-Οὐ μὴ ἐξαλείψω τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τῆς βίβλου τῆς ζωῆς

Κούμπωσα τὸ μπουφάν μου, καὶ χωρὶς νὰ γυρίσω γιὰ νὰ κοιτάξω τὴν μαμά μου, ποὺ ἑτοίμαζε τὰ μικρότερα ἀδέρφια μου, ξεκίνησα μὲ βιάση γιὰ τὴν ἐξώπορτα, γιὰ νὰ προλάβω νὰ φτάσω στὸ σχολεῖο ἐγκαίρως. Ἐκείνη ὅμως μὲ πρόλαβε· ξεχνῶντας τὸν τσακωμὸ ποὺ εἴχαμε χθές, μὲ τὸ χέρι της κράτησε τὸ δικό μου, καὶ ἀποκαλύπτοντάς μου τὸ βλέμμα μιᾶς καρδιᾶς ποὺ ἔλαμπε ἀπὸ μητρικὴ τρυφερότητα, μοῦ εἶπε μὲ ζεστασιά: «Παραδώσου μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, Φοίβη!». Τραβῶντας με πάνω της μὲ ἀγκάλιασε, καὶ κόλλησε τὸ μάγουλό της στὸ δικό μου. Τὰ δάκρυα ποὺ ἀνέβηκαν στὰ μάτια μου μᾶλλον τὰ καθάρισαν, ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς τρίχρονης ἀναισθησίας, καὶ σὰν νὰ εἶχα νὰ τὴν δῶ γιὰ καιρό, ἀνακάλυψα στὸ πρόσωπό της σημάδια ἐξάντλησης. Σὰν νὰ ἐπανῆλθα ἀπὸ “ἀμνησία”, γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἔλυνε ἡ μαμά μου τὰ προβλήματά της, συνειδητοποίησα πὼς γιὰ ὅλη αὐτὴν τὴν ἔνταση ποὺ ζοῦμε ἀφ’ ὅτου πῆγα στὸ Γυμνάσιο, ἐκείνη μᾶλλον εἶχε ἐντείνει τὴν προσευχή της… Μὴν ξέροντας τί νὰ πῶ, βγῆκα στὸ δρόμο μὲ τὴν καρδιὰ ἀνάστατη, γιὰ τὰ ψέματα ποὺ τῆς εἶχα πεῖ. Τὸ πρῶτο ἔφερε ἕνα δεύτερο, γιὰ νὰ τὸ ὑποστηρίξει, καὶ αὐτὸ ἕνα τρίτο γιὰ νὰ σκεπάσει τὰ προηγούμενα, καταλήγοντας σύντομα σὲ ὁλόκληρο “κομπολόι ψεμάτων!”. Ἦταν γιὰ ἐμένα μεγάλη ντροπὴ νὰ μαθευτεῖ χθές, πὼς εἶχα κυκλοφορήσει στὴν πόλη μὲ δανεικὴ φούστα κατὰ πολὺ κοντύτερη ἀπὸ ὅ,τι μοῦ ἐπέτρεπαν! Ἡ μαμά μου εἶπε πὼς τὶς γυναῖκες τὶς ξεγυμνώνει ὁ διάβολος, καὶ πὼς τὸ ὑλικὸ τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀπάτη, ἡ ὁποία στοχεύει στὴν ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς στὸν ἀπόλυτο ἐχθρό της· ὁ πατέρας μου εἶπε πὼς ὁ μισθὸς τοῦ ψεύδους εἶναι ἡ γελοιοποίηση, ὁ ἐξευτελισμὸς καὶ ἡ ψυχικὴ καταστροφή. Ὅμως οἱ τρόποι ποὺ ἔψαχνα γιὰ νὰ κάνω ἐν τέλει αὐτὸ ποὺ ἤθελα, ἦταν ἁπλῶς… ἡ “φυσικὴ” ἀντίδρασή μου στὴν “ἄδικη” συμπεριφορά τους, στὴν ἄρνησή τους νὰ μοῦ ἐπιτρέπουν ῥοῦχα σὰν αὐτὰ ποὺ φοροῦσαν τὰ περισσότερα κορίτσια στὸ σχολεῖο. Οἱ μπλοῦζες ποὺ ἀφήνουν ἔξω τὴν κοιλιά, γιὰ παράδειγμα, εἶναι τόσο χαριτωμένες! Ἐλάχιστες φίλες μου δὲν ἔχουν, ἄρα δὲν ὑπῆρχε κανένας λόγος νὰ μοῦ κάνουν διάλεξη, ἐπειδὴ κατὰ τὴν γνώμη τους ἦταν “λάθος” νὰ τὶς φορᾶμε… Βλέποντας χθὲς πὼς οἱ γονεῖς μου ἐξάντλησαν τὴν αὐστηρότητά τους πάνω μου, δηλώνοντάς μου πὼς θὰ φοράω “σεμνὰ” ῥοῦχα, κλείστηκα στὸ δωμάτιό μου, καὶ ὑποφέροντας ποὺ δὲν καταφέρναμε νὰ συνεννοηθοῦμε, ἔκλαιγα ἀπαρηγόρητη. Μετά, ὅλη αὐτὴ ἡ ὑπερέντασή μου μεταβλήθηκε σὲ θυμό, ποὺ μὲ διελυσε. Ἕνοιωθα ὅπως ἀκριβῶς ὅταν σφοδροὶ ἄνεμοι ῥιχτοῦν στὸ πέλαγος καὶ ἀναταράζουν τὰ πάντα, ὥστε ἡ ἄμμος τοῦ βυθοῦ νὰ βγεῖ στὴν ἐπιφάνεια καὶ αὐτοὶ ποὺ ταξιδεύουν νὰ κινδυνεύουν! Ὅλα ἔμοιαζαν νὰ βρίσκονταν μέσα σὲ θαλασσοταραχή! Τὸ σῶμα συγκλονιζόταν ὅπως συνταράζεται ὁλόκληρο τὸ σκάφος, καὶ μέσα σὲ σκοτάδι πυκνό, ὅλοι χάνονταν καὶ ἐγκατέλειπαν τὶς θέσεις τους. Ὅσο περίμενα στὴν στάση τὸ λεωφορεῖο, τώρα, πῆγα πίσω στὸν χρόνο, στὴν μεγάλη ἀλλαγὴ ποὺ βίωσα ὡς γυμνασιοκόριτσο πιά. Τότε δὲν ἤμουν ἀκόμα ἀρκετὰ ὤριμη γιὰ νὰ μπορῶ νὰ περιγράψω τὸ πρόβλημά μου· τώρα ξέρω πὼς ὅταν ὁ πολιτισμός μας βρίσκεται σὲ μεταβατικὸ στάδιο ταχείας ἐξέλιξης, οἱ ἀξίες καὶ ὁ τρόπος ζωῆς βρίσκονται σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὰ τοῦ παρελθόντος. Μὲ τὴν Ταρσῶ, ἤμασταν τὰ μόνα παιδιὰ στὴν τάξη ποὺ νηστεύαμε τὶς Τετάρτες καὶ τὶς Παρασκευές, γεγονὸς ποὺ μόλις μαθεύτηκε, ἔσκασε σὰν βόμβα! Εἰδικὰ ἡ Ἀδράστεια, ποὺ οἱ γονεῖς της ἦταν καὶ οἱ δύο ἐπιστήμονες, πίστευε πὼς ἡ ἠθικὴ εἶναι μονάχα ζήτημα κρίσης, καὶ ὄχι ἕνα γεγονὸς ποὺ εἶχε τὶς δικές του συνέπειες. Σὰν νὰ τὸ ἔκαναν ἐπίτηδες, στὸ διάλειμμα ἔτρωγαν ὅλοι τους σοκολάτα, προσφέροντας πρόθυμα καὶ σὲ ἐμᾶς ποὺ νηστεύαμε, βεβαιώνοντάς μας πὼς οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦν νὰ τῆς ἀντισταθοῦν, ἀλλὰ καὶ χωρὶς αὐτὴ ἡ ζωὴ ἦταν “ἄγευστη”! Κατὰ συνέπεια ὅποιος “ἐμποδιζόταν” ἀπὸ αὐτὴ κατέληγε προβληματικός, δηλώνοντας πὼς κατὰ πᾶσα πιθανότητα, ἔτσι “ἐλαττωματικὸς” θὰ ἦταν καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα… Μόλις συνειδητοποίησα πὼς γιὰ τὸ ἦθος ποὺ ὑπερασπιζόμουν, μοῦ καταλόγιζαν “ἐνοχή”, καὶ ἀντιλήφθηκα τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο μὲ ἀπομόνωναν καὶ μὲ σχολίαζαν —δηλαδὴ μὲ τιμωροῦσαν—, ἄρχισα νὰ προσέχω τὸν πολὺ διαφορετικὸ τρόπο τους στὸ ντύσιμο, τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς δυνατότητες “ἐλευθερίας”. Ὅταν καμάρωναν γιὰ τὸν προχωρημένο τρόπο σκέψης τῶν γονιῶν τους, οἱ ὁποῖοι ἀναγνώριζαν πὼς τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν, ἄρα μποροῦσαν νὰ κρίνουν μόνα τους τὸ σωστό, ἐγὼ κατέβαζα τὸ κεφάλι. Οἱ σκέψεις πὼς ἦταν “ἄδικο” νὰ μὴν μποροῦσα νὰ φάω σοκολάτα κάποιες ἡμέρες, “φούσκωνε” μὲ θυμὸ τὴν καρδιά μου, ἡ ὁποία σταδιακὰ ἄρχισε νὰ κατακρίνει τοὺς γονεῖς μου. Ὅταν τὸ πῆρα ἀπόφαση ὅτι θὰ τοὺς παρακούσω, ὥστε νὰ ἀρθεῖ ἐπιτέλους ἡ ἀσήκωτη ἔνοχὴ τῆς “ἄγευστης ζωῆς” ποὺ μοῦ καταλόγιζε ὁ κόσμος ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου, καὶ νὰ “ἀπελευθερωθῶ” ἀπὸ τὴν ἀδιάλλακτη πίεση ποὺ ἔνοιωθα στὸ σχολεῖο, πέτυχα τὸν “ἄπιαστο” στόχο νὰ… τρώω κρυφὰ σοκολάτα! Ἀπὸ τὴν ἑπομένη, ἡ Ἀδράστεια ἐξέφρασε ἀνοιχτὰ τὴν χειρότερη ἰδέα ποὺ εἶχε γιὰ τοὺς γονεῖς μου, πὼς “εἶχαν μείνει πίσω” καὶ λειτουργοῦσαν “αὐταρχικὰ” καὶ “ἰσοπεδωτικὰ”, “ἀναχαιτίζοντας” τὴν μεγάλη ἐλευθερία ποὺ μοῦ “ἄξιζε”, καὶ ξεκίνησε νὰ μὲ “διαφωτίζει” σχετικὰ μὲ τὰ “δικαιώματά μου” μέσα στὸ σπίτι· τὰ ὁποῖα φυσικά, θὰ κατακτοῦσα μὲ τὴν ἐπανάσταση! Δὲν ἦταν καθόλου ἀνθρώπινο νὰ νοιώθω πὼς τὰ μισὰ σπλάχνα μου πολεμοῦσαν τὰ ἄλλα μισά, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν Ἀδράστεια εἶχα ἐμπεδώσει, πὼς τὸ νὰ μοῦ στεροῦν οἱ γονεῖς μου διάφορα, ἐπειδὴ τὰ χαρακτήριζαν ὡς “ἀνήθικα”, μὲ “ταπείνωνε”! Βαθμιαῖα ἄφηνα νὰ ἐξωτερικεύεται ὁ θυμὸς ποὺ μὲ ἔπνιγε, καὶ ἄφηνα τὴν ἐπιθετικότητα πρὸς στὸ πρόσωπό τους νὰ μοῦ ἀνοίγει τοὺς νέους δρόμους ποὺ ἐπεδίωκα, γιὰ λίγη “γεύση” στὴν ζωή μου. Ἦταν συγκλονιστικό, νὰ βλέπω τοὺς γονεῖς μου στὰ μάτια, ὅταν ἀμφισβητοῦσα… τὸ κῦρος τους νὰ μὲ καθοδηγοῦν, ἀποφασισμένη νὰ ὑπερασπιστῶ τὶς ἰδέες ποὺ μὲ κατατρομοκρατοῦσαν· ὅπως ὅτι θὰ σπουδάσω κάτι γιὰ νὰ βγάζω πολλὰ λεφτά, καὶ νὰ κάνω “σκόνη” τοὺς ἄλλους… Ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, ἡ “ἀπαραίτητη(!)” ἀλαζονεία εἶχε κολλήσει πάνω μου σὰν ῥοῦχο ποὺ δὲν ἔβγαζα ποτέ, καὶ θεωρῶντας τοὺς γονεῖς μου “ὑποχρεωμένους” νὰ μοῦ προσφέρουν αὐτὸ ποὺ ἔκρινα ὅτι μοῦ χρειάζεται, καὶ ὄχι κάτι παρόμοιο ποὺ ἤθελαν ἐκεῖνοι, “θιγόμουν” ποὺ στὸ τέλος μὲ κατηγοροῦσαν κι ἀπὸ πάνω, γιὰ ἐγωκεντρισμὸ καὶ ὑπερηφάνεια. Χθές, ἡ μαμά μου εἶπε πὼς τὸ θέλημα ἀπὸ μόνο του, εἶναι πτώση γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς λέει, “Ἐγὼ θὰ τὰ ἀναλάβω ὅλα! Ἐσὺ μόνο ἀγάπησέ Με!”