀποφάσεις! Βασίλειε θυμᾶσαι ὅταν ἤμασταν μικρότεροι, ποὺ μαζευόμασταν ἐδῶ τὰ Καλοκαίρια καὶ μᾶς μιλοῦσε ὁ παπποῦς γιὰ τὸν ἅγιό σας; Τότε ποὺ μᾶς διάβασε τὸν λόγο “Περὶ εὐχαριστίας”, ὁ Μεγάλος Βασίλειος ξεκινοῦσε μὲ τὸν ἀποστολικὸ λόγο, “Νὰ εἶστε πάντοτε χαρούμενοι, νὰ προσεύχεστε ἀδιάκοπα, γιὰ κάθε τι νὰ εὐχαριστεῖτε τὸν Θεό”*. Αὐτοὶ ποὺ συκοφαντοῦν τὴν προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, λένε πὼς εἶναι ἀδύνατη στὴν ἐφαρμογή, ὅταν κυκλώνουν τὸν ἄνθρωπο ἀναρίθμητα ἀκούσια δεινά, καὶ κατ’ ἀνάγκη προκαλοῦν στὴν ψυχὴ θλίψη καὶ κατήφεια. Ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκτοξεύει ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, μᾶλλον ὅποιος ὑποφέρει ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, καὶ παρασύρεται σὲ ἀνόητες προφάσεις γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὶς ὁλοφάνερες ἁμαρτίες του. Ἐπίσης, τέτοιες συκοφαντίες λέει κάποιος ἐπειδὴ λόγῳ τῆς ὀκνηρίας του, δὲν τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ στρέψει τὰ βέλη τῶν κατηγοριῶν ἐναντίον τοῦ νομοθέτη, ὅτι τάχα ὁρίζει νὰ τηροῦμε πράγματα ἀκατόρθωτα. Δηλαδὴ ὁ Μεγάλος Βασίλειος μᾶς ἐξηγεῖ τὸν λόγο ποὺ στὴν ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ, “μέμφονται” τὴν θεολογία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς “ἀναποτελεσματική”, καὶ “ἀπαξιωμένη”. Ὁ πνευματικὰ ὀκνηρὸς ἀναρωτιέται,“πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶμαι πάντα χαρούμενος, ἀφοῦ τὰ αἴτια τῆς χαρᾶς δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἐμένα;”, ἐπειδὴ νομίζει πὼς αὐτὰ ποὺ φέρνουν τὴν χαρά, προέρχονται ἀπὸ τοὺς ἄλλους, καὶ ὄχι ὅτι βρίσκονται θησαυρισμένα μέσα μας. Γι’ αὐτὸν πηγὲς χαρᾶς εἶναι ἡ ἀπόκτηση χρημάτων, ἡ ἀπόδοση τιμῶν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἡ παρουσία τῶν φίλων, ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας μετὰ ἀπὸ δύσκολη ἀσθένεια, καὶ γενικὰ ὅσα ἀγαθὰ συνιστοῦν τὴν εὐημερία τοῦ βίου· ὅπως τὸ σπίτι ποὺ ἔχει πλούσιο τραπέζι, ἀκούσματα καὶ θεάματα ποὺ γεννοῦν τὴν ἡδονή, φίλοι ποὺ συνευφραίνονται κ.τ.λ. Ἐπιπλέον, γιὰ τὸν ἀντιρρησία ἡ “χαρὰ” προκύπτει καὶ ὅταν βλέπει τὶς ἧττες τῶν ἐχθρῶν του, τὶς τιμωρίες τῶν κακῶν ἀνθρώπων, τὶς ἀνταμοιβὲς τῶν εὐεργετῶν, καὶ γενικὰ νοιώθει χαρὰ ὅταν ἡ ζωή του ΔΕΝ διαταράσσεται ἀπὸ δυσκολίες. Μονάχα ποὺ μὲ τὴν νοοτροπία τῆς ὀκνηρίας καὶ τῆς μαλθακότητας στὰ πνευματικά, ὅπως διδάσκει καὶ ἡ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ, γεμίσαμε μὲ… ΑΘΕΟΥΣ “θεολόγους”, “ἱερεῖς” καὶ “ἀρχιερεῖς”! Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ Πατριάρχης, “θυμώνουν” ποὺ στὴν Πατρίδα μας ὑπάρχουμε ἐμεῖς οἱ πιστοὶ στὸν Χριστό!».

