«Κατ’ ἀρχάς, Παρασκευή, μὴ νομίσεις ὅτι ἐκφράζω προσωπικὰ παράπονα. Σοῦ μιλάω ἔντιμα, τὸ πρόβλημά μου δὲν εἶναι ποὺ τελευταῖα περνᾶς περισσότερο χρόνο μὲ τὴν Ταϋγέτη, παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλύτερή σου, ἀλλὰ ὅτι μαζί της, συνήθισες κι ἐσὺ νὰ “μελετᾶς” τὶς… βιτρίνες! Πάντα τὸ κέντρο τῶν συζητήσεών μας ἦταν ὁ πόθος γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, καὶ οἱ σπουδαῖες ἀλήθειες ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀληθινὴ εὐτυχία· ὅμως τελευταῖα ἄρχισες νὰ μοῦ μεταφέρεις τί ἐπιτάσσει ἡ μόδα, κάτι ποὺ δὲν μὲ ἐνδιέφερε ποτέ! Γι’ αὐτὸ σοῦ θυμίζω τὸν λόγο τῆς ἠθικῆς κάμψης τῆς Εὔας· τὸ ἐξωτερικὸ κακὸ ἐμφανίστηκε ὡς γοητεία, ὡς χαμόγελο, ὡς εὐτυχία μὲ δύο κλειδιά. Τὸ ἕνα γιὰ νὰ συρτώσει διὰ παντὸς τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου, καὶ τὸ ἄλλο γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸ στόμα τοῦ Ἅδη. Χρησιμοποιήθηκε τὸ μέσον τῆς ἀπάτης! Ἡ πονηρία γίνεται δυναμική, μὲ τὸ θάμβος τοῦ ψεύδους, ὅταν ὁ ἄνθρωπος πέσει σὲ πνευματικὴ νάρκη! Τὸ λύγισμα τῆς Εὔας καὶ ἡ προδοσία, ὀφείλεται κυρίως στὴν πνευματικὴ νωθρότητα! Ἡ ἀνεξέλεγκτη σατανικὴ φλυαρία ἄφησε ἰσχυρὲς ἐντυπώσεις, καὶ αὐτὸς ὁ διαστρεβλωμένος ἐρωτισμὸς τῆς ψυχῆς τῆς Εὔας, μὲ τὸ πονηρὸ πνεῦμα, συνέλαβε τὸ ἀκάθαρτο καὶ πολύτοκο παιδὶ τῆς ἁμαρτίας… Θυμᾶσαι ποὺ συμφωνούσαμε πάνω σὲ αὐτό;».
Μία ἀνεπαίσθητη κίνηση σκληρότητας πρόλαβε καὶ κορδώθηκε μπροστὰ ἀπὸ τὴν καρδιά μου, γιὰ νὰ τὴν προστατέψει ἀπὸ τὴν “προσβολὴ” τῆς εἰλικρίνειας τῆς Ἀκυλίνας, ὅμως ἡ ἠθικὴ ἀκεραιότητα στὸ βλέμμα τῆς πνευματικῆς ἀδελφῆς μου ἐφόρμισε καὶ τὴν διαπέρασε, πυροδοτώντας στὴν καρδιά μου λυτρωτικὰ σκιρτήματα εὐθύνης. Μεγάλωσα ἀναλαμβάνοντας τὴν εὐθύνη τοῦ ἑαυτοῦ μου, δηλαδὴ μεγάλωσα μὲ τὴν ἱκανότητα νὰ μένω σταθερὴ σὲ αὐτὸ ποὺ πιστεύω ὅτι εἶναι δίκαιο, καὶ γιὰ χάρη του νὰ εἶμαι πρόθυμη νὰ δεχτῶ τὶς συνέπειες τῶν πράξεών μου. «Καὶ βέβαια τὸ θυμᾶμαι! Συμφωνούσαμε ἐπίσης, πὼς ὅταν ἀπὸ τὸ ἄγρυπνο βλέμμα τοῦ ἐπιτηρητῆ, ἀπουσιάσει τὸ φῶς, τότε ὁ σκοπὸς χαλαρώνει τὴν προσοχή του, δείχνει νωθρότητα καὶ νυστάζει· κοιμάται, καὶ ἡ συμφορὰ πλέον ἔρχεται ὡς ἀναπόφευκτη…». Ἡ Ἀκυλίνα ἤξερε, πὼς ὁ πατέρας μου πρότεινε στὸν πατέρα τῆς Ταϋγέτης τὸ μικρούλι σπιτάκι κοντὰ στὸ δικό μας, γιὰ τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν της. Λόγῳ τῆς οἰκογενειακῆς φίλίας, ὅλοι θελήσαμε νὰ στηρίξουμε τὴν νέα κοπέλα, ποὺ δὲν εἶχε ξεπεράσει τὴν φυγὴ τῆς μητέρας της, γιὰ τὴν ὁποία ἔτρεφε ἀντιφατικὰ συναισθήματα. Κατὰ συνέπεια, απὸ τὴν μία ἡ Ταϋγέτη ἐπιθυμοῦσε νὰ διεκδικεῖ τὴν οἰκονομικὴ ἐπιτυχία καὶ τὴν ἐπαγγελματικὴ καταξίωση, παράλληλα μὲ τὴν “ἐλεύθερη(;)” ἐπιλογὴ συντρόφων(…) —εὐτυχῶς ποὺ αὐτὸ δὲν τὸ ἄκουσε ὁ μπαμπάς μου· ἀπὸ τὴν ἄλλη ἤθελε ὅλα αὐτά, νὰ τὰ κάνει γιὰ νὰ ἔχει… “γεμάτη” ζωή, ἀλλὰ χωρὶς νὰ “ἐκτελεῖ” τοὺς δικούς της ἀνθρώπους! Τώρα ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὸ πατρικό της, ἡ σημαία της ἦταν ἡ “ἀπεριόριστη ἐλευθερία”, καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἀσυνεννοησία ποὺ βίωνε μὲ τὸν πατέρα της —σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενά της—, θὰ μποροῦσε νὰ διασκεδάζει ἀπεριόριστα μὲ τοὺς φίλους της, ποὺ στὴν “ἐποχὴ τῆς πληροφορίας”, ὅπως εἶπε, μιλοῦσαν τὴν ἴδια γλῶσσα. «Ἔχεις ἀπόλυτο δίκαιο! Ὅταν τὸ ἐξωτερικὸ κακὸ ἐμφανίζεται ὡς γοητεία καὶ ὡς χαμόγελο, τότε χρησιμοποιεῖται τὸ μέσον τῆς ἀπάτης. Μᾶλλον τὸ θάμβος τοῦ ψεύδους, πὼς ἡ κοπέλα πρέπει νὰ γίνει “ὄμορφη” γιὰ νὰ “ὀμορφύνει” μετὰ καὶ τὴν ζωὴ τῶν ἄλλων, ἦταν μία σατανικὴ φλυαρία ποὺ ψιθύριζε μέσα μου μία εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ, ποὺ θὰ ἄνοιγε τὸ στόμα τοῦ Ἅδη! Οἱ μανάδες μας λένε πὼς μὲ ὅλα τὰ αἰσθητήρια, μὲ τὰ μάτια, μὲ τὰ ἐνδύματα, μὲ τὰ πόδια, μὲ τὸ βάδισμα, φαίνονται καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀσέλγεια. Γιατὶ οἱ κινήσεις τῶν αἰσθητηρίων μοιάζουν μὲ τοὺς κήρυκες τῆς ψυχῆς, ποὺ βρίσκονται μέσα στὸ σῶμα, καὶ κάνουν γνωστὴ τὴν παρουσία τους. Εἶναι τρομακτικό, Ἀκυλίνα, ποὺ ἔφτιαξα πλαστὴ εἰκόνα γιὰ τὸν ἑαυτό μου! Ὅσο αὐτὴ ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, τόσο περισσότερο γέμιζα μὲ ἀλαζονεία! Ὅσο δηλαδὴ μέσα σὲ φαῦλο κύκλο, ἔτεινα νὰ οἰκειοποιοῦμαι ἰδιότητες ξένες πρὸς ἐμένα, τόσο περισσότερο γινόμουν εὔθικτη καὶ ἄπληστη γιὰ ἐξωτερικὴ ἐπιβεβαίωση καὶ ἀναγνώριση, ἀπὸ τὴν Ταϋγέτη! Ἐνῶ ποτὲ δὲν ἔνοιωθα τὴν ἀνάγκη νὰ μοῦ ἀναγνωρίσει κάποιος, γνωρίσματα ποὺ ἤμουν βέβαιη ὅτι διέθετα, ἀντιθέτως, γινόμουν τρομερὰ εὐαίσθητη στὴν σκέψη, πὼς θὰ μοῦ ἀμφισβητηθοῦν αὐτὰ ποὺ δὲν εἶχα… Δόξα τῷ Θεῷ, μοῦ τὰ εἶπες ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια, ἐγκαίρως. Ὅπου ὑπάρχει ἐλαττωμένη ἠθικὴ ἀντίσταση, τότε γεννιέται καὶ θέμα εὐθύνης! Ὅπως λέει ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, “ἐν διανοίᾳ βελτιούμεθα, καὶ ἐν διανοίᾳ ἀχρειούμεθα”!».