. Στὴν ἀκολουθία τῆς Βάπτισής μας, Τοῦ ἀφιερωθήκαμε, καὶ ὁ Θεὸς μᾶς διεκδικεῖ μὲ ἀπόλυτο τρόπο. Ὄχι ὅτι μᾶς ἔχει ἀνάγκη· μᾶς διεκδικεῖ ἐπειδὴ Τὸν ἔχουμε ἀνάγκη ἐμεῖς, καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς δρόμος μας. Ἄν δὲν ἀφήσουμε τὰ θελήματά μας, δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ὁ καθαρὸς νοῦς δὲν πρέπει νὰ ἔχει θέλημα. Κανένα θέλημα! Ὁ πατέρας μου, εἶπε κάτι ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη· “πρόσεξε αὐτὰ τὰ μικρὰ θελήματα, ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἁμαρτία, καὶ μπορεῖ νὰ μὴν μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἄν δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε χωρὶς αὐτὰ τὰ μικρά, σημαίνει ὅτι μᾶς κλέβουν τὴν καρδιά! Τὰ μικρὰ θελήματα μετὰ θὰ μᾶς παρασύρουν στὰ πολὺ μεγάλα παραπτώματα, καὶ σὲ πάρα πολὺ μεγάλες παρακοὲς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ”… Μερικὲς φορὲς παραδεχόμουν κι ἐγὼ στὸν ἑαυτό μου, πὼς μὲ καταπονοῦσε κάποια ἀκαθόριστη αἴσθηση δυστυχίας, ποὺ δὲν ἤμουν ἱκανὴ νὰ ἐξηγήσω. Ἴσως γι’ αὐτὸ μοῦ τράβηξε σήμερα τὸ πρωὶ τὴν προσοχή, τὸ σημεῖο στὸ ἀνοιχτὸ βιβλίο “Τὰ πρωτόκολλα τῆς Σιῶν”, ποὺ εἶχε ἀφήσει ὁ πατέρας μου στὸν καναπέ. Διάβασα στὰ γρήγορα πὼς “οἱ χριστιανικοὶ λαοί μὲ τὰ ἰσχυρὰ ποτὰ ἀποκτηνώθηκαν, καὶ μόλις τοὺς δόθηκε… ἐλευθερία —ἡ λέξη αὐτὴ μὲ πόνεσε—, ἀπὸ τὴν ἀπεριόριστη πόση ἔγιναν σὰν μεθυσμένα ζῶα! Καὶ ἡ νεολαία τους μὲ τὶς κλασσικὲς σπουδὲς καὶ τὴν πρόωρη ἀκολασία, ἀποβλακώθηκε! Τὸ σύνθημά μας εἶναι ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ὑποκρισία. Ὡς ἀρχὴ γιὰ τὶς κυβερνήσεις ὀφείλει νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ΒΙΑ, καὶ ὡς κανόνες, ἡ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ καὶ ἡ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Γι’ αὐτὸ ἡ ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ἡ ΑΠΑΤΗ καὶ ἡ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, μᾶς χρησιμεύουν γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ σκοποῦ μας. Στὴν πολιτικὴ ξέρουμε ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΝΕΥ ΔΙΣΤΑΓΜΟΥ, ἐφ’ ὅσον μὲ αὐτὸ τὸ μέσο μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε τὴν ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ἐμεῖς εἴμαστε ἐκεῖνοι ποὺ ῥίξαμε στὸν λαὸ τὶς λέξεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ, λέξεις ποὺ ἐπαναλαμβάνονται τόσο πολὺ ἀπὸ τοὺς ἀνόητους παπαγάλους, ποὺ ἑλκυόνται ἀπὸ αὐτὸ τὸ δέλεαρ, καὶ οἱ ὁποῖοι μᾶς χρησιμεύουν γιὰ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ τοῦ κόσμου, καὶ τὴν ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ἡ ἰδέα τῆς ἐλευθερίας εἶναι ἀπραγματοποίητη, διότι κανεὶς δὲν ξέρει νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ μὲ τὸ πρέπον μέτρο”… Ἔτσι λοιπόν, ὁ σαφὴς συσχετισμὸς τῆς ἀκολασίας, μὲ τὴν ἀποβλάκωση τῆς νεολαίας, σὰν νὰ τρύπησε σήμερα τὴν καρδιά μου, καὶ ἐκείνη νὰ “ξεφούσκωσε” ἀπότομα… Βγάζοντας ἕναν βαθὺ ἀναστεναγμό, πρόσεξα πὼς τὸ λεωφορεῖο ἦταν ἀκινητοποιημένο γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Ἀπὸ ὅ,τι ἄκουσα, πολὺ μπροστὰ εἶχε γίνει ἕνα τροχαῖο, καὶ θὰ ἔπαιρνε ἀρκετὴ ὥρα μέχρι νὰ ἀνοίξουν τὸν δρόμο. Ὅμως οὔτε οἱ πόρτες μποροῦσαν νὰ ἀνοίξουν, γιὰ νὰ πήγαινα στὸ σχολεῖο μὲ τὰ πόδια, ἐπειδὴ ἤμασταν ἀσφυκτικὰ περικυκλωμένοι ἀπὸ αὐτοκίνητα. Μὴν μπορῶντας νὰ ξεπεράσω τὸ ὅτι κάποιοι καταβάλλουν συγκεκριμένες προσπάθειες γιὰ νὰ… ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ὅπως στεκόμουν ὄρθια, ἀκριβῶς πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τοῦ καθίσματος, κάποιου ποὺ διάβαζε τὸ βιβλίο του, τὴν ματιά μου μαγνήτισε μέσα στὸ κείμενό του ἡ λέξη “ΒΛΑΚΑΣ”, καὶ ἄρχισα νὰ διαβάζω πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του: “Βλάκας εἶναι αὐτὸς ποὺ σκέφτεται ὅπως ἕνας πρωτόγονος, ὁ ὁποῖος δείχνει ἀδιαφορία γιὰ τὶς ἐνδείξεις καὶ τὶς ἀποδείξεις τῆς ἐμπειρίας, ἤ εἶναι ἑρμητικὰ κλειστὸς πρὸς ὁποιοδήποτε ἐπιχείρημα. Κάθε γεγονὸς ἔχει προκληθεῖ ἀπὸ μία αἰτία, ἐκ τοῦ μηδενὸς τίποτα δὲν γίνεται. Ὅμως ὁ βλάκας θέλει νὰ ἀγνοεῖ τίς ΑΙΤΙΕΣ τῶν πραγμάτων, τὶς ΣΧΕΣΕΙΣ μεταξὺ τῶν πραγμάτων, καὶ τὶς ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ τῶν πραγμάτων. Ὅταν κάποιος δὲν γνωρίζει τὴν αἰτία ποὺ προκαλεῖ κάτι, πλανᾶται σὲ θάλασσα ἀβεβαιότητας καὶ ἀνασφάλειας. Ὁ βλάκας εἶναι πρόθυμος νὰ ἐφεύρει ἤ νὰ ἀποδεχτεῖ, ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ἤ ΤΥΧΑΙΕΣ αἰτιολογίες, προκειμένου νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἀνάγκη τῆς ἀνθρώπινης νόησης· ἡ ὁποία μπορεῖ καὶ δημιουργεῖ ἕναν κόσμο ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ, ἐπινοῶντας ἤ ἀγκαλιάζοντας ὁποιαδήποτε ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ, προκειμένου νὰ νοιώσει ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ἀκόμα καὶ μὲ φανταστικὰ αἴτια, κατὰ τὸ ἑκάστοτε συμφέρον. Ἐπίσης ὁ βλάκας συγχέει τὸ γεγονός, μὲ τὸ ἀποκύημα τῆς φαντασίας —τῆς δικῆς του, ἤ τῶν καθοδηγητῶν τῆς σκέψης καὶ τῶν διαμορφωτῶν τῆς γνώμης—, ποὺ παρουσιάζει ὡς ἀληθινὸ μόνο αὐτὸ ποὺ τὸν συμφέρει, ἀλλὰ ποὺ ἐνδεχομένως ἐμπειρικὰ νὰ μὴν ἐπαληθεύεται”. Ἔχοντας πάρει μία πρώτη γεύση γιὰ τί σήμαινε “ἀποβλάκωση” τῶν ἀνθρώπων, σήκωσα τὰ μάτια ἀπὸ τὸ ξένο βιβλίο. Εἶχε περάσει ἡ ὥρα, ἡ πύλη τοῦ σχολείου θὰ εἶχε κλειδωθεῖ, καὶ προφανῶς θὰ εἶχα πάρει ἀπουσία. Κατεβαίνοντας, διαπίστωσα πὼς ἀπὸ τὸ λεωφορεῖο κατέβηκε καὶ ἡ Ταρσῶ, ποὺ ἔμεινε κι αὐτὴ κλειδωμένη ἔξω ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἐνῶ στὸ Δημοτικὸ ἤμασταν κολλητές, μόλις εἶδε πὼς δεχόμουν παθητικὰ νὰ προσβάλλει ἡ Ἀδράστεια τοὺς γονεῖς μου, ξεκινῶντας ἐγὼ νὰ τρώω σοκολάτα λαθραῖα, ἡ μαμά της ζήτησε νὰ τῆς ἀλλάξουν τμῆμα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τότε, ἀνακουφίστηκα ποὺ ἔφυγε. Ὁ ἀδερφός της εἶναι φοιτητὴς θεολογίας, ἀλλὰ θέλει καὶ αὐτὴ νὰ σπουδάσει τὸ ἴδιο, γιὰ νὰ λέει παντοῦ τὴν ἀλήθεια.