«Ὁ παπποῦς μᾶς τόνιζε αὐτὸ ποὺ τονίζει καὶ ὁ Μεγάλος Βασίλειος, ὅτι ὁ ἀπόστολος προσπαθεῖ νὰ ἀνυψώσει τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὰ χαμηλὰ πρὸς τὰ ὑψηλά, καὶ νὰ τὶς μεταθέσει στὴν οὐράνια ζωή. Προσκαλεῖ δηλαδὴ νὰ χαίρεται πάντοτε, ὄχι τὸν ὁποιονδήποτε ποὺ ζεῖ κατὰ “σάρκα”, ἀλλὰ ὅποιον ζεῖ ὅπως ὁ Παῦλος, ποὺ εἶχε μέσα του τὸν Χριστὸ “ζῶντα”· ἐπειδὴ ἡ ἕνωση μὲ τὸ ἀκρότατο τῶν ἀγαθῶν, δηλαδὴ ἡ ἕνωση μὲ τὸν Κύριό μας, δὲν ἄφηνε κανένα περιθώριο νὰ παρασυρθεῖ ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς τῆς σάρκας. Οἱ ἀτιμώσεις καὶ οἱ ταλαιπωρίες δὲν ἐπηρεάζουν τὸν νοῦ, καὶ δὲν καταστρέφουν τὴν ὑψηλὴ προοπτικὴ τῆς ψυχῆς, μὲ τὶς γήινες καὶ προσωρινὲς κακοπάθειες. Ἡ ψυχὴ ποὺ ἔχει προσδεθεῖ γιὰ πάντα μὲ τὸν πόθο τοῦ Δημιουργοῦ, καὶ ἔχει συνηθίσει νὰ χαίρεται μὲ τὰ οὐράνια κάλλη, δὲν θὰ χάσει τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐθυμία της ἐξ αἰτίας τῶν ποικίλων προσωρινῶν σωματικῶν παθημάτων. Ἀντιθέτως, αὐτὰ ποὺ εἶναι λυπηρὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, μέσα στὴν ζωὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ψυχὴ θὰ τὰ κάνει νὰ τῆς προσθέσουν μεγαλύτερη οὐράνια εὐφροσύνη. Ἄς μάθουν καλὰ οἱ ἀντιρρησίες, πόσες ἀφορμὲς γιὰ νὰ χαιρόμαστε εὔλογα μᾶς παρουσιάζει ἡ γενναιοδωρία τοῦ Θεοῦ. Ἤρθαμε ἀπὸ τὸ μηδὲν στὴν ὕπαρξη, ΠΛΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ τοῦ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ἔχουμε προικιστεῖ μὲ νοῦ καὶ λόγο, μὲ τὰ ὁποῖα γνωρίσαμε τὸν Θεό. Μὲ αὐτὰ τὰ χαρίσματα ἀναγνωρίζουμε τὴν πρόνοια και τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλα τὰ κτίσματα, σὰν νὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ κάποια γράμματα ποὺ τὰ διαβάζουμε! Ἐπίσης, ἔχουμε τὴν ἱκανότητα νὰ διακρίνουμε τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Ἀφοῦ μὲ τὴν ἁμαρτία ἀποξενωθήκαμε ἀπὸ τὸν Θεό, Ἐκεῖνος μᾶς κάλεσε κοντά Του πάλι, ἀφοῦ ἐλευθερωθήκαμε μὲ τὸ Αἷμα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ Του, ἀπὸ τὴν ἀτιμωτικὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας. Τέλος, ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ἀπόλαυση τῶν ἀγγελικῶν ἀγαθῶν, ἡ ἐπουράνια Βασιλεία, τὰ ἀγαθὰ ποὺ ὑπόσχεται ὁ Θεός, καὶ τὰ ὁποῖα ὑπερβαίνουν τὴν δύναμη κάθε διάνοιας καὶ κάθε περιγραφῆς! Ὁπότε αὐτοὶ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ φτάσουν τὶς ὑψηλὲς πτήσεις τοῦ ἀποστόλου, ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γῆ καὶ τὴν σάρκα, καὶ κυλιοῦνται σὰν τὰ σκουλήκια στὸν βοῦρκο τῶν σαρκικῶν παθῶν, καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαιτοῦν ἀπὸ τὰ ἀποστολικὰ παραγγέλματα αὐτὸ ποὺ εἶναι κατορθωτό. Ἄν τώρα Μερκούριε, αὐτοὶ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ φτάσουν τὶς ὑψηλὲς πνευματικὲς πτήσεις, εἶναι καὶ… ποιμένες, τότε εἶναι βέβαιο πὼς ΔΕΝ φροντίζουν τὰ λογικὰ πρόβατα τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μόνο τὸν ἑαυτό τους… ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΝΤΑΣ τὰ πρόβατα! Καταλήγουμε δηλαδὴ στὸ συμπέρασμα πὼς κακοί, εἶναι οἱ ποιμένες ποὺ περιορίζονται στὰ ἐξωτερικὰ σχήματα τῶν ἐκκλησιαστικῶν νόμων, δηλαδὴ τὴν τυπολατρεία. Ὅμως ἄν γίνονταν δικαιωματικὰ μόνο ἐκεῖνοι ποὺ τηροῦν τὸν νόμο ποὺ πῆραν, κληρονόμοι τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, τότε ἔγινε “ΑΝΩΦΕΛΗΣ” καὶ “ΜΑΤΑΙΗ” ἡ πίστη καὶ δὲν πραγματοποιήθηκε, ἀλλὰ καταργήθηκε ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, ποὺ βεβαίωνε ὅτι ἡ κληρονομιὰ αὐτὴ θὰ δοθεῖ δωρεὰν ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. Λέει ἡ Γραφὴ πὼς ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε στὸν Θεό, καὶ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ αὐτὴ τοῦ λογαριάστηκε, σὰν νὰ τήρησε κάθε θεϊκὸ νόμο, καὶ ἔτσι ὁ Θεὸς τὸν ἀνακήρυξε ΔΙΚΑΙΟ. Διότι ἡ ἐπαγγελία στὸν Ἀβραὰμ ἢ στοὺς ἀπογόνους του, δηλαδὴ ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ ὅτι ὁ Σωτῆρας θὰ εἶναι ἀπόγονός τους, καὶ θὰ γίνει ὁ Ἀβραὰμ κληρονόμος τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, δὲν τοῦ δόθηκε μέσα ἀπὸ κάποιον νόμο, ἀλλὰ ἔλαβε τὴν ΔΙΚΑΙΩΣΗ μέσα ἀπὸ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ. Γι’ αὐτὸ ἡ κληρονομιὰ παρέχεται ΜΕΣῼ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ. Καὶ μᾶς δίνεται τώρα ἡ κληρονομιὰ ὄχι ὡς ἀνταμοιβὴ γιὰ τὴν πιστὴ τήρηση τοῦ νόμου, ἀλλὰ δωρεὰν καὶ κατὰ χάριν Θεοῦ. Ὥστε δεν ὑπάρχει πλέον κίνδυνος, ἀπὸ τὶς παραβάσεις μας —ποὺ γίνονται ἀπὸ ἀδυναμία—, νὰ καταργηθεῖ ἡ ἐπαγγελία