«Παρασκευή, ἡ γυναῖκα εἶναι τὸ πλάσμα μὲ τὶς μεγαλύτερες ἠθικὲς εὐαισθησίες, ἀλλὰ καὶ τὸ πλάσμα ποὺ μπορεῖ νὰ κρύβει τὴν ἐκτροπὴ καὶ τὴν αἰσχύνη. Μπορεῖ νὰ εἶναι μία ἀπέραντη ἠθικὴ δύναμη, ἤ μία εὐτελιστικὴ ἀδυναμία! Σήμερα τὸ πρῶτο μέλημα πολλῶν γυναικῶν, εἶναι τὸ ξεσκέπασμα καὶ τὸ γδύσιμο. Μόδα εἶναι ἡ ἀκατάπαυστη “καινοτομία” ποὺ καταστρέφει τὸ παλαιό, καὶ ἐπιβάλλει κάτι πρόσκαιρο “νεόφερτο”, ἡ σχέση μὲ τὸ ὁποῖο ὅμως, εἶναι ἐξαρτησιογόνα. Ὁπότε ἡ μόδα ἰσοῦται μὲ τὸ “δικαίωμα(!)” κάποιων, νὰ ζοῦν… ὑποδουλωμένοι! Εἶναι προφανὲς πὼς ἡ μόδα εἶναι λαβύρινθος ἀπὸ ἀνελέητες “ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΕΣ”, ποὺ βάζουν τὸν τρόπο σκέψης σὲ καλούπια, ποὺ φυσικὰ κατευθύνει κάποιος… “δυτικὸς γκουρού”! Τὰ ῥοῦχα ἀντιστοιχοῦν σὲ κάποια πιστεύω, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὕφασμα πάνω μας. Ὅμως τὰ πιστεύω, ἔχουν πρωτεύουσα ἀξία γιὰ τὸν ἄνθρωπο! Ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνίδα μάνα ἔχει ὡς πρότυπο τὴν Παναγία. Γι’ αὐτὸ ἔχασε τὴν σεμνότητά της ἡ σύγχρονη γυναῖκα, ἐπειδὴ ἀποκόπηκε ἀπὸ τὴν Μάνα της, τὴν Παναγία, ἡ Ὁποία δὲν σταματάει νὰ ἱκετεύει γιὰ ἐμᾶς! Πόση ἀξία ἔχει γιὰ τὸ μέλλον τῶν νέων, ὅταν μία ἀληθινὴ γυναῖκα, μπορεῖ νὰ σταθεῖ σύντροφος καὶ βοηθὸς σὲ ἕναν ἀληθινὸ ἄντρα, ποὺ εἶναι ἱκανὸς νὰ δημιουργήσει μία εὐτυχισμένη οἰκογένεια! Ἡ μαμά μου λέει πὼς εἶναι λάθος νὰ λέμε “συζυγικὴ πίστη”, τὴν πίστη τοῦ ἑνὸς συζύγου πρὸς τὸν ἄλλον, ἐπειδὴ ἡ οἰκογένεια εἶναι δομημένη διαφορετικά. Ὁ ἕνας μένει ἑνωμένος μὲ τὸν ἄλλον, ἐπειδὴ καὶ οἱ δύο ἀγαπᾶνε τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ὑπακούουν, στὸ “οὐ μοιχεύσεις” ποὺ τοὺς διδάσκει. Τὸ ἀνδρόγυνο καλεῖται νὰ μεταμορφώσει ἕναν γήινο ἐρωτικὸ δεσμό, σὲ ἕναν ἐρωτικὸ δεσμὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ζεῖ καὶ νὰ ἀναπνέει στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Τὸ κριτήριο λοιπὸν τῆς ἐπιτυχίας εἶναι, ἄν μπορεῖ τὸ ζεῦγος νὰ ἑλκύσει κοντά του τὸ βλέμμα τοῦ Κυρίου! Ἡ ἀορασία Του καὶ ἡ ἀπουσία Του, εἶναι ἀπόδειξη πὼς τὸ ζεῦγος “δὲν ἔχει” γάμο, ἐπειδὴ ὁ καθένας στηρίζεται στὶς δυνάμεις του καὶ μένει ἀπόμακρος ἀπὸ τὸν Θεό».
«Πόσο λυπᾶμαι ποὺ ἔστω καὶ γιὰ λίγο, στράφηκα πρὸς τὰ καθαρῶς ὑλικὰ καὶ ἐφήμερα, ποὺ βεβαίως δὲν ἀναπληρώνουν ὅσα μᾶς δίνει ἡ πίστη! Θυμᾶμαι ἀπὸ μικρὴ ποὺ μοῦ ἔλεγαν οἱ γονεῖς μου, πὼς ὅσο εἶμαι ἐνάρετη καὶ φρόνιμη καὶ ἔχω τίμιο χαρακτῆρα, νὰ εἶμαι βέβαιη πὼς ὅπου καὶ νὰ βρεθῶ, ἡ ἀρετή μου δὲν θὰ πηγαίνει ποτὲ χαμένη. Καὶ στὰ κάτεργα νὰ μὲ βάλουν, πάντα ἡ λαμπρότητα καὶ ἡ χρησιμότητά της θὰ γίνει φανερή, καὶ κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μοῦ τὴν σκεπάσει, γιὰ νὰ τὴν ἀχρηστέψει! Ἡ ἐσωτερικὴ ἐγρήγορση δείχνει ἐσωτερικὸ ὄγκο, γνώσεις, πείρα, προσανατολισμό, καρδιακὸ πλοῦτο καὶ αἴσθηση πνευματικῆς ἀξίας. Ἡ αἴσθηση καθήκοντος καὶ ἡ ἀπόφαση ἀφοσίωσης στὴν ἀλήθεια, δείχνουν δύναμη ὁμορφιᾶς, δηλαδὴ δείχνουν πνευματικὴ ἀνάταση καὶ οὐράνιο μεγαλεῖο! Ὅταν ἔχουμε νήψη, ὁ νοῦς τῆς ψυχῆς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ ὁποιαδήποτε πνευματικὴ μέθη, δηλαδὴ ΕΞΩ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΛΑΝΗ, καὶ ἀφοῦ δὲν εἶναι ἀπονευρωμένος, ὁ νοῦς δὲν παραπλανᾶται. Ἀντιθέτως, ἄν δὲν κρατήσουμε τὴν ἐγρήγορση στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο μας, ξεχνιόμαστε, καὶ ἐπειδὴ χάνουμε τὴν ζωντάνια καὶ τὴν ἐλευθερία μας, κουραζόμαστε. Αὐτὴ ἡ κόπωση, ποὺ ἀπομονώνει ἀπὸ τὴν εἰλικρίνεια γιὰ αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε ὅτι εἶναι δίκαιο, βαθαίνει τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν στενοχώρια, καὶ γεννάει χῶρο γιὰ ἠθικὴ κάμψη. Δηλαδὴ ὑπαγορεύει στὴν διάνοια νὰ ζαρώσει μέσα στὰ ἕτοιμα καλούπια ποὺ τὴν ἀχρειώνουν, μὲ τὶς ἀνελέητες “ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΕΣ” πρὸς τὴν ἐκτροπὴ καὶ τὴν αἰσχύνη! Μέσα ἐκεῖ, ἡ ἁπαίτηση γιὰ… “κατοχύρωση” τῆς πλάνης μετονομάζεται σὲ “δικαίωμα” γιὰ πλαστὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ, σύμφωνα μὲ τὰ δόλια καλούπια, ποὺ εἶναι τὸ μέσον τῆς ἀπάτης. Ἀκυλίνα, μόλις ἄφησα τὴν φαντασία μου χωρὶς ἐπίβλεψη, ἐκείνη σκάρωσε τὴν πλάνη τῆς “ἀπόλυτης ἐλευθερίας”, τὸ ὑλικὸ μὲ τὸ ὁποῖο πλάστηκε ἡ ψευδὴς εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου· προσπαθῶ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἀπὸ τὴν δῆθεν “θεϊκὴ ἐλευθερία μου” πόθησα “καρπό”, τὴν “ΔΟΞΑ” ποὺ περίμενα ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους… Πρὶν δὲν μποροῦσα νὰ συλλάβω τί σημαίνει ὀφθαλμοδουλεία καὶ ἀνθρωπαρέσκεια, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ τόσες βιτρίνες ποὺ εἶδα ἀντιλαμβάνομαι, πὼς ἡ ὑποτιθέμενη “ἀπόλυτη ἐλευθερία” ὑπολογίζει στὴν ἐξωτερικὴ ἐπιβεβαίωση καὶ ἀναγνώριση. Ἡ ὑποκρισία πὼς ἤμουν “μία ἄλλη”, πρὸς στιγμὴν ἄρχισε νὰ ξεμανταλώνει τὰ ἔνστικτα! Δηλαδὴ πρόλαβα καὶ ἀντιλήφθηκα μέσα μου ἴχνη δειλοψυχίας, ἀναίδειας καὶ σκληρότητας πρὸς τοὺς γονεῖς μου, προκειμένου νὰ τοὺς… ἐκμεταλλευτῶ! Ὄντας ἡ… “ἄλλη”, ἔγινα βίαιη! Τὰ ἔνστικτα δίνουν “δύναμη” δηλαδὴ “ἐξουσία”, ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ… “ἀξιοποιηθεῖ” σὲ συγκρούσεις! Τώρα ποὺ μοῦ μίλησες, συνῆλθα, καὶ θυμήθηκα ὅτι ἡ χλιδὴ καὶ ἡ μαλθακότητα εἶναι σύμβολα ἐξουσιαστῶν!».
«Τὸ ἔνστικτο εἶναι μία σημαντικὴ δύναμη καὶ ἀξία, ποὺ ὀφείλουμε νὰ δαμάζουμε, ἀλλιῶς θὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει αἰτία σημαντικῶν καταστροφῶν. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει χρέος νὰ συγκρατεῖ αὐτὸν τὸν χείμαρρο, μέσα στὰ ὅρια ποὺ τοῦ ἀνήκουν. Ἔτσι καὶ ἀφήσει τὰ ἔνστικτα καὶ τὶς ὁρμὲς δίχως χαλινό, αὐτὰ γρήγορα θὰ καταντήσουν κτηνώδη, ἐξαλείφοντας τὰ ἰδιαίτερα ἠθικὰ καὶ συναισθηματικὰ χαρακτηριστικά, ποὺ προσιδιάζουν σὲ ἄνθρωπο! Μόλις ἡ “ΜΟΔΑ” ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ κυριαρχήσει στὴν καρδιά, πλημμυρίζει τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ ἀνθρώπου, αἰχμαλωτίζει τὴν θέλησή του, καὶ τότε ἀσυγκράτητο τὸ κακό, ἐκχύνεται πρὸς τὰ ἔξω. Ἐκεῖνος ποὺ ἐξομοιώνει τὴν ἐκβαρβάρωσή του μὲ τὴν… “αὐτοθέωσή του”, προβάλλει τὴν ἐσωτερικὴ γυμνότητά του κακοποιῶντας τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν ἄλλων! Οἱ “ΜΟΔΕΣ” ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ποὺ μοῦ ἔρχονται τώρα στὸ μυαλό, εἶναι αὐτὴ τῆς ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΣ τῶν ἀνθρώπων, μὲ τὰ ὅσα ἐλεεινὰ παρακλάδια της, καὶ αὐτὴ μὲ τὰ ΑΡΣΕΝΟΘΗΛΕΑ, ἀλλὰ καὶ ἡ κάθε εἴδους διαφθορὰ… Ἡ “ἐξορία” τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ζωή, ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο κάθε δύναμη καὶ πνευματικὴ ἰκμάδα, καὶ ἡ ἄνυδρη καὶ στενόκαρδη ὕπαρξή του συντρίβεται ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀγωνία!».