«Καλημέρα Φοίβη! Ἀργήσαμε σήμερα!», εἶπε, καὶ περίμενε νὰ δεῖ ἄν θὰ τὴν ἀποφύγω.

«Καλημέρα!», εἶπα ὅπως καθόμουν στὸ παγκάκι, δίπλα ἀπὸ τὴν σχολικὴ πύλη. Μετὰ ἀπὸ τὴν πληροφορία ὅτι κάποιοι ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΟΥΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ, μετὰ ἀπὸ τὴν πληροφορία πὼς κάποιος κρύβεται ἀπὸ τὴν γνώση τῆς αἰτίας τοῦ πρόβληματός του, ἐπειδὴ ἔχει ἀποβλακωθεῖ, καὶ μετὰ ἀπὸ τὸ ἀγκάλιασμα τῆς μαμᾶς μου, πραγματικὰ ἔβλεπα τὸν κόσμο πολὺ διαφορετικά! «Ἔλα Ταρσῶ, κάθησε! Ἔχεις ὄρεξη γιὰ συζήτηση;». Ὁ τόνος μου μισοφανερωνόταν ὡς ἀστεῖος, γιὰ νὰ ἔκρυβε τὸ πελάγωμά μου. Βλέποντάς την νὰ μοῦ χαμογελάει ἐγκάρδια, ἔκανα τὴν κρίσιμη ἐρώτηση: «Πότε θὰ λέγαμε ὅτι κάποιος… ἀποβλακώνεται; Ἔχεις ἰδέα;».

«Ἐπειδὴ καταλαβαίνω ὅτι θέλεις νὰ μιλήσουμε σοβαρά, θὰ ἀναφερθῶ μόνο στὸν τομέα τῆς ἠθικῆς, καὶ θὰ σοῦ πῶ αὐτὰ ποὺ συζητᾶμε στὴν οἰκογένειά μου. Λοιπόν, ἄν κάποιος ἔχει τὴν τάση νὰ θαυμάζει ἤ νὰ ζηλεύει, ἐκείνον ποὺ δείχνει ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ἰσχυρὸς καὶ γαλήνιος, πρέπει νὰ ξέρει, πὼς τέτοιος συνδυασμὸς εἶναι μᾶλλον ἀπατηλός. Μόνο ὅταν κάποιος ἀποκτήσει συνείδηση τῶν συγκρούσεων ποὺ γίνονται μέσα στὴν ψυχή του, καὶ ἔχει τὴν θέληση νὰ τὶς ἀντιμετωπίσει, ἐλευθερώνεται ἐσωτερικὰ καὶ γαληνεύει. Ἀλλιῶς ἡ ψευδογαλήνη βασίζεται σὲ μία ΗΘΙΚΗ ΑΜΒΛΥΤΗΤΑ, ποὺ μόνο τὸ ποθούμενο δὲν εἶναι, ἀφοῦ ὁ παθητικὸς ἄνθρωπος εἶναι ἀπρόθυμος νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις του. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἔχει “ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙ” πρὸς τὴν περιρρέουσα διαφθορὰ τῆς κοινωνίας, καὶ βεβαίως, αὐτὸ τὸν κάνει ἠθικὰ ἀδύνατο, καὶ εὔκολη λεία σὲ κάθε εἴδους νέες ἀνήθικες ἐπιρροές. Δηλαδή, ἡ ἀπόκτηση ἐλέγχου τοῦ ἀνθρώπου, σὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν ψυχή του, προϋποθέτει πολλὴ περισσότερη δύναμη καὶ ἀνεξαρτησία, ἀπὸ ἐκείνη ποὺ διαθέτουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, στὴν ἐποχή μας. Αὐτὸ ποὺ λὲς “ἀποβλάκωση”, ἐγὼ θὰ τὸ ἔλεγα “ἐθελοτύφλωση”. Γιατὶ συμβαίνει αὐτό; Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἔχει γίνει σὲ τέτοιο βαθμὸ ἕνας ἀσήμαντος “κόκκος” μέσα στὸ πολύπλοκο κοινωνικὸ σύστημα, ὥστε ἡ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ νὰ εἶναι γενικευμένη, ἀφοῦ οἱ ἠθικὲς ἀξίες πολεμήθηκαν καὶ ὑποτιμήθηκαν. Οἱ ἀπειράριθμες καὶ τόσο ἐμφανεῖς ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ στὸν πολιτισμό μας, ἔχουν ἐπιφέρει μία ΓΕΝΙΚΗ ΝΑΡΚΩΣΗ τοῦ ΗΘΙΚΟΥ ΚΡΙΤΗΡΙΟΥ, ὥστε οἱ ἠθικοὶ κανόνες νὰ ἀντιμετωπίζονται ἐπιπόλαια. Γιὰ παράδειγμα κάποιος ποὺ ξεκινάει τὶς σπουδές, ἔχει ἤδη ὑποστεῖ πλύση ἐγκεφάλου ἀπὸ τὶς ταινίες καὶ τὶς διαφημίσεις, πὼς φοιτητὴς σημαίνει ἄσωτος! Ὅμως ἀποκλείεται νὰ εἶναι καὶ τὰ δύο ταυτοχρόνως, δεδομένου πὼς πρόκειται γιὰ δύο ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες ἐσωτερικὲς τοποθετήσεις. Κάποιος ὅμως ποὺ ἐθελοτυφλεῖ, αὐταπατᾶται ὅτι μπορεῖ νὰ βαδίζει παράλληλα σὲ δύο ἀλληλοαναιρούμενους χώρους τῆς ζωῆς, καὶ ἐγκλωβίζεται στὸ παράλογο μαρτύριο αὐτῆς τῆς ἐσωτερικῆς σύγκρουσης, δηλαδὴ αυτοκαταστρέφεται! Ὁ πατέρας μου λέει πὼς οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δὲν ἀντιμετωπίζουν ἀποτελεσματικὰ τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις τους, μὲ ξεκαθαρισμένες ἀποφάσεις, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν ἐπίγνωση τῶν συγκρούσεών τους. Μὲ ἀποτέλεσμα συχνὰ νὰ παρασύρονται καὶ νὰ ἀφήνουν τὸν ἑαυτό τους ΕΡΜΑΙΟ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ, ἐπειδὴ δὲν γνωρίζουν ποῦ βρίσκονται, μέσα τους. Ἔτσι, κάνουν συμβιβασμοὺς στὴν ἠθικὴ χωρὶς κὰν νὰ τὸ καταλαβαίνουν, ὅσο μπλέκονται σὲ ἀντιφάσεις ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται!».