καὶ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ· ἀλλὰ πραγματοποιεῖται μὲ ἀσφάλεια καὶ βεβαιότητα σὲ ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ μιμήθηκαν τὴν πίστη του στὴν ὑπόσχεση ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὅτι θὰ τὸν κάνει πατέρα πολλῶν ἐθνῶν. Ὁ Ἀβραάμ, παρόλο ποὺ ἡ γεροντικὴ ἡλικία του δὲν τοῦ ἔδινε καμία ἐλπίδα νὰ ἀποκτήσει παιδί, μὲ τὴν ἐλπίδα στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ πίστεψε στὸ ὅτι θὰ γινόταν αὐτὸς πατέρας πολλῶν ἐθνῶν, ἀφοῦ ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε πὼς οἱ ἀπόγονοί του θὰ ἦταν πολυάριθμοι σὰν τὴν ἄμμο, καὶ λαμπροὶ σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ δὲν κλονίστηκε στὴν πίστη του αὐτή, δὲν συλλογίστηκε τὸ σῶμα του, ποὺ ἦταν νεκρὸ πλέον καὶ ἀνίκανο γιὰ παιδοποιΐα, ἐπειδὴ ἦταν περίπου ἑκατὸ ἐτῶν. Οὔτε συλλογίστηκε τὴν νέκρωση τῆς μήτρας τῆς γυναίκας του Σάρρας. Στὴν ὑπόσχεση ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, δὲν ταλαντεύθηκε ἀπὸ ἀμφιβολίες ἀπιστίας, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐνδυνάμωσε τὸν ἑαυτό του στὴν πίστη, ἀποδίδοντας δόξα στὸν Θεό, σὰν ἡ ὑπόσχεση νὰ εἶχε πραγματοποιηθεῖ. Ἔλαβε βέβαιη καὶ ἀκλόνητη ἐσωτερικὴ πληροφορία, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ὑπόσχεται ὁ Θεός, εἶναι Δυνατὸς καὶ νὰ τὸ ἐκτελέσει. Γι’ αὐτὸ ἡ ἀκλόνητη καὶ σταθερὴ αὐτὴ πίστη του, λογαριάστηκε ὡς ΔΙΚΑΙΩΣΗ. Τὸ ξαναλέω, ἡ κληρονομιὰ αὐτὴ δὲν δόθηκε μέσῳ τοῦ νόμου. Διότι ὁ νόμος, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι τόν παραβαίνουν, φέρνει ὡς ἀποτέλεσμα ὀργή, καὶ συνεπῶς τοὺς ἀποξενώνει ἀπὸ τὶς πνευματικὲς δωρεές. Καὶ πῶς ἡ τυπολατρεία νὰ μὴν προκαλεῖ στὸν Κύριο ὀργή, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ τὰ ἄθεα “δικαιώματα”, αὐτὸ-ἀναγορεύονται ὡς δῆθεν… “δίκαιοι”; “Δικαίωμα” σημαίνει ἀξίωση, ἀπαίτηση, ἀλλὰ καὶ “πράξη δικαιοσύνης” ποὺ ἐπανορθώνει κάποιο… “ἄδικο”. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν πονηρὴ ἔννοια ζητᾶνε τὴν “ἀνανέωση” τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν καὶ ἀρχῶν, οἱ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ θεολόγοι ποὺ ἀρνήθηκαν τὸν Χριστό, τὸν Ὁποῖο… “μέμφονται” ὅτι δίνει ἐντολὲς “δύσκολες καὶ ἀνεφάρμοστες”· τὶς ὁποῖες ἐντολὲς οἱ ἀντίχριστοι “κληρικοὶ” καὶ “θεολόγοι” ἀπαιτοῦν νὰ τὶς “ἀναπροσαρμόσουν” πρὸς τὴν μαλθακότητα… Μὲ τὸν νόμο, οἱ ἄνθρωποι