«Ἀκυλίνα, ἀπὸ τὴν τηλεκόλαση τῆς Ταϋγέτης ἄκουσα πολλὰ ποὺ θὰ τὰ ἔλεγα, ΕΞΟΦΘΑΛΜΗ ΠΛΑΝΗ, ποὺ φυσικὰ προκαλεῖ πνευματικὴ μέθη! Ἄκουσα νὰ λέγεται τὸ σύνθημα… “ἀπὸ τὸ τίποτα ξεκινάει ἡ ζωή”, ποὺ πρόκειται γιὰ τὴν μασονικὴ θεωρία τοῦ δαρβινισμοῦ, ἐννοῶντας πὼς ὁ ἄνθρωπος κάποτε ἦταν “ζῶο(!)”· καὶ μία ἄλλη διαφήμιση, ποὺ λόγῳ τῆς κακοκαιρίας, ἔλεγε κάποια στὴν φίλη της, μὲ κακία καὶ θυμό: “Καλά, τρελάθηκε ὁ Θεός;”. Δηλαδὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὶς μόδες τῆς ἁμαρτίας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ψυχοπλάνες θεωρίες ποὺ ἀποπροσανατολίζουν. Παράδειγμα, ἡ μαμά μου εἶχε πεῖ πὼς ἡ τηλεκόλαση δίδαξε ὅτι τὰ προβλήματα τῶν ἄλλων δὲν εἶναι καὶ δικά μας, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὴν συμβατικὴ ἠθική, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀηδία ποὺ νοιώθει ὁ χορτασμένος, οἱ ἄλλοι εἶναι… ἡ “κόλασή μας”! Μάλιστα γιὰ τὸ βδέλυγμα τῆς πολυγαμίας, ποὺ ἔγινε κάτι σὰν δαιμονικὸς “θεσμός”, εἶπε πὼς παλαιότερα ἡ τηλεκόλαση χλεύαζε ἀσύστολα, ὅσους ἀγαποῦσαν τὴν παραδοσιακὴ ἀφοσίωση στὴν οἰκογένεια, ἀποκαλῶντας τους ὡς “μικροαστούς”, ἀποδίδοντάς το μὲ τὸ ὕφος ποὺ θὰ ἀποκαλοῦσε τοὺς… “αἰσχρότατους”! Αὐτὸ γινόταν, ἐπειδὴ ἡ τηλεκόλαση ἔδινε αἴσθηση ἀξιότητας μόνο σὲ ὅσους ἀποκτοῦσαν εἰκόνα προσωπικῆς ὑπεροχῆς, καὶ “παντοδυναμίας”. Δηλαδή, ἀνέβαζε τοὺς ἀλαζόνες ἄφρονες στὸ βάθρο τῆς ἀθεΐας, ὀνομάζοντάς τους… “ἀπολύτως ἐλεύθερους”! Τέλος πάντων ἤθελα νὰ καταλήξω στὶς ταινίες καὶ τὶς ἐκπομπές, ποὺ γεμίζουν τὰ αὐτιὰ τῶν ἄλλων μὲ ἐπιπόλαιες συζητήσεις, ποὺ περιφρονοῦν γιὰ παράδειγμα τὸν γάμο, τὴν αὐτοκυριαρχία, ἤ παρουσιάζουν τὴν ἔκλυτη ζωὴ σὰν ἀδυναμία ποὺ συγχωρεῖται, ἤ τὴν πιστότητα σὰν κουταμάρα· ὅλο αὐτὸ τὸ γκρέμισμα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης, εἶναι οἱ… “ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ” ποὺ εἶπε ἡ Ταϋγέτη, ποὺ κάνουν τὴν “ἐποχὴ τῆς πληροφορίας”! Ἡ τηλεκόλαση ἔπεισε τὸν κόσμό ὅτι δὲν τοῦ χρειάζονται γνώσεις, ἀλλὰ “πληροφορίες”, ποὺ τάχα θὰ τὸν βγάζουν ἀπὸ τὴν βαβέλεια σύγχυση, μὲ τὴν φιλοσοφία τῆς ζούγκλας, ἡ ὁποία δημιουργεῖ “ΔΙΚΑΙΟ(!)” ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ΔΥΝΑΜΗ… Ὑποβίβασε δηλαδὴ τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν τους δίδαξε νὰ μετατρέπονται σὲ ἀνίδρωτους τεμπέληδες τῆς εὔφορης κοιλάδας, σὲ ἀπαίσιους χαρακτῆρες, δεξιοτέχνες τῆς κιβδηλίας, ποὺ ὅμως ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ στὶς συγκρούσεις μὲ τοὺς ἄλλους, στὶς διχόνοιες, τὰ ἀνοιχτὰ μέτωπα καὶ τὶς ἔριδες, τὶς λογομαχίες καὶ τὰ ξεσπάσματα εἰρωνίας, καὶ τὶς τρικλοποδιὲς μέχρι τελικῆς ἐξόντωσης! Ἔτσι, τὸ ἐμπόριο καταφέρνει νὰ ἀποδομεῖ καὶ νὰ δομεῖ τοὺς θεσμούς, σύμφωνα μὲ τὸ διαβολεμένο συμφέρον του!».
«Ἄ, λὲς γιὰ τὸ μήνυμα ποὺ σοῦ ἔστειλα, μὲ τὶς δύο σελίδες. Τὰ διάβασες ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔγραφαν; Οὐσιαστικὰ σοῦ τὶς ἔστειλα γιὰ νὰ σὲ ταρακουνήσω, ὡς πρόλογο τῆς συζήτησης ποὺ κάνουμε τώρα!».
«Ξεκίνησα νὰ διαβάζω γιὰ τὴν ἀκαταστασία ποὺ σπέρνουν στοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ τότε ἔφτασε ἡ Ταϋγέτη, καὶ φύγαμε γιὰ τὰ μαγαζιά. Ὅμως θέλω νὰ μὲ ταρακουνήσεις! Γιὰ πές, τί ἦταν αὐτὰ ποὺ ἔγραφε;».
«Γιὰ ἀρχὴ θὰ σοῦ πῶ ὅτι αὐτὲς οἱ σελίδες προέρχονται ἀπὸ βιβλίο ποὺ γράφτηκε πρὶν ἀπὸ πάρα πολλὰ χρόνια, ἀπὸ Ἑβραίους ποὺ μισοῦν θανάσιμα τοὺς Χριστιανούς! Ὁ τίτλος του εἶναι, “ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΗΣ ΣΙΩΝ”, καὶ περιέχει τὰ σατανικὰ σχέδιά τους γιὰ τὴν ὁλοσχερῆ καὶ ἀτιμωτικὴ ὑποταγή μας στοὺς Ἑβραίους! Γιὰ νὰ καταλάβεις, Παρασκευή, οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ εἶναι τὰ δουλικὰ τῶν Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι πληρώνουν τοὺς πολιτικοὺς γιὰ νὰ μᾶς ὑποτάξουν τοὺς Ἕλληνες, στὸ ὑπερκράτος ποὺ ἑτοιμάζουν ὅλοι μαζὶ γιὰ τὸν ἀντίχριστο! Περίμενε, νὰ τὸ βρῶ στὸ τηλέφωνό μου: “Ποιός μπορεῖ νὰ ἀνατρέψει μία ἀόρατη ἰσχύ; Διότι τέτοια εἶναι ἡ δική μας, ποὺ καλύπτεται ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ ἐπιφάνεια τοῦ μασονισμοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀόρατη ἰσχύς μας θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἀβλαβής, καὶ νὰ ὑφίσταται στὸ κράτος χωρὶς νὰ παραβλάπτει τὴν εὐημερία τῶν λαῶν, ἔαν ἡ ἐλευθερία τους βασιζόταν στὶς ἀρχὲς τῆς Πίστεως στὸν Θεό, καὶ τῆς ἀνθρώπινης συναδέλφωσης —δηλαδὴ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἰδέα τῆς ἰσότητας ποὺ τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, μὲ τὴν ὁποία ἐγκαθιδρύεται ἡ ὑποταγή τους σὲ ἐμᾶς. Μὲ τὴν Χριστιανικὴ Πίστη ὁ λαὸς θὰ βάδιζε ταπεινὸς καὶ ἥσυχος, καθοδηγούμενος ἀπὸ τὸν πνευματικὸ ποιμένα του, ἀποδεχόμενος τὴν κατὰ Θεὸν διανομὴ τῶν ἀγαθῶν τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Νὰ γιατὶ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ καταστρέψουμε τὴν Πίστη, νὰ ἀποσπάσουμε ἀπὸ τὸν νοῦ τῶν Χριστιανῶν αὐτὴν τὴν ἀρχὴ τῆς Θεότητος καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ νὰ ὑποκαταστήσουμε σὲ Αὐτά, τοὺς ὑλικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες. Γιὰ νὰ μὴν ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ τὸν χρόνο νὰ σκέπτονται, καὶ νὰ ἐξετάζουν ὅσα χρειάζεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, πρέπει νὰ τοὺς περισπᾶμε τὴν προσοχή τους μέσῳ τῶν βιομηχανιῶν καὶ τοῦ ἐμπορίου. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὰ Ἔθνη θὰ παλεύουν μεταξύ τους τὸ καθένα γιὰ τὰ ὀφέλη του, καὶ δὲν θὰ ἀντιλαμβάνονται τὸν κοινὸ ἐχθρό τους. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ διαλύσουμε καὶ νὰ καταστρέψουμε ἐντελῶς τὴν κοινωνία τῶν Χριστιανῶν, εἶναι ἀνάγκη νὰ καταστήσουμε τὴν κερδοσκοπία, ὡς τὴν βάση τῆς βιομηχανίας, μὲ τρόπο ποὺ ὅ,τι προσφέρει ἡ γῆ τῶν δικῶν τους βιομηχανιῶν, νὰ πέφτει στὰ ταμεῖα μας. Ἡ ζωηρὴ πάλη γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ὑπεροχή, καὶ οἱ συγκρούσεις μέσα στὸν οἰκονομικὸ βίο, θὰ δημιουργοῦν κοινωνίες ἀπογοητευμένες, ψυχρές καὶ χωρὶς καρδιά, οἱ ὁποῖες θὰ ἔχουν μία ἀπόλυτη ἀπέχθεια πρὸς τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν θρησκεία. Ὁ μόνος ὁδηγός τους θὰ εἶναι ὁ ὑπολογισμός, δηλαδὴ ὁ χρυσός, πρὸς τὸν ὁποῖο θὰ ἔχουν ἀληθινὴ λατρεία, ἐξ αἰτίας τῶν ὑλικῶν ἀπολαύσεων ποὺ μπορεῖ νὰ τοὺς χορηγεῖ. Γιὰ νὰ ἔχει τὰ χέρια του ἐλεύθερα τὸ κεφάλαιο, ὀφείλει νὰ ἐπιτύχει τὸ μονοπώλιο τῆς βιομηχανίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, κάτι ποὺ πραγματοποιεῖ διαρκῶς ἕνα ἀόρατο χέρι σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου. Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΧΥ ΣΤΟΥΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ καὶ ὁ λαὸς ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Μᾶς ἐνδιαφέρει περισσότερο νὰ ἐκμεταλλευόμαστε τὰ αὐξημένα πάθη τοῦ λαοῦ πρὸς ὠφέλειά μας, καὶ νὰ γινόμαστε κυρίαρχοι τῶν ἰδεῶν τῶν ἄλλων, περισσότερο σχολιάζοντας τὶς ἰδέες τους ὅπως μᾶς συμφέρει, παρὰ ἀποκρούοντάς τες. Τὸ κεφαλαιῶδες πρόβλημα τῆς κυβέρνησής μας, εἶναι μέσα ἀπὸ τὴν κριτική, νὰ ἐξασθενίζουμε τὸ θάρρος τοῦ λαοῦ· νὰ τὸν κάνουμε νὰ χάνει τὴν συνήθεια νὰ σκέφτεται, διότη ἡ σκέψη δημιουργεῖ ἀντίπολίτευση. Συνήθως οἱ λαοί, ὅπως καὶ τὰ ἄτομα, ἐκλαμβάνουν τὰ λόγια σὰν νὰ ἦταν πράγματα, καὶ ἐπειδὴ ἀρκοῦνται στὸ ἐξωτερικὸ φαινόμενο τῶν πραγμάτων, σπανίως μπαίνουν στὸν κόπο νὰ παρατηρήσουν, ἄν μετὰ ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις ἀκολούθησε καὶ ἐκπλήρωση, σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν ζωὴ τῆς κοινωνίας. Θὰ οἰκειοποιηθοῦμε τὴν φυσιογνωμία ὅλων τῶν κομμάτων, καὶ θὰ διδάξουμε στοὺς ῥήτορές μας νὰ μιλᾶνε τόσο πολύ, ὥστε ὅλος ὁ κόσμος νὰ ἀπαυδήσει ἀκούγοντάς τους. Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε πὼς ἡ κοινὴ γνώμη θὰ εἶναι τοῦ χεριοῦ μας, πρέπει νὰ την κάνουμε περίπλοκη, ἐκφράζοντας ἀπὸ διάφορες μεριές, καὶ γιὰ πολὺ χρόνο, τόσες ἀντιφατικὲς γνῶμες, ποὺ στὸ τέλος οἱ Χριστιανοὶ νὰ χαθοῦν μέσα στὸν λαβύρινθο, καταλήγοντας στὸ συμπέρασμα πὼς εἶναι προτιμότερο νὰ μὴν ἔχουν καμία γνώμη στὴν πολιτική. Αὐτὰ εἶναι ζητήματα ποὺ ἡ κοινωνία δὲν ὀφείλει νὰ τὰ γνωρίζει”.
«Γιὰ φαντάσου! Στὴν ἐποχὴ τῆς πληροφορίας, οἱ ἀπατηλὲς “πληροφορίες” ἔπεισαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ λατρεύουν τὸν χρυσό, δουλεύοντας σὰν σκλάβοι ἀπὸ τὸ πρωὶ ὥς τὸ βράδυ! Οἱ διεφθαρμένοι ἔμποροι διόγκωσαν τεχντητὰ ὥς τὸ ἀκόρεστο, τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τῆς κοινωνίας, ταυτοχρόνως μὲ τὴν τεχνητὴ διόγκωση τοῦ ἐγωισμοῦ της. Οἱ κερδοσκόποι καὶ αἰσχροκερδεῖς βιομήχανοι ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν ἐπεκτατισμὸ τοῦ μαμμωνᾶ, γνωρίζουν πῶς σὲ ἐκεῖνο ποὺ νικιέται κανείς, σὲ αὐτὸ καὶ ὑποδουλώνεται… Μὰ τότε, Ἀκυλίνα, τὰ ζωντανὰ τῶν συμπατριωτῶν μας σφάχτηκαν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀόρατο χέρι, ποὺ πραγματοποιεῖ τὸ τρισάθλιο ἑβραϊκὸ βιομηχανικὸ καὶ ἐμπορικὸ μονοπώλιο, στὴν Πατρίδα μας! Ἴσως ὅ,τι εἴδαμε ὥς τώρα, νὰ εἶναι ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ παρόμοιων δολιοφθορῶν, στὸν οἰκονομικὸ πόλεμο ποὺ ἤδη βιώνουμε, μὲ τὴν τιμωρητικὴ ἀκρίβεια… Αφοῦ οἱ Ἑβραῖοι πολεμᾶνε τὸν λαό μας μὲ τὴν πλάνη τῆς “ἀπόλυτης ἐλευθερίας”, ἴσως κινηθοῦν μὲ τρόπο ποὺ οἱ Ἕλληνες νὰ ἀργήσουμε νὰ ἐμπεδώσουμε, πὼς ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΩΣ ΛΑΟΣ, ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΜΑΣ, ὥστε νὰ διατηρήσουν οἱ Ἑβραῖοι τὸ μονοπώλιο… Ἔτσι παραμένοντας “ἀόρατοι”, ὅπως ὁ πατέρας τους ὁ διάβολος ποὺ ἐπιδιώκει νὰ πείθει πὼς εἶναι “ἀνύπαρκτος”, θέλουν νὰ ὑποδουλώνουν στὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅσους ἡ φαντασία τοὺς ἐξαπατᾶ μὲ τὴν δῆθεν “ἀπόλυτη ἐλευθερία”… Ἄν εἶχα ὁλοκληρώσει τὸ διάβασμα στὶς σελίδες ποὺ μοῦ ἔστειλες, θὰ ἐξηγοῦσα στὴν Ταϋγέτη, πὼς γιὰ τὰ τόσα ἀγκάθια ποὺ πονᾶνε τὴν ψυχή της, εὐθύνονται οἱ ἀντίχριστοι ψευδονόμοι τῶν πολιτικῶν, ποὺ μισοῦν τοὺς Χριστιανούς! Εἶχα ξεχάσει καὶ τὴν χάρη ποὺ μοῦ ζήτησε, τώρα μοῦ ἦρθε στὸ μυαλό. Θέλει νὰ τὴν τραβήξω βίντεο, ποὺ θὰ παρελάσει στὸ καρναβάλι, ἐπειδὴ ὅλοι οἱ συμφοιτητές της θὰ εἶναι κι αὐτοὶ μαζί της. Φυσικά, δὲν ἐνέκρινα τὴν ἀποφασή της, ἀλλὰ τί νὰ ἔκανα; Τῆς εἶπα ὅτι θὰ τὴν ἐξυπηρετήσω».
