«Μαμά, πολλὰ ἀπὸ τὰ κορίτσια στὴν τάξη δεν ἔχουν κάνεναν στὴν οἰκογένειά τους, νὰ τὰ συμβουλεύει γιὰ τὴν ἔχθρα τοῦ “κόσμου”, καὶ δὲν ξέρουν πὼς ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἐφηβικοὺς ἀνθοὺς τῶν συναισθημάτων τους, θὰ ἔχουν αὔριο τοὺς γενναιόδωρους καρποὺς τῆς καρδιᾶς! Γιὰ νὰ αὐτοκαταστρεφόμαστε, ὁ “κόσμος” προσπαθεῖ καὶ μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ τὸ ἄγριο, νὰ μᾶς ἀσκεῖ πίεση γιὰ νὰ κάνουμε τὸ θέλημά μας, καὶ τὰ περισσότερα κορίτσια δὲν ἄκουσαν ποτὲ πὼς στὴν ἡλικία ποὺ εἴμαστε, πρέπει νὰ έργαζόμαστε μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις μας γιὰ νὰ μορφώσουμε τὴν καρδιά, τὴν ψυχὴ καὶ τὴν διάνοια μας!».
«Κι ὅμως εἶναι σημαντικὸ κάθε κορούλα νὰ μάθει ἀπὸ τὴν προεφηβεία της, γιὰ τὸν συγκινησιακὸ σάλο ποὺ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίζει· ὅσο εἶναι ἕτοιμη νὰ ἀγαπήσει καὶ νὰ παρηγορήσει, ἄλλο τόσο εἶναι ἕτοιμη νὰ ἀντιπαθήσει καὶ νὰ μισήσει, πολλὲς φορὲς καὶ γιὰ λόγους ἀνυπόστατους! Ὅταν ξεκινάει ὁ ἀγώνας μεταξὺ τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς παιδούλας καὶ τῆς γυναίκας, τὰ αἰφνίδια χτυπήματα μιᾶς καρδιᾶς —ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς γονεῖς— ποὺ διαταράσσουν τὴν ἁπλῆ καὶ ἀφελῆ ἰσορροπία τῶν παιδικῶν χρόνων, σημαίνουν τὴν εἴσοδο τῆς κοπέλας στὴν τροχιὰ τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία θὰ διέπει ὁλόκληρη τὴν ζωή της, ἐὰν βεβαίως δὲν ξεφύγει ἀπὸ τὸν γυναικεῖο προορισμό της».
«Τί ἐννοεῖς; Τί σημαίνει “νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν γυναικεῖο προορισμό της;».
«Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς γενετήσιας ζωῆς, Παμφιλία μου, δηλαδὴ τὸν μηνιαῖο κύκλο, ποὺ προσφέρει τὴν δυνατότητα τῆς μητρότητας, ἡ ἔφηβη παρουσιάζει μία παράλληλη συναισθηματικὴ ἀνάπτυξη, ποὺ ἀνοίγει τὸν δρόμο πρὸς τὴν ψυχοδιανοητικὴ ὡριμότητα. Εἰσέρχεται δηλαδὴ στὴν ζωὴ μὲ νέα ἐφόδια, γιὰ μία ἀνώτερη ἐξέλιξη! Τὰ βιολογικὰ φαινόμενα ἑνὸς ὀργανισμοῦ ποὺ ὡριμάζει, ἀποτελοῦν δυναμικοὺς παράγοντες τοῦ ἐνστίκτου, ἀλλὰ παράγοντες ποὺ ἀποβλέπουν σὲ μία ἀποστολή, καὶ οἱ ὁποῖοι βεβαίως ἐντάσσονται σὲ μία εὐρύτερη ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ ΑΞΙΩΝ. Ἡ βιολογικὴ ὡρίμανση στὴν γυναίκα ἀνταποκρίνεται σὲ μία σειρὰ ψυχικῶν διαβαθμίσεων, ποὺ πρέπει νὰ τὶς προσέξει καὶ νὰ τὶς συνειδητοποιήσει· ἀλλιῶς ἐξ αἰτίας τῆς ἀνειλικρίνειας καὶ τῆς ἐπιδίωξης τῶν ἀσήμαντων, ὅσο ἀκολουθεῖ τυφλὰ τὸ ἔνστικτό της νὰ ἀρέσει, τὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς καὶ τύψεων θὰ κυριαρχοῦν στὴν ζωή της. Γι’ αὐτὸ ἡ μητέρα ἑνὸς κοριτσιοῦ, παρόλη τὴν διάθεσή της νὰ κρατάει ὑπὸ τὴν σκέπη της τὸ παιδί της, ὀφείλει νὰ τοῦ μαθαίνει σιγὰ σιγὰ νὰ ἀντιμετωπίζει μόνο του τὴν ζωή, δίχως νὰ ἐντείνει τοὺς φυσικοὺς φόβους του. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ἀρχίζει στὸν ψυχικὸ τομέα μία ἐντατικὴ διαδικασία προσαρμογῆς στὴν πραγματικότητα —τὴν ἀληθινή, ὄχι τὴν κατασκευασμένη ἀπὸ τὴν ἔχθρα τοῦ “κόσμου”—, ὥστε μέσῳ τῆς δημιουργίας τῶν βιωμάτων του, τὸ κορίτσι νὰ ἀναπτύσσεται. Ἄν ἔχει τὴν βοήθεια ποὺ χρειάζεται ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του, τότε θὰ κατακτήσει τὸ περιβάλλον του. Ὅταν τοῦ κοριτσιοῦ τοῦ μάθουν ἀπὸ νωρὶς —καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ὀρθὰ παραδείγματα—, νὰ ἀναλαμβάνει ὑπεύθυνες ἐργασίες ἔστω καὶ σὲ μικροπράγματα, ἡ τὴν διαχείριση κάποιων καταστάσεων· μὲ τὴν παιδαγωγία, τοῦ ἐμφανίζουν τὰ πρακτέα καὶ τὰ ἐπιδιωκόμενα ἰδεώδη κατὰ τρόπο ζωντανὸ καὶ ἑλκυστικό· οἱ μεγαλύτεροι τοῦ ἐπεξηγοῦν καὶ τοῦ ὑποδεικνύουν, ὥστε νὰ τὸ ὑποβοηθοῦν στὴν γνώση καὶ τὴν πείρα τῆς ζωῆς· τοῦ διεγείρουν τὶς κλίσεις καὶ τὶς δυνατότητες, ὥστε συστηματικὰ νὰ ἀφυπνίζονται τὰ ἐνδιαφέροντά του· τοῦ ἀφήνουν χῶρο γιὰ νὰ ἐκδηλώνει τὴν γνώμη καὶ τὴν διάθεσή του, χωρὶς νὰ ἀνακόπτουν τὴν πρωτοβουλία του, τότε τὸ κορίτσι θὰ πετύχει νὰ λύσει ὁμαλῶς τὸν ψυχικὸ δεσμὸ πρὸς τὴν μητέρα του, κάτι ποὺ καθορίζει τὴν προσωπικὴ καὶ κοινωνικὴ προκοπή του. Ἡ βασικὴ αὐτὴ προϋπόθεση, ἐπίλυσης τέτοιων θεμάτων, ἐγγυᾶται τὸν σεβασμὸ τοῦ κοριτσιοῦ πρὸς τὴν ζωὴ καὶ τὶς ἀπαιτήσεις της, δηλαδὴ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ πρὸς τὴν ἀλήθεια!Ἡ ἐπιτυχία ἤ ἡ ἀποτυχία τῆς σταδιακῆς ἀνάληψης τῶν εὐθυνῶν, θὰ κρίνει τὴν ψυχικὴ ἰσορροπία, τὴν ἀνάπτυξη, καὶ ΤΟ ΠΙΘΑΝΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ!».
«Μὰ ἔχοντας ἐγὼ τὰ δικά μου βιώματα, ἀνακάλυψα τὸν μόνο τρόπο γιὰ νὰ ἐξασκῶ τὴν κρίση μου! Ὄταν ζῶ καὶ αἰσθάνομαι τὸ κάθε τι, δὲν ἐνεργῶ ἐπειδὴ μὲ πιέζετε, ἤ ἐπειδὴ “ἔτσι μοῦ λέτε” νὰ κάνω. Μὲ τὶς εὐκαιρίες νὰ ἀπαλλάξω κάποιον στὸ περιβάλλον μου ἀπὸ ἕναν κόπο ἤ μιὰ σκοτούρα, καὶ νὰ πάρω μέρος στὶς φροντίδες τοῦ σπιτιοῦ, νοιώθω πὼς μὲ τὴν παρουσία μου σὰν “ἀκτίνα ἡλίου” γίνομαι πηγὴ χαρᾶς, καὶ τονώνω τὴν οἰκογενειακὴ ζωή! Δὲν μὲ πειράζει νὰ σοῦ πῶ πὼς ὅσο δὲν εἶχα ξεφύγει ἀπὸ τὴν παιδικὴ συμπεριφορά, ἔκανα τὸν ἑαυτό μου κέντρο τοῦ σύμπαντος ποῦ ὅλα μοῦ ὀφείλονταν, τὰ ὁποῖα ὅμως ΔΕΧΟΜΟΥΝ ΠΑΘΗΤΙΚΑ!».