«Θυμᾶμαι, ὅταν πρωτογνωρίσαμε τὴν Ἀδράστεια, καὶ τὴν ἄκουγες νὰ λέει πὼς μποροῦμε νὰ κάνουμε ὅ,τι μᾶς εὐχαριστεῖ, φτάνει νὰ μὴν ἀποκαλυπτόμαστε, τῆς εἶπες πὼς ὁ κυνισμὸς εἶναι ἔλλειψη δύναμης, καὶ πὼς ἡ ἴδια κρυβόταν πίσω ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμὸ καὶ τὴν ἀλαζονεία της, γιὰ νὰ ἀποφεύγει τὶς εὐθύνες της. Ταρσῶ, οἱ καθοδηγητὲς τῆς σκέψης καὶ οἰ διαμορφωτὲς τῆς γνώμης βάζουν τὴν κοινωνία μας σὲ μεταβατικὸ στάδιο ταχείας ἐξέλιξης; Πολέμησαν καὶ ὑποτίμησαν τὶς ἠθικὲς ἀξίες, γιὰ νὰ νοιώθουν οἱ ἄνθρωποι ἀδιάλλακτη πίεση, καὶ νὰ γίνονται εὔκολη λεία στὶς ἀνήθικες ἐπιρροές; Μὲ ἐμένα αὐτὸ συνέβη. Κυνηγοῦσα τὴν ψευδογαλήνη ἀπὸ τὴν ψευδοελευθερία καὶ τὰ… ψευδοδικαιώματα ποὺ μὲ δασκάλευε ἡ Ἀδράστεια, ποὺ ὅμως ἐμπειρικά, ΔΕΝ ἐπαληθεὺονταν… Νομίζω πὼς ἡ μαμά μου εἶχε δίκιο σὲ πολλὰ ποὺ μοῦ εἶχε πεῖ· ὅπως, ὅτι κλείνω τὰ μάτια μπροστὰ στὶς αἰτίες καὶ τὶς συνέπειες τῶν ἐνεργειῶν μου, ἀλλὰ ἔτσι ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΜΑΙ στὴν ἴδια τὴν ζωή μου! Συγκεκριμένα εἶπε, πὼς δημιούργησα στὴν φαντασία μου μὶα κολακευτικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου, ὑποταγμένη σὲ ἐκεῖνο ποὺ ΗΘΕΛΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ νὰ εἶμαι, εἰκόνα ποὺ ἐνῶ ἦταν ξένη μὲ τὴν πραγματικότητα, ἐξασκοῦσε οὐσιαστικὴ ἐπίδραση στὴν ζωή μου! Μᾶλλον ἔκλεινα καὶ τὰ αὐτιὰ ὅποτε μοῦ τόνιζε πὼς ἡ ἀπάρνηση καὶ ὁ χλευασμὸς τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, δηλαδή ὁ κυνισμός, “ἀπαλλάσσει” κάθε ἀνέντιμο ἀπὸ τὴν ἀνάγκη, νὰ ξεκαθαρίζει μέσα του ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ἔτσι δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀποκτήσει τὴν ἐλευθερία του. Γιατὶ ὅμως δὲν θὰ μπορέσει;».

«Ὅταν συνειδητοποιήσουμε μία σύγκρουσή μας, θὰ πρέπει νὰ θελήσουμε, καὶ νὰ εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν μία ἀπὸ τὶς δύο ἀντιτιθέμενες ἀπόψεις, γιὰ νὰ εἴμαστε ἔντιμοι μὲ τὴν καρδιά μας. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἐθελοτυφλωμένο, καὶ τὴν ἰδέα ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό του, μπορεῖ νὰ εἶναι τόσο χτυπητή, ὥστε νὰ ἀπορεῖ κανεὶς γιατὶ ὁ ἴδιος δὲν μπορεῖ νὰ τὴν διακρίνει, ὅπως καὶ τὶς ἀντιφάσεις του. Ἡ ἰδεατὴ εἰκόνα συνεργεῖ στὴν ἀπώθηση τῆς ἐνοχῆς, μέσα στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό του, γιὰ τὴν λησμοσύνη παραπτωμάτων, ἐλλείψεων, σφαλμάτων καὶ λοιπῶν ψυχοδυναμικῶν στοιχείων, ποὺ ἀπορρίπτονται ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι… ἀσυμβίβαστα μὲ τὴν ψευδὴ εἰκόνα! Φοίβη, ἡ ἐθελοτύφλωση εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ διεφθαρμένου “πολιτισμοῦ”, ὁ ὁποῖος μᾶς κατακλύζει μὲ τὶς ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ποὺ μᾶς ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ! Τὸ νὰ ζεῖ κανεὶς μὲ ἀδιάλυτες συγκρούσεις, ἰσοδυναμεῖ μὲ ῥῆγμα μέσα στὴν ψυχή, στὶς ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ σὲ ὅλη τὴν συμπεριφορά. Μιλᾶμε γιὰ ΔΙΧΑΣΜΟ στὰ ἠθικὰ θέματα, ὁ ὁποῖος προκαλεῖ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, δηλαδὴ ὁδηγεῖ σὲ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ! Προκειμένου κάποιος νὰ ζεῖ παράλληλα δύο ἀλληλοαναιρούμενες καταστάσεις, προκαλεῖ στὸν ἑαυτό του “τύφλωση”, ὥστε ὁ ἴδιος νὰ μὴν βλέπει τὴν ἀσυνέπειά του. Ὅπως γιὰ παράδειγμα κάποιος ποὺ ἔχει οἰκογένεια, ἀλλὰ διατηρεῖ καὶ ἐξωσυζυγικὴ σχέση. Ὁ σκοπὸς τῆς “τύφλωσης” εἶναι νὰ διατηρεῖ τὶς ὑπολανθάνουσες συγκρούσεις του καὶ τὸν κάθε παραλογισμό του, μακριὰ ἀπὸ τὴν συνείδηση, ὥστε νὰ μὴν βλέπει τὶς εὐθύνες του. Ὁ βαθμὸς δηλαδὴ ποὺ παραγνωρίζουμε τὰ πράγματα, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ πόσο ἐνδιαφερόμαστε νὰ τὰ παραγνωρίσουμε. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ τεχνητὴ “τύφλωση” δείχνει πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀποστροφή μας, στὸ νὰ ἀναγνωρίσουμε τὶς συγκρούσεις μας! Γιὰ νὰ κρύβουμε τὴν ἁμαρτία μας ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ μάτια μας, ἐφευρίσκουμε ἕνα σωρὸ τρόπους, ὅπως τὸ νὰ ἐκλογικεύουμε τὴν χαώδη ζωή μας. Μὲ τὴν αὐταπάτη “δικαιώνουμε” τὸν ἑαυτό μας, προσαρμόζοντας τὶς πράξεις καὶ τὰ κίνητρά μας, σύμφωνα μὲ τὴν ἑκάστοτε ἰδέα ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν στὴν κοινωνία, οἱ διαμορφωτὲς τῆς γνώμης. Γιὰ νὰ τὸ πῶ πιὸ σωστά, ἡ ἰδεατὴ εἰκόνα ἔχει ὅπωσδήποτε ἀνάγκη γιὰ ἄφθονη ἐκλογίκευση. Οἱ διαφορὲς ἀνάμεσα στὸν πραγματικὸ ἑαυτό καὶ τὴν ἰδεατὴ εἰκόνα, πρέπει νὰ ἐξουδετερώνονται διὰ τῆς… “παράλογης λογικῆς”!».

«Καταλαβαίνω τί λές, ἐπειδὴ κι ἐγὼ εἶχα τὴν ἀλαζονεία νὰ ἐπιτρέψω τὴν σύγχυση ἀνάμεσα στὸν πραγματικὸ ἑαυτό μου καὶ τὸ ἀποκύημα τῆς φαντασίας μου. Γιὰ νὰ μεταβιβάζω σὲ ἄλλους τὴν εὐθύνη μου, εἶχα πρόχειρες παράλογες ἑρμηνείες… Μετὰ ἀπὸ κάποια τραντάγματα, Ταρσῶ, βλέπω καθαρότερα τοὺς νόμους τῆς αἰτίας καὶ τοῦ ἀποτελέσματος. Δὲν διστάζω νὰ πῶ, ὅτι γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ὁ ἐγωκεντρισμός μου, ἔλεγα ὅτι ὑπέφερα ἐξ αἰτίας τῶν γονιῶν μου, ἐνῶ ἤμουν γεμάτη θυμὸ ἐπειδὴ δὲν ὑπηρετοῦσαν τὴν ἰδέα ποὺ εἶχα γιὰ τὸν ἑαυτό μου… Πὼ πώ! Παραποιοῦσα τὰ συναισθήματά μου ἐπειδὴ ἤμουν διπλοπρόσωπη, καὶ τὸ σύνθημά μου ἦταν ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ὑποκρισία! Ὅμως γιατὶ ὁ παθητικὸς ἄνθρωπος γίνεται ἀπρόθυμος νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις του; Τὸν πρῶτο καιρὸ στὸ Γυμνάσιο τὰ παιδιὰ περιφρονοῦσαν τὴν ἐγκρατὴ ζωὴ τῆς οἰκογένειάς μου, καὶ ἀντὶ ἐγὼ νὰ τὴν ὑπερασπιστῶ, τὰ ἄκουγα ἀδιαμαρτύρητα καὶ ὑπέφερα, ἀναζητῶντας ψευδολύσεις ποὺ μόνο χειροτέρευαν τὴν κατάσταση…».

«Ἀπὸ ὅσα συζητᾶμε στὸ σπίτι, ἔχω καταλάβει πὼς ὅσο ὁ ἄνθρωπος δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό του, οἱ συγκρουόμενες ἀνάγκες καὶ παρορμήσεις κατασπαταλοῦν τὶς ἐσωτερικὲς δυνάμεις του, κάτι ποὺ τὸ κάνει καὶ ἡ ἀλαζονεία του, καὶ ὅλη διαφθορὰ ποὺ ὑποθάλπει, ἡ ὁποία φέρνει τρομακτικὴ φθορὰ στὴν προσωπικότητα. Ὅσο δὲν ἐπιτυγχάνει τίποτα ἀπὸ ὅσα φαντάζεται, ξεσπάει μὲ ὀργὴ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του, δεδομένου πὼς ἡ ἰδεατὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ εἶναι περισσότερο ἐκδήλωση ἀπελπισίας, παρὰ ὁλοκληρωμένης προσωπικότητας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει βυθιστεῖ σὲ μια ἐσωτερικὴ σύγκρουση, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ” ΝΑ ΕΚΛΕΞΕΙ! Ἕλκεται ἀπὸ ἰσοδύναμες δυνάμεις ἀντίθετων κατευθύνσεων, ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν θέλει νὰ ἀκολουθήσει καμία, καὶ βρίσκεται σὲ ἀδιέξοδο. Ὅμως ὅσο ἀποφεύγει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν εὐθύνη του, θέτει σὲ κίνδυνο τὴν φλογερὴ ἐπιθυμία του γιὰ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ! Νομίζει ὅτι πραγματοποιεῖ τὴν “ἀνεξαρτησία του” μὲ τὸ νὰ ἀψηφᾶ κάθε δέσμευση, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τὸ νὰ ἀναλαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν εὐθύνη τοῦ ἑαυτοῦ του, εἶναι ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!».