«Παρασκευή! Οὔτε νὰ τὸ σκέφτεσαι, ὅτι θὰ πλησιάσεις τὴν πομπὴ τοῦ σατανᾶ! Ὁ ὁποῖος σοῦ ἔστησε παγίδα γιὰ νὰ σὲ ξεγελάσει, καὶ να σοῦ τσακίσει τὰ κόκκαλα! Τὸ καρναβάλι εἶναι ἀναβίωση τῆς ἀρχαίας δαιμονικῆς γιορτῆς τῶν “Βακχειῶν”! Οἱ εἰδωλολάτρες ἑορταστὲς παλαιότερα ἔκαναν πομπή, ποὺ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ δαίμονα “Βάκχου”, φορῶντας προσωπίδες καὶ κρατῶντας αἰσχρὰ σύμβολα. Ὅπως ἀνακατεύονταν ἄντρες καὶ γυναῖκες, κραύγαζαν μὲ διονυσιακὴ μανία, βωμολοχοῦσαν μέσα σὲ ὑστερικὸ παραλήρημα, τραγουδοῦσαν μὲ φρενίτιδα τὰ πλέον ἀηδῆ ἄσματα, καὶ περνῶντας στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες τῆς πόλης περιέπαιζαν τοὺς περαστικούς, μὲ παράτολμες διαχύσεις! Δηλαδὴ χόρευαν, μεθοῦσαν, κυλιοῦνταν, ἀσχημονοῦσαν, καὶ σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὴν γιορτὴ τοῦ ὀργιώδους ψευδοθεοῦ, ἔπρατταν καὶ ἔλεγαν μὲσα σὲ ἁμαρτητικὴ ἔκσταση, “ὅσα αἰσχρὸν ἐστι καὶ λέγειν”… Ὑπὸ τὴν στέγη τῶν ναῶν τῆς διαφθορᾶς, καὶ μὲ τὴν “εὐλογία” τῶν ἐνθουσιωδῶν “ἱερέων” καὶ “ἀρχιερέων” τῆς ἀρχαίας ἀσέβειας, οἱ εἰδωλολάτρες “τελοῦσαν” φρικτὲς ἀσχημοσύνες, ὅλα ἐλεύθερα, ἐπειδὴ τὸ ἀπαιτοῦσε ὁ “θεός τους”, ὁ δαίμονας “Διόνυσος”! Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς ἀκόμα κι ἄν στὶς ἡμέρες μας, δὲν γίνονται δημοσίως ἐκεῖνες οἱ μεγάλες ἀπρέπειες τῶν “βακχικῶν σοδόμων”, ὡστόσο βασιλεύει ἡ χαλάρωση τῶν ἠθῶν, δηλαδὴ τὸ ψυχολογικὸ κλίμα τῶν δαιμόνων “Βάκχου” καὶ “Ἀφροδίτης”! Σὲ ποιὰ ἁμαρτήματα δὲν παρασύρονται οἱ ἄνθρωποι, στὶς ἡμέρες ποὺ σύρει ὁ πολυάσχολος καρνάβαλος-σατανᾶς τὴν πελατεία του; Ἀστεῖα σιχαμερά, τραγούδια πορνικά, χειρονομίες ἀπρεπεῖς, πολυποσίες, πολυφαγίες, μέθες, αἰσχρολογίες, βλασφημίες, ἐξωφρενικοὶ χοροὶ Σαλώμης, αἰσχροὶ ἔρωτες καὶ συζυγικὲς ἀπάτες, εἶναι τὸ λιβάνι ποὺ καίγεται στὴν λατρεία τοῦ διονυσιακοῦ καρνάβαλου! Τὸ κίνητρο τῆς ὁποιασδήποτε μεταμφίεσης εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ἡ ὁποία μεταμφίεση ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὸ γνώρισμα τοῦ σατανᾶ. Ἀκόμα χειρότερα ὅταν περιλαμβάνει πρόσωπα τερατώδη, τραγίσια, φοβερὰ καὶ δαιμονικά! Ἐννοεῖται πώς στὸ καρναβάλι, ἀγκαλιασμένοι μὲ τοὺς ἀνθρώπους συμπορεύονται καὶ οἱ δαίμονες ΑΠΑΝΤΕΣ, γρυλίζοντας μὲ λύσσα μοχθηρὲς ἀπειλές, καὶ μουγκρίζοντας νικητήριους παιᾶνες, γιὰ τὴν χθόνια τέρψη ποὺ τοὺς προσφέρουν οἱ εἰδωλολάτρες δούλοι τους… Σὲ ὅλες τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν, ὅλων τῶν φυλῶν τῆς γῆς, οἱ εἰδωλολατρικὲς θεότητες ποὺ λατρεύονται, ἔχουν τραγίσια μορφὴ μὲ κέρατα, ἐπειδὴ ὁ διάβολος ἐμφανίζεται μὲ αὐτὴν τὴν μορφή! Γι’ αὐτὸ βρίσκουμε σὲ ὅλες τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν, αὐτὲς τὶς δύσμορφες ὄψεις, ἐπειδὴ εἶναι δαιμονικές! Ἔχουμε δηλαδὴ ἕνα ἀρχέτυπο, ποὺ εἶναι σταθερό, τὸν διάβολο, τὸ ὁποῖο ἀρχέτυπο παρουσιάζεται στὶς τερατώδεις μεταμφιέσεις τοῦ καρναβαλιοῦ. Στὴν Βασιλίδα τῶν πόλεων, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀντέδρασε μὲ ἀγρυπνία ὁλονύκτια, καὶ μὲ ἱερὴ λιτανεία ἔκαψε τὸν διάβολο, καὶ διέλυσε τὶς ὀρδὲς τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν εἰδωλολατρικὲς πομπὲς…».
Μὲ εἶχε λούσει κρύος ἱδρώτας! «Ἀκυλίνα, θὰ σοῦ εἶμαι αἰωνίως εὐγνώμων ποὺ δὲν μὲ ἄφησες νὰ παρασυρθῶ, ἀπὸ καθαρὴ ἀπροσεξία! Τὸ πῆρα σὰν κάτι ἁπλό, ὅτι θὰ καταγράφω κάτι συνηθισμένο, καὶ μετὰ τὸ ξέχασα… Σὲ κάθε Βάπτιση ποὺ πήγαινα πρόσεχα τὰ λόγια τῶν εὐχῶν, καὶ ἄκουγα στὴν ἀρχή τὴν ἀπόταξη, δηλαδὴ τὴν ἄρνηση τοῦ σατανᾶ, τὴν ἄρνηση τῶν ἔργων του, καὶ τὴν ἄρνηση ΚΑΘΕ ΠΟΜΠΗΣ ΤΟΥ! Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ποὺ βαπτίζεται, δηλώνει στὸν σατανᾶ: “σὲ ἀποτάσσομαι καὶ ἐσένα καὶ τὰ ἔργα σου, καὶ θέλω νὰ φύγω καὶ ἀπὸ κάθε πομπή σου!”. Ἀδελφή, μόλις ἀπουσίασε τὸ πνευματικὸ φῶς ἀπὸ τὸ βλέμμα μου, χαλάρωσα τὴν προσοχή μου, καὶ μὲ τὴν νωθρότητα παραλίγο νὰ πέσω στὸν πνευματικὸ θάνατο! Ὅμως εἶναι ἀπαραίτητο νὰ προοδεύουμε πάντοτε καὶ νὰ μὴ ὀπισθοχωροῦμε. Διότι εἶναι ἀδύνατον ἐκείνους, ποὺ ἔλαβαν μία φορὰ γιὰ πάντα τὸν φωτισμὸ τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας, καὶ δοκίμασαν μὲ τὴν προσωπικὴ πεῖρα τους τὴν γλυκύτητα καὶ τὸ ὕψος τῆς δωρεᾶς ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός, μὲ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τους, καὶ οἱ ὁποῖοι ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ξέπεσαν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ξανακαινουργώσει κανεὶς αὐτοὺς πρὸς μετάνοια. Καὶ εἶναι ἀδύνατον, διότι αὐτοὶ πρὸς καταστροφὴ τοῦ ἑαυτοῦ τους μὲ τὴν ἀποστασία τους, ξανασταυρώνουν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν διαπομπεύουν καὶ ἀπέναντι τοῦ κόσμου! Ὄντας οἱ ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δοκιμάσαμε πόσο γλυκὺς εἶναι καὶ πόσο εἰρηνεύει καὶ χαροποιεῖ τὴν ψυχὴ ὁ εὐαγγελικὸς λόγος τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταχρώμαστε τὶς θεῖες δωρεές, διότι θὰ συμβεῖ καὶ μὲ ἐμᾶς, ὅ,τι συμβαίνει μὲ τὴν γῆ· ἡ ὁποία μὲ τὴν βροχή, γεννάει χόρτα καὶ λαχανικὰ ὠφέλιμα καὶ χρήσιμα καὶ λαμβάνει εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν ὅμως βγάζει ἔξω ἀγκάθια καὶ τριβόλους, τότε γίνεται ἄχρηστη καὶ πλησιάζει νὰ πέσει πάνω της ἡ κατάρα! Καὶ τὸ τέλος θὰ εἶναι νὰ παραδοθεῖ στὴν φωτιά, γιὰ νὰ καοῦν τὰ ἀγκάθια καὶ οἱ τρίβολοι, ποὺ φύτρωσαν σὲ αὐτήν. Ἔτσι καὶ οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, σὰν ἄλλα χωράφια καλλιεργοῦνται ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ δέχονται σὰν ἄλλην βροχὴν τὶς θεῖες δωρεὲς γιὰ νὰ καρποφορήσουν ἀρετές. Ἀλλοίμονο σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν νὰ παράγουν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς τριβόλους τῶν κακιῶν!».
«Οἱ εὐσεβεῖς πιστοὶ πρέπει νὰ ἑνώσουμε τὶς δυνάμεις μας μὲ τὸν εὐλαβῆ Κλῆρο, καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸν κοινὸ ἀγῶνα μας θὰ μπορέσουμε νὰ νικήσουμε κατὰ κράτος τὸν σατανᾶ! Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα θεόρατο πνευματικὸ ὁπλοστάσιο! Μόλις τὰ ἱερὰ ὅπλα ποὺ διαθέτει, ἀστράψουν στὸν πνευματικὸ πόλεμο μὲ τὸν διάβολο, θὰ τὸν σαρώσουν! Ὡς χριστεπώνυμος λαὸς ἔχουμε ἱερὸ χρέος, ὁ ἕνας νὰ βοηθάει τὸν ἄλλον, ὥστε νὰ κρατήσουμε τὴν ὁμολογία τῆς Πίστεως στον Χριστό, ποὺ δώσαμε στὴν Βάπτισή μας!».