«Ἡ παθητικότητα χαρακτηρίζει ὅποιον δὲν ἔχει μεγαλώσει. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει στὴν ἐξωπραγματικὴ καὶ ἄκαρπη ζωὴ τῆς γυναίκας, ποὺ ἐκτροχιάζεται ἀπὸ τὴν φύση τῆς γυναικείας ἀποστολῆς της. Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις τοῦ “ψυχικοῦ παιδιαρίσματος” τῶν γυναικῶν, ποὺ δὲν πέτυχαν νὰ λύσουν τὸν ψυχικὸ δεσμὸ πρὸς τὴν μητέρα, στὴν ἐφηβεία τους. Ὡς ἐκ τούτου, βρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, καὶ τείνουν πρὸς μία “μοίρα ὑποδούλωσης”… Οἱ σχέσεις τῶν γυναικῶν αὐτῶν πρὸς τοὺς ἄλλους, χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ καὶ μία ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΟΣ καὶ ΑΓΑΠΗΣ, τὰ ὁποῖα κυβερνοῦν τὴν ζωή τους, ἀκόμα καὶ ὅταν αὐτὲς δείχνουν δραστήρια ἱκανότητα καὶ ἐξωτερικὴ ἐπιτυχία!».
Σὰν νὰ φώτισε μία ἀχτίδα, πράγματα ποὺ πρὶν δὲν φαίνονταν, καὶ τὰ ἐρωτήματα μέσα μου στριμώχτηκαν. «Μαμά, ὅταν μία γυναίκα ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά της, δὲν μπορεῖ νὰ διδάξει τὴν κόρη της μὲ λεπτότητα καὶ ἐξυπηρετικότητα! Ὅμως ἄν τὴν ἀφήνει ἀκαλλιέργητη, δίχως τὸν ἐπιβεβλημένο ἠθικὸ ἐξοπλισμό, ἡ κόρη πῶς θὰ ἀποφεύγει τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς ἐπικίνδυνες περιπέτειες; Ἄν ἡ μαμὰ ἑνὸς κοριτσιοῦ ΖΗΤΑΕΙ ἀγάπη ἀντὶ νὰ προσφέρει, ἀπαιτώντας αὐστηρὲς προσπάθειες, τότε ἡ ζωὴ τῆς κόρης της γίνεται ἀπελπιστική! Μία νέα κοπέλα θέλει νὰ τῆς φέρονται μὲ γλυκύτητα καὶ τρυφερότητα, ὅπως ὅταν ἦταν παιδί! Τὸ ξέρεις ὅτι ἡ μαμὰ τῆς Λυσιμάχης ἀντὶ νὰ τῆς μιλάει μὲ κατανόηση καὶ στοργή, τὴν διατάζει ἐπιτακτικά; Ὅταν τὴν συγκρίνει μὲ τὶς ἄλλες κοπέλες, ἤ διηγεῖται τὰ λάθη της ἀλλοῦ, ἡ Λυσιμάχη ντρέπεται, ὑποφέρει, καὶ ἐπειδὴ συμπεραίνει πὼς ἡ μαμά της δὲν τὴν ἀγαπᾶει, τῆς μιλάει ἄσχημα! Ἀλλὰ μὲ τὴν ἀπαράδεκτη συμπεριφορά της ἡ Λυσιμάχη, πρῶτα ὑποφέρει ἡ ἴδια! Μοῦ εἶχε ἐκμυστηρευτεῖ πῶς ὅταν δὲν τὴν καταλαβαίνουν, κλείνεται στὸν ἑαυτό της καὶ κρύβει τὰ ὅσα αἰσθάνεται…».
«Ὅταν ἡ καρδιὰ τῆς γυναίκας ἔχει ἁγάπη πέρα ἀπὸ τὰ φθαρτά, ἀνυψώνεται σὲ καρδιὰ ποὺ γλυκοφέγγει στὴν οἰκογένειά της. Ὅταν ὅμως στὴν μητρικὴ καρδιά, ἡ τροφὴ καὶ τὸ σῶμα ζυγίζουν περισσότερο ἀπὸ τὴν ψυχή, δυστυχῶς, μὲ τὰ χρόνια αὐτὴ ἡ καρδιὰ γίνεται σιδερόφρακτη…».
Ἐπὶ τέλους, βρῆκα τὴν εὐκαιρία νὰ πῶ στὴν μαμά μου αὐτὸ ποὺ ἤθελα ἀπὸ καιρό. «Τὸ ξέρεις ὅτι ἡ Λυσιμάχη ζηλεύει τὴν μαμά της; Τὴν ζηλεύει καὶ γιὰ τὰ ῥοῦχα, καὶ γιὰ τὰ καλλυντικά της! Γιὰ νὰ “ἐλευθερωθεῖ” ἀπὸ τὴν ἐξάρτηση τῆς μαμᾶς της καὶ νὰ προσαρμοστεῖ στὸν κόσμο τῶν ἐνηλίκων, ἡ Λυσιμάχη ἀγωνίζεται νὰ προβάλλει τὸν ἑαυτό της ὡς… “μεγάλη”!».
«Ἐννοεῖς ὅτι προσπαθεῖ νὰ ἀρέσει στὰ ἀγόρια;».
«Ναί, κατὰ καιροὺς ἔχει “αἰσθηματάκια”… Θεωρεῖ τὴν συναναστροφὴ μὲ ἀγόρια δῆθεν ὡς μία ἀνάγκη, ἴσως ἐπειδὴ ψάχνει τὴν στοργὴ ποὺ δὲν παίρνει ἀπὸ τὴν οἰκογένειάς της, ἄλλὰ ἐγὼ νομίζω πὼς βιάζεται νὰ μιμεῖται τὶς μεγαλύτερες. Γι’ αὐτὸ τῆς εἶπα νὰ μιμεῖται ὅσες μποροῦν νὰ κρατηθοῦν μέσα σὲ μία πλήρη καὶ ἁρμονικὴ αὐτοκυριαρχία».
«Ἴσως τὸ κίνητρο αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ ὄντως νὰ εἶναι ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἀγάπη, ἀλλὰ στὰ δεκαπέντε, Παμφιλία, ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἀληθινὴ ἀγάπη, μὲ τοὺς γνήσιους τόνους της, εἶναι πρόωρη καὶ ἀφελῆς. Ἡ ἐπίδραση τῆς σωματικῆς ὡρίμανσης φέρνει καὶ τὸν ψυχισμὸ τῆς ἐφήβου πρὸς ἀλληλένδετη ἀνάπτυξη. Ὡστόσο, ὅπως εἴπαμε πρὶν ἀπὸ καιρό, τὰ ἐρωτικὰ συναισθήματα τῆς ἐφηβικῆς ἡλικίας, κατὰ κανόνα δὲν ξυπνᾶνε τὸν ἔρωτα πρὸς ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο, ἀλλὰ μονάχα τὸ ἴδιο τὸ ἐρωτικὸ συναίσθημα. Γι’ αὐτὸ σοῦ ἔδωσα νὰ καταλάβεις τότε, πὼς ἡ γέννηση αὐτοῦ τοῦ συναισθήματος εἶναι φυσική, ἀλλὰ καὶ πὼς ἔχει σημασία νὰ πειθαρχήσεις αὐτὴ τὴν γέννηση τῆς ἀγάπης μὲ εὐφυΐα, γιὰ νὰ τὴν κατευθύνεις ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΘΕΙ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΣΟΥ! Μὲ τὸν ψυχισμό της θὰ ἀντιμετωπίσει ἡ νέα γυναίκα τὸ θέμα τοῦ ἄλλου φύλου, ὥστε νὰ διέλθει τὸ στάδιο τῆς ἐπανάκαμψης στὴν γαλήνη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἡ γυναίκα ὀφείλει νὰ κάνει στὴν ζωή της τὴν συνάντηση μὲ τὸν ἄντρα, κατὰ τρόπο, ὁ ὁποῖος θὰ ἐγγυᾶται τὴν εὐτυχία της καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῶν βαθύτερων πόθων της νὰ ζήσει ὡς ἀληθινὴ γυναίκα!».