«Ταρσῶ, ἔκανα τὸ τραγικὸ λάθος νὰ σταματήσω τὴν μελέτη γιὰ τὴν πίστη μας, καὶ δυστυχῶς, ἐπειδὴ δὲν ἤξερα νὰ χρησιμοποιῶ τὴν ἐλευθερία μου μὲ τὸ πρέπον μέτρο, ἐπαναλάμβανα σὰν ἀνόητος παπαγάλος τὴν ψευδὴ χρήση τῶν λέξεων, “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ”. Εἶναι τρομερό, ἀλλὰ μὲ αὐτὰ τὰ ψεῦδη κάποιοι θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν, ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς! Μὲ τὸν ἀδερφό σου τί συζητᾶτε γιὰ τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις; Πῶς πρέπει νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μέσα ἀπὸ τὴν πίστη μας, γιὰ νὰ ἐλευθερωνόμαστε ἐσωτερικὰ καὶ νὰ γαληνεύουμε κοντὰ στὸν Χριστό;».

«Ὁ ἀδερφός μου λέει πὼς γιὰ νὰ νικήσουμε τὸν θάνατο, οι Χριστιανοὶ πρέπει νὰ κατανοήσουμε τὴν μεταπτωτικὴ φύση μας. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς τὸ διδάξει μόνο ὁ πατερικὸς λόγος, μὲ τὴν φώτιση τοῦ Θεοῦ. Ὁ θάνατος λοιπόν, ἐμφανίστηκε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὴν παρακοὴ τοῦ ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀμέσως μόλις ἁμάρτησε, ἄλλαξε τὴν συμπεριφορά του ὄχι μόνο ἀπέναντι στὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Δηλαδὴ μόλις ἀντίκρισε μέσα στὰ ἔγκατά του τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, καὶ ὄχι τὸ στέμμα τῆς θεϊκῆς μεγαλειότητας, ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ ἀπατεώνας διάβολος. Ἐπειδὴ στὴν αὐτοσυνειδησία τῆς φρίκης, ὁ Ἀδὰμ εἶδε τὸν ἑαυτό του ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ, ἡ ὁποὶα “κάρπιζε” μόνο τὴν φθορά, ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΕ μὲ τὸν ἑαυτό του, ἤ ἡ ψυχικὴ ὑπόστασή του διασπάστηκε σὲ δύο —τουλάχιστον— ἀντιθετικὰ μεταξύ τους νοητὰ “ἄτομα”! Κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, τρώγοντας ὁ Ἀδὰμ τὸν ἀπαγορευμένο καρπό, κατάπιε δύο ἀντίθετα μεταξύ τους βιωματικὰ μεγέθη τῆς ὕπαρξης· τὸ πονηρὸ καὶ τὸ καλό, κάτι ποὺ προκάλεσε τὴν διάσπαση τοῦ ψυχισμοῦ του, ἡ ὁποία εἰκονίζεται μὲ τὴν ἐνέργειά του νὰ καλύψει τὸν ἑαυτό του μὲ φύλλα συκιᾶς. Δηλαδὴ ἡ πράξη του αὐτὴ ἦταν αὐτοαπόρριψη, ἡ ὁποία βεβαίωνε τὴν ἐσωτερικὴ διάσπασή του. Ἀπέρριψε ἕνα κομμάτι τοῦ ψυχισμοῦ του, ἐπειδὴ τὸν τρόμαζε, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ θὰ κονταροχτυπιόταν σὲ ὅλη τὴν ζωή του. Ἐγκλωβισμένος σὲ ζωὴ ποιότητας θανάτου ὁ μεταπτωτικὸς ἄνθρωπος, στὸ ἑξῆς θὰ εἶναι ἕνας ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ! Διατήρησε τὸ “κατ’ εἰκόνα”, ἀλλὰ ἀπώλεσε τὴν θεουργική του ἐνέργεια, καὶ ἡ ζωὴ τὸν ἐπέστρεψε σὲ κατώτερες βαθμίδες ζωικῆς ὕπαρξης! Τὸ αὐτεξούσιο ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἀνενεργό· πολλὲς φορὲς δὲν ἔκανε αὐτὸ ποὺ ἤθελε, καὶ σὲ ἄλλες ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ δὲν ἤθελε. Ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα του διασπάστηκαν, καὶ πλέον εἶχαν ἐχθρικὲς σχέσεις. Ἡ διασπασμένη προσωπικότητά του εἶχε διχασμένη βούληση. Κατὰ τὸν ἅγιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο, ἐξ ἀρχῆς ἡ ἁμαρτία φάνηκε πὼς ἦταν μιὰ δαιμονικὴ παρουσία, ποὺ κατέκτησε τὸν παραβάτη. Κυριάρχησε στὸν νοῦ του, τὴν καρδιὰ καὶ τὴν λειτουργία τῶν λογισμῶν του. Μόλις ὁ Ἀδὰμ διέπραξε τὴν παράβαση ἐπειδὴ ὑπάκουσε στὸν δαιμονικὸ ὄφι, ἐκεῖνος ΕΙΣΗΛΘΕ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΔΕΣΠΟΤΗΣ, σὰν μία ἀκόμα ψυχὴ, δίπλα στὴν δική του ψυχή. Δηλαδή, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου ταυτίστηκε μὲ τὴν δύναμη καὶ τὸ σῶμα τοῦ σατανᾶ! Ὁ ὁποῖος εἶχε ταυτίσει τὰ μάτια του μὲ τὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου, τὸ κεφάλι του μὲ τὸ κεφάλι τοῦ ἀνθρώπου, τὰ χέρια του, τὰ πόδια του, ὅλα! Ἔτσι ὁ διάβολος κάθησε στὴν καρδιὰ καὶ τὸν νοῦ καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου, σὰν αὐτὸς νὰ ἦταν θρόνος! Ὁ πρώην κύριος τοῦ Παραδείσου βρέθηκε ὑποχείριος τοῦ διαβόλου, ἀνελεύθερος σκλάβος τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων, καὶ ἐξόριστος στὴν γῆ τῶν βασάνων… Ὑπακούοντας ὁ Ἀδὰμ τὸν διάβολο, ἔγινε “ὑπήκοος” σὲ αὐτὸν “ἕως θανάτου”, καὶ αἰσθανόταν πλέον ὡς “θεό”, τὸν ἑαυτό του… Ἡ πλήρωση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου του, στὸ ἑξῆς γινόταν μὲ τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ τῆς ἡδονῆς, ἡ ὁποία ἔγινε γιὰ τὸν Ἀδάμ, ἡ μητέρα τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ σκοτασμὸς τὸν κράτησε σὲ καθεστὼς ἑνὸς θανάτου χωρὶς ὅρια καὶ χωρὶς τέλος. Ὥς τὴν ἐλπίδα γιὰ τὸ μακρινὸ μέλλον, οἱ ἀπόγονοί του θὰ ἦταν ὅλοι ζωντανοὶ νεκροί! Ὁ ἀδαμικὸς ἄνθρωπος ἦταν δουλωμένος στὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς δαιμονοποίησης ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του, τοῦ σώματός του καὶ τῆς ψυχῆς του! Δηλαδή ὁ Ἀδὰμ δαιμονοποιήθηκε στὶς διαστάσεις τῆς φύσης καὶ τῆς ὕπαρξης τοῦ ἐξουσιαστῆ του, τοῦ διαβόλου! Ἄρα τὸ “κατ’ εἰκόνα” καὶ τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν” τοῦ Θεοῦ, μετουσιώθηκε δαιμονικὰ στὸ “κατ’ εἰκόνα” καὶ “ὁμοίωσιν” τοῦ διαβόλου! Ὁ Ἀδὰμ δαιμονοποιήθηκε κατὰ τὴν ὁμοίωση τῆς πονηρῆς φύσης ἐκείνου ποὺ τὸν ἐξαπάτησε, καὶ ἔγινε πλέον ὁ “παλαιὸς ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας”! Ἡ πτώση στὴν ἁμαρτία τὸν… παλαίωσε, καὶ τὸν μεταστοιχείωσε στὴν ποιότητα τῆς παλαιότητας τοῦ ἄρχοντα τοῦ σκότους, καὶ τῆς φρίκης τοῦ θανάτου! Ἑπομένως Φοίβη, ὅταν λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος, νὰ ἐκδυθοῦμε τὸν “παλαιὸ ἄνθρωπο”, ἐννοεῖ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν σατανᾶ, γιὰ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία του!» .

«Εἰλικρινὰ δὲν μποροῦσα νὰ φανταστῶ ἀπὸ ποιὰ “κόλαση” μᾶς ἔβγαλε ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἦρθε στὴν γῆ γιὰ νὰ λυτρώσει τὸ ἀνθρώπινο Γένος! Πρόσφατα ἄκουγα τὴν μαμά μου ποὺ ἔλεγε στὰ ἀδέρφια μου, πὼς ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ μόνος ποὺ μποροῦσε νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ ἀναπλάσει τὴν φθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, φύση τοῦ ἀνθρώπου, καὶ νὰ τὴν ξαναφέρει στὴν παραδεισένια διαφάνειά της, ὥστε νὰ ἀνακαινίσει τὸν “παλαιὸ ἄνθρωπο” τῆς ἁμαρτίας, σὲ καινούργιο πολίτη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ! Ἔπρεπε ὁ σαρκωθεὶς πλέον Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, νὰ ἀντιμαχήσει μὲ τὸν διάβολο, νὰ καταλύσει τὴν ἰσχύ του καὶ τὴν ἐξουσία του, καὶ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴν ἀποκαταστήσει στὴν προπτωτικὴ εἰκόνα καὶ καθαρότητα. Ὁ Χριστός, μὲ τὸν ἑκούσιο θάνατό Του πάνω στὸν σταυρό, καὶ τὴν νίκη Του ἐναντίον τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων, λύτρωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο Γένος. Ἔδωσε τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ θελήσουν ἑκουσίως νὰ γίνουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, καὶ νὰ τύχουν τῆς σωτηρίας τους. Ἡ καταλαγὴ, ἡ συμφιλίωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό, διὰ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, σήμαινε ταυτόχρονα καὶ τὴν ἐπανάκτηση ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τῆς θείας υἱοθεσίας».

«Μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ, ὁ πεπτωκὸς ἄνθρωπος ἔγινε καὶ πάλι ἱκανὸς νὰ ἐπιδιώξει τὸ “καθ’ ὁμοίωσιν”, μέσῳ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος, μὲ ΝΕΕΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ποὺ δὲν εἶχε ὁ χοϊκὸς ἄνθρωπος τῆς πτώσης. Πλέον, ὁ ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ἄνθρωπος εἶναι ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, τὸν Ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ἀποδέχεται ὡς Σωτῆρα του, καὶ ἀκολουθεῖ μὲ τὸν δικό του σταυρό. Εἴπαμε λοιπὸν πὼς ὁ ἀδαμικὸς ἄνθρωπος συγκρούστηκε μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ διασπάστηκε σὲ δύο ἀντίθετα μεταξύ τους μέρη, καὶ ἡ βούλησή του διχάστηκε. Ὅταν θέλουμε νὰ κάνουμε τὸ καλό, ἀλλὰ αἰχμαλωτιζόμαστε στὸ κακὸ καὶ τὸ διαπράττουμε, δὲν ἔχουμε ἀκόμα τὶς πνευματικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν δυνατότητα τῆς νέκρωσης τῆς ἁμαρτίας, δηλαδὴ τῆς θέλησής μας. Στὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ βρίσκουμε τὴν ἀπάντηση στὸ πρόβλημα τῆς ἐθελοτύφλωσης ποὺ λέγαμε νωρίτερα. Λέει λοιπὸν ὁ ἅγιος, πὼς ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ θέληση, ὅταν εἶναι ΝΕΚΡΩΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, ἔχουν διπλὴ τὴν μεταξύ τους ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ, καὶ ΔΙΠΛΗ ΔΥΝΑΜΗ· καὶ συντελοὺν στὴν πραγματικὴ πνευματικὴ πρόοδο τοῦ Χριστιανοῦ ἀγωνιστῆ, ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Γιὰ ἀρχή, Φοίβη, αὐτὸς ποὺ θέλει πραγματικὰ νὰ σωθεῖ, ἀγωνίζεται νὰ νεκρώνει τὴν ἁμαρτία, δηλαδὴ νὰ μὴν τὴν διαπράττει. Ὅμως μόνο αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ, ἐπειδὴ πρέπει νὰ θεωρήσουμε τὸν ἑαυτό μας πραγματικὰ νεκρὸ γιὰ τὴν ἁμαρτία. Πρέπει ὅταν νεκρώνουμε τὴν ἵδια τὴν ἁμαρτία, νὰ ΝΕΚΡΩΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ γιὰ αὐτὴ τὴν ἁμαρτία. Ἄν ἐπιθυμήσουμε κάποιο φαγητὸ ποὺ δὲν ἐπιτρέπει ἡ ἡμέρα, λόγῳ νηστείας, ἀκόμα κι ἄν τελικὰ δὲν τὸ φᾶμε, σημασία ἔχει ὅτι ἐπιθυμοῦμε νὰ τὸ φᾶμε. Ὅταν θέλουμε νὰ ἱκανοποιήσουμε μία ἐπιθυμία, ποὺ εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὶς ἀρχές μας, δηλαδὴ θέλουμε, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε, τότε ἔχουμε εἰσέλθει σὲ κατάσταση ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ μὲ τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν ἴδια τὴν θέλησή μας. Μὲ ἄλλα λόγια, πρέπει νὰ γίνει σαφὴς ἡ διάκριση, πότε ἡ ἁμαρτία νεκρώνεται, καὶ πότε ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΠΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, δηλαδή ΑΠΩΘΗΣΗ. Πολλὲς φορὲς νομίζουμε ὅτι νεκρώνουμε τὴν ἁμαρτία, ἐνῶ ἁπλῶς ΤΗΝ ΑΠΩΘΟΥΜΕ “ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ” στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό μας, γιὰ τὴν πάρει στὰ χέρια του τὸ ψυχικὸ σύμπλεγμα. Ἡ ἀπώθηση μιᾶς ἁμαρτωλῆς, ΑΝΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ἤ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΗΣ ἁμαρτίας, τὴν μεταβάλλει σὲ ἕνα ψυχικὸ περιεχόμενο ἄγνωστο πλέον σὲ ἑμᾶς, ἀλλὰ αὐτόνομο καὶ αὐτοδύναμο! Ἕτοιμο πάντα νὰ ἀναδυθεῖ στὸ συνειδητό μας ψυχικὸ πεδίο, γιὰ νὰ ἀπαιτήσει τὰ δικαιώματά του, καὶ ἐμεῖς νὰ ἀναρωτηθοῦμε μετά, μὰ πῶς τὸ ἔκανα ἐγὼ αὐτό, ὁ τόσο συνειδητὸς Χριστιανός; Ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν νέκρωση τῆς ἁμαρτίας, προϋποθέτει ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ τῆς θέλησής μας μὲ τὸν ἑαυτό της. Ἡ νέκρωση τῆς ἁμαρτίας εἶναι πρωτίστως θέμα τῆς νέκρωσης τῆς θέλησης. Ὁ Χριστὸς νέκρωσε τὸ δικό Του θέλημα στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ τὸ μάθουμε καὶ ἐμεῖς. Νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ ΝΑ ΝΕΚΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΜΑΣ, γιὰ νὰ γίνουμε “σύμφοιτοι” μὲ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ!».

«Μπαμπά, σήμερα ἔχασα τὴν πρώτη ὥρα ἐξ αἰτίας τοῦ λεωφορείου. Σοῦ λέω τὴν ἀλήθεια! Μὲ βοήθησε ὁ Θεὸς νὰ καταλάβω, πὼς μὲ τὰ ψέματα… ἐθελοτυφλωνόμαστε! Τὸ πρωὶ ποὺ ἑτοιμαζόμουν γιὰ τὸ σχολεῖο, διάβασα λίγο ἀπὸ τὸ βιβλίο σου, καὶ ἀπόρησα μὲ τὴν ἀγριότητα ἐκείνων ποὺ τὸ ἔγραψαν. Ἤθελα νὰ τὸ συζητήσουμε, ἄν ἔχεις χρόνο. Νωρίτερα ποὺ τελείωσα μὲ τὰ μαθήματά μου, διάβασα τὸ πρῶτο κεφάλαιο ἀπὸ τὸ παράξενο βιβλίο ποὺ ἔχεις, καὶ θυμήθηκα πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συζητᾶτε με τὴν μαμά».

«Αὐτὸ τὸ βιβλίο Φοίβη, εἶναι γραμμένο ἀπὸ Ἑβραίους, καὶ εἶναι σὰν νὰ λέμε, τὸ δαιμονικὸ καταστατικὸ τοῦ λαοῦ τους. Μόλις σταύρωσαν τὸν Κύριο, ἀπὸ τὸν φθόνο καὶ τὸ ἀδιανόητο μῖσος τους πρὸς τὴν θεότητα τοῦ Κυρίου, ὁ Θεὸς τοὺς ἐγκατέλειψε ὡς λαό, καὶ ἀπὸ τὴν θρησκεία τους ἔχασαν τὰ πάντα. Στὴν θέση της ἔβαλαν ἄλλα πράγματα, ποὺ ὅμως ἐμπεριέχουν καὶ διαστρεβλωμένα κομμάτια ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Περίμενε νὰ δῶ μία σημείωση ποὺ εἶχα, μὲ δύο παραδείγματα. Λοιπόν, ἀπὸ τὸ ἕβδομο κεφάλαιο τοῦ Δευτερονομίου, οἱ γραπτοὶ νόμοι τους λενε τὸ ἑξῆς: “Ὅταν — ἐσὺ τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος— θέλεις νὰ πατάξεις —τοὺς μὴ Ἑβραίους— καὶ θέλεις νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσεις, δὲν θά κάνεις συνθήκη μαζί τους, οὔτε θὰ δείξεις ἔλεος πρὸς αὐτούς”. Ἀπὸ τὸν Ἡσαΐα —κεφ. 60 και στ. 12— λένε τὸ ἑξῆς: “Τὸ ἔθνος καὶ ἡ βασιλεία ποὺ δὲν θὰ σὲ ὑπηρετήσουν, θὰ καταστραφοῦν”… Ὁ Ἰουδαϊσμὸς δὲν εἶναι ὀργανικὴ δύναμη, ἀλλὰ ἀπάνθρωπο σύστημα διοίκησης, ποὺ μὲ τοὺς νόμους κρατάει τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ σὲ ἀδιάκοπη τρομοκρατία, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀδελφούς του! Κατὰ τὸν νόμο τῆς πίστης τους, κάθε Ἰουδαῖος ὑποχρεώνεται νὰ… προδώσει τὸν ἀδελφό του ποὺ διανοήθηκε νὰ παραβεῖ τὸν νόμο τους. Αὐτὲς οἱ παραβάσεις τιμωροῦνται μὲ συστηματικὴ καταδίωξη τοῦ παραβάτη μὲ ὁμαδικές συκοφαντίες καὶ ἄλλους τρόπους, ἤ τοῦ ἐπιβάλλεται καταστροφὴ μὲ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μέσα…».