«Συμφωνῶ μαζί σου. Ἄν κάναμε μία πρόχειρη καταγραφή, στὶς ζημιὲς ποὺ ἔχουν προκαλέσει στὸν λαό μας οἱ σατανολάτρες Ἑβραῖοι, μᾶλλον θὰ ξεκινούσαμε ἀπὸ τὸν φθονερὸ τρόπο ποὺ “διαχειρίζονται” ὥς τώρα στὴν —“ἑβραϊκὴ”— Βουλὴ/τηλεκόλαση, ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς μας. Κλονίζοντας τὸ θάρρος μας, μὲ τὴν κακόπιστη κριτική τους, ἐργάστηκαν γιὰ νὰ μᾶς κλέψουν τὴν συνήθεια νὰ σκεφτόμαστε, καὶ ἐθίζοντάς μας νὰ ἀρκούμαστε στὸ ἐξωτερικὸ φαινόμενο τῶν πραγμάτων —βλέπε καρναβάλι— μᾶς ἔπεισαν πὼς μὲ τὴν φιλοσοφία τῆς ζούγκλας, ποὺ δημιουργεῖ “ΔΙΚΑΙΟ” ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ΔΥΝΑΜΗ, ἀντὶ γιὰ “γνώσεις” θὰ ἔχουμε τὶς…πλάνες, ὥστε μὲ τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀνευθυνότητα στὴν καρδιά, νὰ χάνουμε κάθε δύναμη καὶ κάθε πνευματικὴ ἰκμάδα. Τὴν ἁπαίτηση γιὰ “κατοχύρωση” τῆς πλάνης, ὥστε νὰ μετονομάζεται σὲ “δικαίωμα”, δὲν τὴν ἔχουν μόνο οἱ ἀντίχριστοι Ἑβραῖοι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐπίσης παραμένουν “κρυμμένοι”, ὅπως ὁ πατέρας τους ὁ διάβολος· ἐκεῖνοι, ποὺ ἡ αἵρεση ἔχει κατακτήσει τὴν καρδιά τους, τὴν ὁποία πλέον ἕλκει ἡ πανθρησκεία τοῦ ἀντιχρίστου! Μιλάω γιὰ τοὺς ΕΠΙΓΕΙΟΥΣ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, τοὺς συγκεκριμένους “κληρικοὺς” ποὺ μισοῦν τὸν Χριστό, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους… “ἀπολύτως ἐλεύθερους” νὰ αὐθαιρετοῦν, ἀκολουθῶντας τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὸν Πατριάρχη, ἀνέβηκαν στὸ βάθρο τῆς ἀθεΐας! Στὴν οὐσία ἐξίσωσαν τοὺς ἑαυτούς τους μὲ τοὺς ἐνθουσιώδεις “ἱερεῖς” καὶ “ἀρχιερεῖς” τῆς ἀρχαίας ἀσέβειας, ποὺ ἐνθάρρυναν τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ “τελοῦν” τὶς ἀσχημοσύνες ἐλεύθερα, ἀφοῦ τὸ ἀπαιτοῦσε ὁ δαίμονας “Διόνυσος”. Ἄλλωστε, καὶ οἱ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ γονατίζουν μπροστὰ στὸν ἑωσφόρο, στὶς παγκόσμιες αἱρετικὲς φωλιὲς ποὺ μαζεύονται, μὲ ὅλους τοὺς ἑωσφοριστές συναδέλφους τους… Ὁπότε ἐδῶ καὶ δεκαετίες, παρακολουθοῦν στὴν κοινωνία —καὶ στὸ καρναβάλι—, τὰ ἔνστικτα καὶ τὶς ὁρμὲς ποὺ κυκλοφοροῦν δίχως χαλινό, γνωρίζοντας πὼς αὐτὰ γρήγορα θὰ καταντήσουν κτηνώδη… Ἐπειδὴ Ἀκυλίνα, εἶναι ματαιολόγοι καὶ φρεναπάτες, τὸ ἀπολαμβάνουν ποὺ οἱ ἀπογοητευμένες κοινωνίες, οἱ ψυχρές καὶ χωρὶς καρδιά, ζαρώνουν τὴν διάνοια τῶν Χριστιανῶν μέσα στὰ ἕτοιμα καλούπια τῆς ἐκτροπῆς καὶ τῆς αἰσχύνης! Ὄχι μόνο δὲν ἐμπόδισαν τὸ καλούπι τοὺ καρναβαλιοῦ, ἀλλὰ ἐνθουσιάστηκαν μὲ τὸ ἑπόμενο, ποὺ μετατράπηκε σὲ “δικαίωμα”, τὴν ἑπόμενη πομπὴ τοῦ σατανᾶ, ποὺ σύρει μαζὶ καὶ τὰ ΑΡΣΕΝΟΘΗΛΕΑ… Ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ προσκυνᾶνε τὸν διάβολο, τὸν “τιμοῦν” καὶ μὲ τόσες ἀκόμα σατανικὲς γιορτές, ποὺ κάνουν ὅτι δὲν βλέπουν· ὅπως ὁ “Βαλεντίνος”, τὸ “χάλογουίν” ποὺ ἐπισήμως πέρασε στὰ σχολεῖα κρυφὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς, οἱ “παγκόσμιες ἡμέρες”, οἱ πανηγυρικὲς γιορτὲς “τῶν φαγώσιμων”, τὰ Χριστούγεννα “δίχως τὸν Χριστό”, καὶ ἄλλες. Τελικὰ οἱ ἀντίχριστοι “κληρικοὶ” εἶναι “ἀδέλφια” μὲ τοὺς Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι βρίσκουν ἀναγκαῖο νὰ καταστρέψουν τὴν Πίστη, νὰ ἀποσπάσουν ἀπὸ τὸν νοῦ μας τὴν ἀρχὴ τῆς Θεότητος καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ να ὑποκαταστήσουν σὲ Αὐτά, τοὺς ὑλικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες… Ἴσως εἶπα πολλά, ἀλλὰ ἤθελα νὰ καταλήξω ἐδῶ: κατὰ τὴν γνώμη μου, οἱ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ ἔχουν ἑβραϊκὴ καρδιά. ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΟΥΝ μὲ τοὺς καρναβαλικοὺς ἐξωφρενισμοὺς τοῦ κόσμου ποὺ ἀποστάτησε ἀπὸ τὸν Κύριο, τὴν ἡμέρα ποὺ στὴν Ἐκκλησία ἀκούστηκαν οἱ ὕμνοι τῆς Κυριακῆς τῆς ἐξώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Παράδεισο τῆς πνευματικῆς τρυφῆς! Ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι εἶναι ἔξαλλοι ἀπὸ χαρά, καὶ συνεορτάζουν μὲ τὴν κοινωνία ποὺ συνεχῶς βυθίζεται στὰ Σόδομα, ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα ποὺ οἱ Ὀρθόδοξοι βιώνουμε βαθειὰ τὴν πικρὸτατη θλίψη ποὺ προξενεῖ στὴν ψυχή μας ἡ ἠθικὴ πτώση τοῦ Ἀδάμ, ποὺ μὲ τὴν ἀνυπακοὴ στὸν Πατέρα-Θεό ἀπώθησε τὴν ἀγάπη Του! Μὲ τὴν ἁμαρτία ἔχασε τὴν πνευματικὴ καθαρότητά του, μαζὶ μὲ τὴν “ἄλυπη ζωή”! Εἶναι σὰν νὰ καθόμαστε κι ἐμεῖς δίπλα στὸν Ἀδάμ, ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Παράδεισο, καὶ νὰ θρηνοῦμε γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ ἀπογύμνωσή μας ἀπὸ τὴν θεία Χάρη… Ἀλίμονο σὲ ἐμᾶς, ποὺ πειστήκαμε μὲ πονηρὴ ἀπάτη, καὶ ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὴν ἄμεση ἐπικοινωνία μὲ τὸν Χριστό! Τὸ εἶχες σκεφτεῖ, Ἀκυλίνα; Ὅτι ἐδῶ καὶ πολὺ πολὺ καιρό, κάποιοι ἀντίθεοι τοποθέτησαν εἰδικὰ στὴν ἡμέρα τῆς ἐκδίωξής μας ἀπὸ τὸν Παράδεισο, τὸ ξεφάντωμα τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ πανηγυρίζουν μαζί του; Οἱ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ πολιτικοί, δὲν μποροῦν νὰ κρύψουν τὴν χαρά τους, ποὺ ὁ πονηρὸς ὄφις ἐξαπάτησε τὸν ἄνθρωπο! Γι’ αὐτὸ δὲν θέλουν νὰ ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ τὸν χρόνο νὰ ἐξετάζουν τὴν καρδιά τους, ἐπειδὴ ἐκείνη θὰ δείξει ὅλες τὶς πλάνες ποὺ τὴν πληγώνουν…».
«Παρασκευή, στὴν Α΄ ἐπιστολὴ πρὸς Ἰωάννη* διαβάζουμε, πὼς οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουμε ἀναγεννηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ μὲ τὴν σταθερότητά μας στὴν ἀληθινῆ διδασκαλία ἔχουμε νικήσει τοὺς αἱρετικούς, τοὺς προδρόμους τοῦ ἀντιχρίστου· διότι ὁ Θεὸς, ποὺ εἶναι μέσα μας καὶ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς ἐνισχύει, εἶναι μεγαλύτερος καὶ δυνατότερος, παρὰ ὁ σατανᾶς, ποὺ ἐνεργεῖ καὶ ἄρχει στὸν ἀμετανόητο κόσμο. Στὴν εὐχὴ τοῦ Βαπτίσματος, ὁ ἱερέας ἔχει τὸ χέρι του πάνω στὸ κεφάλι τοῦ βαπτιζόμενου, καὶ εὔχεται: “ἀπόστησον ἀπ’ αὐτοῦ τὴν ΠΑΛΑΙΑΝ ΕΚΕΙΝΗΝ ΠΛΑΝΗΝ”! Μετὰ μὲ τὴν ἐξομολόγηση, γίνεται ἡ θεραπεία γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, προσωπικά! Ἡ προσευχὴ εἶναι προσωπικὴ γιὰ τὸν καθένα, καὶ ἐκφράζει τὰ μύχια τῆς ψυχῆς. Ἡ σχέση μὲ τὸν Κύριο εἶναι κατεξοχὴν προσωπική. Δὲν ὑπάρχει δεύτερη σὲ ὅλον τὸν κόσμό, ὅπως δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἄνθρωπος σὰν ἐμένα. Ὅ,τι χρειάζομαι οὐσιῶδες, πρέπει νὰ εἶναι κομμένο καὶ ῥαμμένο μόνο γιὰ ἑμένα! Ὁ Θεὸς ἔφτιαξε τὸν κόσμο γιὰ νὰ δοξάζεται καὶ νὰ τιμᾶται τὸ Πανάγιο Ὄνομά Του καὶ ἡ θεία Χάρις Του, ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, διότι αὐτὴ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶναι ἡ αἰτία τῆς θεώσεως καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου! Ἡ ζωὴ τοῦ ἁγνοῦ Χριστιανοῦ εἶναι γεμάτη τάξη καὶ καθαρότητα! Δόξα τῷ Θεῷ!».