«Ἡ ἐνεργητικότητα μιᾶς μαθήτριας πρέπει νὰ ἀπορροφᾶται ἀπὸ τὸν κόπο τῆς σπουδῆς της· γιὰ τὰ ὑπόλοιπα εἶναι πολὺ νωρίς!», εἶπα μὲ ἐσωτερικὴ ἠρεμία. Ὁ Κύριος ζήτησε τὴν καρδιά μας, καὶ σὲ αὐτὴν τὴν κλήση ἐγὼ ἔχω ἀπαντήσει γενναιόψυχα. Ζητάω τρυφερὰ ἀπὸ τὴν Παναγία, ἡ Ὁποία προσέφερε καὶ Ἐκείνη τὴν ἐφηβικὴ ἡλικία Της στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, νὰ μὲ διδάσκει καὶ νὰ μὲ σκεπάζει στὴν ἀνηφόρα τῆς ζωῆς μου, καὶ βάζοντας στὴν καρδιά μου τὶς συμβουλὲς τῶν γονιῶν μου, ἀγωνίζομαι γιὰ νὰ κρατάω τὸν ἑαυτό μου ἀγνό. Δὲν λέω πὼς δὲν ἔχω ἀρχίσει νὰ βλέπω τὸν ἀνδρικὸ κόσμο μὲ ἄλλα μάτια, ἐπειδὴ ἔχω παρατηρήσει, πὼς καὶ ἡ παρουσία καὶ μόνο ἑνὸς ἀγοριοῦ, φτάνει γιὰ νὰ ἐπηρεάσει τὴν στάση καὶ τὶς συζητήσεις ποὺ θὰ κάνω. Διδάχθηκα ὅμως ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου νὰ ἐκφράζω τὴν ἀπροσδιόριστη ἐρωτικὴ κλίση τῆς καρδιᾶς μου μὲ ἄλλους τρόπους, άναπληρωματικοὺς, ποὺ μοῦ δίνουν ἱκανοποιήσεις καὶ δύναμη, ὅπως εἶναι ἡ ἀνώτερη ὁρμὴ γιὰ μάθηση, καὶ τὸ πνεῦμα ἀγάπης ἐντὸς τῆς φιλάνθρωπης δράσης. Ἀσφαλῶς οἱ γονεῖς μου μοῦ ἐξασφαλίζουν ἕνα ἤρεμο, χαρούμενο, ἑνωμένο καὶ ζεστὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, καὶ ἕνα κοινωνικὸ περιβάλλον μὲ φιλικὲς σχέσεις, ὅπου συναναστρεφόμαστε μὲ πολλὰ πρόσωπα· τὸ ἀναπόφευκτο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ἀνδρικὸ γένος, ἐκεῖ εἶναι τακτοποιημένο, ἐπειδὴ συνοδεύεται ἀπὸ μία ἀληθινὰ ἀνθρώπινη ἐπικοινωνία μὲ τὴν βαθύτερη πνευματικὴ ἐμπειρία, ποὺ μπορεῖ καὶ προσφέρει ἡ ἀνώτερη ζωή. Σὲ αὐτὲς τὶς φιλικὲς συναντήσεις, δὲν ὑπάρχει αὐτὸ ποὺ λέγεται “ἱκανοποίηση”, ὑπάρχει ὅμως μία πνευματικὴ συναισθηματικὴ γαλήνη. «Μαμά, συμβαίνουν κάποια πράγματα μὲ μερικὰ κορίτσια, πρὸς κάποια ἀγόρια, ποὺ πλέον ἔπαψαν νὰ χαρακτηρίζονται ὡς “ἀνόητα παιχνίδια”· ὅταν οἱ κοπέλες δὲν ἐντάσσουν στὴν εὐρύτερη ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ ΑΞΙΩΝ, ποὺ εἶπες, τὸ ἔνστικτο ποὺ τὶς σπρώχνει νὰ θέλουν νὰ ἀρέσουν, καὶ πολὺ χειρότερα, ζυγίζουν τὸ σῶμα περισσότερο ἀπὸ τὴν ψυχή τους, τότε γίνονται πραγματικὰ ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ! Πιστεύουν τὸν ὁποιοδήποτε τοὺς “ἐκμυστηρευτεῖ” κάτι, καὶ δημιουργοῦν μικροαισθήματα ποὺ ἀναβοσβήνουν σὰν πυρκαγιὲς ἀπὸ ἄχυρα! Ἀντιλαμβάνομαι πὼς κάτι τέτοια τὰ διδάσκει ὁ “κόσμος”, ὁ ὁποῖος ἐχθρεύεται τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἡ κατάσταση ὅσο πάει, ξεφεύγει ἀπὸ κάθε ἔλεγχο!».
«Ἀναμφίβολα σὲ αὐτὴ τὴν ἡλικία, τὰ κορίτσια βρίσκονται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ νὰ ἐμβαθύνουν στὰ προβλήματα, ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ὁ ἑαυτός τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, Παμφιλία, ἡ πρωτόγονη ἔχθρα τοῦ “κόσμου” ψευδοφιλοσοφεῖ, λέγοντας πὼς τὸ γενετήσιο ἔνστικτο ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῶν ἀνθρώπινων ἐκδηλώσεων. Ἐσὺ σὲ ποιὰ κατάσταση ἀναφέρεσαι; Τί ἀκριβῶς κάνουν αὐτὰ τὰ κορίτσια, ποὺ εἶπες;».
«Μία κοπέλα πρέπει να μείνει πιστὴ στὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ ζητήσει νὰ ἀρέσει μὲ τὴν βαθύτερη ὕπαρξή της, ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὰ τεχνάσματα. Τὸ ἔνστικτο ποὺ σπρώχνει μία νέα νὰ ἐπιδιώκει νὰ ἀρέσει, κάνει μὲ τὶς πράξεις της, νὰ ἀσκεῖ κάποια δύναμη δελεαστική. Ἡ νέα, ἄς τὴν ὀνομάσουμε Φιλαρέσκεια, κρατάει ἕνα προσωπεῖο ματαιοδοξίας, ἀποκαρδιωτικὸ καὶ ψεύτικο. Αὐτὴ ἐμπνέεται τὰ μικροτεχνάσματα μπροστὰ στοὺς νέους, τὰ δυνατὰ γέλια, τὴν αὐθάδεια τοῦ ὕφους καὶ τῆς γλώσσας, τὰ φερσίματα, τὶς θεαματικὲς ἀντιρρήσεις γιὰ νὰ ἀποσπάσει τὴν προσοχὴ τους, χωρὶς νὰ παρουσιάζει τίποτα ἀληθινό. Ἡ Φιλαρέσκεια θέλει νὰ ξεπερνάει τὶς ἄλλες κοπέλες, νὰ τὶς παραγκωνίζει, ἀλλὰ ὅταν ἡ ἐπιθυμία της νὰ ἀρέσει σὲ ἕνα πρόσωπο, ἀποτυγχάνει, τότε ἐκείνη στρέφεται κατὰ τοῦ προσώπου. Ὅταν βλέπει νὰ “ἀπειλεῖται” ἀπὸ κάποια ἄλλη, ποὺ ἐπέδειξε ἱδιότητες ποὺ θὰ ἤθελε νὰ εἶχε ἡ Φιλαρέσκεια, ἤ κατέκτησε τὴν ἐπιτυχία, ποὺ ποθοῦσε γιὰ τὴν ἴδια, ἡ καρδιά της φαρμακώνεται ἀπὸ μίσος καὶ ζήλεια. Ἡ δηκτικὴ γλῶσσα της καὶ οἱ μικρομοχθηρίες, γελοιοποιοῦν τὴν ἀδερφή της, τὴν προσβάλλουν γιὰ νὰ τὴν πληγώνουν. Ὅταν ἡ Φιλαρέσκεια βρίσκεται δίπλα σὲ ἕναν ἀγόρι, ἡ στάση της προδίδει τί γυρεύει σὲ αὐτὴ τὴν συνάντηση. Τὴν βλέπεις, μαμά, μικρὴ ξεμυαλισμένη, νὰ διακηρύττει τὰ προχωρημένα ἤθη καὶ πλησιάζοντας τὸ ἀγόρι, νὰ μπαίνει πραγματικὰ “στὴν μύτη του”. Δὲν ξέρει πὼς μεταξύ τους οἱ νέοι κοροϊδεύουν καὶ ὑπερηφανεύονται, καμιὰ φορὰ μὲ χυδαιότητα, γιὰ τὴν “ἐλευθερία” μὲ τὴν ὁποία ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τους! Ἄν ἡ Φιλαρέσκεια δὲν κατορθώσει νὰ γίνει ἀξιοπρόσεκτη μὲ τὴν ἐμφάνιση-ὅπλο, δὲν διστάζει νὰ ἑλκύσει τὴν προσοχὴ μὲ ἰδιοτροπίες κακῆς ποιότητας, εἰδικὰ ὅταν βρίσκεται σὲ παρέα· στάση ἀλαζονική, ὕφος ἀγορίστικο, ὁμιλία ἄχαρη ἤ σκέψεις παράλογες, πράγματα ὅλα ἀηδιαστικά. Ἀπερίσκεπτη, κάποτε δίνει ἐμπιστοσύνη στὸ “λουστράρισμα” κάποιου ἀγνώστου, ἀφήνοντάς τον νὰ τὴν πλησιάσει χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τοὺς κινδύνους, στοὺς ὁποίους ἐκτίθεται. Μὲ τὴν δίψα της γι’ αὐτὸ ποὺ νομίζει γιὰ “ἀγάπη”, ἡ συμπεριφορά της τὴν κατευθύνει σὲ πλῆθος πειρασμῶν καὶ κινδύνων τόσο γιὰ τὸ ἀνδρικὸ περιβάλλον, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἴδια. Θὰ σοῦ πῶ μία ἱστορία χαρακτηριστική. Ὅταν συναντήθηκε η Φιλαρέσκεια μὲ ἕνα ἀγόρι, ἡ φαντασία αἰχμαλωτίστηκε ἀπὸ ἕνα χαμόγελο, καὶ ἄρχισαν νὰ μιλᾶνε. Ἐκεῖνος τῆς ἔκανε φιλοφρονήσεις καὶ ἐκδήλωνε ἐνδιαφέρον καὶ στοργή, καὶ μόλις ἡ Φιλαρέσκεια τοῦ ἐπέτρεψε, προχώρησε καὶ σὲ φιλήματα. Μὲ ὅλη τὴν ἀφέλειά της, ἀφέθηκε στὴν τόσο στοργικὴ παρουσία, καὶ στὴν εὐχάριστη συγκίνηση νὰ αἰσθάνεται ὅτι κάποιος ἐνδιαφέρεται γιὰ ἐκείνη καὶ τὴν ἀγαπάει, πιστεύοντας ὅτι τὰ αἰσθήματα τοῦ ἀγοριοῦ θὰ παρέμεναν αἰώνια. Διόλου ἀπίθανο καὶ τὸ ἀγόρι νὰ πίστευε ὅτι τὸ αἴσθημά του ἦταν “σοβαρό” καὶ ἀποφασιστικό. Οἱ ματιές, οἱ περιποιήσεις καὶ τὰ γράμματα βομβάρδιζαν τὸ θῦμα, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀργότερα μεταβλήθηκε σὲ μέσο ἱκανοποίησης τοῦ κομπασμοῦ, καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ τοῦ “κατακτητῆ”· ὁ ὁποῖος λίγο ἀργότερα εἶδε τὸν ἑαυτό του ἀλλιῶς, καὶ προσκολλήθηκε ἀλλοῦ… Τὰ συναισθήματα ἦταν πλούσια ἀλλὰ ῥηχά, καὶ ξέφτιζαν! Μετὰ ἀπὸ μερικὰ μαλώματα ποὺ τὰ ἀκολούθησαν συμφιλιώσεις, καὶ μετὰ ἀπὸ μερικὲς σκηνὲς ζηλοτυπίας ποὺ ἔκλεισαν μὲ δάκρυα καὶ καινούργιες ὑποσχέσεις, ἐγκαταλείπει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον χωρὶς νὰ σκέφτονται νὰ ἐπιστρέψουν… Ἡ Φιλαρέσκεια, εἶχε ἐνθουσιαστεῖ μὲ μία μορφὴ ποὺ δὲν ἀνταποκρινόταν στὴν πραγματικότητα!».
«Ἡ Φιλαρέσκεια κινεῖται ἀπὸ ἕναν βαθύτατο συναισθηματισμὸ καὶ ἐπιθυμία θεμελιώδη, στὴν γυναικεία καρδιά, νὰ ἀγαπήσει καὶ νὰ ἀγαπηθεῖ, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ ψυχισμὸς τῆς ἔφηβης εἶναι δίκοπο μαχαίρι. Ἐνῶ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἀποτελεῖ πολύτιμο ἐφόδιο τοῦ ψυχικοῦ ἐξοπλισμοῦ τοῦ θήλεος, γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἀνθρώπινης ἀποστολῆς, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἀποτελεῖ τὴν ἀχίλλειον πτέρνα της, καὶ τὸ ἐπισφαλέστερο σημεῖο της. Οἱ πρώιμοι ἔρωτες κάνουν τὶς ἔφηβες νὰ ὀνειρεύονται καὶ νὰ εἶναι ἀφηρημένες. Δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ διαβάσματά τους, καὶ παίρνουν ἄσχημους βαθμούς. Γίνονται νευρικές, φιλύποπτες, όξύθυμες, καὶ μυγιάζονται στὴν παραμικρὴ παρατήρηση. Στὸ σπίτι πλήττουν, καὶ ὑποφέρουν τὰ καθήκοντά τους μὲ δυσκολία, περιμένοντας νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τοὺς οἰκογενειακοὺς περιορισμούς. Τὸ ἀνούσιο σχολεῖο ἔχει μεγάλες εὐθύνες, καὶ ποὺ ἐγκαταλείπει τὰ παιδιά ἀπολύτως ἀμόρφωτα γιὰ τὰ πρωτεύοντα στοιχεῖα τῆς ζωῆς τους, καὶ ποὺ μὲ τὴν “ἀργία” ποὺ ἔχει παγιώσει, εἶναι μητέρα πάσης κακίας! Σὲ μία κοινωνία ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της, ἡ ἀντικατάσταση τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀπὸ τὴν γυναικεία ἰσορροπία, ὀφείλει νὰ εἶναι στολισμένη μὲ φρόνηση καὶ χάρη!».
«Καὶ τὰ ἀγόρια ὅμως, δὲν εἶναι λιγότερο πρωτόγονα ἀπὸ τὶς κοπέλες. Κάνουν βόλτες στοὺς δρόμους προσπαθώντας μὲ ἀνόητα πειράγματα καὶ εἰρωνεία νὰ τραβήξουν τὴν προσοχὴ τῶν κοριτσιῶν, χωρὶς καθόλου ντροπὴ καὶ σεβασμὸ γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Θέλουν νὰ προσελκύσουν τὶς ἐλαφρές, γιὰ νὰ τὶς παρουσιάζουν αὔριο στοὺς φίλους τους ὡς κατακτήσεις, καὶ ἔτσι νὰ μεγαλοποιοῦν τὴν ἀξία τους… Ὅταν πειράζουν στὸν δρόμο, δείχνουν ἀπολίτιστοι! Δὲν πρέπει νὰ παρασύρουν μὲ τὴν ὑποκρισία τους τὶς μικρὲς κοπέλες, γιὰ νὰ περνοῦν τὶς ἐλεύθερες ὧρες τους, καὶ ὅταν τὶς βαρεθοῦν νὰ τὶς ἀφήνουν μὲ τὴν καρδιὰ πληγωμένη! Ἐκμεταλλεύονται τὸν συναισθηματικὸ πλοῦτο τῶν κοριτσιῶν κατὰ τὸν χείριστο τρόπο! Νευριάζω ποὺ τοὺς ἀκούω νὰ παριστάνουν τοὺς ἔξυπνους, τοὺς ἀκαταμάχητους γόηδες, χωρὶς νὰ καταβάλλουν καμία προσπάθεια γιὰ τὴν πνευματική, καὶ προπάντων γιὰ τὴν ἠθικὴ τελείοποίησή τους. Θὰ ἔπρεπε οἱ νέοι νὰ ἔχουν μεγάλα ἰδανικά, μαμά, καὶ κάθε πράξη τους νὰ ἀποβλέπει στὴν ἀνωτερότητα καὶ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνύψωση. Πόσο θὰ ἀποτελοῦσαν τὸ κόσμημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, καὶ τὸ μέλλον τῆς Πατρίδας, ἄν οἱ νέοι τῆς ἐποχῆς μας ἀπέβλεπαν στὴν μόρφωσή τους, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν ψυχική, τὴν δημιουργία τους, καὶ τὴν ἀνύψωσή τους σὲ ἔναν ἀνώτερο ἄνθρωπο! Ἀλλὰ καὶ ἡ διασκέδασή τους, θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν δεῖγμα τῆς ἀνωτερότητάς τους!».
«Παμφιλία, εἶναι ἀσύλληπτο τὸ πόσο βάνδαλη εἶναι, ἡ ἔχθρα τοῦ “κόσμου” στὴν πράξη! Τὰ χαλαρὰ ἤθη τῆς ὑλιστικῆς νοοτροπίας κάνουν τοὺς μεγάλους πειρασμοὺς καὶ τὶς βαριὲς πτώσεις, τόσο εὔκολες! Νέοι ποὺ βλέπουν τὰ μέλη τῆς οἰκογένειά τους μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἐγωιστικῆς, ἡδονιστικῆς καὶ τῆς ὑλόφρονος δίνης, συγχέουν τὶς ἀδυναμίες μὲ τὶς “φυσικὲς καταστάσεις”, καὶ… ὑποτάσσονται στὴν ἀνηθικότητα τῶν ἐνηλίκων! Γιὰ νὰ κάμψει ὁ “κόσμος” τοὺς νέους, ὥστε αὐτοὶ νὰ ὑποτάσσονται στὰ κατώτερα ἔνστικτά τους, μὲ τὰ θεάματα καὶ τὰ ἀκούσματα ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥΣ, ἡ ὁποία τρέφεται μὲ ὅ,τι βρεῖ μπροστά της! Ὁ “κόσμος” δημιουργεῖ ἕναν κόσμο φανταστικό, πλήρη κινδύνων, ὁ ὁποῖος ψιθυρίζει στοὺς ἄπειρους ἀνθρώπους ὅτι ΤΑ ΠΑΘΗ ΕΙΝΑΙ “ΑΔΥΝΑΤΟΝ(!)” ΝΑ ΝΙΚΗΘΟΥΝ… Πρέπει νὰ προειδοποιήσεις τὴν Λυσιμάχη, ἤ τὴν Φιλαρέσκεια γενικά, πὼς μετὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀναλαμπές τῆς ἀνώριμης ἀκόμα καρδιᾶς της, ἀκολουθώντας τυφλὰ τὸ ἔνστικτό της νὰ ἀρέσει, αὐτὸ ποὺ ζητάει εἶναι ΟΧΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗΤΗ, ἀλλὰ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΘΗΤΗ! Ἔτσι ὅμως, ξεκάθαρα, ἐκούσια ἤ ἀκούσια προκαλεῖ τὴν ἀντίδραση τοῦ ἐνστίκτου καὶ τῶν αἰσθήσεων τοῦ ἀρσενικοῦ! Εἶναι εὐνόητο, πόσους κινδύνους κρύβει αὐτό, καὶ πόση ΒΑΡΙΑ ΗΘΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΕΧΕΙ! Ἀλλὰ καὶ πόση σκληρότητα κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ ἄωρα ἐρωτικὰ ἀγγίγματα, τὰ ὁποῖα ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΟΥΝ τὸ ἴδιο τὸ ἐρωτικὸ αἴσθημα, καὶ κυριολεκτικὰ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ! Ἀντὶ γιὰ τὴν ἀφελῆ καὶ ἀνώριμη προσκόλληση στὸ ἐρωτικὸ συναίσθημα, ἔχουμε πιὰ τὴν παρωδία του! Τὸν ΠΙΘΗΚΙΣΜΟ τοῦ ἔρωτα καὶ τὴν γελοιοποίησή του! Χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἀγάπη, καὶ χωρὶς νὰ σκέφτεται τὶς συνέπειες, ἡ νέα κοπέλα προσπαθεῖ νὰ “κατακτήσει” ἕναν, ἤ καὶ περισσότερους νέους. Ἡ Φιλαρέσκεια κολακεύεται νὰ τῆς κάνουν φιλοφρονήσεις καὶ νὰ ἑλκύει τὴν προσοχή, ἀλλὰ μία τέτοια τακτικὴ κρύβει ἀνασφάλεια, ἤ αἰσθήματα μειονεξίας, ἤ καὶ ἐγωιστικὸ χαρακτῆρα ποὺ τρέφει τὴν ματαιοδοξία του περνώντας τὸν καιρὸ “εὐχάριστα”, κάνοντας τὰ ἀρσενικὰ νὰ χάνουν τὰ μυαλά τους. Πουθενὰ δὲν γίνεται λόγος γιὰ ἀγάπη! Ἡ νέα σκοπεύει ΜΟΝΟ νὰ ἀρέσει καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὴν μεγαλύτερη εὐχαρίστηση, τῆς νίκης μὲ ἕναν… ἄγνωστο ἐχθρό! Δεν εἶναι τὸ αἴσθημα συμπάθειας ποὺ σπρώχνει τὴν Φιλαρέσκεια σὲ ἔναν νέο, ἀλλὰ τὸ κέρδος νὰ νοιώθει ἑκλυστικὴ καὶ ἀξιοζήλευτη γιὰ τὴν ἐπιτυχία της, καὶ ἡ συναίσθηση τῆς δύναμής της πάνω σὲ κάποιον, ποὺ εἶναι πρόθυμος νὰ ἱκανοποιήσει κάποιες ἐπιθυμίες της· ὅπως νὰ τῆς πληρώσει τὸ εἰσιτήριο στὸν κινηματογράφο ἤ νὰ τὴν κεράσει κάτι. Κάποτε μάλιστα, δὲν ντρέπεται νὰ δείξει καὶ σὲ ἄλλες τὰ δῶρα ποὺ πῆρε, καὶ μάλιστα καυχιέται γι’ αὐτά! Τὸν νέο ποὺ ἔχει δίπλα της ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ, εἶναι βέβαιο πὼς δὲν θὰ δέσμευε τὴν ζωή της πλάι του. Εἶναι εὐχάριστος στὴν συντροφιά, ἤ καλὸς χορευτής, ἤ ἕνα φτωχὸ ἀγόρι, ποὺ τῆς ἀρέσει ποὺ τὸ ξετρελαίνει· ἤ καμιὰ φορὰ θέλει νὰ ἐκδικηθεῖ γιὰ παλιότερη ἀποτυχία της, ποὺ τὴν πόνεσε, καὶ ζητάει μὲ τὴν σειρά της νὰ πληγώσει μιὰ ἀνδρικὴ καρδιά. Παιχνίδι ἐγωιστικὸ καὶ σκληρό, βδελυρὸ ὥς ἐκεῖ ποὺ δὲν λέγεται, ἐπειδὴ δὲν ὑπολογίζει τὸ κακὸ ποὺ προκαλεῖται! Η “ΑΓΑΠΗ” ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ!».
«Μαμά, ξέρεις τί βλέπω ἔξω κάθε μέρα; Εἶναι τόσοι πολλοὶ οἱ “μουτζουρωμένοι”, ποὺ ὅταν βλέπουν κάποιον μὲ καθαρὸ πρόσωπο τὸν κοροϊδεύουν, ἐπειδὴ “δὲν μπορεῖ” νὰ βάλει “μουτζοῦρες”! Τὰ περισσότερα κορίτσια ἔχουν τὰ “ἐρωτικὰ συναισθήματα” γιὰ νὰ σπᾶνε πλάκα! Ἄλλες πάλι θεωροῦν τὶς “κατακτήσεις” ἀπαραίτητες, γιὰ νὰ ἀποδεικνύουν στὶς φίλες τους ὅτι εἶναι “ἀνώτερες”, δημιουργώντας κάποιο εἶδος ἀξιολύπητου “ἀθλητικοῦ ἀνταγωνισμοῦ”! Ἄλλες θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους “καθυστερημένο”, “ἀφύσικο” καὶ “ντροπιαστικό”, ἄν δὲν ἔχουν μπλέξει κάποια καρδιὰ μὲ τὴν δική τους, ἀδιαφορώντας ἄν διακρίνονται ἀπὸ ἔλλειψη ἀξιοπρέπειας. Ὑπάρχουν καὶ οἱ συμφεροντολόγες, ποὺ ἀγαπᾶνε μόνο αὐτὸν ποὺ ἔχει χρήματα καὶ ἱκανοποιεῖ τὸ προσωπικὸ συμφέρον τους. Ἄλλες ἐπιδιώκουν σχέσεις ἀπὸ πεῖσμα, ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση, τὸ “αἴσθημα” τὶς ἐμποδίζει νὰ δοῦν ὄτι ἐκεῖνος ποὺ “ἀγαπᾶνε”, εἶναι ἴσως ἀνάξιός τους…».
«Τόση ὥρα παιδί μου, πραγματικὰ συζητᾶμε ΓΙΑ ΟΙΚΤΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ! Τὸ μεγάλο εὐαίσθητο ἀγόρι γιὰ τὸ ὁποῖο εἴπαμε τόσα, βρίσκεται στὸ ἴδιο στὰδιο μὲ τὴν Φιλαρέσκεια· διαμορφώνεται, προσπαθεῖ νὰ γνωρίσει τὸν ἑαυτό του, καὶ ἄν δέσουμε μαζὶ δύο ΑΤΕΛΕΙΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ, τὶς ἐμποδίζουμε νὰ βροῦν ἡ καθεμία ξεχωριστά, τὴν ὁριστικὴ μορφή της. Ἡ προκλητικὴ ἐμφάνιση τῆς Φιλαρέσκειας, οἱ ἀπρόσεκτες κινήσεις, ἀκόμα καὶ τὸ βλέμμα μποροῦν νὰ γίνουν ἀφορμὲς πειρασμοῦ, καὶ νὰ ὁδηγήσουν ἐκείνους ποὺ τὴν βλέπουν, πρὸς κατευθύνσεις ποὺ ἡ ἴδια πιθανότατα δὲν φαντάζεται, ἤ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ! Ἀκόμα κι ὅταν μιὰ τέτοια τακτικὴ παίρνει τὴν μορφὴ “παιχνιδιοῦ”, εἶναι σκληρή, ἀπάνθρωπη καὶ ἀποκρουστική, ἐπειδὴ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ! Ἡ ἀσυνείδητη Φιλαρέσκεια ἴσως δὲν ἂντιλαμβάνεται τὸ μέγεθος τῆς καταστροφῆς ποὺ προκαλεῖ ἡ φλόγα τοῦ πειρασμοῦ στὴν καρδιά, τὴν ψυχὴ καὶ τὶς αἰσθήσεις τοῦ ἀγοριοῦ! Πλὴν ὅμως ὅλη του ἡ μετέπειτα γνώμη γιὰ τὶς γυναῖκες, πιθανότατα θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐρωτικὲς ἐντυπώσεις του, περὶ τοῦ γυναικείου φύλου: Σεβασμὸς καὶ λεπτότητα, ἤ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης, κυνισμὸς καὶ… χυδαιότητα; Ἀντὶ νὰ κάνει ἔκκληση σὲ ὅ,τι πολύτιμο ὑπάρχει στὸν ἄντρα, ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗΣ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ καὶ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑΣ, ποὺ ἐπιφυλάσσει αὐτὸς γιὰ ἐκείνη ποὺ θὰ ἐκλέξει γιὰ συζυγό του, ἡ Φιλαρέσκεια ἐπιδιώκει ὑπερεντάσεις ἀκούγοντας τὸ ἔνστικτό της νὰ ἀρέσει στὰ τυφλά, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ! Αυτό, θὰ ἀποτελέσει τὸν τάφο τῶν ὀνείρων της! Οἱ φτηνὲς συγκινήσεις ἀποξηραίνουν τὴν αὐθόρμητη ψυχικὴ δροσιὰ καὶ χάρη, ποὺ διατηροῦσε ἡ Φιλαρέσκεια ἀκόμα ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία της, καὶ ἀποστραγγίζουν τὰ λεπτότερα καὶ ἀνώτερα συναισθήματα, ποὺ ὄφειλε νὰ φυλάξει γιὰ τὸ συζυγικὸ ταῖρι τῆς ζωῆς της μὲ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ καὶ ΑΓΝΟΤΗΤΑ! Ἐπιπλέον, χάνει καὶ τὴν ἐκτίμηση ὅσων φιλοδοξεῖ νὰ ἑλκύσει μὲ τὰ καμώματα· οἱ ὁποῖοι στὶς μεταξύ τους συζητήσεις τὴν εἰρωνεύονται, καὶ μέσα σὲ διάθεση καυχησιολογίας ἀλληλο-ἀποκαλύπτουν —συνήθως ἀλύπητα—, ὅσες μυστικὲς ἐκδηλώσεις “εὔνοιας” παραχώρησε στὸν καθένα ξεχωριστὰ… Ἤ σὲ ἄλλο περιστατικό, ἡ Φιλαρέσκεια νόμιζε πὼς ὅλα τὰ ἀγόρια εἶχαν “ξετρελαθεῖ” ἀπὸ τὴν γοητεία της, ἐνῶ ἁπλούστατα, εἶχαν βάλει ὅλοι στοίχημα ἐὰν καὶ κατὰ πόσο θὰ πετύχαιναν σχέσεις μαζί της. Διότι καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος σεβασμοῦ καὶ συμπόνοιας τῶν νέων πρὸς τὴν κοκκορόμυαλη Φιλαρέσκεια, θὰ ἐπέβαλλε τουλάχιστον τὴν σιωπὴ ἀπέναντί της…».
«Ἐγὼ μαμά, ὀνειρεύομαι μία κοινωνία μὲ νέους άξιοπρεπεῖς, σοβαρούς! Ποὺ θὰ χαρακτηρίζονται ἀπὸ εὐσέβεια καὶ εὐγένεια, καὶ ἐπειδὴ θὰ ἔχουν θέσει ὡς βάση τῆς ζωῆς τους τὴν ἀλήθεια, θὰ σέβονται καὶ θὰ προστατεύουν τὴν κάθε κοπέλα, χωρὶς νὰ καταδέχονται νὰ τὴν πειράζουν. Θὰ σκέφτονται τὸν γάμο ὡς ὑψηλὸ προορισμὸ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ θὰ νυμφεύονται ἐπειδὴ θέλουν νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια, προσπαθώντας μὲ κάθε τρόπο νὰ κάνουν τὴν γυναίκα τους εὐτυχισμένη! Καὶ αὐτὸ θὰ γίνει μόνο, ὅταν συσχετιστεῖ τὸ σύγχρονο πνεῦμα, μὲ τὴν ἠθικὴ πλευρὰ τῆς προόδου. Σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία λοιπόν, ποὺ ὅσοι ἀγαπᾶμε τὸν Χριστό, ἤδη τὴν ζοῦμε, ἡ κοπέλα ἀγωνίζεται μὲ τὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ μάθει πρῶτα νὰ κυβερνάει τὴν καρδιά της. Ἀντιλαμβάνεται δὴλαδὴ ὅτι ὁ λόγος ποὺ δὲν εἶναι σὲ ἡλικία νὰ μπεῖ στὴν ζωή, εἶναι πὼς πρέπει νὰ μάθει νὰ κρατάει μιὰ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πειθαρχία, ποὺ προλαμβάνει τὶς πρόωρες ὑποχρεώσεις. Ὅταν μοῦ τὰ ἔλεγες αὐτά, μαμά, συνειδητοποίησα πὼς ἄν δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ ἐκτιμήσω τοὺς γεροὺς οἰκογενειακοὺς δεσμούς μας, ΠΟΤΕ δὲν θὰ γίνω ἱκανὴ νὰ δημιουργήσω νέους γεροὺς δεσμούς. Ἔτσι ἀντιλήφθηκα καὶ τὰ ὑπόλοιπα ποὺ εἶπες· πὼς τὸ κορίτσι ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ὀφείλει νὰ μένει στὸ ἐπίπεδο τῶν ὁμαδικῶν συζητήσεων, χωρὶς καμία οἰκειότητα. Ποθεῖ μιὰ ἀνταλλαγὴ σκέψεων καὶ αἰσθημάτων ποὺ καλοῦν τὸ βάθος τῆς ὕπαρξής του, σὲ μία φιλικὴ ἕνωση. Αὐτὴ ἡ φιλία ἀνάμεσα σὲ ἕναν νέο καὶ σὲ μία νέα, εἶναι τὸ σκαλοπάτι, ποὺ ἐνδεχομένως πολὺ ἀργότερα νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἕνα αἴσθημα πιὸ ὁλοκληρωμένο. Σιγὰ σιγὰ ἡ “ἄγουρη” καρδιά της, ποὺ ἦταν ἄδεια, μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν προσευχὴ ἀρχίζει νὰ γεμίζει, καὶ πολὺ ἀργότερα, ἡ νέα νοιώθει πιὰ τὴν καρδιά της γεμάτη ἀγάπη!».
«Παμφιλία παιδί μου, ὅλοι χρειάζεται νὰ ἐργαστοῦμε γιὰ μιὰ τέτοια κοινωνία, καὶ πρῶτες ἐμεῖς, οἱ μανάδες τῶν κοριτσιῶν. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ λόγος ποὺ κάναμε αὐτὴ τὴν συζήτηση, ἔπρεπε νὰ διευκρινίσουμε κάτι ἐξαιρετικὰ σημαντικό. Ἐνῶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς κοπέλας, τὰ δείγματα συναισθηματικῆς τρυφερότητας πρὸς ἕνα παλικάρι, φαινομενικὰ δείχνουν ἴσως ὡς “ἀθῶα” καὶ “ἀκίνδυνα”, στὴν πράξη εἶναι ἀνυποψίαστη πὼς τὰ στοργικὰ χάδια κρύβουν τρομεροὺς κινδύνους, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ τρυφερὲς ἐκδηλώσεις της, ἀπὸ τὸν ἄντρα ἐκλαμβάνονται ὡς ξεκάθαρες ἐνδείξεις γενετήσιας ἕλξης! Δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἡ κοπέλα βλέπει ὡς συναισθηματικὴ κατάκτηση, προκαλεῖ στὸν ἄντρα πειρασμοὺς ἀφάνταστους! Γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ προκαλεῖται, ὅπως καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ὁ νέος θὰ ζητήσει νὰ τὴν ἰκανοποιήσει ἀλλοῦ, ἡ κοπέλα φέρει ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΕΥΘΥΝΗ! Ἤ, νὰ τὸ ποῦμε καὶ ἀλλιῶς, καμία κοπέλα δὲν θὰ πρέπει νὰ δέχεται ἐκδηλώσεις τρυφερότητας καὶ στοργῆς, οἱ ὁποῖες ἔχουν θέση μόνο μέσα στὸν γάμο. Πρέπει νὰ ἀρνεῖται ἀκόμα καὶ διάφορες ἐκδηλώσεις στενῆς οἰκειότητας, ἀκόμα καὶ ἀπαλλαγμένες ἀπὸ τὸν γενετήσιο χαρακτῆρα. Τὸ πρῶτο φίλημα τῆς κοπέλας, καὶ ἡ πρώτη στοργικὴ ἐγκατάλειψή της, θὰ φυλάσσεται γιὰ τὸν σύζυγό της! Αὐτὲς τὶς ἐντολὲς ἔχουμε ἀπὸ τὸν Κύριό μας, ἐμεῖς οἱ γυναῖκες, νὰ ἐξασφαλίζουμε ὅλες τὶς εὐλογίες ποὺ μᾶς ἔχει δώσει Ἐκεῖνος, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ ἀγαπιόμαστε ἀληθινά!».
«Εἶναι φρικτό, τὸ νὰ ἀγνοεῖ μία μικρὴ κοπέλα ὅτι ἡ καρδιὰ της εἶναι ἀκόμα “μικρὴ καὶ ἄγουρη” γιὰ τὴν ἀντρικὴ ἀγάπη, καὶ πῶς ἐκ τῶν πραγμάτων ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ “ΨΑΧΝΕΙ” στὶς “ἄγουρες” σχέσεις! Ὅμως αὐτὸ μαμά, δὲν εἶναι μία ὀργανωμένη, ὑπερμεγέθης ἀπάτη πρὸς ὅλους τοὺς νέους; Ἀφοῦ ἡ πρωτόγονη ἔχθρα τοῦ “κόσμου”, τοὺς ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΥΡΑΝΝΙΚΑ τὴν ἄποψή της, πὼς τὸ γενετήσιο ἔνστικτο ἀποτελεῖ τὸν “πυρήνα” τῶν ἀνθρώπινων ἐκδηλώσεων, ὥστε οἱ νέοι ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ πέρα ἀπὸ τὴν “θεοποίηση” τῶν ἐνστίκτων, καὶ ἀφοῦ τοὺς μιλάει γιὰ “ΑΓΑΠΗ” ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ, τότε ξεκάθαρα, δὲν τοὺς ἐκπαιδεύει μὲ ὠμότητα στὴν ΠΟΡΝΕΙΑ; Δηλαδὴ γιὰ νὰ τοὺς βάζει νὰ παρανομοῦν ἀπὸ τὴν κούνια, στὴν ἐντολὴ τοῦ Ἰησοῦ, ΟΥ ΠΟΡΝΕΥΣΕΙΣ, ὁ “κόσμος” ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΕΙ καὶ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΕΤΑΙ φανερὰ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ τῆς γυναίκας, νὰ ἀγαπήσει καὶ νὰ ἀγαπηθεῖ! Στὴν οὐσία, “ἐπιβάλλοντας” τὶς ἄωρες “ἀγάπες”, ὁ “κόσμος” ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ! Μαμά, τὸ διεφθαρμένο σύστημα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ στοὺς νέους νὰ μάθουν νὰ ἀγαπᾶνε ἀληθινά! Πάντως ἐγὼ ἀπὸ ὅταν μοῦ μίλησες γιὰ τὸν ῥόλο ποὺ ἔχει ἡ νέα, νὰ ἐκπληρώσει ἀπἐναντι στοὺς νέους, ἠρέμησα!».
«Εἶναι ἀναπόδραστο χρέος κάθε μητέρας, νὰ διδάξει μὲ πολλὴ εἰλικρίνεια καὶ σαφήνεια τὴν ἔφηβη ἤ καὶ μεγαλύτερη κόρη της, πὼς τοὺς ἔχει “ἀνατεθεῖ” ῥόλος παιδαγωγοῦ τῆς ψυχῆς τῶν νέων. Ὁ νέος ἔχει ἀνάγκη νὰ διδαχθεῖ τὴν γυναικεία ἄποψη γιὰ τὸν ἔρωτα, τὴν τόσο τρυφερὴ καὶ συναισθηματική. Στὴν κοπέλα ἐναπόκειται —στὴν κατάλληλη στιγμὴ—, νὰ διδάξει στὸ ἀνδρικὸ γένος τὶς ἀξίες τοῦ συναισθήματος, τοῦ πνεύματος, καὶ τῆς καρδιᾶς. Διότι ὁ ἔφηβος καὶ ὁ νέος, μέχρις ὅτου διδαχθοῦν καὶ ἀντιληφθοῦν ἀπὸ τὴν γυναικεία τοποθέτηση, ἤ τὴν ἀνώτερη ἀγωγή της, τὶς ἀξίες τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου καὶ ὀμορφιᾶς, περισσότερο προσέχουν καὶ ἑλκύονται ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα συνδέουν συνήθως μὲ τὴν ἐνστικτώδη φύση τους. Μόλις συνειδητοποιοῦν πὼς ἡ ψευτισμένη ἀγωγή, τοὺς ἔμαθε νὰ βλέπουν τὴν γυναίκα μόνο ὡς εὐκαιρία ἁμαρτίας, ἀνακαλύπτουν πὼς κάποιες κοπέλες δίπλα τους κατέχονται ἀπὸ μία ἁπλότητα καὶ ἁγνότητα, ποὺ εἶναι θεῖα δῶρα! Τὶς βλέπουν νὰ ἔχουν μία ἀρετὴ καθαρότητας, ποὺ ἡ ἀκτινοβολία της εἶναι σωτήρια γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετὰ πρέπει νὰ ἀγωνίζονται ἀδιάκοπα, γιὰ νὰ διατηροῦν καὶ τὴν δική τους καθαρότητα. Ἄν οἱ κοπέλες γνωρίζουν νὰ κρατᾶνε τὴν θέση τους, Παμφιλία μου, ἡ ἐπίδρασή τους στοὺς νέους μπορεῖ νὰ εἶναι βαθύτατη! Ἕνα χαμόγελο ποὺ θὰ δώσει φῶς καὶ δύναμη σὲ ἕνα ἀγόρι, ἀρκεῖ γιὰ νὰ γίνει κέντρισμα τῆς φιλοτιμίας του γιὰ περισσότερη σταθερότητα καὶ βάθος στὴν ζωή του! Τὰ ἀγόρια εἶναι μεγάλα παιδιὰ ἀδέξια καὶ ἄχαρα. Τὰ κορίτσια τὰ ἀναγκάζουν στὴν εὐγένεια καὶ τὴν ἁβρότητα. Ἡ χάρη τους τὰ ἐλαφρώνει καὶ ἀποκαθιστᾶ τὴν ἰσορροπία τους. Τὰ κορίτσια καταλαβαίνουν ἀμέσως μὲ τὴν καρδιά τους, αὐτὸ ποὺ τὰ ἀγόρια ἀναλύουν μὲ τὴν λογική. Ἡ παρουσία τῶν κοριτσιῶν εἶναι μία γαλήνευση, δίνουν ἕνα χαμόγελο καὶ μιὰ γλυκύτητα μέσα στὸν κόσμο τῶν ἀγώνων τους. Τὰ κορίτσια εἶναι ἡ ἁγνότητα καὶ ἡ χάρη μέσα στὴν τραχειὰ ζωὴ τῶν ἀντρῶν!