«Τὸ κατάλαβα ὅτι πρόκειται γιὰ τέρατα! Κάπου διάβασα ὅτι κάνοντας σὲ μία ξένη πατρίδα… “εἰρηνικὴ κατάκτηση(!)” —μέσα ἀπὸ τὴν διαφθορὰ ποὺ διασπείρουν, τὴν ἀπάτη καὶ τὴν ἁρπαγὴ τῶν περιουσιῶν τῶν ἄλλων—, πιστεύουν ὅτι ἔχουν τὸ “δικαίωμα” νὰ ἀντικαταστήσουν τὶς φρικαλεότητες τοῦ πολέμου, μὲ “ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ(!)”, ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΟΡΑΤΕΣ, καὶ… περισσότερο ὠφέλιμες(!), ἀναγκαίες γιὰ τὴν… διατήρηση τοῦ τρόμου(!) ἐκείνου, ποὺ κάνει τοὺς λαοὺς νὰ … ὑπακοῦνε τυφλά! Ἔ, καλά! Τὰ θανατηφόρα ἐμβόλια ἐννοοῦν οἱ Ἑβραῖοι! Ξέρεις κάτι μπαμπά; Τότε ποὺ μᾶς κοιτοῦσαν μὲ καχυποψία ἀπὸ τὰ διπλανὰ διαμερίσματα, ἐπειδὴ δὲν ἐμβολιαστήκαμε, καὶ σοῦ τὸ εἶπαν καὶ ξεκάθαρα ὅτι θέτουμε τὴν πολυκατοικία σὲ “μεγάλο κίνδυνο”, οἱ καχύποπτοι ἔμαθαν “συμπεριφορὰ” ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, ποὺ ὁ ἕνας καρφώνει τὸν ἄλλον! Ὁπότε ἐδῶ κρατᾶμε πὼς γιὰ τοὺς Ἑβραίους εἶναι σημαντικὸ νὰ “καταδικάζουν” τοὺς ἀνθρώπους σὲ θάνατο, καὶ οἱ ζωντανοὶ νὰ μὴν ξέρουν ποῦ νὰ σταθοῦν, ἀπὸ τὸν τρόμο, μέχρι νὰ μάθουν νὰ “ὑπακοῦνε τυφλά”! Ὅμως μὲ τὸν “τρόμο ποὺ ὑποτάσσει”, συνδέεται καὶ ἡ θανάτωση τόσων ζώων, προκειμένου νὰ ἐπιφέρει θανατηφόρες ἐπισιτιστικὲς συνέπειες στὸν λαό μας, ἔ; Ἀλλὰ καὶ ἡ καρκινογόνα τροφὴ ποὺ θὰ ἀγοράζουμε ἀπὸ τὴν ἀπέναντι μεριὰ τῆς ὑφηλίου… Ὅμως ἔτσι οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ γίνουμε ἐπαίτες στοὺς πολιτικούς; Μᾶλλον θὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ γίνουμε ἐπισήμως κομμουνιστικὸ κράτος, μὲ προσωπικὸ ἀριθμὸ καὶ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ γιὰ τὴν “κλιματικὴ ἀλλαγή”, ἀλλιῶς οἱ πολιτικοὶ —οἱ ὁποῖοι μᾶς ἀποστρέφονται— δὲν θὰ μᾶς δίνουν τροφή! Τοὺς ἔχω ἱκανοὺς νὰ ἀρπάζουν χωρὶς δισταγμό, ἀκόμα καὶ τὴν περιουσία κάποιου, γιὰ ἕνα πιάτο φαγητό! Διάβασα ἀκόμα σὲ ἐκεῖνο τὸ βιβλίο, ὅτι λόγῳ τῆς ἀστάθειας ὅλων τῶν ἐξουσιῶν, ἡ δύναμή τους —λένε— θὰ εἶναι ἀκατανίκητη καὶ θὰ ῥιζωθεῖ τόσο καλά, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὴν ἐξολοθρεύσει καμία πανουργία. Ἐπιπλέον, ὅποιος θέλει νὰ ἐπικρατήσει, ὀφείλει νὰ εἶναι πανούργος καὶ ὑποκριτής, ἐνῶ ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ τιμιότητα εἶναι ἐλαττώματα στὴν πολιτική, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τίποτα κοινὸ μὲ τὴν ἠθικὴ… Ἐπίσης, ἡ κυβέρνηση ποὺ ὁδηγεῖται ἀπὸ τὴν ἠθική, ΔΕΝ εἶναι πολιτική, καὶ ἑπομένως ἡ εξουσία της εἶναι εὔθραυστη. Τί ἐννοοῦν οἱ Ἑβραῖοι, λέγοντας πὼς “θὰ ἐπικρατήσουν”;».

«Ὅταν οἱ Ἑβραῖοι στράφηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ Θεὸς κατέστρεψε τὴν πατρίδα τους, τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος διασπαρμένο σὲ κάθε γωνία τῆς γῆς, διοικοῦνταν ἀπὸ μία μυστικὴ ὑπερκυβέρνηση· ποὺ εἶχε τόσο μεγάλη δύναμη, ὅση καὶ μυστικότητα γιὰ τὴν δράση της. Ὅμως ἡ ἑβραϊκὴ ἀράχνη διοικοῦσε παρασκηνιακὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο! Ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ἀλληλεγγύη τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ παρέλυε ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τὶς θρησκείες τους, ἐπειδὴ ἡ ἑβραϊκὴ ἐπιτηδειότητα προκαλοῦσε καὶ προπαρασκεύαζε στὰ κράτη, ἐσωτερικὲς ῥαδιουργίες, ἀλληλοσπαραγμούς, οἰκονομικὲς δυσχέρειες καὶ ἐξωτερικοὺς πολέμους, ποὺ τὰ ἐξασθενοῦσαν καὶ τὰ παρέλυαν. Ὅλα αὐτὰ τὰ πετύχαιναν γνωρίζοντας νὰ ἐξαπατοῦν τοὺς διανοούμενος Χριστιανούς, ἤ καὶ τοὺς ὑπόλοιπους, καθιστῶντας τους ἀσυνείδητα ὄργανα καταστροφῶν τῶν ἐθνῶν, καὶ ἄθλια ὄργανα τῶν ἑβραϊκῶν συμφερόντων, γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς κοσμοκρατορίας ἑνὸς ψυχοπαθοῦς λαοῦ! Ἄρα ὅσοι δικοί μας ἔπαιρναν καὶ παίρνουν ἐντολὲς ἀπὸ δαύτους, τὸ ἔργο τους δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ μία προδοσία τῶν ἐθνικῶν καὶ οἰκονομικῶν συμφερόντων τῆς Πατρίδος μας! Γιὰ νὰ καταλάβεις περισσότερα, θὰ σοῦ διαβάσω αὐτὸ τὸ χαρτί, μὲ τὶς δηλώσεις ποὺ εἶχε κάνει πολὺ παλαιότερα, κάποιος Ἑβραῖος: “Κανεὶς ἄλλος λαὸς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ καταλάβει κυρίαρχη θέση ἐπὶ τῶν λαῶν, τόσο εὔκολα, ὅσο ἐμεῖς οἱ Ἑβραῖοι. Αὐτὸ τὸ κατορθώνουμε ἐπειδὴ ὑποτάσσουμε ἐκεῖνον τὸν κόσμο, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως ἔχει ἐκτεθεῖ ἐν μερει σὲ συγκρούσεις πρὸς ἐμᾶς. Τὰ σύγχρονα ἔθνη πάσχουν ἀπὸ μία ἀτέλεια. Οἱ ἄνθρωποι ζοῦν ἀπὸ ἡμέρα σὲ ἡμέρα, χωρὶς ὑψηλότερα ἰδανικὰ ὅσον ἀφορᾶ τὰ αἴτια καὶ τὰ ἀποτελέσματα, τὸ παρελθὸν ἤ τὸ μέλλον. Ἐαν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ ἀτέλεια, πῶς θὰ μᾶς ἐπέτρεπαν νὰ πάρουμε στὰ χέρια μας τὸν παγκόσμιο τύπο; Ἕνα ἀπαραίτητο μέσο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ κανένα ἄλλο, γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῶν λαῶν. Εἶναι ἡλίου φαεινότερο πὼς ἀπὸ τὴν σκοπιὰ τοῦ τύπου, κατοπτεύουμε τὰ πάντα, καὶ εἴμαστε σὲ θέση ἐγκαίρως νὰ παρατηροῦμε καὶ τὴν ἐλάχιστη ἐναντίον μας ἐκδηλούμενη ἔχθρα, καὶ νὰ τὴν πνίγουμε ἐν τῇ γεννέσει της. Ὁ ἐκτὸς τοῦ κύκλου μας δημοσιογράφος, εἶναι μηδέν. Γιὰ ἐμᾶς εἶναι εὔκολο νὰ ὀργανώσουμε ἐναντίον του συνομωσία σιωπῆς… Ὑπὸ αὐτοὺς τοὺς ὅρους ἐννοεῖται πόσο εὔκολα δημιουργεῖται ἡ κοινὴ γνώμη, ἡ ὁποία στὰ χέρια τῶν Ἑβραίων μεταβλήθηκε σὲ παίγνιο εὐμεταχείριστο! Ὁ ἑβραϊσμὸς εἶναι ὀργανωμένος σὲ στρατιὰ μὲ πειθαρχία παραδειγματική. Οἱ διαταγὲς ἐκδίδονται μὲ ἀστραπιαία ταχύτητα καὶ ἐκπληρώνονται πειθαρχικότατα μὲ θαυμάσια ἀκρίβεια, σὲ ὅλη τὴν γῆ. Ἕτσι ὀργανωμένοι οἱ Ἑβραῖοι κατορθώνουν διαρκῶς μεγάλες ἐπιτυχίες στὴν παγκόσμια διπλωματία, τὴν ὁποία καὶ καθοδηγοῦν ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν χριστιανικῶν ἐθνῶν!”».