ἐπιτυγχάνουν μονάχα τὴν ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλῆς κατάστασής τους. Ἄν ὅμως οἱ ὀκνηροὶ τὸν περιφρονοῦν ἤ τὸν διαστρέφουν, χρησιμοποιῶντας ἀνόητες προφάσεις γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς ὁλοφάνερες ἁμαρτίες τους, μὲ τὴν αὐτοδικαίωση ἤ τὶς τερατουργίες εἰς βάρος τῶν ἄλλων, τὸ κάνουν, ἐπειδὴ εἶναι αὐτοὶ τὰ ἄγρια θηρία τῆς ὑπαίθρου ποὺ ἀναφέρει ἡ προφητεία. Οἱ χριστομάχοι “κληρικοὶ” καὶ “θεολόγοι”, θέλουν νὰ περάσουν τὴν Πατρίδα μας σὲ “μεταπατερικὴ” ἐποχή, ἐπειδὴ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν τὸν πόλεμο κατὰ τῶν “ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΘΗΡΙΩΝ”, τὰ ὁποῖα κυλιοῦνται στὸν βοῦρκο τῶν σαρκικῶν παθῶν σὰν τὰ σκουλήκια… Γι’ αὐτὸ οἱ “μεταπατερικοὶ” φέρνουν τὴν —ἄσχετη μὲ τὴν πίστη— τεχνικο- ἐπιστημονικὴ πρόοδο, ὡς αἰσχρὸ πρόσχημα τοῦ διαρκοῦς… “ἐπαναπροσδιορισμοῦ(!)” τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ πλανήσουν τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ μέ τὴν ΑΙΡΕΣΗ, καὶ νὰ τοὺς κλέψουν τὴν χαρὰ ποὺ θησαυρίζεται μέσα τους μὲ τὴν ΠΙΣΤΗ! Ὁ στόχος τῶν ἀντιχρίστων “κληρικῶν” καὶ “θεολόγων” εἶναι, νὰ ξεκόψουν τὰ λογικὰ πρόβατα ἀπὸ τὴν ποίμανση τῆς Δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ σταματήσουν νὰ τοὺς δένονται καλὰ τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς ἐκείνων ποὺ ἔχουν συντριβεῖ, καὶ ἀφύλαχτα, νὰ κατατρώγονται ἀπὸ τὰ αἱρετικὰ δόντια…».

«Ὁ σκοπὸς ὅλων τῶν ἐχθρῶν τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας, εἶναι νὰ διαταράξουν τὴν στερεότητα τῆς πίστης στὸν Χριστό, ἰσοπεδώνοντας πρῶτα καὶ ἀφανίζοντας μετὰ τὴν Ἀποστολικὴ παράδοση. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στάθηκαν ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὸ κοινὸ κτῆμα, τὸν πατρικὸ θησαυρὸ τῆς ὑγιοῦς Πίστεως. Ἔχει πολλὲς ὁμοιότητες ἡ δική μας ἐποχή, μὲ αὐτὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου· σχεδὸν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶχαν δηλώσει τότε ὑποταγὴ στὶς μιαρὲς ἰδέες ποὺ ἤθελαν “συμβιβασμοὺς” στὴν Πίστη. Ἀλλὰ ὁ ἀληθινὸς ἐπίσκοπος, ὁ Μεγάλος Βασίλειος, ποὺ στεκόταν σὰν φάρος ἀγάπης ποὺ ἔτρεφε στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα τὸν λαό του, δὲν σταματοῦσε νὰ τὸν νουθετεῖ γιὰ νὰ τὸν διαφυλάξει, καὶ δὲν κουραζόταν νὰ ἀντιτάσσεται στὶς αὐθαιρεσίες τῆς θεομάχου ἐξουσίας. Ἡ ΑΘΕΗ ΣΧΟΛΗ τῆς συγκεκριμένης Μητρόπολης, θὰ ἤθελε πολὺ νὰ μὴν γνωρίζαμε οἱ Χριστιανοί, πῶς ἐξελίχθηκε ἡ ἐπίσκεψη τοῦ ἀσεβοῦς αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ “Παραβάτη”, στὸν παλαιὸ συμφοιτητή του, τὸν Μεγάλο Βασίλειο. Πηγαίνοντας στὴν Περσία γιὰ νὰ πολεμήσει, ὁ εἰδωλολάτρης ἡγεμόνας ἔκανε μία στὰση στὴν Καισάρια, καὶ ὁ Βασίλειος τοῦ προσέφερε τρία κριθαρένια ψωμιά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔτρωγε καὶ ὁ ἴδιος. Ὁ Ἰουλιανὸς προσβλήθηκε ἀπὸ τὸ φτωχὸ δῶρο, καὶ ἀφοῦ ἀντιπροσέφερε στὸν ταπεινὸ Βασίλειο… χορτάρι ἀπὸ τὸ λιβάδι, τὸν ἀπείλησε ὀργισμένος πὼς γυρίζοντας ἀπὸ τὴν Περσία θὰ τοὺς ἔκαιγε τὴν πόλη, τοὺς κατοίκους θὰ τοὺς ἔπαιρνε γιὰ δούλους, καὶ τὸν ἱεράρχη θὰ τὸν τιμωροῦσε ἐπειδὴ περιφρονοῦσε τοὺς προγονικοὺς “θεούς”! Ὁ Μεγάλος Βασίλειος πρότεινε στὸν λαὸ νὰ συγκεντρώσουν ὅ,τι χρυσαφικὰ εἶχαν, γιὰ νὰ τὰ ἔριχναν στὸν δρόμο ὅταν θὰ περνοῦσε ὁ φιλοχρήματος αὐτοκράτορας, καὶ νὰ κατεύναζαν ἔτσι τὴν καταστροφικὴ μανία του. Ὅταν ἔμαθε ὅτι ἐπιστρέφει ὁ ἄφρων βασιλιᾶς, ζήτησε ἀπὸ τοὺς πολῖτες νὰ προσευχηθοῦν καὶ νὰ νηστέψουν γιὰ τρεῖς ἡμέρες. Μετὰ ἀνέβηκαν ὅλοι στὸ βουνὸ ποὺ ὀνομαζόταν Δίδυμο, ὅπου ὑπῆρχε ναὸς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἐκεῖ προσευχόμενος ὁ ἅγιος εἶδε σὲ ὀπτασία μιὰ μεγάλη οὐράνια στρατιὰ, νὰ κυκλώνει τὸ ὄρος, καὶ στὴν μέση νὰ κάθεται σὲ θρόνο μία Γυναῖκα —ἡ Παναγία— καὶ νὰ δοξάζεται· ἡ Ὁποία Γυναῖκα εἶπε στοὺς ἀγγέλους νὰ Τῆς φέρουν τὸν Μερκούριο, γιὰ νὰ φονεύσει τὸν Ἰουλιανό, τὸν ἐχθρὸ τοῦ Υἱοῦ Της. Μετὰ εἶδε τὸν Μάρτυρα Μερκούριο νὰ φτάνει ὁπλισμένος μπροστὰ στὴν Βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, καὶ ὅταν ἡ Παναγία τὸν πρόσταξε, αὐτὸς ἔφυγε γρήγορα. Μόλις κατέβηκε ὁ Μεγάλος Βασίλειος μὲ τοὺς Χριστιανοὺς στὴν πόλη, πῆγαν στὸν ναὸ τοῦ Μεγαλομάρτυρα Μερκουρίου, ὅπου μέσα σὲ λάρνακα φυλασσόταν τὸ ἱερὸ λείψανό του μαζὶ μὲ τὰ ὅπλα του, ἀλλὰ ἔκπληκτοι διαπίστωσαν πὼς ἔλειπε καὶ τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Μάρτυρα ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του! Τότε κατάλαβε πὼς τὸ ὄραμα ἦταν ἀληθινό, καὶ δὲν ἄργησε νὰ φτάσει ἡ εἴδηση πὼς ὁ Ἰουλιανὸς ὁ “Παραβάτης” εἶχε φονευθεῖ. Μὲ τὴν Χάρη τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, ὁ Μάρτυρας Μερκούριος φόνευσε ἀκόμα καὶ νεκρὸς τὸν ἀσεβῆ αὐτοκράτορα Ἰουλιανό, τοῦ ὁποίου τὰ τελευταῖα λόγια ἦταν “Νενικηκάς με Ναζωραῖε!».