Τελειώνοντας καὶ μὲ τὸ πλύσιμο τῆς κατσαρόλας, σκούπιζα τὰ χέρια μὲ τὴν πετσέτα, καὶ τὰ μάτια πῆγαν στὸ γεγονὸς ποὺ παρακολουθοῦσε ὁ πατέρας μου, στὸ διαδίκτυο. «Μπαμπά, αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ ἑβραϊκὸ ἀστέρι; Συναγωγὴ εἶναι; Τί κάνει ὁ δικός μας ἐκεῖ;».
«Κάνουν ἐγκαίνια μετὰ ἀπὸ ἀνακαίνιση, Παμφιλία, καὶ ὁ δικός μας ἱερέας πῆγε γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὅτι τοὺς “ἀγαπάει”, καὶ νὰ τοὺς εὐχηθεῖ… “καλὲς δουλειές”! Τί βλέπουν αὐτὰ τὰ μάτια μας κάθε μέρα!».
«Μὰ οἱ Ἑβραῖοι ἀρνήθηκαν τὸν Χριστό, καὶ περιμένουν γιὰ βασιλιά τους τὸν ἀντίχριστο! Ὅλοι τὸ ξέρουν αὐτό! Αὐτὸ ποὺ καταλαβαίνω ἐγώ, βλέποντας ἕναν ὀρθόδοξο ἱερέα στὸν τόπο λατρείας τοῦ ἐχθροῦ τοῦ Κυρίου, εἶναι πῶς ὁ ἱερέας δὲν πιστεύει ὅτι ὁ Χριστὸς συνέτριψε τὸν διάβολο μὲ τὴν Ἀναστάσή Του! Τὸ πράγμα φωνάζει ἀπὸ μακριά! Ὁ Κύριος εἶπε πὼς ἀποκλείεται νὰ ἔχουμε δύο κυρίους, καὶ τὸν Ἴδιο, καὶ τὸν μαμμωνᾶ· τὸν ἕναν θὰ τὸν ἀγαπήσουμε καὶ τὸν ἄλλον θὰ τὸν μισήσουμε, στὸν ἕναν θὰ προσκολληθοῦμε καὶ τὸν ἄλλον θὰ τὸν ἀποστραφοῦμε. Ὁ συγκεκριμένος ἱερέας δείχνει ὅτι θεωρεῖ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ νὰ βρίσκεται σὲ μία ἑβραϊκὴ συναγωγή, οὔτε ἀποστρέφεται τὸν μισάνθρωπο ποὺ “περιμένουν(!)” οἱ ἀλλόθρησκοι! Μπαμπά, τὸν βλέπουν ὅλοι ὅτι ἔχει γυρισει τὴν πλάτη στὸν Χριστό, καὶ δὲν τὸν ἐπιπλήττει κανείς;».
«Παιδί μου, ὅλες τὶς θεωρίες περὶ “διαφορετικότητας” ποὺ ἀνέπτυξε ἡ ἡθικὴ διαστροφή, τὶς παίρνουν τώρα ἕτοιμες οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὶς θέτουν στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀκόμα μεγαλύτερης ἀσέβειας! Ὅλοι οἱ ἐκκοσμικευμένοι δικοί μας κληρικοί, ἔχουν γίνει κι αὐτοὶ “κόσμος”, δηλαδὴ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ! Δηλαδή, ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ!».
«Σὰν νὰ λέμε, μπαμπά, ὅτι τὸ ἅλας ἐμωράνθη, ἔ;». Κούνησα κι ἐγὼ τὸ κεφάλι μαζὶ μὲ τὸν πατέρα, καὶ προβληματίστηκα. «Γιὰ νὰ μὴν τὸν ἐπιπλήττει ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, σημαίνει ὅτι… ἐγκρίνει τὸ ἀνακάτεμα τοῦ ψέματος μέσα στὴν ἀλήθεια, δηλαδὴ γενικὰ ΕΓΚΡΙΝΕΙ την… ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΕΛΓΕΙΑ! Οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ μοῦ θυμίζουν τοὺς Γαδαρηνούς, ποὺ ἀνυπομονοῦσαν νὰ διώξουν τὸν Κύριο ἀπὸ κοντά τους, ἐπειδὴ ἔχασαν τὸ κοπάδι τῶν χοίρων ἐξ αἰτίας Του. Οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ τί πρόκειται νὰ χάσουν;».
«Τώρα στὸν τύπο τοῦ Χριστοῦ, στὴν Πατρίδα μας, εἶναι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸν Κύριο, καὶ πέφτουν στὰ πόδια Του καὶ Τὸν προσκυνᾶνε. Αὐτοὺς φοβοῦνται οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ! Τρέμουν στὴν ἰδέα, πὼς μὲ τὴν υἱκὴ προσευχή τους οἱ εὐλαβεῖς ῥασοφόροι, θὰ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ! Οἱ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ ἔχουν ἀναπτύξει “σοβαρὴ συνεργασία” μὲ τὰ δαιμόνια, τὰ ὁποῖα τρῶνε τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἀπὸ τοὺς “καταχθόνιους συνεργάτες τους”, ἔμαθαν καὶ οἱ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, νὰ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Ὕψιστος, ἀλλὰ ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ, δηλαδὴ νὰ μὴν θεωροῦν δική τους ὑπόθεση τὴν σωτηρία, ποὺ ἔχει ὅποιος πλησιάζει τὸν Χριστό».
«Ἔτσι εἶναι. Νά, βλέπουμε τώρα στὴν ὀθόνη αὐτὸν τὸν κληρικὸ νὰ φοράει τὰ ἐνδύματα τοῦ “Χριστοῦ”, ἀλλὰ ἔπαψε νὰ μᾶς ξεγελάει, στὴ πραγματικότητα εἶναι ὁ χοιροβοσκός, ποὺ μυρίζει φθορά! Ὅμως μπαμπά, ὁ χοιροβοσκὸς πλούτιζε παράνομα ἀπὸ τὸ χοιρινὸ ποὺ πουλοῦσε, ἀφοῦ οἱ Ἰουδαῖοι θεωροῦσαν πὼς τὸ χοιρινὸ τοὺς μόλυνε. Αὐτὸ σημαίνει πὼς δὲν ντράπηκε τὸν Κύριο, γιὰ τὴν συνεργεία του στὴν διαφθορὰ τῶν ἀδερφῶν του. Ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα, δὲν εἴδαμε τὸν χοιροβοσκὸ νὰ χαίρεται γιὰ τὴν λύτρωση τῶν δαιμονισμένων ἀνθρώπων. Γιατί; Μήπως εἶναι κάτι συνηθισμένο νὰ ζοῦν δύο ἄνθρωποι στὰ μνήματα, δηλαδὴ στὴν χώρα τοῦ θανάτου; Ὁ χοιροβοσκὸς δὲν ἀγωνιοῦσε; ΔΕΝ ΣΠΛΑΧΝΙΖΟΤΑΝ τοὺς δαιμονισμένους, ποὺ μπαίνοντας κάτω ἀπὸ τὸν ζυγὸ τῶν δαιμόνων, ζοῦσαν ἔχοντας ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ ὅ,τι ταιριάζει στὴν ἀνθρώπινη φύση; Δὲν τοῦ εἶχε περάσει σὰν σκέψη, πὼς αὐτοὶ οἱ δύο ἴσως δαιμονίστηκαν ἀπὸ παρανομίες, ὅπως τὸ χοιρινὸ ποὺ πουλοῦσε ἐκεῖνος; Γι’ αὐτὸ ἄραγε ὁ χοιροβοσκός, βιαζόταν νὰ φύγει ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν περιοχή; Ἐπειδὴ ἡ χοιρο-δουλειά του στὴν πραγματικότητα, ἦταν νὰ πληθαίνει τοὺς δαιμονισμένους;».
«Οἱ δαιμονισμένοι βασανίζονταν ἀνηλεῶς ἀπὸ τοὺς δαίμονες! Ἦταν γυμνοί, καὶ προκαλοῦσαν φρίκη στοὺς ὑπόλοιπους. Κι ὅμως, οἱ ἐκπεσόντες μὲ τὶς ἐπιλογές τους, εἶναι σὰν νὰ “παραλλάσσουν” τὴν ἱστορία τοῦ θαύματος τοῦ Κυρίου, καὶ σὰν νὰ “προτιμοῦν”, οἱ δαιμονισμένοι νὰ μείνουν ἀλύτρωτοι! Νὰ συνεχίζουν μέσα στὴν γύμνια τους, τὴν ἄθλια ζωή, ἐπειδὴ ὁ χοιροβοσκὸς ἀνυπομονεῖ νὰ ἔρθει δίπλα του, αὐτὴ τὴν φορά, ὁ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ, ποὺ φθονεῖ τοὺς ἀνθρώπους καὶ χαίρεται ὅταν τοὺς βασανίζουν τὰ δαιμόνια!».
«Ἴσως ἄν μᾶς ἄκουγε τώρα ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, νὰ θύμωνε μαζί μας».
«Τὴν ἀλήθεια λέμε. Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, ἀπὸ ποιμένες τοῦ Χριστοῦ νὰ ὑποβιβάζουν τὸν ἑαυτό τους σὲ βοσκό χοίρων, ἀλλὰ ξέρω πὼς οἱ Ἕλληνες παρακολουθοῦμε τὰ πάντα ἀνύστακτα, ὅπως ξέρω καὶ ὅτι δὲν ἔχουμε καμία σχέση οὔτε μὲ “χοίρους”, οὔτε μὲ “Ἰοῦδες”! Εἶναι γεγονὸς πὼς ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν μᾶς παίρνει στὰ σοβαρά, ἐμᾶς τὸν “λαό της”. Εἶναι φανερὸ ὅτι μᾶς ὑποτιμάει καὶ μᾶς περιφρονεῖ, καὶ εἶναι ἀποφασισμένη νὰ μᾶς στερήσει τὰ Πρωτοτόκια ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος, ἀφότου οἱ Ἰουδαῖοι Τὸν ἀρνήθηκαν. Βλέπουμε τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ΝΑ ΣΥΡΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ, ἀλλὰ δὲν θὰ μείνουμε ἄπραγοι! Ἄν οἱ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ δὲν ὑπολογίζουν τὰ πνευματικὰ ὅπλα μας, ἐμεῖς παραδοσιακά, ἐλευθερωνόμαστε μὲ αὐτά! Μὲ τὸν ὄρο ΜΑΜΜΩΝΑ ὁ Κύριος ὑπονοεῖ τόσο τὴν προσκόλληση στὰ γήινα, ὅσο καὶ τὸν ἴδιο τὸν διάβολο καὶ τὰ ἔργα τοῦ σκότους. Τὰ διαβολικὰ ἔργα ποὺ βλέπουμε ἀπὸ τοὺς ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, εἶναι ἡ δυσώδης πνευματικὴ πορνεία, ἠ “οἰκοδόμηση” τῆς ὁποίας προφανῶς, προαπαιτοῦσε τὴν σωματικὴ πορνεία τοῦ λαοῦ! Ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀντιλαμβανόμαστε πὼς ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας παρακολουθοῦσε ἀτάραχα τὸν λαό μας, νὰ εἰσέρχεται σὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερο βαθμὸ πνευματικοῦ πρωτογονισμοῦ καὶ ἠθικῆς βαρβαρότητας! Ἐξαγριωμένοι οἱ ἄνθρωποι ἔμαθαν νὰ βανδαλίζουν ἡθικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία τοῦ διαβόλου! Παρακολουθοῦσε τοὺς Ἕλληνες νὰ εἴμαστε ἕρμαια τῶν ἀντιχρίστων, ποὺ μᾶς βυθίζουν στὴν παντοειδὴ φτώχεια καὶ μειονεξία! Η Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΗ γιὰ τὴν ΠΟΡΝΕΙΑ, τὴν ΜΟΙΧΕΙΑ καὶ τὴν ΗΘΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ, ποὺ μαστίζουν τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅπως καὶ γιὰ τὴν ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ τῶν ΑΝΘΡΩΠΩΝ, γιὰ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΑΓΑΠΗ! Ἀπὸ ἐδῶ ἄρχισε ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ἱερότητας τῆς οἰκογένειας! ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΑΘΗΤΟ! Τώρα ἦρθε ἡ ὥρα νὰ μᾶς ἀποδείξει ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, πὼς ὅσα λέω τόση ὥρα δὲν εὐσταθοῦν, καὶ ὅτι ἡ ἴδια εἶναι κατὰ τοῦ ΠΑΝΣΕΞΟΥΑΛΙΣΜΟΥ! Πρέπει νὰ ἀποδείξει σὲ ἐμᾶς τὰ… “παιδιά της”, πὼς “φρίττει” μὲ τοὺς ἀντίχριστους λύκους ποὺ βάλθηκαν νὰ μᾶς ἐξοντώσουν ἠθικὰ καὶ ἐθνικά, καὶ πὼς θὰ φροντίσει νὰ ἐξαλειφθεῖ ἀμέσως κάθε κρούσμα ΠΟΡΝΕΙΑΣ μέσα στὴν Πατρίδα μας, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν δική της πνευματικὴ πορνεία! Ἄν ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν πάρει ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ θέση κατὰ τῆς διαφθορᾶς, ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ οφείλουν νὰ παραιτηθοῦν ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους θρόνους τους, καὶ νὰ πᾶνε νὰ μείνουν στὶς συναγωγές, τὰ τζαμιά, ἤ μὲ τοὺς παπικούς καὶ τοὺς βουδιστές! Ἄν ΔΕΝ παραιτηθοῦν, σημαίνει ὅτι κάνουν ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, μὲ τὴν ἔννοια τῆς πνευματικῆς δικτατορίας, ἀφοῦ ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ΑΠΑΙΤΕΙ νὰ εἶναι… ὁ “πάπας”! Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε καμία σχέση μὲ τὸν πνευματικὸ μεσαίωνα! Εἴμαστε χριστεπώνυμος λαός, καὶ ἀπὸ τὸν Κύριο ἔχουμε ἐξουσία νὰ γίνουμε ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ!».
21 Ὅπου γὰρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
22 Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· 23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;
24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει· οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.
21 Πρέπει νὰ θησαυρίζετε θησαυροὺς στὸν οὐρανόν, γιὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας προσκολλημένη στὸν Θεὸ καὶ στὰ οὐράνια. Διότι ἐκεῖ, ὅπου θὰ εἶναι ὁ θησαυρός σας, θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας. 22 Δὲν εἶναι μικρή συμφορὰ ἡ καρδία σας καὶ ὁ νοῦς σας νὰ κολλήσουν στὰ γήινα καὶ τὰ μάταια. Γιὰ νὰ τὸ καταλάβετε, σᾶς φέρω μίαν εἰκόνα. Ὁ λύχνος, ποὺ δίνει φῶς στὸ σῶμα, εἶναι τὸ μάτι· ὅπως καὶ ὁ λύχνος, ποὺ φωτίζει τὴν ψυχή, εἶναι ὁ νοῦς· ἐὰν λοιπὸν τὸ μάτι εἶναι ὑγιές, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι γεμᾶτο φῶς, σὰν νὰ ἦταν ὁλόκληρο τὸ σῶμα σου μάτι· ἔτσι θὰ φωτίζεται καὶ ἡ ψυχή σου, ἐὰν ὁ νοῦς σου καὶ ἡ καρδία σου δὲν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπὸ τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὴν προσκόλλησιν στὰ μάταια. 23 Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου εἶναι βλαμμένο καὶ τυφλωμένο, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι βυθισμένο στὸ σκότος. Ἐὰν λοιπὸν ἐκεῖνο, ποὺ σοῦ ἐδόθη διὰ νὰ μεταδίδῃ φῶς σὲ ἐσένα, γίνει σκότος, σὲ πόσον σκότος θὰ βυθισθεῖς; Κάτι ἀνάλογον θὰ συμβεῖ, ἐὰν καὶ ὁ νοῦς σου σκοτισθεῖ ἀπὸ τὴν προσκόλληση στὸν πλοῦτο. Σὲ πόσο σκότος ἠθικὸ θὰ βυθισθεῖ τότε ἡ ψυχή σου! 24 Μὴ ἀπατᾶτε τὸν ἑαυτό σας μὲ τὴν ἰδέα, ὅτι εἶναι δυνατὸν καὶ στὴν γῆ νὰ θησαυρίζει κανεὶς καὶ στὸν Θεὸν νὰ εἶναι προσκολλημένος. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι δοῦλος συγχρόνως σὲ δύο κυρίους. Διότι ἢ θὰ μισήσει τὸν ἕναν καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλον· ἢ θὰ προσκολληθεῖ στὸν ἕναν καὶ θὰ καταφρονήσει τὸν ἄλλον. Δὲν δύνασθε νὰ εἶστε συγχρόνως δοῦλοι καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ.Ἢ θὰ μισήσετε τὸν πλοῦτο, γιὰ νὰ ἀγαπήσετε τὸν Θεό, ἢ θὰ προσκολληθῆτε στὸν πλοῦτο καὶ θὰ καταφρονήσετε τότε τὸν Θεό.
(Ματθ. 21-24)
Τὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἔφηβη εἶναι ἀπὸ τὸν πρῶτο τόμο τοῦ ἀλησμόνητου ψυχιάτρου, καὶ φωτισμένου Χριστιανοῦ, Ἀρίστου Ἀσπιώτη: ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ· συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ βιβλίο ΕΦΗΒΕΙΑ, καὶ ἀπὸ τὸ βιβλίο Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΦΥΛΟΝ
Ὑπάρχουν καὶ μερικὲς πληροφορίες ἀπὸ τὸ βιβλίο ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ! (ἐκδόσεις Η ΔΑΜΑΣΚΟΣ), τῆς Fabienne Van Roy
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