«Δηλαδὴ μπαμπὰ ἔχοντας στὰ χέρια τους τὴν κοινὴ γνώμη, πολέμησαν τὶς χριστιανικὲς ἀξίες καὶ διέφθειραν τὸν ἑλληνικὸ λαό, καὶ μὲσα ἀπὸ τὴν…“εἰρηνικὴ κατάκτηση”, μᾶς ἐπέβαλαν τὶς ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ στὸ ἦθος. Γιὰ παράδειγμα, ἐξαπατοῦν τοὺς νέους ὅτι ἡ πορνεία εἶναι κάτι σὰν… “φυσικὸ φαινόμενο”, καὶ ἔτσι ἡ ἑβραϊκὴ ἀράχνη τοὺς αἰχμαλωτίζει στὴν ἀκόλασία! Νομίζοντας ἐκεῖνοι πὼς εἶναι “κόκκος” μέσα στὴν κοινωνία, βυθίζονται στὴν ἐξάρτηση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀποξενώνονται ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους καὶ γίνονται ἀπολύτως ἄβουλοι! Τοὺς ἀκυρώνουν τὴν βούληση, ἐπειδὴ τοὺς ἀποβλακώνουν! Ἐνδέχεται ὅμως ἡ “εἰρηνικὴ κατάκτηση” νὰ ἑρμηνεύεται καὶ ἀλλιῶς· μπορεῖ νὰ μᾶς ἔχουν “κατακτήσει εἰρηνικὰ” οἱ Ἑβραῖοι, ἐπειδὴ οἱ δικοί μας πολιτικοὶ ἔχουν πουλήσει τὸ τιμόνι τῆς Πατρίδος μας στὰ ἀντίχριστα χέρια τους, καὶ οἱ ἴδιοι νὰ εἶναι οἱ ὑπηρέτες τῶν Ἑβραίων· ἤ μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ πολιτικοί μας Ἑβραῖοι, καὶ νὰ μᾶς τὸ κρατᾶνε κρυφό! Κάτι ἀπὸ αὐτὰ θὰ συμβαίνει, ἀφοῦ τοὺς βλέπουμε νὰ καταπληγώνουν ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα μας, μὲ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΜΕΝΟΣ! ‘Εκεῖ στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῶν “πρωτόκολλων” ποὺ διάβασα, ἔλεγε πὼς οἱ Ἑβραῖοι ἔθιξαν τὸν ὑπολογισμό, τὴν ἀπληστία, τὸ ἀκόρεστο τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ ἀδυναμίες εἶναι ἱκανὲς νὰ καταπνίξουν τὶς πρωτοβουλίες! Κάπου ἀλλοῦ ἔλεγε πὼς γιὰ νὰ βροῦν τὰ μέσα ποὺ θὰ τοὺς ὁδηγοῦσαν στὸν σκοπό τους, θὰ ἔπαιρναν ὑπ’ ὄψιν τὴν δειλία, τὴν ἀστάθεια, τὴν παλινωδία τοῦ πλήθους, τὴν ἀνικανότητά του νὰ καταλάβει καὶ νὰ ἐκτιμήσει τοὺς ὅρους τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς του καὶ τῆς εὐημερίας του! Μπαμπά, οἱ πολιτικοὶ μᾶς θεωροῦν κτήνη! Τὸ διάβασα! Ἔλεγε, “Τί συγκράτησε τὰ ἄγρια θηρία, τὰ ὁποῖα ὀνομάζουμε ἀνθρώπους; Τί τοὺς καθοδήγησε ἕως τώρα; Κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς κοινωνικῆς τάξης οἱ ἄνθρωποι πειθάρχησαν στὴν κτηνώδη καὶ τυφλὴ ἰσχύ, καὶ ἀργότερα στὸν νόμο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἴδια ἰσχὺς ἀλλὰ μεταμφιεσμένη. Συμφώνως πρὸς τὸν νόμο τῆς φύσης, τὸ δίκαιο βρίσκεται στὴν ἰσχὺ”… Σήμερα κατάλαβα πὼς ὁ ἐγωκεντρισμὸς φέρνει τὸ σάπισμα τῆς προσωπικότητας καὶ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἀληθινοὶ Ἑβραῖοι καὶ τὰ δουλικά τους, οἱ δικοί μας “Ἑβραῖοι” πολιτικοί, ἔχουν ἀναλάβει νὰ ἐπιστρέψουν τοὺς Ἕλληνες στὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς δαιμονοποίησης ὁλόκληρης τῆς ζωῆς τους, τοῦ σώματός τους καὶ τῆς ψυχῆς τους! Θέλουν νὰ ξαναμεταστοιχειώσουν τὸν ἑλληνικὸ λαὸ στὴν ποιότητα τῆς παλαιότητας τοῦ ἄρχοντα τοῦ σκότους, καὶ τῆς φρίκης τοῦ θανάτου! Μᾶς πελεκᾶνε ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, γιὰ νὰ ἐπιτρέψουν στὸν διάβολο νὰ ξανακαθήσει στὴν καρδιὰ καὶ τὸν νοῦ καὶ τὸ σῶμα τῶν Ἑλλήνων! Γι’ αὐτὸ μὲ τὴν ἀκολασία, βάλθηκαν νὰ δαιμονοποιήσουν τοὺς νέους κατὰ τὴν ὁμοίωση τῆς πονηρῆς εἰκόνας, στὶς διαστάσεις τῆς φύσης καὶ τῆς ὕπαρξης τοῦ διαβόλου!».

«Ἀκριβῶς, παιδί μου, γι’ αὐτὸ κατέστρεψαν τὴν ἀγροτοκτηνοτροφία, ἡ ὁποία ἀνῆκε στὴν Πατρίδα μας. Δηλαδὴ κατέστρεψαν τὴν τροφή μας, γιὰ νὰ μᾶς ξεκαθαρίσουν ὅτι πάνω μας ἔχουν “ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ”, ὥστε νὰ τοὺς ὑπακοῦμε τυφλά! Ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἄρρωστους ἀνθρώπους! Ἐμεῖς ὡς φιλόθεος λαός, ἔχουμε χρέος νὰ δοῦμε τὰ πράγματα καταπρόσωπο, καὶ νὰ μὴν κάνουμε ἐγκληματικὰ λάθη. Δὲν πρέπει νὰ ἀφήσουμε τὸν χρόνο νὰ λειτουργήσει ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΜΑΣ! Δὲν πρέπει νὰ περιμένουμε, γιὰ νὰ ταπεινωθοῦμε ἀπὸ τὰ ἀκόμα χειρότερα ποὺ ἔρχονται! Τώρα, ὅσο εἴμαστε ἀκόμα δυνατοὶ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὅταν περπατᾶμε τρέμει ἡ γῆ, πρέπει νὰ κάνουμε τὸν σταυρό μας, καὶ νὰ ἀφαιρέσουμε ἀπὸ τοὺς αἰσχροὺς προδότες τὴν πρόσβαση στὸ τιμόνι τῆς Πατρίδος μας! Αὐτὸ ἀπαιτεῖ συναίσθηση τοῦ ὑψηλοῦ χρέους μας στὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσιά μας, ἀπαιτεῖ συναίσθηση τῆς κρισιμότητας τῆς κατάστασης, καὶ ψυχικὴ ἑνότητα. Δὲν ἔχουμε μπροστά μας περιθώρια χρόνου, πρέπει νὰ διαφυλάξουμε την ἠθική ελευθερία μας! Φοίβη, ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς προτρέπει στὸν καλὸ ἀγῶνα λέγοντάς μας: “Νὰ ξέρεις ἀδελφέ, ὅτι σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο δὲν πρέπει νὰ ἐλπίζεις σὲ κανέναν ἄλλο τρόπο, ἤ νὰ ξεθαρρεύεις ὅτι θὰ νικήσεις μὲ τὴν δική σου δύναμη, ἐπειδὴ ἔτσι εἶσαι χαμένος· οἱ ἐχθροί σου ἀμέσως θὰ σὲ καταπιοῦν καὶ θὰ σὲ ἀφανίσουν. Ἀλλὰ τὴν νίκη πρέπει νὰ τὴν ἐλπίζεις ἀπολύτως ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν μόνο Νικητὴ ὅλων τῶν ἐχθρῶν, τῆς σαρκός, τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδη· τοὺς ὁποίους καταπάτησε, καὶ συνέτριψε τὴν δύναμή τους, καὶ τὸ αἷμα τους ἐξέχεε”. Ὅμως καὶ ἐμεῖς οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ κάνουμε ὅ,τι ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς. Νὰ χαλυβδώνουμε τὴν θέλησή μας, νὰ ἀνανεώνουμε τὶς ἀποφάσεις μας, νὰ τονώνουμε τὴν ψυχή μας, νὰ μένουμε ἄκαμπτοι καὶ ἀνυποχώρητοι! Ἔχοντας πάντοτε προσηλωμένο σταθερὰ τὸ βλέμμα μας στὸν “Ἀρχηγὸ καὶ τελειωτὴν τῆς πίστεώς μας” Ἰησοῦν τὸν Ἐσταυρωμένο, ἀλλὰ ἀναστημένο καὶ ἐνθρονισμένο στὸν θρόνο τῆς Μεγαλοσύνης. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ὁ Ἀρχηγός μας, ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεάνθρωπος, ὁ Θεὸς Λόγος, ποὺ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἔγινε Ἄνθρωπος. Ἐξομοιώθηκε σὲ ὅλα πρὸς τοὺς ἀδελφούς Του ἀνθρώπους, γιὰ νὰ γίνει Ἀρχιερέας εὐσπλαχνικὸς καὶ ἄξιος νὰ βασίζεται ὁ καθένας σὲ Αὐτόν. Ἀρχιερέας εὐπρόσδεκτος γιὰ ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνονται καὶ νὰ προσφέρονται στὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἐξιλέωση καὶ τὴν συγχώρηση τοῦ λαοῦ, διότι ἐφόσον ἔχει πάθει καὶ δοκίμασε ὁ Ἴδιος πειρασμούς, μὲ πολλὴ συμπάθεια, ἐνθυμούμενος τί ὑπέφερε καὶ Αὐτός, θὰ βοηθήσει καὶ ἐκείνους ποὺ πειράζονται καὶ δοκιμάζονται. Ὁ Αἰώνιος Νικητὴς εἶπε: “Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ τὸ μάννα τοῦ κεκρυμμένου”*. Στὸν νικητὴ θὰ δώσω τὴν ζωηφόρο κοινωνία τοῦ οὐράνιου Ἄρτου, ποὺ θὰ τοῦ ἐξασφαλίσει τὴν ἀθάνατη καὶ μακαρία ζωή. Τὸν νικητή, ὑπόσχεται ὁ Κύριος, θὰ τὸν κάνω “στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ Μου”. Θὰ τὸν ἐνδύσω μὲ ὁλόλευκη στολὴ καὶ “οὐ μὴ ἐξαλείψω τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τῆς βίβλου τῆς ζωῆς”**».

17 ὅθεν ὤφειλε κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι, ἵνα ἐλεήμων γένηται καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, εἰς τὸ ἱλάσκεσθαι τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ.

18 ἐν ᾧ γὰρ πέπονθεν αὐτὸς πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι. (Ἑβρ. 2,17-18)

* Ἀποκ. 2,17
** Ἀποκ. 3,5
μὲ αὐτὸ τὸ χρῶμα, εἶναι περιγραφὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου γιὰ τὸν θυμὸ
τὸ κείμενο μεταφέρει κάποιες γνώσεις πάνω στὴν πίστη μας, ἀπὸ τὸ βιβλίο ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ, τοῦ μεγάλου Ἕλληνα μελετητῆ, θεολόγου καὶ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέα, Ἰωάννη Κορναράκη.

Πιὸ κάτω βρίσκεται τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῶν Πρωτοκόλλων τῆς Σιῶν. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ γνωρίζουμε αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες.