Εἶχα διαλέξει τὰ ἀκουστικὰ ποὺ θὰ ἀγόραζα, στὸ κατάστημα μὲ τὶς μικροσυσκευές, καὶ πηγαίνοντας στὸ ταμεῖο γιὰ νὰ πληρώσω εἶδα τὸν Ἀετίωνα, ποὺ πλήρωνε κι αὐτὸς κάτι μπαταρίες.
«Βαρνάβα τί κάνεις; Τριγυρνᾶμε στὰ ἴδια μέρη καὶ ὅμως, ἔχουμε χαθεῖ!».
Ἀπὸ τὸ δημοτικὸ ὥς καὶ πέρσι, ὁ Ἀετίων εἶχε παίξει βασικὸ ῥόλο στὴν ζωή μου· ἦταν ὁ κήρυκας τῆς πίστης, ποὺ μεταδίδοντας στὴν ψυχή μου αὐτὴν τὴν δύναμη ποὺ ξεχείλιζε ἀπὸ μέσα του, μὲ στερέωνε πνευματικά. Βέβαια τότε λαχταροῦσα νὰ ἀποκτήσω κι ἐγὼ τὴν φλόγα ποὺ παρουσίασε μέσα στὴν ὕπαρξή μου, τὴν συγκίνηση τῆς βαθιᾶς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ τὸ θεωροῦσα ἄδικο ποὺ πολλὰ παιδιά, οὔτε κὰν ὑποψιάζονταν πὼς ἡ κρυμμένη σπίθα μέσα τους, μποροῦσε νὰ γίνει ὁλόκληρη “λαμπάδα”, σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς ἐξέφραζα αὐτὴν τὴν ὀμορφιὰ τῆς χαρᾶς ποὺ εἶχα, ἀπὸ τὴν σχέση μου μὲ τὸν Χριστό. Μπορεῖ γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ χριστιανικὸς παλμός μου νὰ εἶχε δυναμισμό, ἀλλὰ στὸ τελείωμα τώρα τοῦ Γυμνασίου, μεσολάβησαν κάποια πράγματα. Ἀλλάζοντας ἐγὼ παρέα ἁπλῶς κράτησα ἀπόσταση, καὶ ὁ καθένας πῆρε τὸν δρόμο του. Πλησιάζοντας τὴν ἔξοδο ἀποφάσισα πὼς τοῦ ὄφειλα μία ἐξήγηση, καὶ βγαίνοντας μαζί του στὸ πεζοδρόμιο, τὸν ῥώτησα: «Πᾶμε στὸ σπίτι μου νὰ καθίσουμε; Ἤ ἔχεις δουλειά;».
«Μπά, δὲν βιάζομαι. Πᾶμε, θὰ εἶναι σὰν τὸν παλιὸ καλὸ καιρό!».
Περνώντας ἀπέναντι στὸν δρόμο, μπήκαμε στὸ σπίτι μου, καὶ πηγαίνοντας κατευθείαν στὸ δωμάτιό μου, προετοίμασα τὴν ἀπάντησή μου. «Ἀετίων, εἶναι σπουδαῖο ποὺ ἀποκτήσαμε τὴν ἱκανότητα νὰ σκεφτόμαστε πολύπλοκα, τώρα ποὺ μεγαλώσαμε· ἔτσι ἀναθεωροῦμε ὅλη τὴν σκοπιὰ τῆς ζωῆς μας καὶ βάζουμε κατὰ μέρος τὰ… “παιδιαρίσματα”. Τὸ νὰ ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὸ κάθε τι, εἶναι ὑγιές, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ ἀμφιβολίες δείχνουν πὼς ἐνηλικιωνόμαστε. Ἦταν τόσες οἱ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις ποὺ εἶχα, ὥστε κάνοντας μία προσωπικὴ ἔρευνα διαμόρφωσα κάποιες διαφορετικὲς πεποιθήσεις, ἐπιστημονικές. Γιὰ παράδειγμα, βρῆκα πὼς ὁ Φρόιντ κατηγόρησε τὴν πίστη γιὰ “αὐταπάτη”, ἤ τὶς θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις γιὰ κατάσταση “νευρώσεων” καὶ “παιδικὴ νοοτροπία”! Εἶπε πὼς ἄν ὁ ἔφηβος συνεχίζει νὰ διδάσκεται, ὅτι ὀφείλει νὰ καταπιέζει ὑπερβολικὰ τὴν γενετήσια ὁρμή, μπερδεύεται, καὶ ἴσως τοῦ στοιχίσει μία νευρικὴ κατάπτωση, νευρωτικὲς θλίψεις, καὶ ἄλλες ἀπογοητεύσεις τῆς προσωπικότητας… Δηλαδὴ θεωρεῖ πὼς ἡ συνείδηση εἶναι ἕνα εἶδος ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν… “κοινωνικὴ ἀνάγκη”! Τὰ ἤξερες ὅλα αὐτὰ ἐσύ;».
«Μὰ ὁ Φρόιντ βασίστηκε στὶς πλάνες τοῦ 19ου αἰώνα, τῶν ὁποίων ὁ παραλογισμὸς ἀπαιτοῦσε, ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι… “ἀνώτερος” ἀπὸ τὸν Θεό! Ἡ δῆθεν “ἐπιστημονικὴ” βάση τότε ἦταν ἡ πονηρὴ πεποίθηση, πῶς Ο,ΤΙ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ “μὲ ἀπόλυτες ἀποδείξεις”, αὐτομάτως γίνεται ΥΠΟΧΕΙΡΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Δηλαδὴ γίνεται ΟΡΓΑΝΟ πρὸς χρήση τοῦ ἀνθρώπου(!), ὁ ὁποῖος ὀνομάζει τὸν ἑαυτό του “ἄθεο”, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἤδη τὸν ἔχει θεοποιήσει! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν δέχεται νὰ βρίσκεται Κανένας πάνω ἀπὸ ἐκεῖνον, λατρεύει τὸν ἑαυτό του! Τὸ ὅτι “οἱ ὁρμὸνες εἶναι ἡ μοίρα τῆς ζωῆς μας”, καὶ πὼς ὁ ἄνθρωπος “δὲν ἔχει” πνευματικὴ ὑπόσταση ἤ ψυχή, τὸ λέει ὁ ὑλιστικὸς ἀθεϊσμός! Ὅμως Βαρνάβα, ἡ ἠθικὴ συνείδηση εἶναι ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ, ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ παραγνωριστεῖ, ἀλλὰ καὶ ἔχει ὡς ῥόλο νὰ δώσει τὴν ΕΙΡΗΝΗ καὶ τὴν ΓΑΛΗΝΗ! Μόλις χαθοῦν αὐτὰ τὰ δύο, ἡ πίστη γίνεται νοσηρή, ἐπειδὴ νοθεύεται μὲ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΑΓΙΚΑ καὶ ΠΡΩΤΟΓΟΝΑ, ποὺ μεταπλάθουν καὶ ἀλλοιώνουν τὸν ἀληθινὸ χαρακτῆρα της…».
Αὐτὰ συζητούσαμε πρὸς τὸν τελευταῖο καιρὸ ποὺ κάναμε παρέα, ὅτι μόλις ἀπὸ τὴν κοινωνία ἐκλείψει ὁ Χριστός, χωρὶς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐκείνη, μεταβάλλεται σὲ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ καὶ ἀγριεύει, γίνεται ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ. Τότε οἱ ἄνθρωποι ὑποτάσσονται ἀπὸ ΦΟΒΟ, ἐπειδὴ ζοῦν μέσα σὲ τρομακτικὴ ΑΓΝΟΙΑ! Μάλιστα ἀπὸ τὸν πατέρα του εἶχε μάθει, πὼς ἄν ἕνα παιδὶ δὲν ἔχει τὴν πρέπουσα καθοδήγηση, μαζὶ μὲ τὶς ὑγιεῖς θρησκευτικὲς ὁρμές του ἀνακατεύονται καὶ φόβοι, δεισιδαιμονίες καὶ ἡ μαγικὴ ἀντίληψη περὶ τοῦ κόσμου! Στὸ μυαλὸ φάνηκαν τὰ λόγια τοῦ Νίτσε, “ἡ μοναξιὰ χωρὶς Θεό, ἡ νεκρή, ἡ παγωμένη μοναξιὰ ἑνὸς πρωτόγονου κόσμου…”. Πῆρα μιὰ βαθιὰ ἀνάσα καὶ συγκεντρώθηκα, γιὰ νὰ ἐξηγήσω στὸν Ἀετίωνα, ποῦ ἔκανε λάθος. «Μόλις ἡ διανοητικὴ ἀνάπτυξή μας φτάνει στὸ στάδιο, ὅπου οἱ ἀφηρημένες ἔννοιες ἀποκτοῦν νόημα, μᾶς εἶναι δυνατὸν ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, πάνω στὶς θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις τους. Στὴν ἀνάγκη γιὰ ἀσφάλεια ποὺ νοιώθουμε τότε, τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν θρησκεία αὐξάνει καὶ γίνεται προσωπικό. Ἐπειδὴ διερχόμαστε περίοδο γενικῆς διανοητικῆς ζύμωσης καὶ ἀναπροσαρμογῆς, ΔΙΨΑΜΕ γιὰ μία ΕΝΙΑΙΑ καὶ ΣΥΝΕΠΗ ζωή, καὶ αἰσθανόμαστε φυσικὴ ἀποστροφὴ πρὸς ὅ,τι θεωροῦμε ὡς ΜΗ ΓΝΗΣΙΟ. Ὅταν δηλαδὴ μᾶς λέει ὁ ἡλικιωμένος ἀνήμπορος γείτονας, πὼς τὰ παιδιά του ἔχουν πολὺ καιρὸ νὰ φανοῦν, ἀλλὰ ἡ μάνα μας κάνει ὅτι δὲν βλέπει τὴν ἀνέχειά του, ἐπειδὴ… “δὲν θέλει μπλεξίματα” μὲ τὰ παιδιά του, τὴν στιγμὴ ποὺ ζητάει ἀπὸ ὅλους στὴν οἰκογένεια νὰ τηροῦμε κάθε αὐστηρότητα στὴν νηστεία, τότε ἐννοεῖται, ὅτι ἀποστρεφόμαστε τὸν ΣΥΜΒΑΤΙΣΜΟ! Πόσο μᾶλλον ἄν ἀκοῦμε μέσα στὸ σπίτι νὰ κατηγοροῦν τὴν χριστιανικὴ προσπάθεια τῆς γενιᾶς μας, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ὅπως ὁ Χριστιανισμὸς τῶν παππούδων μας, ἤ ἐπειδὴ δὲν θυμίζει στοὺς ἐπικριτὲς— ὅσο θὰ ἤθελαν οἱ οἰκειοι μας— τὶς παλαιότερες ἁγιασμένες φυσιογνωμίες! Ἡ ἀσυνέπεια κάποιων πιστῶν μᾶς ἀπογοητεύει, ἐπειδὴ στὰ μάτια μας, τὰ ὁποῖα παρακολουθοῦν τὰ πάντα, τοὺς ἐμφανίζει ὡς ἀποτυχημένους! Ἀπὸ τὴν ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ, Ἀετίων, μέσα στὴν ψυχή μας βλέπουμε νὰ γίνεται μία διάσπαση, ποὺ ἀπὸ τὴν μία κλονίζει τὴν πίστη μας, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, σὰν μία “ΕΝΕΣΗ ΣΥΜΒΑΤΙΣΜΟΥ” ὁ τυπικισμὸς τοῦ περιβάλλοντός μας, ἤ σὰν μονόδρομος, ἁλυσοδένει καὶ ἐμᾶς… Ἔχει γίνει σύνηθες φαινόμενο πλέον ἡ ἀποθάρρυνση ἀπὸ τὴν ἀσυνέπεια τῶν ἄλλων, νὰ κάνει πολλοὺς νέους ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΝΩΡΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ, καὶ νὰ ἀφήνονται στὸ ρεῦμα τῆς κοινωνίας… Ἐπειδὴ τὴν θρησκεία ἀπὸ δεύτερο χέρι δὲν τὴν ἤθελα, ζητώντας νὰ διαμορφώσω τὴν δική μου κοσμοθεωρία, ἔκανα τὴν ἔρευνα ποὺ σοῦ εἶπα. Συζητώντας μὲ πολλὰ ἄτομα, τείνω νὰ καταλήγω στὸ συμπέρασμα, πὼς οἱ ἐλεύθερες σχέσεις εἶναι δικαίωμα ὅλων!».
«Βαρνάβα δὲν μπόρεσες νὰ διακρίνεις, πὼς τὸ σφάλμα ποὺ σὲ πλήγωσε ὀφείλεται στὴν διασπασμένη θρησκευτικότητα τῶν δικῶν σου! Αὐτὸ δὲν ἔχει καμία ἀπολύτως σχέση μὲ τὰ πνευματικὰ ἐχέγγυα ποὺ παρέχει ἡ ἴδια ἡ Ὀρθοδοξία! Τὸ κακὸ εἶναι πὼς ὅταν κάποιος ἀρχίζει νὰ ὑπολογίζει τὴν ἁμαρτία σὰν τρόπο ζωῆς, ὅπως κάνουν οἱ ἄθεοι, ἡ ἀμφιβολία ἀρχίζει νὰ τὸν βασανίζει, ἄν ἡ ἀθεΐα εἶναι πράγματι ἡ “ἀλήθεια”, καὶ πάντα ὁ ἄθεος, ἀπὸ τὶς ἰδέες του παραμένει ἀνικανοποίητος. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς νοοτροπίας τοῦ ἄθεου ἀποκαλύπτονται στὴν ψυχή του μὲ τὶς ἀνησυχίες, τὶς φοβίες, τὶς ἀπογοητεύσεις, τὶς ἐπιθέσεις ἀπὸ τὰ συναισθήματα ἐνοχῆς, δηλαδὴ ὅλα αὐτὰ ποὺ κάποια στιγμὴ τὸν στὲλνουν στὸν γιατρό! Ἡ ἀθεΐα διατείνεται, “κάτω ὁ Θεός”, ἐννοώντας τὸν Θεὸ ὡς… “δημιούργημα(!)” τοῦ ἀνθρώπου! Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια ὅμως, πρῶτα πρέπει νὰ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ὁ… “δημιουργός”, δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος! Αὐτὸς εἶναι ὅλος ὁ σκοπὸς τῆς ἀθεΐας, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Καλύτερα νὰ δεῖς καὶ μιὰ ἄλλη ὄψη τοῦ ἄθεου παραλογισμοῦ· τὸ νὰ ἀρνεῖται κανεὶς τὸν Θεό, νὰ καταλήγει δηλαδὴ στὴν κρίση ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει, προϋποθέτει πὼς ὁ ἄνθρωπος-κριτὴς ἔχει διατρέξει καὶ ἔχει ἐξαντλήσει κάθε δυνατὴ ὁδὸ γνώσης, καὶ πὼς ὕστερα ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἔρευνες, κατέληξε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὐπάρχει. Ἄν ὅμως δὲν ἔχει προηγηθεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία, τότε ἡ κρίση ποὺ ἐκφέρει δὲν εἶναι, φυσικά, διαπίστωση κάποιας ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας, ἀλλὰ ἁπλὴ διατύπωση μιᾶς ὑποκειμενικῆς ὑπόθεσης! Τίποτα παραπάνω! Εἶναι αὐτονόητο, πὼς ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι μοναδικὴ στὸ εἶδος της, ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἀνήκει σὲ μία τάξη ἀπολύτως διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν τάξη τῶν ἀνθρώπων. Γιὰ νὰ Τὸν γνωρίσουμε, πρέπει ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸν Ἑαυτό Του! Ὅμως τὸ ὅτι μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις δὲν εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ γνωρίσουμε τὸν Θεό, δὲν ἀποτελεῖ “ἐξάντληση” κάθε δυνατῆς ὁδοῦ γνώσης τοῦ Θεοῦ. Ὁδὸς γιὰ νὰ ἀποκαλυφθεῖ ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, ἔχει καθοριστεῖ ἀπὸ τὸν Ἴδιο, ἡ πίστη στὴν ὔπαρξή Του. Ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται σὲ ὅποιον πιστεύει σὲ Ἐκεῖνον, καὶ πάντοτε στὸ μέτρο τῶν ἀνθρώπινων δυνατοτήτων. Συνεπῶς κάθε ἄθεος ποὺ συνεχίζει νὰ ἔχει “ἀπόλυτη βεβαιότητα” γιὰ τὴν ἀνυπαρξία τοῦ Θεοῦ, ἀποδεικνύει τὴν ἄρνησή του αὐθαίρετη καὶ ἀθέμιτη, διαψεύδοντας εὔκολα τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ “μυθολογικὰ” δόγματά του!». Ὁ Ἀετίων σὰν νὰ μὴν ἦταν ἱκανοποιημένος, ἔκανε νὰ συμπληρώσει κάτι ἀκόμα. «Ἄν παρατηρήσουμε τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο μας, βλέπουμε πὼς ἐνῶ ἡ καλὴ πράξη μᾶς εὐφραίνει, ἀντιθέτως ἡ κακὴ μᾶς προκαλεῖ δυσαρέσκεια. Ὅταν βρισκόμαστε σὲ διάθεση ἀγάπης, αἰσθανόμαστε εὐδιάθετοι, ἐνῶ ἕνα αἴσθημα κακό, ἡ ἀπέχθεια γιὰ παράδειγμα, μᾶς προκαλεῖ καὶ σωματικὴ ἀδιαθεσία. Ἀπὸ αὐτὸ καταφαίνεται ἡ τάση μας πρὸς τὸν Θεό, ὅπως καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἱκανοποιεῖ ἀμέσως τὶς ἀνάγκες του, ὅπως κάνει τὸ ζῶο. Ἡ προσήλωση στὴν πίστη, εἶναι ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ κατανοήσει τὸν ἑαυτό του, καὶ φυσικὸς συντελεστὴς στὴν ἐσωτερικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἐφήβου· ὁ ὁποῖος σεβόμενος τὸν Θεό, ἀποδέχεται τὴν Ὑπέρτατη Δύναμη».
Μέσα στὴν τόση ἀγωνία μου, δὲν μπόρεσα νὰ σκεφτῶ ὅτι ἡ ἀθεΐα, ἤ τέλος πάντων αὐτὴ ἡ μυστηριώδης κατάσταση ποὺ εἶχα ἀρχίσει νὰ πλησιάζω, ὄχι μόνο δὲν εἶχε στηρίγματα στὴ λογική, ἀλλὰ… καταντοῦσε καὶ παραλογισμός! Εἶχα παρατηρήσει πὼς καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκπλήρωση ὁρισμένων ἐπιθυμιῶν μου, στὴν ψυχή μου διατηροῦσα ἕνα κενό! Ἀφ’ ὅτου ἄρχισα νὰ παρεκκλίνω τῶν ἀρχῶν μου, καὶ νὰ βρίζω μαζὶ μὲ τοὺς καινούργιους φίλους, καὶ νὰ εὐχαριστιέμαι ποὺ σχολιάζαμε ὑποτιμητικὰ τὰ κορίτσια, ἄρχισα νὰ βασανίζομαι ἀπὸ ἄσεμνους λογισμούς, καὶ ἐπιθέσεις ἀπὸ φοβίες καὶ συναισθήματα ἐνοχῆς, ὅπως τὸ εἶπε ὁ Ἀετίων! «Ὀφείλω νὰ παραδεχτῶ, πὼς ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ ἔχω χάσει ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ! Ποιό σκοπὸ ἔχει ἡ ζωή μας; Γιατὶ ὑπάρχουμε; Πῶς θὰ φύγει ἡ ταραχή; Ἄν δὲν δώσουμε ἱκανοποιητικὲς ἀπαντήσεις σὲ ὅσα ῥωτάει ἀπὸ τὰ ἔσχατα βάθη ἡ καρδιά μας, τὸ νόημα τῆς ὕπαρξης γίνεται σκληρὸ πρόβλημα, καὶ κοσμικῶς ἄλυτο! Ὁ ἄνθρωπος ἐμψυχώνεται ἀπὸ μία παρόρμηση, μία ἄσβεστη ἐπιθυμία ΝΑ ΕΥΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ καὶ νὰ γνωρίσει ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ! Ἀετίων, πρέπει νὰ γνωρίζουμε τί συγκεκριμένα θὰ πρέπει νὰ προσφέρουμε στὴν ζωή μας!».
«Βαρνάβα, ὅπου ἡ μεταφυσικὴ δίψα τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἱκανοποιεῖται μέσῳ τῆς ὁδοῦ τῆς πίστεως, καὶ δὲν βρεῖ τὴν ἀποστολή του, φτάνει σὲ ἀπογοήτευση, μπροστὰ σὲ ἕνα ἀδιέξοδο κενό! Ὁ νέος ἄνθρωπος χρειάζεται καθοδήγηση στὴν ἱερὴ ἀποστολή του, ὥστε αὐτὴ νὰ ἀποτελέσει ἕναν κεντρικὸ πυρῆνα στὴν ζωή του, σύμφωνα μὲ τὶς γραμμὲς καὶ τὰ ἰδεώδη τῆς πίστης. Ἡ δίψα γιὰ τὴν φυσικὴ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ τάση τῆς ΔΙΑΝΟΙΑΣ πρὸς τὴν ΑΛΗΘΕΙΑ, καὶ τῆς ΘΕΛΗΣΗΣ πρὸς τὴν ΑΓΑΠΗ!».
«Συμφωνῶ μὲ ὅλα ὅσα εἶπες, ὅπως καὶ ὅτι ἕνα αἴσθημα κακό, μᾶς προκαλεῖ καὶ σωματικὴ ἀδιαθεσία, ἤ ὅτι μὲ τὴν προσήλωση στὴν πίστη, θέλουμε νὰ κατανοήσουμε τὸν ἑαυτό μας. Τί ἔγινε ὅμως; Μετὰ ἀπὸ τὴν “διασπασμένη” θρησκευτικότητα τῶν γονιῶν μου, ὅπως τὴν εἶπες, ὁ πρῶτος ἐνθουσιασμός μου γιὰ τὰ θρησκευτικὰ βιώματα ὑποχώρησε. Λίγο μετά, βλέποντας ἐκείνους ποὺ ψήφισαν τὸν σοδο-νόμο, νὰ μπαίνουν σὰν “τιμημένοι ἄρχοντες” στὶς ἱερὲς Μονές, ὑπέθεσα ὅτι ὁ πόλεμος τοῦ κακοῦ μὲ τὸ καλὸ… “ἔληξε”, καὶ ὅτι τὸ καλὸ “ὑποκλίθηκε” στὸ κακό, ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΥΠΟΤΑΓΗ! Σκέφτηκα δηλαδή, πὼς ΤΕΛΙΚΑ ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΙΣΩΜΑ, καὶ συνεπῶς, τουλάχιστον οἱ κληρικοὶ ποὺ συμμετεῖχαν σὲ αὐτὴν τὴν “ὑπερπαραγωγή”, δὲν ἔβλεπαν τὸ λόγο νὰ ὑπηρετοῦν πλέον τὴν ΑΓΝΟΤΗΤΑ! Πῆγαν δηλαδὴ οἱ σοδο-νομοθετοῦντες καὶ τοὺς “προβίβασαν” ἐκεῖ σὲ φιλελευθεριάζοντες! Ἐγὼ προσωπικὰ εἶχα ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ καὶ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ, μάλιστα ἔπεσα καὶ σὲ μελαγχολία, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν ὑπερένταση τῶν μομφῶν, τῶν παιδιῶν τῆς παρέας, ποὺ μὲ ἔκαναν νὰ νοιώθω ἀνάξιος γιὰ τὶς ἀμφιβολίες μου γιὰ τὴν “πρόοδο”, ἀναγκαστικὰ “προβιβάστηκα” κι ἐγὼ σὲ κυνικὸ…». Κοιτοῦσα μέσα μου καὶ δὲν μὲ ἀναγνώριζα. Ἔκοψα “μαχαίρι” τὴν παρέα μὲ τὸν Ἀετίωνα, δίχως νὰ φταίει, ἐπειδὴ ἡ κλονισμένη πίστη μου ἤθελε νὰ κοποῦν “μαχαίρι” ὅλες οἱ συζητήσεις γιὰ τὴν πίστη! Αἰσθανόμουν φυσικὴ ἀποστροφὴ πρὸς ὁτιδήποτε ΜΗ ΓΝΗΣΙΟ, ἀλλὰ νὰ ποῦ κατάντησα! Ὅταν πείθεσαι νὰ ἀρνηθεῖς τὸ ἀνώτερο Ὄν, στὸ Ὁποῖο στρεφόσουν μὲ εὐγνωμοσύνη πρὸς καθοδήγηση, στὴν οὐσία ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου ΕΡΜΑΙΟ σὲ παντὸς εἴδους ἐπίδραση! Ὅταν νοιώθουμε μέσα μας ἕνα ἀδιέξοδο κενό, αὐτὸ τὸ κενὸ εἶναι ΘΑΝΑΤΟΣ, ποὺ ἔρχεται στὴν ζωὴ ποὺ ΔΕΝ ΞΕΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ! Χωρὶς τὸ εὐγενέστερο νόημα, οἱ νέοι ξεστρατίζουν πρὸς κάθε λογῆς ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ! «Τί ἀκριβῶς σημαίνει ἡ πονηρὴ πεποίθηση, ποὺ εἶπες ὅτι κάνει τοὺς ἀνθρώπους ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ; Μπορεῖς νὰ μοῦ ἐξηγήσεις μὲ ὅσες περισσότερες λεπτομέρειες γίνεται;».
«Φυσικά! Νὰ ξεκαθαρίσουμε πρῶτα, πὼς ΟΙ ΔΥΟ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, ἡ πίστη καὶ ἡ ἐπιστήμη, εἶναι “ἀδελφές”. Ἠθικὲς βάσεις, δίνει στὸν ἄνθρωπο ἀποκλειστικὰ ἡ πίστη. Ἡ ἀθεΐα πορεύεται ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ τὸν κόσμο, καὶ θέλει νὰ τὴν νομίζουμε γιὰ “ἀλάνθαστη”, ἄρα καὶ “ἀσφαλῆ”, ὅπως ξέρουμε ὅτι συμβαίνει μὲ τὴν ἐπιστήμη. Γι’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὴν ψευδο-ἐπιστήμη γιὰ νὰ μᾶς παραπλανήσει διαδίδοντας τὰ ψεῦδη της, ὅτι δῆθεν ἡ “ἐπιστήμη” ἔλυσε ὅλα τὰ μυστήρια(!), καὶ ὅτι αὐτὸ “ἀποδεικνύει” πὼς δὲν ὑπάρχει Θεός… Ὁ μεγάλος ψευδο-ἐπιστημονικὸς στόχος τῆς ἀθεΐας εἶναι νὰ πείσει τοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἡ ζωή τους βασίζεται στὴν τύχη, καὶ ὅτι οἱ ἴδιοι προέρχονται ἀπὸ τὸν πίθηκο, ὥστε νὰ τοὺς “βεβαιώσει” πὼς οὔτε δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό, οὔτε ἔχουν ψυχὴ ἀθάνατη καὶ αἰώνια! Ἐννοεῖται, πὼς ἡ ἀληθινὴ ἐπιστήμη διαψεύδει αὐτοὺς τοὺς αἰσχροὺς ἰσχυρισμούς, οἱ ὁποῖοι περισσότερο ἀνήκουν στὶς ψευδο-φιλοσοφικὲς ἰδέες! Ὅλοι οἱ ἰσχυρισμοὶ τῆς ἀθεΐας γιὰ δῆθεν συμμαχία της μὲ τὴν “ἐπιστήμη”, εἶναι ἀσυγχώρητη καπηλεία τοῦ ὀνόματος τῆς ἀληθινῆς ἐπιστήμης, πρὸς ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ τῶν ἀγνοούντων! Ἡ ἀναίδεια τῆς ἀθεΐας διαδίδει πὼς τῆς “ἐπιστήμης” τῆς ἀξίζει Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΕΡΟΧΗ, ὄχι μόνο πάνω στὸ σύνολο τῆς γνώσης, ἀλλὰ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ(!)· κατὰ βάθος ὅμως ἡ ἄθεη προσπάθειά της ἦταν νὰ ὑποβάλλει μὲ θράσος στοὺς ἀνθρώπους, ὅτι ἀξίζει ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ “ΕΠΙΣΤΗΜΗ”, Η… ΑΠΟΛΥΤΗ “ΥΠΕΡΟΧΗ” πάνω στοὺς ὑπόλοιπους, ὑποδηλώνοντάς τους ὡς… “κατώτερους”! Ὅπου οἱ νέοι βασίστηκαν σὲ ἐκείνους ποὺ διέσπειραν ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀντικαθιστᾶ τὴν πίστη, κατέληξαν σὲ μία ἄνευ προηγουμένου ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ! Ὁ ὑλιστικὸς ἀθεϊσμὸς πλέον ἔγινε ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΗΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΙΑ! Στὴν θέση τοῦ Θεοῦ ἔβαλε τὸν ἀνθρώπινο λόγο, γιὰ νὰ τοῦ προσφέρει ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΘΥΣΙΕΣ, τὶς ψυχὲς ποὺ… ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΕΙ!».
«Τὰ ψέματα δὲν κρατᾶνε γιὰ πολύ! Χωρὶς τὸν Χριστὸ δὲν ὑπάρχουν ἀξίες, καὶ τότε ἀπὸ τὸ ἄγχος γιὰ τὴν ἔλλειψη νοήματος, ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ εἶναι ἄνθρωπος! Τὴν ὥρα ποὺ κάποιος ἀγωνιᾶ ἀπὸ τὸν παράλογο “θάνατο” τῆς ψυχῆς του, ὑποφέροντας μάταια, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸν σκοπὸ τοῦ πόνου του, ἡ ἀθεΐα τὸν ἐγκαταλείπει ΑΒΟΗΘΗΤΟ! Δὲν ἔχει ΤΙΠΟΤΑ νὰ τοῦ προσφέρει! Ὁ π. Λεωνίδας εἶχε πεῖ, πὼς ὁ νέος ποὺ ΙΕΡΑΡΧΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΞΙΕΣ καὶ τὴν τάξη τῶν πραγμάτων, καταρτίζοντας μία πλήρη βιοθεωρία ποὺ τὸν ἱκανοποιεῖ, ἀναπτύσσεται ψυχικὰ καὶ ἀντιμετωπίζει τὸν θάνατο ὀρθά».
«Βαρνάβα εἶδες καὶ μόνος σου πὼς γιὰ νὰ σὲ ἐλέγχει ἡ ἀθεΐα καὶ νὰ σὲ διαφθείρει, σὲ ἔπεισε ὅτι μποροῦσες μὲ τὴν “θέλησή σου” νὰ… “ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΕΙΣ” ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΟΥ! Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο χειρίζεται καὶ ὅλα τὰ κεφάλαια ποὺ συγκλονίζουν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τὸ αἴσθημα ἐνοχῆς καὶ τὴν ἀγωνία ἀπὸ τὶς τύψεις! Ὅσο κι ἄν πιέζει ὅμως ἡ ἀθεΐα γιὰ “νίκη” τῆς ἀλαζονικῆς θέλησης πάνω τους, αὐτὲς οἱ ἐσωτερικὲς δυνάμεις ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ καὶ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ στὴν ζωή μας, ΚΑΙ ΜΑΣ ΥΠΟΤΑΣΣΟΥΝ ΟΛΟΤΕΛΩΣ! Αὐτὸ ποὺ πετυχαίνουν, ὅπου ἐφαρμόζουν τὸν πόλεμό τους οἱ ἄθεοι, νὰ “ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΝ” ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ καὶ τὸ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΝΟΧΗΣ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι νὰ δημιουργοῦν ΑΓΧΟΣ, ἔλλειψη ἱκανοποίησης ἀπὸ τὴν ζωή, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ καὶ ΩΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ! Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ καὶ ἡ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ πρὸς τὸ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΝΟΧΗΣ, ἔχουν σὰν ἀποτέλεσμα ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ! Ἡ ὁποία καταλήγει στὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ στὴν μεταβολὴ τῆς ζωῆς του σὲ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ, ἀφοῦ τὸν κάνει ψυχικῶς ἀσθενή! Τὴν παταγώδη ἀποτυχία τῆς ἀθεΐας, ἤ μᾶλλον καλύτερα, τὴν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΗΣ, τὴν βλέπουμε παντοῦ στὶς ἐπονομαζόμενες “πολιτισμένες” χῶρες, ὅπου ἀρρωσταίνουν τοὺς ἀνθρώπους μετατρέποντάς τους σὲ ΝΑΥΑΓΙΑ τῆς ζωῆς, σὲ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ… Ὁ π. Λεωνίδας μοῦ εἶπε κάποια στιγμή, πὼς ἡ ΥΛΙΣΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ φέρει μέσα της τὰ σπέρματα τῶν νοσηρῶν ψυχικῶν καταστάσεων, διότι ψυχικὸς ὀργανισμὸς ποὺ διαμορφώνεται κατὰ παράβασιν κεφαλαιωδῶν ἀναγκῶν τῆς ψυχῆς, εἶναι πολὺ φυσικὸ ὅτι παρουσιάζει πλεῖστα ἀδύναμα σημεῖα, ποὺ ἀργὰ ἤ γρήγορα θὰ χρησιμεύσουν ὡς ἀφορμὴ τῆς ΨΥΧΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ, καὶ τῆς καταστροφῆς του!».
«Πρέπει νὰ στραφοῦμε πρὸς τὸν Χριστό, γιὰ νὰ ἀντισταθμίσουμε τὶς συνθῆκες τῆς ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ! Ἐνῶ μὲ τὴν πειθαρχία στὴν ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν, ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ θέση νὰ ἀσκηθεῖ στὴν ἀρετὴ τῆς διάκρισης, μὲσα στὴν χαώδη ζωὴ τί ἐλπίδες μπορεῖ νὰ ἔχει κανείς; Ἀετίων, ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀποκηρύσσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ μάχεται μαζί Του, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ Αὐτόν!».
«Ὁ Χριστὸς εἶναι Ζωντανός! Ὑπάρχει καὶ ἀπασχολεῖ, ἔστω κι ἄν ἀντιλέγεται. ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΝ. ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ! Αὐτὸ δείχνει τὴν ἔμφυτη ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ἑπομένως τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Τόσες δεκαετίες μανιώδους διωγμοῦ στὴν Ῥωσία, δὲν μπόρεσαν νὰ σβήσουν τὴν πίστη στὸν Χριστό. Τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀποδεικνύει ἀκόμα τὸ βασιλικὸ δῶρο Του, ἡ ἐλευθερία ποὺ δίνει στὸν ἄνθρωπο. Δῶρο καὶ προνόμιο, ποὺ ἡ ἔλευσή του ὑπερβαίνει αὐτὸν τὸν κόσμο, ἔχει τὶς ῥίζες της στὸν οὐρανό! Ὅμως αὐτὴν τὴν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τοῦ ἀνθρώπου, Η ΑΘΕΪΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ! Τὴν μετατρέπει σὲ ΥΠΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ, τῆς ὁποίας ἡ ἔκφραση εἶναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ, και ἀποχαλίνωση τῆς σάρκας! Στὸν ἀθεϊστικὸ ὑπαρξισμό, ἡ δουλεία στὶς παρορμήσεις τῶν ἐνστίκτων καὶ τῶν παθῶν ἐξουθενώνει κάθε στοιχεῖο πνευματικό, θανατώνοντας τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ζεῖ μὲ τὴν δῆθεν “ἐλευθερία” τῆς ἀσυδοσίας. Στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα ὡς πρὸς τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ ἀπὸ ἄλλον δρόμο, καταλήγει καὶ ὁ ἄθεος μαρξισμός. Ἡ ἀθεΐα του ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ τὴν ΧΡΗΣΗ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΣΤΥΓΝΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ, καὶ ἔτσι ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, καὶ ὁλόκληρη τὴν ζωή του! Ὅπου ἔχει ἐφαρμοστεῖ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΚΕΨΗΣ!».
«Θέλεις νὰ πεῖς ὅτι ὁ ΦΟΒΟΣ γιὰ τὴν γνώμη τῶν ἄλλων, καὶ γενικὰ τοῦ “κόσμου”, στὴν πραγματικότητα εἶναι… ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ;». Καὶ μόνο μὲ τὴν σκέψη, λαχτάρισα! «Γι’ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΣΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ; Ἀπὸ τὰ ὑπόγεια ἄθεα ἀπειλητικὰ μηνύματα τῆς στυγνῆς βίας; Ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι ποὺ γιὰ διάφορους λόγους, ΕΧΟΥΝ ΑΠΩΘΗΣΕΙ ΒΙΑΙΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, καὶ ἔχουν πιστέψει ὅτι εἶναι ἄθεοι! Ὅσοι προσπαθοῦν νὰ διαλύσουν κάθε δεσμὸ τῆς ὕπαρξής τους μὲ τὸν Χριστό, τὸ κάνουν γιὰ νὰ “ἐλευθερωθοῦν” ἀπὸ τὸν ζυγό Του, ἀφοῦ ἡ ἀθεΐα τοὺς ἐπιβάλλει τὴν ψεύτικη ἀντίληψη πὼς ἔτσι θὰ ζήσουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΑ καὶ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΑ! Εἶναι ξεκάθαρο βέβαια πὼς ὅσο ἰσχυρὴ κι ἄν εἶναι αὐτὴ ἡ καταπίεση, δὲν καταφέρνει νὰ ὑπερισχύσει τελικά, ΚΑΙ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΖΩΗΡΗ Η ΣΠΙΘΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ! Μόνο ποὺ ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταπίεση, προκαλεῖται ἡ ψυχικὴ ἀσθένεια…». Βαθιὰ στὴν μνήμη, ἡ φωνὴ τοῦ πατρὸς Λεωνίδα ἀκούστηκε νὰ λέει, πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκ τῆς συστάσεώς του ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΟΝ, καὶ ἑπομένως ἡ ἀθεΐα εἶναι ΑΦΥΣΙΚΗ καὶ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Πόσο μοῦ εἶχαν λείψει οἱ πνευματικὲς συζητήσεις μὲ τὸν πνευματικό μου! «Θυμᾶσαι ποὺ λέγαμε παλιότερα, πῶς στέκεται ὁ Χριστιανὸς ἀπέναντι στὶς δύσκολες δοκιμασίες τῆς ζωῆς; Δείχνει θαυμαστὸ ψυχικὸ κουράγιο, γαλήνη, καὶ ἡρωικὴ καρτερικότητα, ἀλλὰ συνήθως ἐκπλήσσεται καὶ ὁ ἴδιος γιὰ τὰ ἀνεξάντλητα ἀποθέματα ψυχικῆς ἀντοχῆς, ποὺ ἀναδύονται ἀπὸ μέσα του!».
«Μὲ ὅλη αὐτὴν τὴν ἀκαταστασία ποὺ ἐπικρατεῖ μεταξὺ ὁρισμένων κληρικῶν, Βαρνάβα, ἔκανα ἀρκετὲς ἐρωτήσεις στὸν π. Λεωνίδα. Γιὰ νὰ μὲ βοηθήσει νὰ συνειδητοποιήσω ποιά εἶναι τὰ στάδια τοῦ “θανάτου” τῆς ψυχῆς, ποὺ διατάζει ὁ διάβολος τοὺς ἐπίγειους ὑπηρέτες του, νὰ ἐπιβάλλουν στὴν κοινωνία, μοῦ εἶπε κάποια πράγματα. Ὁ καρπὸς τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου νὰ σβήσει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν ζωή του, εἶναι τὸ ὑπαρξιακὸ ἄγχος, ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ κενὸ ποὺ ἀναφαίνεται, ὅταν ἡ ζωὴ καὶ ὁ κόσμος φαίνονται σὰν νὰ μὴν ἔχουν νόημα καὶ σκοπό. Ἱκανοποιώντας μόνο τὶς ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΕΙΣ καὶ ΦΥΤΟΖΩΙΚΕΣ ἀνάγκες τοῦ ὀργανισμοῦ, τὰ συνεπακόλουθα εἶναι τὸ μπούκωμα καὶ ἡ ἀηδία, ἡ ἀνία, ἡ ἀθυμία, ἡ πλήξη, καὶ τελικὰ ἡ ὑπαρξιακὴ ἀγωνία. Ὅσοι πορεύονται χωρὶς πνευματικὸ σκοπὸ λοιπόν, ζοῦν ζωὴ βασανισμένη. Αὐτὴ ἡ ἀγχώδης ζωὴ φέρνει μαζί της τὴν ἀπελπισία καὶ τὴν ἀπόγνωση. Τὸ αἴσθημα τέλειας ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ προκαλεῖ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΒΑΘΕΙΑΣ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ, καὶ δὲν ἀφήνει καμία ἐλπίδα γιὰ μιὰ καλύτερη ζωή, ἀπὸ τὴν κόλαση τῆς σιχαμάρας καὶ περιφρόνησης τοῦ ἑαυτοῦ! Πρὸς στιγμὴν ὁ ἄθεος αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν τρέχει νὰ Τὸν βρεῖ. Ἀφήνεται νὰ καταποντιστεῖ στὴν μαύρη ἀπελπισία, ἐπειδὴ μὲ τὴν ΕΠΙΜΟΝΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ἔχει πλέον ΣΚΛΗΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ! Στὴν ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ὅλων τῶν πραγμάτων, καὶ τὴν ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΘΛΙΨΗ τῆς ζωῆς, τὸ μυαλὸ σαλεύει, καθὼς δὲν βρίσκει ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα ποὺ τὸ ἀπασχολοῦν… Ὁ κόσμος προκαλεῖ ΝΑΥΤΙΑ! Καὶ ὅταν ὅλα εἶναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ, μπροστά του ὁ ἄθεος βλέπει μονάχα το ΤΙΠΟΤΑ, τὸ ΜΗΔΕΝ, λέγοντας, “τίποτα δὲν ἔχω νὰ κάνω ἐδῶ —οὔτε καὶ ἀλλοῦ! Ὁπότε ἡ πρώτη “προσφορὰ” τῆς ἀθεΐας, εἶναι ἡ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΝΩΜΑΛΗ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ στὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ξεκινάει ἀπὸ τὴν ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος, γιὰ νὰ φτάσει στὴν ἀπελπισία, τὸν παραλογισμὸ καὶ τὸ μηδέν! Δηλαδὴ στὴν τέλεια ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!».
«Θὰ σοῦ πῶ τὸ δίδαγμα ποὺ πῆρα ἐγώ, ἀπὸ τὴν ἐπιπολαιότητά μου. Φαντάζομαι ὅτι ἡ ἀνθρώπινη κατασκευή εἶναι τέτοια, Ἀετίων, ὥστε ὁ Θεὸς εἶναι σὰν ἕνας τόπος, ὅπου ὁ ἄνθρωπος πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τοποθετήσει κάτι· ἔστω τὴν ἄποψη ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁ Θεός. Γι’ αὐτὸ ὁ ἄθεος θεοποιεῖ κάτι ἄλλο, ποὺ βεβαίως ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΓΑΛΗΝΗ ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ. Ἀκόμα καὶ οἱ πιὸ ἀκραῖες ἀθεϊστικὲς ἐκφράσεις, δείχνουν αὐξανόμενη ἀνησυχία μιᾶς ἀναζήτησης τοῦ Θεοῦ! Ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει τὸ θεῖο ἀκόμα καὶ ὅταν ἀρνεῖται τὸν Θεό, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἐντός του μία ἀνάγκη τοῦ θείου, ποὺ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΕΙ! Εἶναι σὰν νὰ πασχίζει, νὰ “διατηρεῖ” τὴν ἀπελπισία του!».
«Ἡ ὁποία ἀπελπισία δημιουργεῖ τὸ κλίμα τῆς ΜΟΝΑΞΙΑΣ, Βαρνάβα, καὶ τὶς συνθῆκες τῶν ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ μὲ ὅλους. Μοναξιὰ εἶναι ἡ ἴδια ἡ κοινωνικὴ σχέση, ποὺ βιώνεται μέσα στὴν ἀπελπισία. Ὁ π. Λεωνίδας εἶπε, πὼς ὁ βυθισμένος στὴν ἀπελπισία ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ! Δὲν τὴν θέλει, τὸν ἐνοχλεῖ, ἐπειδὴ τοῦ κεντάει τὸν πόνο του. Τοῦ ἐξεγείρει τὴν ζήλεια του γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν φαίνονται ἀπελπισμένοι. Ὁ ἀπελπισμένος φεύγει μακριὰ ἀπὸ ὅλους! Θέλει νὰ φύγει καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή! Ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ συσχετίσουμε τὴν μοναξιὰ μὲ τὴν ἀπελπισία, πάλι ἡ ἀθεΐα ὁδηγεῖ στὴν μοναξιά. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπορρίψει τὸν Θεό, δὲν ἔχει καμία δυσκολία νὰ ἀπορρίψει καὶ τὸν πλησίον του. Ἡ ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ φέρνει στροφὴ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ ἐγώ του, εἴτε ἀπὸ ἐγωιστικὴ ὑπερηφάνεια, εἴτε γιὰ νὰ μπορεῖ δῆθεν νὰ ἀπολαμβάνει ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ ὅ,τι ἐπιθυμεῖ αὐτός. Ἀφοῦ “καταργεῖ” τὸν Θεὸ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ, θεωρεῖ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στέκονται ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ. Ἐκ τῶν πραγμάτων ὁ ἄθεος ΥΨΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ πάνω ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν πρόθεση φυσικά, ὅλοι νὰ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ! Ἀλλὰ ἔτσι κάθε δυνατότητα ἐπικοινωνίας ἀκυρώνεται, ὅπως καὶ ἡ συμπόνοια, ἡ ἀλληλοβοήθεια, ἡ ἀγάπη, μένουν μόνο στὰ λόγια. Ἤ, ἀντικαθίστανται μὲ τὸ ΜΙΣΟΣ, τὴν ΕΚΔΙΚΗΣΗ, τὸ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ. Κάποιος συγγραφέας τῆς Δύσης, ἀπὸ τοὺς “ἱδρυτὲς” τοῦ παραλόγου, εἶχε πεῖ: “Πεθαίνουμε μόνοι. Ὅλοι θὰ πεθάνουμε μόνοι. Ἄς διατηρεῖ τουλάχιστον ὁ μοναχικὸς ἄνθρωπος τὴν δύναμη τῆς περιφρόνησής του καὶ τῆς ἐκλογῆς, μέσα στὴν τρομερὴ δοκιμασία, ἐκείνου ποὺ ὑπηρετεῖ τὸ δικό του μεγαλεῖο*”! Τέλος, καρπὸς τοῦ ἄγχους, τῆς ἀπελπισίας, τῆς μοναξιᾶς ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἀθεΐα, εἶναι ἡ αὐτοκτονία! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πλημμυρίζει ἐσωτερικὰ ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξουθενωτικὲς καταστάσεις, “φυσικὸ” εἶναι νὰ ἀηδιάζει, νὰ μισεῖ τὴν ζωὴ καὶ νὰ θέλει νὰ τὴν τερματίσει τὸ συντομότερο. Ὁ αὐξημένος ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν εἶναι ἀποτέλεσμα ΨΥΧΙΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ, κατεξοχὴν τῆς μελαγχολίας καὶ τῆς ΔΙΑΤΕΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ γενικῶς ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ, λόγῳ τοῦ ὑπαρξιακοῦ κενοῦ. Ἐπειδὴ ἐξ ἀρχῆς ὁ στόχος τῆς ἀθεΐας εἶναι ὁ ψυχοσωματικὸς ὄλεθρος τοῦ ἀνθρώπου, τὴν βλέπουμε νὰ ἀνοίγει μὲ ἰδιαίτερη εὐκολία τὸν δρόμο πρὸς τὴν αὐτοκτονία, γιὰ ἐκείνους ποὺ εἶναι πιὸ ἀδύναμοι… Ἄλλος καρπὸς τῆς ἀθεΐας εἶναι ὁ πανσεξουαλισμός, ὅπου ἀποδιώχνεται ὁ Θεὸς καὶ τὴν θέση Του, τὴν δίνουν στὸν ἄνθρωπο-κτῆνος. Ἀπόρροια αὐτοῦ τοῦ βδελύγματος, εἶναι τὰ ναρκωτικά. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ ἔσχατο κατάντημα, ὁ ἐκφυλισμὸς τοῦ ἀνθρώπου! Στερώντας ἂπὸ τὸν ἄνθρωπο τὶς δυνάμεις καὶ τὴν ἱκανοποίηση ποὺ προσφέρει ἡ πίστη στὸν Χριστό, τὸν ἐξωθεῖ ἀπὸ τοῦ κακοῦ στὸ χειρότερο! Ὁ “θάνατος” τοῦ Πατέρα Θεοῦ εἶναι καὶ ὁ θάνατος τῶν ἀδερφῶν μας! Ὁ ἄνθρωπος γίνεται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, αὐτὸ ποὺ μόνο ἡ θεία φύση τοῦ ἐπιτρέπει νὰ μὴν εἶναι: ΑΓΡΙΟ ΘΗΡΙΟ!».
«Μὰ τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς καλῆς σχέσης μὲ τὸν Θεό, τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό, εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον! Ἡ πίστη διὰ τῆς ἀγάπης καταργεῖ τὴν μοναξιά, ἐπειδὴ ἀναπότρεπτα ὁδηγεῖ στὴν καλὴ κοινωνία πρὸς τὸν συνάνθρωπο». Ἡ σκέψη μου κράτησε τὸ “ΑΓΡΙΟ ΘΗΡΙΟ” καὶ τὸ στριφογύριζε ἐπίμονα. Ἡ ἀρρωστημένη μοναξιὰ τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ἀπομόνωση, μεταδίδεται ἀπὸ τὴν ἀπιστία, ποὺ καλλιεργεῖ τὸν ΕΓΩΙΣΜΟ. Σὰν νὰ ἄναψε στὴν ψυχή μου μία φωτιά, ὑποχρεώθηκα νὰ κοιτάξω ἐκεῖ ποὺ πρὶν ἐπικρατοῦσε σκοτάδι. Καταστρέφοντας ἡ φωτιὰ ὅλη τὴν ψευτιὰ ποὺ εἶχα συσσωρεύσει, ζήτησα ἐκ βάθους καρδίας ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μὲ συγχωρήσει. Χωρὶς τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, δὲν μποροῦσα οὔτε στιγμή! Μόλις εἶχα συνειδητοποιήσει τί ἀκριβῶς πολεμοῦσε ὁλόκληρο τὸ διεφθαρμένο σύστημα, ἀλλὰ καὶ ποῦ ἔγινε ἡ γέφυρα, γιὰ νὰ πλησιάσω κι ἐγὼ τὸν “θάνατο” τῆς ἀπιστίας. «Οἱ ἄθεες δυνάμεις πολεμᾶνε τὴν πίστη μας, ΓΙΑ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ! Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΟΥΣ, Βαρνάβα, καὶ γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν, βάλθηκαν νὰ ἐκριζώσουν τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὴν καρδιά μας! Ἡ διδασκαλία τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης, θὰ φέρει τὴν συντριβὴ τῶν ἀντιχρίστων!». Σὰν ἡ φωτιὰ τῆς ἀγάπης γιὰ τὸν πλησίον νὰ νἰκησε τὸ κακὸ πεῖσμα μέσα μου, ἔνοιωσα πάλι τὸ χτυποκάρδι, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἄκουσαν ποτὲ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. “Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ”, σκέφτηκα γεμάτος δέος. Τὴν ἑπόμενη στιγμὴ σὰν ἀστραπή, ὁ νοῦς μου ἐπέστρεψε σὲ λέξεις ποὺ εἰπώθηκαν μόλις τὰ τελευταῖα λεπτά, παραθέτοντάς τες τὴν μία δίπλα στὴν ἄλλη. Κοιτάζοντάς τες προσεκτικά, μοῦ ὑποδείκνυαν ἕναν δρόμο, ἀλλόκοτο, ποὺ πόνεσε τὴν ψυχή μου! «Ἀετίων…», ἔψαχνα τρόπο γιὰ νὰ περιγράψω τὴν πτώση μου, «ἀπὸ τὸν παραλογισμό, νὰ πατήσουν οἱ σοδο-νομοθετοῦντες τὰ πόδια τους μέσα στὶς ἱερὲς Μονές, προσπαθοῦσα νὰ βγάλω μία ἄκρη. Εἶχα ἀποστραφεῖ τὸν συμβατισμό, ἀλλὰ θέλοντας καὶ πάλι νὰ νοιώσω “ὑπερήφανος” γιὰ τὴν πίστη μου, ἔδωσα προσοχὴ στὸ διαδίκτυο, σὲ κάποιους ποὺ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ τὴν πίστη, ἐκφράσεις “διθυραμβικές”. Προσπαθώντας νὰ ἀνοίξω τοὺς ὁρίζοντές μου, καὶ νὰ καταλάβω κι ἐγὼ τὴν… “ΠΡΟΟΔΟ” ποὺ πραγματοποιοῦσαν “κάποιοι” μέσα στὴν Ἐκκλησία, συμπέραινα πὼς πλέον δὲν χρειαζόταν νὰ δίνουμε καὶ “τόση” σημασία στὴν… ΑΓΝΟΤΗΤΑ, ἐπειδὴ γιὰ κάποιους λόγους ἡ… ΠΑΡΘΕΝΙΑ δὲν μᾶς ἦταν πλέον “τόσο” ἀπαραίτητη… Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀνακάλυπτα, τὰ ἔλεγε καὶ ἕνας συγγραφέας, καὶ ἔσπευσα νὰ ἀγοράσω τὸ βιβλίο του, μήπως καταλάβω καλύτερα. Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κατάστημα συναντήθηκα μὲ τὸν πατέρα σου· κοιτάζοντας τὸ βιβλίο στὰ χέρια μου μὲ συμβούλεψε νὰ τὸ ἀποφύγω, ἐπειδὴ ὁ συγγραφέας ἦταν Παρθενομάχος, καὶ ἐξέφραζε τὶς δυσσεβεῖς ἀπόψεις τῶν μασόνων, γιὰ τὴν Παναγία. Ὅπως τὸ πῆρα, δὲν τὸ ἄνοιξα, ἐπειδὴ ἡ Παναγία εἶναι Μάνα μου, καὶ ἐπειδὴ πραγματικὰ μοῦ ἔχει σταθεῖ, Τὴν ἀγαπάω! Ὅταν στὰ ξαφνικὰ ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου πέθανε, καὶ παρακολουθοῦσα στὸ διαδίκτυο τοὺς φίλους του νὰ λένε πράγματα ἀκατανόητα, τότε, ἐγὼ μπερδεύτηκα ἀκόμα περισσότερο. Ἀφοῦ αὐτὸς ὁ συγγραφέας διατύπωνε αἱρετικὲς ἰδέες, γιατὶ πολλοὶ φίλοι του ἱερεῖς μιλοῦσαν γιὰ ἐκεῖνον, ὅπως θὰ μιλοῦσαν γιὰ κάποιον ποὺ καψαλίστηκε προκειμένου νὰ διαφυλάξει τὰ δόγματά μας ἀπὸ τοὺς πολέμιους; Οἱ συγκεκριμένοι κληρικοί, δὲν θεωροῦσαν τὰ δόγματα ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ; Συγκεκριμένα, οἱ “ἀψυχολόγητοι” ἱερεῖς ἔλεγαν γιὰ τὸν κεκοιμημένο φίλο τους, ὅτι τὸ… φῶς πορεύθηκε πρὸς τὸ Φῶς! Ἤ, ὅτι πορεύθηκε πρὸς… τὸν Ἀναστάντα Χριστό, καὶ πὼς… ἡ Παναγία θὰ τὸν ὁδηγοῦσε ΑΣΦΑΛΩΣ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν! Ἀετίων, ἔκαναν σὰν νὰ εἶχαν πάθει ἀμνησία! Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ “ἐξοργίζονται” μαζί Του, ποὺ Ἐκεῖνος ἀναστήθηκε! Ῥασοφόροι ἄνθρωποι, ΓΙΑΤΙ ΕΠΑΙΖΑΝ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΜΠΕΡΔΕΨΟΥΝ; Γιατὶ ἤθελαν νὰ μᾶς ἐξαπατήσουν, ὅτι ἦταν… “καλὸ(;)” ποὺ οἱ ἴδιοι εἶχαν αἱρετικὲς ἰδέες, γιὰ νὰ πολεμοῦν τὴν διάδοση τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης;».
«Ὁ πατέρας μου λέει πὼς ἡ ἀπιστία στὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, θεωρεῖται ἀπόρριψη τῆς Ὀρθοδοξίας! Αὐτὸ ποὺ κάνουν στὸν τόπο μας οἱ κρυφοὶ καὶ φανεροὶ αἱρετικοί, ποὺ ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, τοὺς κατατάσσει στοὺς ἄθεους! Δηλαδὴ στοὺς ἀδιάλλακτους ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ! Γιὰ νὰ καταφέρει ἡ ἀπιστία νὰ περάσει σὲ μεγάλες ἐκτάσεις ἀνθρώπων, φροντίζει νὰ εἰσχωρεῖ μέσα σὲ κάποιο ΕΤΟΙΜΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Μετὰ εἶναι θέμα χρόνου γιὰ νὰ ἐμφανιστεῖ ἡ ἀθεΐα ὡς ΡΕΥΜΑ ΙΣΧΥΡΟ, καὶ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ ΝΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Γιὰ παράδειγμα, ἀρχίζοντας ἡ ἀθεΐα νὰ δίνει τὴν ψευδὴ ἐντύπωση ὅτι εἰσχώρησε στὴν ἐπιστήμη, σχημάτισε τὸ μόρφωμα τῆς ψευδο-ἐπιστήμης, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι δὲν τὸ γνώριζαν, καὶ ἀποδέχονταν τὴν ψευδο-θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Τώρα Βαρνάβα, βλέπουμε τὶς μασονικὲς ἀπόψεις νὰ διαχέονται μὲ πρωτοφανῆ προκλητικότητα μέσα στὴν πανεπιστημιακὴ ὕλη, μὲ τὴν μορφὴ ψευδο-φιλοσοφικῶν ἰδεῶν! Ἐννοεῖται πὼς ἡ “μαφία” τῶν λυκοποιμένων “προστατεύει” αὐτὲς τὶς ἑτερόδοξες σκέψεις, καὶ μάλιστα τὶς παινεύει μὲ ἀπερίγραπτη ἀναισχυντία, γιὰ νὰ φαίνονται οἱ προδότες κάπως σὰν “γίγαντες γνώσεων” μπροστὰ στὸν ἀνυποψίαστο εὐσεβῆ λαό, καὶ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ! Θέλουν δηλαδὴ οἱ λυκοποιμένες νὰ σύρουν τοὺς Ἕλληνες στὴν ΠΛΑΝΗ, καὶ νὰ τοὺς πουλήσουν στὶς ἄθεες δυνάμεις ΓΙΑ ΣΚΛΑΒΟΥΣ, στὸν κτηνώδη πανσεξουαλισμό! Γι’ αὐτὸ τώρα οἱ κληρικοὶ-ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ γεμίζουν ἐμᾶς τοὺς ἀδελφούς τους μὲ “κουτοπόνηρες μισὲς ἀλήθειες”, ποὺ εἶναι διπλᾶ καὶ συγχρόνως ἄνανδρα ψέματα. Μὲ τὴν “ΕΞΙΣΩΣΗ” τοῦ ΚΑΚΟΥ μὲ τὸ ΚΑΛΟ, Οἱ ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ὅλων τῶν ἀνεξέλεγκτων ἐποχῶν, ἔχουν ἐπιφέρει ἀσυνήθιστη ἠθικὴ σύγχυση. Τώρα ὅλοι οἱ ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ, ἀνυπομονοῦν νὰ “ΕΞΙΣΩΣΟΥΝ” καὶ τὴν ΑΘΕΪΑ μὲ τὴν ΠΙΣΤΗ, γιὰ νὰ ἐπιφέρουν ἑωσφορικὴ πνευματικὴ σύγχυση!».
«Ἡ ἁγνότητα στὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, εἶναι ἐκείνη ποὺ μᾶς κρατάει ἑνωμένους μὲ τὴν Ζωή, ἀπὸ τώρα καὶ γιὰ πάντα! Εἶχα διαβάσει παλιότερα, πὼς ὁ φόβος καὶ ἡ ὀδύνη τοῦ θανάτου παίρνουν τραγικὲς διαστάσεις, ἐξ αἰτίας τῆς περιφρόνησης τοῦ δόγματος τῆς πίστης μας, γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Ἡ ἀθεΐα ΔΙΕΣΠΑΣΕ τὴν ζωή μας στὴν ΕΔΩ ΖΩΗ, καὶ τὴν ΑΛΛΗ ΖΩΗ. Αὐτἠ ἡ διάσπαση εἶναι ὅ,τι τὸ ἀντιχριστιανικό, ἐπειδὴ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀκριβῶς ἡ αἰωνιότητα σὲ μία ὀργανικὴ ἑνότητα, ἡ ἔνταξη αὐτῆς τῆς γήινης ζωῆς, στὴν αἰωνιότητα. Ἀετίων, τὰ πράγματα δὲν εἶναι εὔκολα. Οἱ λυκοποιμένες εἶναι σὰν τὰ φίδια μέσα στὸν κόρφο μας! Κάνουν τὰ προδοτικὰ βήματά τους πολεμώντας τὸ δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τὴν ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΙΑ τῆς Παναγίας μας, ἀπὸ τὴν μιά, γιὰ νὰ συναντήσουν ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅσους πιάνονται ἀπὸ τὸ χεράκι μὲ τοὺς σοδο-νομοθετοῦντες, τοὺς διαφθορεῖς τῶν νέων! Δὲν θέλει πολὺ σκέψη γιὰ νὰ καταλάβουμε, πὼς ὅλοι τους πιστεύουν στην θεωρία τῆς ἐξέλιξης… Στὴν πραγματικότητα βρίσκονται καὶ οἱ ἴδιοι στὴν διαδρομὴ τοῦ ἠθικοῦ θανάτου, ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ἄγχος ὥς τὴν αὐτοκτονία, ποὺ ἔχουν βάλει σὰν δόκανο γιὰ τοὺς ἄλλους! Ἡ κοινωνία μας ἔχει φτάσει σὲ ἄθλια κατάσταση, καὶ πραγματικὰ ἔχει γυρίσει πίσω, στὶς πρωτόγονες συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν πρὶν πολλοὺς αἰῶνες, ὅταν κανένας δὲν εἶχε ἀκούσει ἀκόμα γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ τότε οἱ ἄνθρωποι ἦταν βυθισμένοι στὴν λατρεία τῶν ψευδο-θεῶν, καὶ ἦταν ἐπιρρεπεῖς στὶς ζωώδεις φυσικὲς ἐπιθυμίες, ὥστε νὰ μεταχειρίζονται τὴν λογικὴ καὶ τὴν θέλησή τους ἐλάχιστα. Ἀφοῦ τὸ ἡγεμονικὸ μέρος τῆς ψυχῆς τους ἦταν παραδομένο στὰ πάθη, εἶχαν μόνο ὁρμές. Ἦταν ὑπερήφανοι, λαίμαργοι, ζηλόφθονες, χαιρέκακοι, μνησίκακοι, ἐκδικητικοί, καὶ ζοῦσαν μέσα σὲ κάθε λογῆς ἀνωμαλία καὶ σύγχυση. Οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ ἦταν μόνο δώδεκα! Ἦταν ἡ λίγη ζύμη, ποὺ ζύμωσε ὅλο τὸ φύραμα! Ἦταν πάμφτωχοι καὶ ἀποστεωμένοι, καὶ ὑπέφεραν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τοὺς μεγάλους κόπους. Ὄχι ἁπλῶς δὲν ἦταν μορφωμένοι, ἀλλὰ ἦταν ἐντελῶς ἀγράμματοι ψαράδες, ποὺ γνώριζαν μόνον τὴν γλῶσσα ποὺ μιλοῦσαν. Πῶς δίδαξαν τὸ ἀπειράριθμο πλῆθος, τὰ ἑκατομμύρια τοῦ κόσμου; Οἱ πάμφτωχοι τοὺς πάμπλουτους; Οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀναλφάβητοι τοὺς φιλόσοφους καὶ ῥήτορες; Πῶς μπόρεσαν οἱ δώδεκα Κήρυκες νὰ διδάξουν τὸ ἀκατάληπτο τῶν οὐρανίων δογμάτων, καὶ νὰ ἀγγίξουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ὥς τότε, δὲν γνώριζαν νὰ πειθαρχοῦν στὸ ἦθος; Μὲ τὴν Χάρη τοῦ Παντοδύναμου καὶ Πάνσοφου Σωτῆρα, παρ’ ὅλα τὰ ἐμπόδια καὶ τὶς δυσκολίες, τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα εἶχε ἐξαπλωθεῖ σὲ ὅλον τὸν τότε γνωστὸ κόσμο! Μιμούμενοι τὸν Κύριο, οἱ Χριστιανοὶ σήκωναν τὸν σταυρό τους, ὁ ὁποῖος καταργοῦσε τὸν νόμο! Ἦταν ἕνα κατόρθωμα τῆς Θεϊκῆς καὶ ἀπόρρητης Δύναμης, ποὺ ἔσπειρε τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀναζητοῦσαν τὴν Ζωή! Μόλις ἐκεῖνοι ἔνοιωθαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὰ κηρυττόμενα θεῖα λόγια, Τὸ κρατοῦσαν αἰώνιο θησαυρό! Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς τώρα, Ἀετίων! Διορθώνοντας τὸν βίο μας, ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ! Εἶναι ἡ υἱοθεσία τῆς ἐλεύθερίας, μὲ τὴν ὁποία θὰ γράψει καθένας μας τὴν δική του προσωπικὴ ἱστορία, ὄχι τῆς σάρκας, ἀλλὰ τὴν ἱστορία τοῦ πνεύματος, ἄρα τὴν αἰώνια! Τὴν Ἱστορία τῆς διδασκαλίας τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης!».
9 Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ.
10 ἐγὼ πέποιθα εἰς ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ ὅτι οὐδὲν ἄλλο φρονήσετε· ὁ δὲ ταράσσων ὑμᾶς βαστάσει τὸ κρίμα, ὅστις ἂν ᾖ.
11 ἐγὼ δέ, ἀδελφοί, εἰ περιτομὴν ἔτι κηρύσσω, τί ἔτι διώκομαι; ἄρα κατήργηται τὸ σκάνδαλον τοῦ σταυροῦ.
9 Ἢ μήπως θεωρεῖτε ὡς ἀσήμαντον τὸ νὰ ἐπιστρέφετε πάλιν εἰς τόν νόμον μὲ τὴν περιτομὴν ποὺ λαμβάνετε; Ὀλίγον προζύμιον κάνει ἔνζυμον ὅλην τὴν μάζαν τῆς ζύμης. Ἔτσι καὶ ὀλίγα ψευδῆ φρονήματα ἠμποροῦν νὰ ἀποπλανήσουν ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν. 10 Ἀλλ’ ὄχι· σεῖς δὲν θὰ ἀποπλανηθῆτε. Ἐγὼ ἔχω διὰ σᾶς πεποίθησιν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐμπνέει ἡ σχέσις καὶ κοινωνία μου μὲ τὸν Κύριον, ὅτι δὲν θὰ δεχθῆτε ἄλλο φρόνημα παρὰ τὸ φρόνημα τῆς ἀληθείας ποὺ ἐδιδάχθητε. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος σᾶς ταράσσει μὲ τὰς ψευδοδιδασκαλίας του, θὰ βαστάσῃ ὡς φορτίον βαρὺ τὴν δικαίαν κατάκρισιν τοῦ Θεοῦ, ὁποιοσδήποτε καὶ ἄν εἶναι. Εἶναι δὲ τόσον ἀνειλικρινεῖς καὶ συκοφάνται αὐτοὶ ποὺ σᾶς ταράττουν, ὥστε φθάνουν μέχρι τοῦ νὰ διαδίδουν, ὅτι καὶ ἐγὼ τώρα ἔχω κηρυχθῆ ὑπὲρ τῆς περιτομῆς. 11 Ἄλλ’ ἔαν ἐγώ, ἀδελφοί, κηρύττω καὶ τώρα, ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ περιτομή, ὅπως ἐκήρυττα περὶ αὐτῆς προτοῦ νά κληθῶ εἰς τὸ ἀποστολικόν ἀξίωμα, διατὶ νὰ καταδιώκωμαι ἀκόμη ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους; Σὲ μία τέτοια περίπτωση δὲν θὰ ὑπῆρχε πλέον λόγος φιλονεικίας μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τῶν Ἰουδαίων. Καὶ συνεπῶς θὰ εἶχε παύσει τὸ σκάνδαλον, τὸ ὁποῖον προκαλεῖ μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον καταργεῖ τόν νόμον. (ΓΑΛΑΤΑΣ 5,9-11)
τὸ κείμενο βασίζεται στὸ βιβλίο Η ΑΘΕΪΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, τοῦ ἀθάνατου πατέρα μας Λεωνίδα Διαμαντόπουλου
καὶ στὸ βιβλίο Ο ΕΦΗΒΟΣ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ, ἀπὸ τὸν δεύτερο τόμο τοῦ ἀλησμόνητου ψυχιάτρου καὶ φωτισμένου Χριστιανοῦ, Ἀρίστου Ἀσπιώτη, μὲ τίτλο ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ·
* Αλμπέρ Καμύ
Τὸ ῥωμαίικο φιλότιμο εἶναι ἡ ἐπουράνια “ἀγαπητικὴ τιμὴ” ποὺ τρέφει
τὴν εὐλαβὴ ψυχή, καὶ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ!
Τὸ βιβλίο μου εἶναι ἕτοιμο νὰ φτάσει
στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσή σου!
Διαβάζοντάς το, ξεκινᾶς ἕνα ταξίδι ἀπὸ δρόμο ποὺ εἶχε κλείσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὸν τόπο μας!
Θυμήσου τὰ λόγια μου…