«Καλὰ λές! Ὅσα χρόνια κι ἄν περάσουν, ἤ μᾶλλον ὅσοι αἰῶνες, οἱ ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου παρουσιάζονται πάντοτε νέες, καὶ μὲ νέα ἀκτινοβόλα ἀνταύγεια στὴν ζωή μας! Αὐτὸς ποὺ θὰ τὶς μελετήσει μὲ σοβαρότητα, θὰ βρίσκει πάντα νέο φῶς, νέα δύναμη, καὶ νέα ἐπίδραση στὴν ψυχή του! Ὁπότε μὲ τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ στήριγμα, θὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ κάθε ἑπόμενη ὕπουλη ἐπίθεση ποὺ μηχανεύτηκαν οἱ πολιτικοί, κατ’ ἐντολὴ τῶν Ἑβραίων. Ὅλοι οἱ πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου συνεργάζονται γιὰ νὰ μᾶς ἐξαπατήσουν τοὺς Ἕλληνες, καὶ νὰ μᾶς ἐξαναγκάσουν στὴν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ. Γιὰ νὰ ξαναδῶ τὶς ὁδηγίες τῶν ἀπογόνων τοῦ ὄφεος, τί πανουργίες γράφουν στὰ “Πρωτοκολλά τους”… “Κάθε δημοκρατία διέρχεται ἀπὸ διάφορα στάδια. Τὸ πρῶτο μοιάζει μὲ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς μανίας τυφλοῦ [ὑπερήφανου ἄθεου] ποὺ πηγαίνει ἀπὸ τὴν μία πτώση στὴν ἄλλη. Τὸ δεύτερο εἶναι αὐτὸ τῆς δημαγωγίας [ἀντίχριστοι νόμοι=ἀμορφωσιὰ+ πλεονεξία καὶ ἀλαζονεία ἀπὸ διαφήμιση], ἀπὸ τὴν ὁποία γεννιέται ἡ ἀναρχία [=ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ, καρναβάλι, ἐγκληματικότητα, γονεῖς ποὺ σκοτώνουν τὰ ἔμβρυά τους]. Ἔπειτα ἔρχεται ὁ δεσποτισμός [μνημόνια ἀνεξέλεγκτης ἀφαίμαξης τῆς Ἑλλάδος, φυλακίσεις μέσα στὸ σπίτι, θανατηφόρα ἐμβόλια ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τοῦ ὅπλου, προσωπικὸς ἀριθμός γιὰ παράδοσή μας στὸν ἑωσφόρο, προγραμματισμένη ἀνεργία, προδοτικὴ ἀπογύμνωση τῆς Πατρίδος ἀπὸ τὸν πολεμικὸ ἐξοπλισμό της, πισώπλατο μαχαίρωμα-κλέψιμο τῶν χρημάτων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιὰ νὰ ΧΑΡΙΣΤΟΥΝ στὴν Οὐκρανία, ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδος, σφάξιμο τῶν ζωντανῶν γιὰ νὰ πεινάσουμε καὶ νὰ μᾶς κλωτσᾶνε οἱ Ἑβραῖοι]· ὄχι δεσποτισμὸς νόμιμος καὶ δεδηλωμένος, καὶ ἑπομένως ὑπεύθυνος [ἡ Ὀρθοδοξία μας], ἀλλὰ δεσποτισμὸς ἀόρατος καὶ ἄγνωστος πλὴν αἰσθητός, ἀσκούμενος ἀπὸ μυστικὴ ὀργάνωση, ποὺ ἐνεργεῖ μὲ πολὺ λιγότερη εὐσυνειδησία [κλείσιμο τῶν δρόμων ἀπὸ τὴν ἀστυνομία, πρὸς συκοφάντιση τῶν ἀγροτοκτηνοτρόφων, φασιστικὴ ἀπαγόρευση ἀπόδοσης τιμῶν στοὺς ἥρωές μας], καθόσον ἐνεργεῖ ὑπὸ τὴν σκέπη διαφόρων πρακτόρων ποὺ τοὺς ἐναλλάσσουμε, γιὰ νὰ μὴν πληρώνουμε μακρὲς ἐκδουλεύσεις. / Ποιὰ μορφὴ διοίκησης μπορεῖ νὰ δώσει κάποιος σὲ κοινωνίες, ποὺ ἡ διαφθορὰ εἰσέδυσε παντοῦ, καὶ ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ φτάσει κάποιος στὸν πλοῦτο εἶναι νὰ γίνει λωποδύτης; Ἤ στὶς κοινωνίες ποὺ βασιλεύει ἡ ἀκολασία τῶν ἠθῶν, καὶ ἡ ἠθικὴ συγκρατεῖται μόνο μὲ τὶς τιμωρίες καὶ τοὺς σκληροὺς νόμους, καὶ ὄχι μὲ τὶς ἀρχὲς ποὺ παραδέχονται ἑκουσίως οἱ πολῖτες, ἀφοῦ τὰ αἰσθήματά τους γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν θρησκεία τους, τὰ καταπνίγουμε μὲ κοσμοπολίτικες δοξασίες [καρναβάλι, ὁμοφυλοφιλία, παρένθετες μητέρες]; Ποιὰ μορφὴ κυβέρνησης νὰ δώσει κάποιος στὶς κοινωνίες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν δεσποτικὴ μορφὴ ποὺ θὰ περιγράψω παρακάτω; Θὰ κανονίσουμε τεχνητὰ ὅλες τὶς πράξεις τοῦ πολιτικοῦ βίου τῶν ΥΠΗΚΟΩΝ ΜΑΣ μὲ νέους νόμους, ποὺ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ποὺ τοὺς χορηγήθηκαν ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, καὶ ἡ βασιλεία μας θὰ ἐκδηλωθεῖ μέσα ἀπὸ ἕναν δεσποτισμὸ τόσο ἐπιβλητικό, ὥστε νὰ εἶναι σὲ θέση, παντοῦ καὶ γιὰ πάντα νὰ σιγήσει τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θὰ θέλουν νὰ μᾶς κάνουν ἀντιπολίτευση καὶ θὰ εἶναι δυσαρεστημένοι. / Μέρος τῆς διοικητικῆς μεγαλοφυΐας μας εἶναι καὶ ἡ τέχνη νὰ κυβερνᾶμε τὶς μᾶζες καὶ τὰ ἄτομα μέσα ἀπὸ θεωρίες, καὶ φρασεολογίες ποὺ συνδυάζουμε μὲ ἐπιτηδειότητα, ἤ μέσα ἀπὸ κανονισμοὺς τοῦ κοινωνικοῦ βίου καὶ ἄλλων εὐφυῶν τρόπων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ Χριστιανοὶ δὲν καταλαβαίνουν τίποτα. Στὴν τέχνη αὐτὴ ποὺ ἀναπτύξαμε μὲ τὴν ἀνάλυση, τὴν παρατηρητικότητα καὶ τὴν λεπτεπίλεπτη ὀργανωτικότητα, εἴμαστε μοναδικοὶ καὶ δὲν ἔχουμε ἀντιπάλους. Μόνο οἱ Ἰησουΐτες μποροῦν νὰ ἐξισωθοῦν μαζί μας, ἀλλὰ καταφέραμε καὶ τοὺς ὑποτιμήσαμε στὰ μάτια τοῦ ἠλίθιου πλήθους, διότι αὐτοὶ σχημάτισαν ἐμφανὴ ὀργάνωση, ἐνῶ ἐμεῖς μένουμε στὴν ἀφάνεια μὲ τὴν μυστικὴ ὀργάνωσή μας. Ἄλλως τε τί τὸν ἐνδιαφέρει τὸν κόσμο γιὰ τὸ ποιὸν ἀφέντη θὰ ἔχει; Τί τὸν νοιάζει ἄν εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ καθολικισμοῦ, ἤ ὁ φασίστας ὁ Ἑβραῖος; Γιὰ ἐμᾶς ποὺ εἴμαστε ὁ ἐκλεκτὸς λαός, εἶναι σημαντικότατο. Μία παγκόσμια συμμαχία τῶν Χριστιανῶν θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς ὑποτάξει, ἀλλὰ προστατευόμαστε ἀπὸ αὐτὸν τὸν κίνδυνο μὲ τὴν βαθειὰ διχόνοια ποὺ τοὺς σπείραμε, τὴν ὁποία δὲν μποροῦν πλέον νὰ βγάλουν ἀπὸ τὴν καρδιά τους. Ἀντιτάξαμε τὰ θρησκευτικὰ καὶ ἐθνικὰ μίση τοῦ ἑνὸς ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ποὺ τοὺς τὰ καλλιεργοῦμε ἐδῶ καὶ εἴκοσι αἰῶνες. Γι’ αὐτὸ καμία κυβέρνηση δὲν θὰ βρεῖ πουθενὰ βοήθεια [εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν!]. Κάθε χώρα θὰ νομίζει μία συμφωνία ἐναντίον μας, ὡς ἐπιβλαβῆ γιὰ τὰ δικά της συμφέροντα. Εἴμαστε πανίσχυροι. Πρέπει νὰ μᾶς λαμβάνουν ὐπ’ ὄψιν. Οἱ δυνάμεις δὲν μποροῦν νὰ συνάψουν οὔτε τὴν μικρότερη συμφωνία, ἄν δὲν πάρουμε καὶ ἐμείς μέρος σὲ αὐτὴν. [πολεμικὲς προετοιμασίες στὴν Εὐρώπη καὶ παντοῦ]. / Οἱ προφῆτες μᾶς ἔχουν πεῖ ὅτι εἴμαστε οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ θεοῦ γιὰ νὰ κυριαρχήσουμε σὲ ὅλη τὴν γῆ. Τὸ χρυσὸ εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη τῶν κρατικῶν μηχανισμῶν. Ὅλοι οἱ τροχοὶ τοῦ κυβερνητικοῦ μηχανισμοῦ ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἕνα ἐλατήριο, τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὰ χέρια μας, καὶ εἶναι τὸ χρυσό. / Ἕνα ἀκόμα μυστικὸ γιὰ νὰ κυβερνᾶμε μὲ ἐπιτυχία, εἶναι νὰ πολλαπλασιάζουμε τόσο τὰ ἐλαττώματα τοῦ λαοῦ, τὶς κακὲς συνήθειες, τὰ πάθη, καὶ νὰ ἐπεμβαίνουμε στοὺς κανόνες τῆς ζωῆς του· ὥστε κανεὶς νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει αὐτὸ τὸ χάος, καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ μὴν συνεννοοῦνται μὲ τοὺς ἄλλους. Ἐπιπλέον, αὐτὴ ἡ τακτικὴ θὰ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ῤίχνει τὴν διχόνοια σὲ ὅλα τὰ κόμματα, καὶ νὰ διαλύει τὶς συνενωμένες δυνάμεις ποὺ δὲν θέλουν ἀκόμα νὰ ὑποτάσσονται σὲ ἐμᾶς. Αὐτὴ ἡ τακτικὴ θὰ ἀποθαρρύνει κάθε ἀτομικὴ πρωτοβουλία [ !!! ], ἀκόμα καὶ πνευματική. Μᾶς εἶναι ἀναγκαῖο νὰ διευθύνουμε τὴν ἀνατροπὴ τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε τὰ χέρια τους νὰ ἀποθαρρύνονται μπροστὰ σὲ κάθε ἀπέλπιδα ἀδυναμία, ποὺ θὰ ἀπαιτεῖ πρωτοβουλία [ !!! ]. Ἡ προσπάθεια ποὺ βασίζεται στὸ πολίτευμα τῆς ἀπεριόριστης ἐλευθερίας εἶναι ἀνίσχυρη, ἐπειδὴ προσκρούει στὶς ἐλεύθερες προσπάθειες τῶν ἄλλων. Ἀπὸ τὶς προσκρούσεις αὐτὲς γεννιοῦνται ὀδυνηρὲς ἠθικὲς ῥήξεις, πλάνες καὶ ἀποτυχίες. Θὰ κουράζουμε τόσο πολὺ τοὺς Χριστιανοὺς μὲσῳ αὐτῆς τῆς ἀπεριόριστης ἐλευθερίας, ὥστε θὰ τοὺς ἐξαναγκάσουμε νὰ μᾶς προσφέρουν μία διεθνῆ ἐξουσία, μὲ τέτοια διάταξη, ὥστε νὰ περιλάβει τὶς δυνάμεις ὅλων τῶν κρατῶν τοῦ κόσμου, χωρὶς νὰ τὶς συντρίψει, καὶ νὰ σχηματίσει τὴν ὑπέρτατη κυβέρνηση. Στὶς σημερινὲς κυβερνήσεις θὰ θέσουμε μία ἀπειλή, ποὺ θὰ ὀνομάζεται διοίκηση τῆς ὑπέρτατης κυβέρνησης. Τὰ χέρια της θὰ εἶναι ἁπλωμένα πρὸς κάθε κατεύθυνση, σὰν ἅρπαγες, καὶ ὁ ὀργανισμός της θὰ εἶναι τόσο κολοσσιαῖος, ὥστε ὅλοι οἱ λαοὶ κατ’ ἀνἀγκη, θὰ ὑποταχθοῦν σὲ αὐτὴν”…».
«Τί ὡραῖα ποὺ εἶναι, καλή μου Παρασκευή, ποὺ ζοῦμε τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ! Τὰ βασικὰ ἐφόδια ποὺ χρειάζεται νὰ διδαχτοῦμε, εἶναι ἡ ταπείνωση καὶ ἡ ἀγάπη, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξαναγεννηθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό! Τὸ Μυστήριο τῆς Ταπείνωσης καὶ τῆς Άγάπης τοῦ Ὑιοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε Ὑιὸς τοῦ ἀνθρώπου, δὲν μᾶς φτάνει ὄλη ἡ ζωή μας γιὰ νὰ τὸ μελετήσουμε. Διαβάζουμε ἀπὸ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο: “Ὁ Ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, εἰσέρχεται μέσα στὴν ἴδια τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο, φοράει τὴν σάρκα πρὸς χάριν τῆς σαρκός, καὶ παίρνει ψυχὴ πνευματική, χάριν τῆς ψυχῆς μου, καθαρίζοντας ἔτσι τὸν ὅμοιο μὲ τὸ ὅμοιό Του! Πόσο ἀξιοθαύμαστη εἶναι ἡ νέα ἕνωση! Πόσο παράδοξη εἶναι ἡ σύνθεση! Ὁ ἀπερινόητος περιορίζεται. Ὁ πλουτίζων πτωχαίνει, παίρνοντας τὴν σάρκα μου, γιὰ νὰ γίνω ἐγὼ πλούσιος μὲ τὴν θεότητά Του. Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι γεμᾶτος ἀδειάζει ἀπὸ τὴν δόξα Του, γιὰ νὰ γευθῶ ἐγὼ τὴν πληρότητά Του! Ἄναψε σὰν λυχνάρι τὴν δική Του σάρκα καὶ ἐσκούπισε τὴν οἰκία, καθαρίζοντας τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ ἀναζήτησε τὴν δραχμή, τὴν εἰκόνα δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶχε καταχωνιασθῆ ἀπὸ τὰ πάθη, γιὰ νὰ τὴν σώση, καλῶντας τοὺς φίλους, γιὰ νὰ τοὺς κάνη κοινωνοὺς τῆς εὐφροσύνης καὶ μύστας τῆς θείας οἰκονομίας. Ἄς γίνουμε ὅπως ὁ Χριστός, ἐπειδὴ καὶ Αὐτὸς ἔγινε ὅπως καὶ ἡμεῖς, ἄς γίνουμε θεοὶ γιὰ Αὐτὸν, ἐπειδὴ καὶ Ἐκεῖνος ἔγινε γιὰ μᾶς ἄνθρωπος!”».
4 ἀδύνατον γὰρ τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος ἁγίου
5 καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ῥῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος,
6 καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.
7 γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ’ αὐτῆς πολλάκις ἐρχόμενον ὑετόν καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι’ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ·
8 ἐκφέρουσα δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους, ἀδόκιμος καὶ κατάρας ἐγγύς, ἧς τὸ τέλος εἰς καῦσιν
4 Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ προοδεύουμε πάντοτε καὶ νὰ μὴ ὀπισθοχωροῦμε. Διότι εἶναι ἀδύνατον ἐκείνους, ποὺ ἔλαβαν μία φορὰ γιὰ πάντα τὸν φωτισμὸ τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας, καὶ δοκίμασαν μὲ τὴν προσωπική τους πεῖρα τὴν γλυκύτητα καὶ τὸ ὕψος τῆς δωρεᾶς, ποὺ μᾶς δίνεται ἀπὸ τὸν ἐπουράνιο Θεό, μὲ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, καὶ ἔγιναν μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 5 καὶ οἱ ὁποῖοι δοκίμασαν πόσο γλυκὺς εἶναι καὶ πόσο εἰρηνεύει καὶ χαροποιεῖ τὴν ψυχὴ ὁ εὐαγγελικὸς λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ οἰ ὁποῖοι ἔλαβαν πεῖρα καὶ τῶν ὑπερφυσικῶν δυνάμεων καὶ θαυμάτων, ποὺ ἄρχισαν τώρα εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ Μεσσία, καὶ πρόκειται νὰ ἐκδηλωθοῦν μὲ τελειότητα στὴν μέλλουσα ζωή, 6 καὶ οἱ ὁποῖοι ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ξέπεσαν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ξανακαινουργώσει κανεὶς αὐτοὺς πρὸς μετάνοια. Καὶ εἶναι ἀδύνατον, διότι αὐτοὶ μὲ τὴν ἀποστασία τους ξανασταυρώνουν πάλι, πρὸς καταστροφὴ τοῦ ἑαυτοῦ τους, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν διαπομπεύουν καὶ ἀπέναντι τοῦ κόσμου. 7 Ἂς μὴ καταχρώμαστε λοιπὸν τὶς θεῖες δωρεές, διότι θὰ συμβεῖ καὶ μὲ ἐμᾶς, ὅ,τι συμβαίνει μὲ τὴν γῆ, ἡ ὁποία ἤπιε τὴν βροχή, ποὺ πέφτει συχνὰ σὲ αὐτή, καὶ γεννάει χόρτο καὶ λαχανικὰ ὠφέλιμα καὶ χρήσιμα σὲ ἐκείνους, γιὰ τοὺς ὁποίους καλλιεργεῖται, λαμβάνει εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό. 8 Ὅταν ὅμως βγάζει ἔξω ἀγκάθια καὶ τριβόλους, τότε γίνεται ἄχρηστη καὶ πλησιάζει νὰ πέσει πάνω της ἡ κατάρα, καὶ τὸ τέλος θὰ εἶναι νὰ παραδοθεῖ στὴν φωτιά, γιὰ νὰ καοῦν τὰ ἀγκάθια καὶ οἱ τρίβολοι, ποὺ φύτρωσαν σὲ αὐτήν. Ἔτσι καὶ οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, σὰν ἄλλα χωράφια καλλιεργοῦνται ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ δέχονται σὰν ἄλλην βροχὴν τὶς θεῖες δωρεὲς γιὰ νὰ καρποφορήσουν ἀρετές. Ἀλλοίμονο σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν νὰ παράγουν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς τριβόλους τῶν κακιῶν. (Ἑβρ.6,4-8)
* Α΄ Ἰωα. 4,4
Τὸ κείμενο βασίζεται στὸ βιβλίο
— ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ, τοῦ γνήσιου κληρικοῦ, ἄγρυπνου θεολόγου καὶ ἀσκητῆ ἱερομονάχου, μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα.
Πιὸ κάτω βρίσκονται τὸ τέταρτο καὶ τὸ πέμπτο κεφάλαιο τῶν Πρωτοκόλλων τῆς Σιῶν. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ γνωρίζουμε αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες.
ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΗΣ ΣΙΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΑ: ΤΕΤΑΡΤΟ καὶ ΠΕΜΠΤΟ
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
